ไวต์สโตน
แร่ที่ขุดจากภูเขาของเราเอง
ภายนอกที่ธรรมดามีลักษณะพิเศษซ่อนอยู่
เมื่อนำมาถลุง ก็จะเป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า
เรซิดูมกลาสครับ ศาสตราจารย์แอนเดอส์
ถูกต้องเหมือนเคย เพอร์ซิวัล
เรซิดูมเป็นตัวขยายพลังวิเศษ ที่มีประสิทธิภาพมาก
ดูผลึกแลมเบนต์ที่บอบบางนี้เป็นตัวอย่าง
- คาส - คาสซานดร้า
จะอาสามาสาธิตไหม
ได้ค่ะ ศาสตราจารย์
เมื่ออยู่เดี่ยวๆ แสงยังคงวัดได้
แต่ทว่า เมื่อเรซิดูมแตะมันแม้แต่นิดเดียว
เจ้าไม่ได้กำลังทำให้ทายาทแห่งไวต์สโตน ตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม ศาสตราจารย์
ไม่เลย ไม่อยู่แล้ว ใต้เท้า
ข้าแค่กำลังสาธิตความสำคัญของสิ่งล้ำค่าที่สุด
ช่วยดูแลให้เด็กๆ อยู่ครบสามสิบสองนะ
เด็กๆ... ครับ
ขออนุญาตครับ ข้ายังไม่ได้คำตอบ เรื่องการขอตั้งโรงถลุงแร่
แอนเดอส์ เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว
ครับ แต่ถ้าได้รับทุนเพียงพอ เราจะสามารถผลิตเรซิดูมได้สามเท่า
ความทะเยอทะยานของเจ้าบดบังหน้าที่
มากขึ้นไม่ได้ดีขึ้นเสมอไป
เจ้าควรมุ่งความสนใจไปที่นักเรียนเจ้า ดีกว่าเรื่องที่อยู่นอกขอบเขตหน้าที่นะ
ขอโทษที่ข้าบังอาจ คำสั่งสอนของท่านทำให้ข้ากระจ่างแจ้งเสมอ
เจอกันตอนมื้อค่ำนะ ลูกรัก
ข้าจะทำไปทำไม ไม่มีใครสำนึกบุญคุณข้าเลย ไม่มีสักคน
- ศาสตราจารย์ มันก็แค่การทดลอง - สำหรับข้าไม่ใช่
เจ้าจะไม่มีวันซาบซึ้งถึงศักยภาพของที่นี่
จะซาบซึ้งได้ยังไงล่ะ
ในเมื่อเจ้าได้ทุกอย่าง โดยไม่ต้องทำอะไรเลย
พวกชอบเพ้อฝัน
ภาวนาไว้เถอะ ว่าเจ้าจะไม่ต้องตื่นมาพบกับความเป็นจริง
ตำนานยอดนักรบ
แพร่ข่าวไปว่าเราหนีออกมาแล้ว มาเจอกันในตอนเช้า
ถึงเวลาเริ่มพูดแล้ว เพอร์ซิวัล เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นั่น
ข้ารับรอง ข้ามีสติดี
เจ้ามีสติหรือเปล่า ตอนเล็งปืนมาที่ข้า ข้าเห็นแววตาเจ้า
ปืนนี้เป็นอาวุธร้ายแรง ข้าอาจจะทำเกินไปบ้าง
ข้าสาบาน
ถ้าเจ้าเล็งปืนนั่นไปที่พวกเรา คนใดคนหนึ่งอีก ข้าจะไม่ลังเลเลย
ข้าฆ่าเจ้าแน่
เพอร์ซี่ เวลาเจ้าถือปืนนั่น มันเหมือนกับว่าเจ้าเป็นคนละคน
มีอะไรเหรอ
ตอนเรามาที่นี่ เจ้าสัญญาแล้วว่าจะไม่โกหก
เจ้าต้องพูดความจริงมา
เจ้าพูดถูก
ปืนนี้เริ่มสร้างขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว
เมื่อครอบครัวข้าถูกฆ่าตายแล้ว ข้าก็ไม่มีทางโจมตีกลับ
ข้าจึงทำสิ่งเดียวที่ข้าที่ทำได้
ข้าหนี
ถูกคลื่นซัดไปสู่ชีวิตใหม่
ข้ากลัวว่าชื่อเดโรโลคือโทษประหาร ข้าจึงหายตัวไป
เร่ร่อนไร้จุดหมาย
กลางวันข้าต้องดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด
กลางคืนข้าเต็มไปด้วยความกลัว เลือด และฝันอันโหดร้าย
ภาพจุดจบของครอบครัวข้า ที่ไม่สิ้นสุดเหล่านี้
ข้ากังวลว่า ข้าจะเป็นบ้าจากความเศร้าโศก
ความเกลียดชังข้างในแผ่ขยาย
ไฟแค้นที่สุมรุ่มร้อนยิ่งกว่าดินปืน แทบจะกลืนกินข้า
จนกระทั่งข้าเห็นนิมิตใหม่...
