เราทำอะไรไม่ได้แล้ว
ชะตาของเขาขึ้นอยู่กับเหล่าเทพ
ไม่จริง!
ไซลาส ได้โปรด อดทนไว้นะ
นี่ไม่ใช่จุดจบ
เดไลลาห์
มาสิ
ไซลาส มันได้ผล
ใช่ ที่รักของข้า
ข้ารู้สึกดีขึ้น
แตกต่าง
หัวใจของเจ้า
ข้าควรลงไปต่อสู้
ไม่ เราไม่ได้มาไกลขนาดนี้ เพื่อทำให้เสียแผน
เจ้ามีความหมายต่อข้า มากเกินกว่าที่เจ้าจะคาดคิด
จงเชื่อใจผู้ถูกกระซิบ
เพราะเราคือสายเลือดของเขา
เจ้าไปทำอะไรมาเนี่ย ที่รัก
ตำนานยอดนักรบ
ตายละหว่า
เราไปจากที่นี่ดีกว่านะ
ไอ้พวกนี้ควรจะเชื่องช้าไม่ใช่เหรอ
เร็วเข้า ไปเร็ว
ขอบใจนะ กีกี้
เผื่อว่าก่อนหน้านี้ข้าแสดงไม่ชัด พวกซอมบี้ทำให้ข้าสยอง ทำไมนะ
ช่วยข้าด้วย
ขอโทษนะ ขอทางหน่อย
ทุกคน ตามกร็อกไป
มีอีกเหรอเนี่ย
มีซอมบี้กี่ตัว ในเมืองงี่เง่าของเจ้าน่ะ เพอร์ซี่
- พวกมันมาจากไหน - พื้นดิน
ผีอยู่ในดินกันทั้งนั้น
ได้ยินเสียงนั่นไหม
- เสียงเหมือนมีกันเป็นร้อย - เป็นพัน
ทางนี้ มีที่หลบภัย
เข้าข้างใน
ขอบคุณบิดารุ่งอรุณ พวกเจ้ารอดมาได้
เกือบไม่รอด
เราเห็นสารของเจ้าบนท้องฟ้า เพอร์ซิวัล ขั้นต่อไปจะทำอะไร
ถามข้าเหรอ
เรา... ข้า... ข้านึกว่า เพราะเจ้าเป็นทายาทอันชอบธรรม
ตำแหน่งไม่สำคัญแล้วละ เจ้าคือผู้นำ อาร์ชิบัลด์
ขอบใจที่ช่วยข้าไม่ให้ถูกซอมบี้เขมือบ
ไม่เป็นไร เจ้าก็คงเอาตัวรอดเองได้
ไม่หรอก
ติดอยู่ในกับดักความตาย ไม่มีทางออก
ซอมบี้ชอบกินคนตัวเล็กก่อน พวกมันรู้ว่าข้ารสชาติดีขนาดไหน
- ตั้งสติหน่อย - เฮ้ย นั่นทำให้ข้าเกิดอารมณ์ แต่...
ตายละ พวกมันหาเราเจอ
ห้ามใครขยับ
สแกนแลน!
