DETROIT STANY ZJEDNOCZONE
MORZE KARAIBSKIE - WENEZUELA GUJANA - BOGOTA - KOLUMBIA - PERU
PEKIN - CHINY - CHONGQUING
UŁAN BATOR MONGOLIA
MORZE KASPIJSKIE - GRUZJA - TBILISI AZERBEJDŻAN - BAKU
PARYŻ - FRANCJA - BOURG-SAINT-MAURICE
WIELKA BRYTANIA - OXFORDSHIRE - LONDYN
WALIA LONDYN
SZKOCJA
SZWECJA - OSLO - SZTOKHOLM
Dziękujemy bardzo.
Witamy.
Dziękujemy.
Witamy w odcinku specjalnym.
To będzie wyjątkowy odcinek, jako że dostaliśmy prośbę od Amazona.
Zdarza wam się zapauzować, oglądając program?
Możecie wtedy podziwiać zdjęcia przyrody
z całego świata.
Poproszono nas, byśmy zrobili nowe zdjęcia
dzikim zwierzętom.
My trzej jako fotografowie przyrody.
Co może pójść nie tak?
To coś dla nas. Czemu wcześniej na to nie wpadliśmy?
Ustaliliśmy,
że poszukamy sprzętu i załatwimy auta,
a potem spotkamy się
w najbardziej zróżnicowanym pod względem przyrody miejscu na świecie.
W Kolumbii.
Kolumbia to skarb natury.
Niekończące się szczyty, ogromne lasy,
leniwe rzeki i szmer potoków.
To dom wielu różnych ptaków i zwierząt,
których nie znajdziecie nigdzie indziej.
Zdrowy rozsądek podpowiada, że w celu robienia zdjęć
powinniśmy spotkać się z dala od ludzi.
Ale z jakiegoś przedziwnego powodu
Richard Hammond postanowił,
że zaczniemy w środku nocy
w pobliżu gwarnej Cartageny,
na tropikalnej plaży.
Dzień dobry.
Czemu mamy spotkać się na plaży?
I dlaczego w ogóle go słuchamy?
Gdzie on jest?
Hammond!
Jest czwarta w nocy.
To Fiat Panda?
Fiat Panda 4x4.
-Okropny. -Cudowny.
To jest cudowne.
Tylko popatrz.
Potężne auto.
Chyba jest popularne wśród gejów.
Tak?
W Ameryce zrobili listę ulubionych samochodów społeczności LGBT.
Był chyba trzeci.
Co? Lesbijki, bekon...
Tak to szło? Lesbijki, bekon...
-Lesbijki... -Osoby transpłciowe.
Co to?
Czy to nie flara alarmowa?
Czerwona oznacza alarm, prawda?
-Co to? -Poczekaj. Czy to nie...
Czy to... Ktoś tam jest.
Cześć!
-Hammond. -To Hammond.
Hammond!
-Cześć. Jestem. -To ty?
Wszystko gra?
Przydałaby mi się pomoc.
To twój samochód?
Tak, mój samochód!
To jego samochód.
Słońce powoli wschodziło, a my zawołaliśmy Hammonda,
by zorientować się, o co właściwie chodzi.
Musisz się wytłumaczyć.
I rozpakować.
-Dzień dobry. -Tak, dzień dobry.
Od czego zacząć? Czemu twoje auto jest tam?
Tam wyrzucili mnie z łodzi.
Jakiej łodzi?
Kupiłem go w USA...
-Tak? -Przypłynął tu
zawinięty w polietylen, razem ze mną.
Tak się robi.
Tak sądzę.
USA i Kolumbia handlują ze sobą, prawda?
Co? Kolumbia eksportuje coś
-do Stanów? -Właśnie.
-Potem łodzie przypływają puste? -Tak.
Łodzie są pełne, kiedy płyną do Stanów.
Droga powrotna jest dużo tańsza.
-Kosztuje grosze. -Zaczekaj.
Co oni eksportują?
Co produkuje się w Kolumbii?
Mam. „Główne towary eksportowe Kolumbii
„to kawa,
„kwiaty cięte, banany, ryż, tytoń, produkty leśne”,
czymkolwiek są, i „krewetki”.