วิทยาการใหม่ที่จะนำพาข้าไปสู่การแก้แค้น ที่ข้าเสาะหาอย่างยิ่ง
ข้าฝันถึงเครื่องมือ ที่จะพลิกชะตาให้มาเข้าข้างข้า
ข้าฝันถึงสิ่งนี้
อึ๋ย มิน่าเขาถึงได้โสด
ไม่ถูกกาลเทศะ สแกนแลน
ปกติเจ้าสร้างเครื่องมือสังหาร ที่เจ้าเห็นในฝันเหรอ
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าได้รับแรงบันดาลใจ
- มันมาจากไหนสำคัญด้วยเหรอ - ตอนนี้น่ะ สำคัญสิ ข้าว่านะ
ต้นตะวัน
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
เจ้าอ่อนแอมาก
อือ ฟังนะ อย่าเข้าใจข้าผิดนะ ปืนนั่นเจ๋งมาก
แต่ตัวหนังสือพวกนั้นคืออะไร
ปิศาจที่ข้าตามล่า ศาสตราจารย์แอนเดอส์
อันนา ริปลีย์ พวกไบรอาร์วูด
และจนกระทั่งเมื่อสักหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เคอร์เรียน สโตเฟลล์
ผู้กองสโตนเฟลล์
ในฝันข้าสาบานว่า จะทำรายชื่อคนที่ทำผิดต่อข้า
สาบานกับใคร
เดี๋ยวนะ นั่นแค่ห้าชื่อ งั้นนัดที่หกเพื่อยิงใคร
ไม่นะ ไฟไหม้
นั่นเบียร์เหรอ
ไหนเจ้าบอกว่าเป็นถังเปล่าหมดไง
คงมีเหลือหนึ่งถังน่ะ
ต้องไม่ฆ่าแวกซ์
ข้าขอโทษจริงๆ ต้นตะวัน... ข้านึกว่าแสงอาทิตย์อาจจะ...