อย่า
ปล่อยข้า
อยู่นิ่งๆ สิเว้ย ข้าไม่อยากแทงโดนเจ้านะ
ช่างเหอะ
อี๋
- แผลเหวอะมากไหม - อาจจะแย่กว่านี้ได้อีก
- ยังไง - ถ้าเป็นแขนข้า
- เจ้าไหวไหมน่ะ - ยังไม่ตาย
ที่จริงเราเข้าขากันได้ดีทีเดียว
บ้าฉิบ
ใกล้ๆ กันไว้
เราต้องหาทางออก
ระวัง
ไวต์สโตนไม่มีค่าที่จะแลกกับสิ่งนี้
พวกเขากำลังเสียกำลังใจ เพอร์ซี่ พี่พูดอะไรหน่อยสิ
ข้าทำไม่ได้ จูเลียสควรได้ขึ้นปกครอง ไม่ใช่ข้า
จูเลียสตายแล้ว
และข้าอยู่กับพวกไบรอาร์วูดหลายปี ไม่มีใครเชื่อใจข้า
พี่เป็นคนต่อไปที่เหมาะสม เดโรโลที่สาบสูญไป
ช่วยหน่อย
สแกนแลน
ข้าไม่ใช่ไพค์ งานนี้เกินกำลังของข้า
เนื้อเยื่อตาย เจ้าจะเสียแขนไปภายในหนึ่งชั่วโมง
หนึ่งชั่วโมงเหรอ อะไรกัน ไม่นะ ข้าต้องการแขนนี้
เพื่อ... ใช้งาน
นี่ สแกนแมน ให้ข้าสับแขนเจ้าทิ้งไหม
- อือ เจ้าอาจต้องทำถ้าข้าเสียแขน - ได้ อยู่นิ่งๆ นะ
ไม่ๆ หยุด ไว้หมดหนทางจริงๆ
เราไม่มีเวลาให้เรื่องนี้
เวรละ
ไปให้พ้นจากที่นี่เร็ว
โอเค นี่ดีนะ
เราอาจจะอยู่ในตรอกนี้... ตลอดไปไหม
ทำไมข้าถึงพูดแบบนั้นนะ
ส่งถุงมา
- อือ ข้าไม่อยากเร่งเจ้า... - งั้นก็อย่า
เราเข้าใจแล้ว เจ้าฉลาด ลงมือซะทีเถอะ
แม่เจ้าโว้ย
นี่ ทำแบบนั้นอีกสิ
ข้าก็อยากทำ แต่น่าเสียดาย ปืนยังไม่สมบูรณ์
เชี่ยแล้ว
ยักษ์ทั้งหลาย ฆ่าพวกมันซะ
กระจายตัว ไปเจอกันที่ต้นตะวัน
ไอ้คนชั่ว เจ้ากับข้ามีเรื่องต้องสะสาง
ใคร ข้าเหรอ เจ้าคงจะจำผิดคน
ภูติแคระอย่างเรา ดูเหมือนๆ กันหมด รู้ไหม
ดูอีกที ข้าจำ... สายฟ้าฟาด
เจ้าคิดว่าข้าจะไม่ปรับตัว หลังจากการปะทะครั้งก่อนเหรอ
ไม่คิด
ปะทะจากทุกจุด
เจ้ากับข้า เหมือนสมัยก่อน
น่าเศร้าเนอะ
เจ้าทำเป็นพูดเล่น แต่สมัยนั้นเรายึดครองโลกยังได้
คนของข้าคงจะรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้สู้ เคียงข้างเดโรโลถ้าเจ้ายอมบอกพวกเขา
คงไม่หรอก
แต่ข้าช่วยไม่ให้ลูกชายพ่อครัว ตัวเหม็นถูกประหาร
เจ้าหรอกเหรอ ข้าจำได้ว่า มีไอ้เบื๊อกตัวผอมเห่าผ่านซี่กรงมา
- แกมานี่ - บ้าเอ๊ย
ยังมีหน้ามาพูดเนอะ
- เจ้ามีเนื้อมากพอ... - สแกนแลน ข้างหลัง
ไม่นะ ไม่ๆ
ไม่นะ อาร์ชี่
ไม่นะ อาร์ชี่ตายแล้ว
ถอย ถอยเร็ว
เวรละ
เขาตายแล้ว เพอร์ซี่ มาเร็ว
พวกมันมากันไม่หยุด
ข้าจัดการเอง ทุกคนถอยไป
บ้าจริง
ไม่นะ ไม่ เร็วเข้าสิ ได้โปรด ไม่นะ ข้าต้องการอีก
กีกี้ เอาพลังนั่นมาจากไหน
ข้าก็ไม่แน่ใจ
ข้าเคยบอกไหมว่าเจ้าน่าทึ่งมาก
เออๆ นางเจ๋ง เรายังต้องรีบไป