Musi chodzić o krewetki.
Zastanawiamy się, czemu nie wysadzili cię
-w porcie. -Wiem.
Nie używają portów.
Dla nich to zupełnie normalne.
Zawinąć w polietylen i zrzucić.
-Ciebie też zrzucili? -Tak.
Co tam jest napisane? „Global Auto”.
Tak. GAK.
Global Auto Kings. Tak nazywa się firma.
Jak zamierzasz ściągnąć swój samochód na brzeg?
Myślałem, że zrobimy to „my”.
-Dlatego tu jesteście. -Nie.
Wspomniał
tylko o tobie i twoim samochodzie.
-„Tobie”. Liczba pojedyncza. -Chodzi o ciebie.
-Nie powiedziałeś „my”. -Kazałeś nam wstać o czwartej.
W końcu James zmiękł i zgodził się wziąć auto Hammonda na hol.
Dobra, May. Dajesz.
James, co jest?
49 koni mechanicznych. Rozwalę go. Weź jeepa.
Może znajdziemy psa, który go pociągnie.
-Wsiadaj do jeepa. -Co?
-To... -Co masz?
Jeepa. Jest tam.
Przyjedź nim.
Wróciłem w LGB-jeepie, a Hammond mi podziękował.
Robiąc sobie jaja.
Bardzo ładny. Dobra robota.
-No nie? -Jestem dumny.
-Czemu? -Dobra robota.
Było ciężko, ale zrobiłeś to.
Będziesz dużo szczęśliwszy.
Pomóc ci
-wydostać auto z morza? -Poproszę.
-Więc bądź cicho. -Dobra.
Mógłbyś być milszy, skoro wyszło szydło z worka.
Przywiązaliśmy linę i czekaliśmy na odpowiednią falę,
która mogłaby pomóc.
Teraz!
Tak!
Niedobrze.
Zorientowałem się, że robiliśmy to źle.
Zakładam, że to pick-up.
-Napęd na cztery koła? -Tak.
-No nie? -Tak.
Czemu nie pójdziesz tam,
nie przetniesz torby i nie wyjedziesz,
używając silnika?
Dobry pomysł.
Kiedy jedziesz,
nie korzystasz z cudzego silnika.
-Korzystasz ze swojego. -Tak.
Podczas gdy Hammond rozpakowywał swoje auto,
James i ja zajęliśmy się fiatem pandą.
Kupiłem go od angielskiej rodziny, która kupiła dom w Toskanii.
A ten mały Pepe...
Panda Pepe, kochali go.
Wiem wszystko o tej rodzinie.
Odbierali tym samochodem przyjaciół z lotniska w Pizie.
Nie wątpię.
Ci przyjaciele to redaktor Guardiana...
-Tak. -Tony Blair.
-Cherie Blair. -Sting.
-Alan Yentob. -Tak.
Każdy drobny socjalista w Europie kiedyś nim jechał.
Pewnie robią własną oliwę z oliwek.
Naprawdę byli socjalistami.
Siedzą sobie, pijąc prosecco...
„Tak, zależy nam. Bądźmy świadomi”.
Co oznacza nierobienie absolutnie niczego.
Pewnie mają w wiosce faceta, który...
Pet Shop Boy ciągnął dalej,
a Hammond w końcu rozpakował swojego pick-upa.
Niestety nie chciał on zapalić.
Nie.
Po kolejnych uderzeniach fal wyszedł na brzeg
z szaloną propozycją, by fiat posłużył za kotwicę,
a jeep za holownik.
Hamulec postojowy wyłączony.
Jesteś gotowy.
Ja też. Jestem tu od czarnej roboty.
Jedziemy.
Dobrze idzie.
Nie.
Clarkson, wpadnę do morza!
Przestań!
Co tam robisz?
Wciągnąłeś mnie do morza, dzbanie.
Cholera!
Przez głupi pomysł Hammonda
popsuły mi się kamery.
Zamówiliśmy taksówkę
i wysłaliśmy kierowcę po holownik.
Kiedy wrócił, poprosił akurat Jeremy'ego, by zajął się wyciągarką.
Idzie?
Tak!
Nabijasz się z ludzi, którzy lubią wyciągarki,
ale powiedz, że źle się bawisz.