ข้างในเนี่ยนะ ไม่ประกาศไปด้วยเลยล่ะ ว่าเราซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
เอาละ เจ้าพูดชัดเจนแล้ว มันเป็นอุบัติเหตุ
ไม่อยากขัดจังหวะนะ แต่งานนี้ สำคัญกว่าเรื่องส่วนตัวทั้งหลายของพวกเจ้า
เรามีโอกาสที่จะกู้ไวต์สโตนคืนมา
เจ้าแน่ใจนะว่าอยากกู้คืน เมืองนี้ไม่มีเบียร์เลยนะ
ใช่ เราเคยมีวันเวลาที่มืดมิด
แต่เพอร์ซิวัล เดโรโลฟื้นคืนชีพ
ถ้านั่นไม่ปลุกใจผู้คน ก็ไม่มีอย่างอื่นแล้วล่ะ
ขอโทษนะ อาชิบัลด์ ตอนนี้ข้าคิดถึงแต่น้องสาวของข้า
พวกเขาสนิทชิดใกล้กันเนอะ
- เข้าใจที่ข้าพูดไหม - เงียบไปเลย
ข้ารู้ว่าเจ้าอยากรวบรวมพล
แต่ข้าเหลือคาสซาสดร้าคนเดียว ข้าต้องตามหานาง
เพอร์ซี่ เพื่อนยาก
ข้าว่าเราทำได้ทั้งสองอย่าง
บ้านต่างๆ ของตระกูลเดโรโลที่สูงส่ง
ครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ ระหว่างครอบครัวเจ้ากับประชาชน
มาตอนนี้พวกไบรอาร์วูด ยกมันให้เหล่าคนสนิทเป็นรางวัล
สโตนเฟลล์ได้หลังหนึ่ง
ดุ๊ก เวดไมร์ผู้พิทักษ์กฎของพวกมัน อาศัยอยู่ในหลังที่เราวิ่งผ่านเมื่อกี้
ส่วนหลังนั้น ศาสตราจารย์แอนเดอส์
สายสืบของข้าได้ยินมาว่า เขาขังเคสเทรลไว้ที่นี่
คาสซานดร้า
งั้นเรามัวรออะไรอยู่
ไม่อยากทำให้เจ้าฝันสลายนะ
แต่เราบุกเข้าทางประตูหน้าไม่ได้
มีทหารยามนับล้าน เราตายเป็นเบือแน่
- นั่นเยอะไหมอะ - นางพูดถูก
เราเคยลองและล้มเหลวมาก่อน
คาสซานดร้าคือตัวประกัน ที่เป็นรางวัลของพวกไบรอาร์วูด
การปล่อยนาง จะทำให้เกิดการลุกฮือครั้งใหญ่
คนทั้งเมืองจะจับอาวุธขึ้นสู้
ข้าล่อพวกทหารยามไปให้พ้นจากบ้านดีไหม
- อือ ตลกดี - ไม่เอาน่า ความคิดจริงจังเท่านั้น
ข้าเสกต้นไม้หลังบ้านให้คล้ายบันไดได้
ไม่ได้ เพิ่งไปสอดแนมมา มีทหารยามเฝ้าอยู่ข้างหลังมากกว่าอีก
ใช่ แต่จะไม่มีถ้าข้าทำให้พวกมันไปที่อื่น
ถามจริง เจ้าคิดมุกพวกนี้ขึ้นมา ได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง
สแกนแลน ขอทีเถอะ นี่ไม่ใช่เวลามาทำตัวน่ารัก
ข้าเปล่า ข้าหมายถึงข้าน่ารักมาก แต่ไม่ใช่อย่างที่เจ้าว่า
ฟังนะ ข้าพูดจริงๆ ข้าสร้างสิ่งเบนความสนใจได้
ในขณะที่เจ้าไปช่วยน้องสาวของเพอร์ซี่
นั่นคงต้องเป็น สิ่งเบนความสนใจที่ใหญ่มาก
ใช่ และเจ้าตัวเล็กมาก
งั้นข้าจะเลือกเป้าหมายใหญ่ๆ
- ไอ้ล่ำบึ้กนั่น เวงก์แมน - เวดไมร์
นั่นแหละ ข้าจะเผาบ้านมันซะ
ไฟไหม้ใหญ่ขนาดนั้น ต้องมีคนเห็นไปทั่วไวต์สโตน
ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป
และเจ้าก็เป็นตัวเจ้าเกินไป
กร็อกกับข้าจะไปเอง เราถนัดเรื่องนี้มากกว่า
ไม่ได้ พวกเจ้าถนัดตีรันฟันแทง
ข้าทำงานนี้คนเดียวได้
- ข้ามียาวิเศษ... - ซึ่งมีฤทธิ์ยังไงนะ
ไม่รู้ แต่มันไม่สำคัญ ฟังนะ ข้าเบนความสนใจเก่ง
ทั้งเพลง ทั้งมุก ทั้ง... ตัวข้า
เวกซ์ เจ้าพูดเสมอว่าข้าน่ารำคาญ
งั้นก็ให้ข้าน่ารำคาญสิ
ถ้าเกิดปัญหา เราช่วยไม่ได้นะ
ไม่ต้องห่วงข้าหรอก ข้ารู้ดีว่ากำลังทำอะไร
ข้ามาทำบ้าอะไรวะเนี่ย
"ข้าเบนความสนใจเก่ง ข้าจะเผาบ้านมันซะ" โง่ชะมัด
เอาละ เอาวะ เจ้าทำได้น่า
ไม่เคยมีใครไม่เชื่อมือสแกนแลน จริงไหมๆ จริงสิ
นั่นเสียงอะไรวะ
มาเร็ว
โดดขึ้นกำแพงราวกับแมว
ตั้งใจจะทำอย่างนั้น
ฝ่ามือสแกนแลน
จะพิสูจน์ว่าเวกซ์คิดผิด
นอกจากว่าฝนเสือกตก
เวรละ
เวร
ผู้บุกรุก หนึ่งในพวกมัน
เวรๆ
เฮ้ย เขาไปทางนั้น หลังประตูนั่น
- เร็วเข้าๆ - ประตูล็อก ล็อกบ้า...