อาร์ชี่ เขาไม่รอด
เราได้ข่าวแล้ว
ทีนี้ก็ถึงตาพี่เป็นผู้นำพวกเขาแล้ว
พี่เป็นไม่ได้หรอก คาสซานดร้า
พี่ไม่ใช่ผู้นำ พี่เคยวิ่งหนี
แต่ตอนนี้พี่อยู่ที่นี่แล้ว
ไม่ใช่ชีวิตพี่คนเดียวที่ขาดสะบั้นวันนั้น
เราอยู่ที่นี่แล้ว
ถึงเวลาแล้ว ไม่มีคนอื่นทำได้
ข้าคือลอร์ดเพอร์ซิวัล เฟรดริกสไตน์ วอน มูเซล โคลสซาวสกี เดโรโล ที่สาม
วันที่พวกไบรอาร์วูดยึดไวต์สโตน ข้าต้องทนเห็นครอบครัวข้าตาย
ทั้งที่ข้าอยากแก้แค้น แต่ข้าก็หนีไป
และความกลัวทำให้ข้าไม่กล้ากลับมา
เราทุกคนต่างสูญเสีย
แต่อาร์ชี่ไม่เกรงกลัว ไม่เคยหวั่นไหว
เขาเต็มใจสละชีวิตตนเพื่อพวกเรา
เพื่อไวต์สโตน
การเสียสละของเขา ของเจ้า และของครอบครัวข้า
จะต้องไม่สูญเปล่า
วันนี้เราสู้เพื่ออาร์ชี่
เพื่อตระกูลเดโรโล
เพื่อไวต์สโตน
ไปฆ่าแม่งให้เรียบกันเลย
อย่าให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว
กร็อก
พับผ่าสิ
มาแสดงไม่ได้อะไรตอนนี้เนี่ย
นี่ เจ้า...
เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าหลงรักเจ้า
เดี๋ยว อะไรกัน
ตอนนี้เนี่ยนะ ผิดเวลาสุดๆ
เข้ามาเลย
- ถอย เร็วเข้า ปีนขึ้นต้นไม้ - ขึ้นไป เร็ว
รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้สู้กับเจ้านะ
มันเป็นความพยายามที่กล้าหาญ เพื่อน
ไง
ไพค์
แม่เจ้าโว้ย
เจ้าดู... อย่างกับนางฟ้า
- แต่งงานกับข้าไหม - ตกลง แต่งกัน เดี๋ยวนี้เลย
เดี๋ยว อะไรนะ จริงเหรอ
ไม่จริง แต่ดีใจ ที่ได้เจอเจ้าเช่นกัน สแกนแลน
หวัดดี ทุกคน ข้า...
ข้าคิดถึงเจ้าจังเลย
ไพค์ เจ้าเรืองแสงและมีเสียงหึ่งๆ
เจ้าตายแล้วเหรอ
การฉายภาพแอสทรัลน่ะ
แอสอะไรนะ
จิตข้าอยู่ที่นี่ เพื่อน แต่ร่างของข้าอยู่ที่วิหาร
แต่ข้ายังรู้สึกการกอดแน่นๆ นั่นนะ
ซึ่งเจ็บจริงๆ
เอางี้นะ ไว้เราค่อยคุยกัน หลังจากเราฆ่าไอ้ผีอัปลักษณ์พวกนี้
ชักเอาไม่อยู่แล้วนะ ข้าจะไปสู้เอง
แล้วทำให้ทุกอย่างต้องเสี่ยงงั้นเหรอ เจ้ามีค่าเกินกว่านั้น
ไม่ เราต้องเร่งแผนของเรา
- แต่ข้านึกว่ามันเร็วเกินไป - พวกเขาทำให้เราไม่มีทางเลือก
ภูติแคระจอมจุ้นอีกตัวเหรอ
เฮ้ย ดูสิ กลับมาครบทีมอีกครั้ง
เวกซ์ ช่วยส่งข้าขึ้นไปหน่อย ข้าอยากลองอะไรโง่ๆ
สแกนแลน ฝ่ามือ
ตำนานกลับมาแล้ว ใช่แล้ว เขากลับมาแล้ว
โดดขึ้นมา ข้าจะไปส่ง
เตรียมตัวเหินฟ้า
แหวะ
ตายซะ ไอ้เวรตะไล
สำเร็จ
ของข้าล้มไปก่อน
ไม่จริงอะ
ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ไม่คาดคิด
ไม่เข้า...