To niesamowite,
ile mocy ma malutka elektryczna wyciągarka.
Nie sądzisz...
Czy on fantazjuje o wyciągarkach?
Nie, wyłączyłem go.
Siedzimy tylko i patrzymy, czy lampka świeci się na czerwono,
co oznaczałoby przegrzanie,
a dla niego to niesamowita frajda.
Jeremy, przestań.
Wciągniesz mnie do budki.
Ciekawe jest to,
że właściwie zrobiliśmy dobrze,
nasze samochody
są przeznaczone do jazdy w terenie,
mimo to są całkowicie różne.
Wciągasz mnie na budynek.
To prawda, świetnie trio samochodów.
Mój samochód
kupują ludzie, którzy jeżdżą po ulicach San Francisco,
Key West, Brighton i Sydney.
Twój kupują ludzie, którzy...
-Jeremy, przestań! -...chcą poczuć się lepiej.
Jeśli masz dwa domy,
kiedy reszta świata głoduje,
wszystko gra, o ile masz małego fiata.
Cholera.
Hammond, ty debilu.
Nie mogłem nic zrobić. Nie mogłem kierować.
-Byłem... -Nic nie mówiłeś.
Krzyczałem przez radio.
-Wciągnąłeś mnie w budynek. -Ta rodzina kochała ten wóz od 1991,
a ty przypłynąłeś z cholernej Walii,
Stanów, czy gdziekolwiek byłeś,
i go rozwaliłeś.
Zrobił się z tego bałagan.
Musimy wszystko ogarnąć.
Zorganizujemy komunikację...
Co to?
-To? -Moja drabina.
Kupiłeś samochód, do którego nie wejdziesz bez drabiny?
Jest bardzo wysoko.
Najgorszy widok w moim życiu.
Jest super. Spójrzcie.
To było jak najlepsza Gwiazdka.
Rozpakowywanie go na morzu.
Nie mogłem czekać. To... I jeszcze płomień.
A to co?
Szpetny lis z czaszką. Co to w ogóle jest?
Inspiracja. Już mam coś związanego z przyrodą.
Genialne. Nie podoba wam się?
-Nie, nie podoba. -Mnie rozwesela.
Pick-up Hammonda zrujnował plażę,
moje kamery, i zmarnował nasze 10 godzin.
Kazaliśmy mu się zamknąć i odpalić.
Kiedy już mu się udało...
Tak!
...ruszyliśmy do Cartageny po aparaty.
Ten terenowy jeep wrangler kosztował osiem tysięcy funtów.
Wszystko działa.
Gdybym był Herkulesem Poirot, powiedziałbym,
że pierwszy właściciel był z Japonii.
Bo odtwarzacz i nawigacja są po japońsku,
nie będę mógł skorzystać.
Do tego wszędzie są naklejki.
Tu jest napisane „Hysteric Glamour”.
„CDC Rockers”.
To bardzo japońskie.
Powstał w Ohio, wysłano go do Japonii,
eksportowano do Anglii, a ja sprowadziłem go do Kolumbii.
Na drodze zrobił 193 tysiące kilometrów,
a jakieś dwa razy tyle na statkach.
Doskonale nada się do robienia zdjęć przyrody,
ma napęd na cztery koła, w końcu to jeep.
Mogę z nim szukać pantery śnieżnej.
Ma czterolitrowy silnik V6, nadążę za pikującym orłem.
Oczywiście brak dachu, opuszczana przednia szyba.
360 stopni dla mojego aparatu.
Opowiem wam o moim Chevrolecie C/K Silverado z 1998 roku.
To amerykański pick-up
z podwyższonym zawieszeniem i zmodyfikowany,
ale o tym opowiem potem.
Co najważniejsze, ma wielki silnik V8 o pojemności 7,4 litra,
który leniwie pracuje,
wydając z siebie groźny warkot.
Mam napęd na cztery koła z opcją drogową i terenową.
Dzięki temu i takiemu prześwitowi mogę pojechać wszędzie.
Pewnie większość fotografów przyrody używa czegoś takiego.
Nie pokazują tego w telewizji,
to wszystko dzieje się za kulisami.
Jesteśmy sami, mogę powiedzieć wam coś o moim aucie.