ทอยดูว่าเจ้าจะโดน...
หวัดดี
ท่านสุภาพบุรุษ ดื่มให้แก่สุขภาพ
ตอนนี้แหละ ข้านึกว่ามันจะทำอะไรสักอย่าง
เจ๋งเป้ง
เอางี้นะ ขอข้า...
ยาวิเศษขวดที่สอง
- แบบนี้มันช่วยยังไงเนี่ย - เห็บเหาน่าเกลียด
ไม่โดน ดุ๊กกี้
เออๆ แวกซ์ถนัดเรื่องนี้กว่าเยอะ
เอาละ ขวดสุดท้าย ขอให้เป็นอะไรดีๆ เถอะนะ
บ้าฉิบ
ความทะเยอทะยานผิดๆ แบบไหน
ที่พาให้เจ้ากะเปี๊ยกนี่มาถึงบ้านข้า
อือ ที่จริงเรื่องตลกนะ
ข้านึกว่าที่นี่คือ 74 ไวต์สโตนไดรฟ์ แต่มันคงเป็น 74 ไวต์สโตนอเวน...
มีมุกอีกไหม
ข้าเคยแขวนศพเด็กๆ บนต้นไม้
แต่ข้าสัญญานะ เจ้าจะทรมานกว่านั้น
- หนีไป ทุกคน หนี! - นั่นก็สะดวก...
คิดถึงน้องสาวเหรอ
ชัดขนาดนั้นเหรอ
นางอายุ 13 ตอนเจ้าเห็นนางครั้งสุดท้ายใช่ไหม
เป็นวัยที่กำลังน่ารัก
ฝันร้ายสิไม่ว่า ทำให้ข้าเดือดร้อนเป็นประจำ
น่ารำคาญไม่หาย คุยโม้โอ้อวด สงบปากไม่เป็น
ฟังดูเหมือนสแกนแลน
พวกเขาไม่ต่างกันนัก ใช่
ข้าหวังว่านางจะปลอดภัยดี
สแกนแลนด้วย
เชี่ย!
เร็วเข้า ออกแรงหน่อยสิ
พังมันเลย
หมอนี่แปลกกว่าข้าอีก
เวสตรัน ฟอร์ตแดกซิโอ เอม่อน ไอ้โรคจิตพวกนี้มีแผนอะไรเนี่ย
ช่วยข้าพังประตูนี้
- เจ้า ดับไฟนั่นซะ - เวร
- โอเค ไม่ใช่ - เร็วสิ
อยากใช้ แต่ไม่ใช่เวลา
- เกือบได้แล้ว - เปิดสิ
คัมภีร์ ข้าอ่านคัมภีร์งี่เง่านี้มาเป็นร้อยครั้ง
แต่ข้ายังไม่เคยร้องเป็นเพลง
โอเค เอาวะ
ข้าจะแล่เนื้อและเอากระดูกเจ้ามาทำ...