ช่างแม่ง
เวดไมร์
นัดนั้นเพื่ออาร์ชี่
ยินดีด้วยนะ เวดไมร์
ชื่อของเจ้าไม่อยู่ในบัญชีของข้า
แต่ชาวไวต์สโตนจะจัดการกับเจ้า
หวังว่าพวกเขาจะแสดงความเมตตา เหมือนที่เจ้าทำกับพวกเขา
ไปให้พ้นนะ อย่ามาแตะต้องตัวข้า
ปล่อยข้า ไอ้บ้าเอ๊ย ปล่อย...
เพื่อไวต์สโตน
เยนเนน ที่นี่ไม่ปลอดภัยนะ
บิดารุ่งอรุณเรียกหาและเราตอบรับ
ข้าว่าข้ารู้จักสัญญาณเมื่อข้าเห็น
- นี่ นางจะทำอะไรน่ะ - คอยดู
ขอให้อาวุธของพวกเจ้าจู่โจม ด้วยคุณธรรมศักดิ์สิทธิ์ของเทพเอเวอร์ไลต์
ทีนี้ก็ไปแพ่นกบาลพวกนั้นได้แล้ว
ชาวบ้านรับมือตรงนี้ได้
ไปเถอะ เพอร์ซิวัล ไปทวงคืนสิ่งที่เป็นของเจ้าโดยชอบธรรม
ข้าไม่รู้จะขอบคุณท่านยังไง
บิดารุ่งอรุณพบชีวิตในตัวเจ้าแล้ว
ใช้สิ่งที่เขาประทานให้ดี
ผู้นำผู้ไม่เกรงกลัว นำไปเลย
พวกเพลการ์ดเฝ้าประตูปราสาทอยู่ ทางเข้าที่ดีที่สุดจึงเป็น...
อุโมงค์ลับของเรา
มันเป็นที่หลบพวกพี่เลี้ยงและครูอย่างดี
รวมถึงพวกพี่ชายที่รู้ทุกอย่าง
คาส
ข้าขอโทษ
ถ้าข้าย้อนเวลากลับไปทำ สิ่งที่ต่างจากเดิมได้ก็ดี
ข้ารู้
เพอร์ซี่ ปราสาทของเจ้าสวยดีนะ
นี่ห้องใต้ดิน คีย์เลท เราจะเจอพวกไบรอาร์วูดที่อื่น
มีคนอยู่ตรงนั้นเหรอ
ข้าได้ยินเจ้าพูดว่า กำลังตามหาพวกไบรอาร์วูดเหรอ
เจ้าเป็นมิตรหรือศัตรู
ศัตรู อย่างน้อยก็กับเดไลลาห์และไซลาส
ข้าพาพวกเจ้าไปหาพวกเขาได้ ถ้าพวกเจ้าปล่อยข้าเป็นอิสระ
นี่เป็นอิสรภาพเดียวที่ข้าจะให้เจ้า
เพอร์ซี่ เดี๋ยวก่อน
ไพค์มาจากชานเมือง
ใกล้กับแบรมเบิลวูด
มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงเสื่อมเสีย
ในย่านนั้น
นางค้นพบว่านางได้รับพรจากเทพ
นางรักษาผู้คนได้ด้วย
แต่เมื่อพลังของนางหายไป
นางทุกข์ระทมและกล่าวอำลา
ไพค์ ทริกฟุต
คำบรรยายโดย: สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