Myślicie sobie pewnie: „To zwykły fiat panda,
„a oni są w Ameryce Południowej,
„będzie tam trudny teren”. Tak.
Ale posłuchajcie,
do jazdy w terenie potrzeba czegoś małego i lekkiego.
To właśnie mam.
To mały samochód. Waży 780 kilogramów.
Ćwierć tego, co waży ten durny monster truck Hammonda.
Ma austriacki napęd na cztery koła.
Niezawodny.
Ma inklinometry,
żebym wiedział, że grozi mi wywrotka.
Jest idealny. Wszystko działa, wentylator, chłodzenie, wszystkie przyrządy.
Idealnie.
Wtem...
Moje wskaźniki przestały działać,
niczego nie wskażą.
Kłopoty z włoską elektroniką?
Kto by się spodziewał?
Zawieszenie podniesione przez poprzedniego właściciela
nie polepszyło kierowania ani jazdy.
Podoba ci się bycie wysokim?
Niech mu będzie. Jest taki wesoły.
W końcu może być sobą.
Niebawem dotarliśmy do otoczonej murami pięknej Cartageny,
co nie spodobało się kierowcy niezbyt pięknego Trump Trucka.
Chwila moment.
No nie.
Czy te mury są ważne, stare i cenne?
Są z siedemnastego wieku.
Są na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Skoro są stare, nic się nie stanie, jak odkruszę kawałek?
Co za kretyn.
Boże.
Gdybym mieszkał w otoczonym murami zabytku,
nie chciałbym widzieć czegoś takiego.
Dobra.
Boże.
Ciasno.
Karetka.
Prawdziwa karetka.
Cholera.
Jedzie tędy, lepiej się spiesz.
Hammond, karetka. Musisz zjechać z drogi.
Nie mogę.
O Boże.
Jezu, dalej.
Źle mi z tym.
Hammond, już.
Musisz jechać. Przejedź po tym wszystkim.
Raport z sytuacji.
Hammond spowodował dziesięciogodzinną obsuwę
i chce zabić człowieka.
Cholera, przepraszam.
Źle mi z tym.
Po tym, jak zapłaciłem za potrącone owoce...
Proszę.
Przepraszam.
Wjechaliśmy w labirynt wąskich uliczek,
by kupić aparaty.
Dla jeepa i pandy było to proste.
Jednak...
Jeszcze raz. Dam radę.
Jeszcze chwila.
Zaraz zjadę z drogi.
Nie wiem, czemu Hammond i May uważają wranglera
za gejowską ikonę.
Po zakupach spotkaliśmy się,
by pokazać, co mamy.
Po raz kolejny Hammond przesadził.
Co kupiłeś?
Wszystko.
O fotografach przyrody wiem to,
że mają dużo sprzętu. To mam u pasa.
Tu mam wybór profesjonalnych obiektywów.
Świetne... Makroobiektyw do dużych zbliżeń.
50 mm, szybki, piękny obiektyw.
Kolejna uprząż.
To na aparat.
Filtry do lamp błyskowych.
Są dwie, mogą zawadzać sobie nawzajem.
-Wtedy... Nie. -Co?
Podjeżdżasz do zwierzęcia,
które chcesz sfotografować.
Może uciec lada chwila. Musisz być szybki.
Małe czy duże zwierzę, mam odpowiednie obiektywy...
-Tak. -...lampę błyskową...
Oby było martwe, inaczej ucieknie.
Oczywiście jest też korpus,
bardzo dobry...
-Zapamiętałeś. -A co najważniejsze,
teleobiektyw.
Pokazać wam, co ja mam?
-Tak. -Nie przejmowałem się aż tak.
Mam jedynie teleobiektyw.
Nie taki jak twój, ale taki.
Tylko tyle. Nic więcej.
-Tylko to? -Tak.
Tyle mi potrzeba.
Robisz zdjęcia zwierzętom w tym kraju?
To aparat dla zboczeńca.
To aparat dla Daily Mail.
O tym mówię.
Ciężki.
Nie wątpię. Mnóstwo szkła.
Zabierzcie to. Pokażę wam, co ja mam.
Dobra.
Aparat.