ไม่เลว
ปกติข้าล่าสัตว์ในเขตของมัน
นี่คงจะน่าสนใจ
ไอ้ประตูบ้าเอ๊ย
ไม่เลว ข้าควรจำคาถานั้นไว้
ทีนี้ก็ออกไปอย่างอลังการ
- หรือไม่ออกแล้ว - จะไปไหนงั้นเหรอ
เย็นนี้ยุ่งเหรอ พ่อตัวจ้อย
เจ้าเป็นหนอนตัวกะเปี๊ยก
แต่หัวเจ้าจะเข้ากับผนังบ้านข้าได้ดี
ที่รัก
สแกนแลนคงกำลังถลำลึกอยู่ที่ซ่องตอนนี้
ใครปล่อยให้ เจ้าภูติแคระบ้ากามนั่นไปลุยเดี่ยวนะ
- เจ้าไง - อย่าฟังข้าอีกนะ
- พอกันที ข้าจะไปลุย - เจ้าจะเข้าไปดื้อๆ เลยเหรอ
ยิ่งรอ เราก็ยิ่งเสี่ยงที่จะถูกจับได้
- พอข้ายิง เราก็บุก - อย่าผลีผลามสิ เพอร์ซี่
แม่เจ้า เขาทำสำเร็จ
และดูเหมือนเขาจะทุ่มสุดตัว
ใช่ เขาชอบเรื่องพิสดารแบบนั้น
- เร็วเข้า ทหาร - บุก
เป็นแผนที่ดีเยี่ยม วอกซ์มาคินา
คือว่า เราขึ้นชื่อเรื่องแบบนี้แหละ
ข้าจะไปรวบรวมพวกกบฏ เมื่อช่วยนางได้แล้ว เจ้าก็ส่งสัญญาณ
และเพอร์ซี่ พยายามอย่าถูกฆ่าตายล่ะ
ข้าตายเมื่อวาน จำได้ไหม
จากนี้มีแต่ดีขึ้น
ข้างในดูปลอดคนแล้ว
เดี๋ยวก่อน นี่อาจเป็นกับดัก
ไม่ใช่ทุกอย่างจะเป็นกับดัก เจ้าเบื๊อก
ลุยกันเลยดีกว่า
มันเป็นกับดัก
รอก่อนนะ
ไหวไหม เพื่อน
โห ตอนนี้พวกมันหมดสภาพ
แอนเดอส์
เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่า จะเอาชนะข้าได้ตามลำพัง
ข้าเกรงว่าการแสดงนี้จบแล้วละ
เจ้าอ่อนแอ เจ้าตัวเล็ก
และในโลกนี้ นั่นแปลว่าเจ้าแพ้
เดี๋ยว เป็นเรื่องจริง
ข้าดีแต่พูด
ทุกคนคิดว่าข้าไม่ได้เรื่อง
แต่ซ่องได้สอนข้าอย่างหนึ่งนะ ขนาดไม่ใช่สิ่งสำคัญ
แต่อยู่ที่ใช้มันยังไงต่างหาก
ไอ้เตี้ยหมาตื่น
เจ้านี่โคตรน่ารำคาญเลย
ส่วนเจ้าเป็นผู้ชมที่น่ารัก
และอย่าลืมทิปบ๋อยนะ
แสดงได้ดี สแกนแลน
แอนเดอส์
เปิดประตู ไอ้ขี้ขลาด
คาส
เพอร์ซี่
มาเรียนก่อนเวลาเสมอนะ เพอร์ซิวัล
ปล่อยนาง แอนเดอส์ นั่นเป็นคำสั่ง
คำสั่งเหรอ
เดโรโลอย่างพวกเจ้า ชอบคิดว่ามีสิทธิ์ออกคำสั่งเสมอ
นายจ้างคนใหม่ของข้า สนับสนุนให้ข้าตัดสินใจเอง
ถ้าเจ้าทำร้ายนาง ข้าฆ่าเจ้าแน่
ปล่อยนางไปและเราค่อยคุยเรื่องอนาคต ที่เจ้ายังหายใจอยู่
- ดูเหมือนเจ้าจะคิดว่านี่คือการต่อรอง - อย่า!
คำบรรยายโดย: สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