Gdybyśmy mieli robić zdjęcia z czyjejś osiemnastki...
-Idealny. -Witajcie w roku 2018.
Wszystko, co tam macie, jest tutaj.
Pokaż zoom.
-Proszę... -Jest zimno?
Mój zoom.
Pani w sklepie mówiła, że robi dobre zdjęcia.
Mi to wystarczy.
Nie mogąc się doczekać, poszliśmy w miasto
i od razu zaczęliśmy fotografować zwierzęta.
James, rusz się, zasłaniasz.
Cholera.
Muszę się oddalić.
Myślałem, że widziałem owada, ale...
Lampa błyskowa.
Chryste, muszę zdjąć makro.
Gołąbku, stój.
Nie wystrasz go.
Z drogi.
-Przepraszam. Przeszkadzam ci? -Tak.
-Ty mi też. -Nie musisz być tak blisko.
Witaj, koniku.
W końcu załapaliśmy.
Mam.
Mam gołębia.
Po 20 minutach
spotkaliśmy się, by świętować.
Mam tego psa.
-Masz tego konia. -Mam otępiałego gołębia.
Udało nam się.
Mamy sporo psów i koni.
-Dobre ujęcie? -Pająki...
Pająk mi uciekł.
Ale mam dziurę, w której... Środowisko.
-Tam mieszkał. -To jego środowisko.
-Chwila. -Tego chcieli.
Chłopaki, mam wiadomość od pana Wilmana.
-Co? -Co pisze?
Mam złe wieści.
„Amazon nie chce samych zdjęć gołębi, psów i much.
„Chcą też czegoś interesującego.
„Nalegają na zdjęcia następujących zwierząt:
„kondora, niedźwiedzia okularowego, jaguara
„i hipopotama”.
„Muszą być dzikie, nie możecie iść do zoo”.
-Hipopotama? -Nie żyją tutaj.
-Nie żyją tu, prawda? -Żyją w Afryce.
Jak to zrobimy?
Skąd weźmiemy zdjęcie hipopotama w Ameryce Południowej?
-Masz długi obiektyw. -Wiem,
ale muszę stanąć wysoko,
-by zobaczyć Afrykę. -Dasz radę.
Powiem wam, czego nie zobaczymy...
Kolejnego dnia, z nowym, trudniejszym wyzwaniem,
postanowiliśmy wyruszyć jak najszybciej.
Niestety...
Co to było?
Rozrusznik kręci podczas pracy silnika. Chwila.
Czasem tak robi.
Tak już jest.
Już lepiej. Naprawione.
Wszystko gra.
Chciałbym nazwać...
Jezu!
Paskudny dźwięk.
Zostawiliśmy Hammonda z jego popsutym Trump Truckiem
i wraz z Mayem ruszyliśmy dalej.
Krewetki i produkty leśne muszą być opłacalne.
Spójrz na te łodzie.
Niesamowite, co?
Często tak jest, że to najskromniejsze towary
przynoszą ogromne zyski uprzywilejowanej mniejszości.
Tak.
Właśnie opuszczamy Cartagenę,
by robić zdjęcia ciekawym zwierzętom,
w tym hipopotamom.
Z nimi będzie trudno.
Czekały nas różne trudności.
Gęste lasy...
Wulkany...
Zdradliwe przełęcze.
Jezu.
I okropna pogoda.
Ale nie martwiliśmy się zbytnio, mając nasze samochody.
Fotografowie udają, że wszystko jest trudniejsze
niż w rzeczywistości.
Te wszystkie pudła, obiektywy, torby. To, co ma Richard Hammond.
Fotografowie przyrody lubią udawać,
że życie musi być ciężkie.
Siedzą na drzewie trzy tygodnie, zamarzają na śmierć w śniegu,
by zrobić zdjęcie niedźwiedzia polarnego.
Można to robić wygodnie.
Dzięki temu autu wszystko jest wygodne.
Podjeżdżacie, robicie zdjęcie, odjeżdżacie.
Mimo że przemierzaliśmy teren szybko i w dobrych warunkach,
okazji do robienia zdjęć było niewiele.
Kolejne krowy i jakaś koza.
Ani to dzikie, ani ciekawe.
Racja.
Martwy pies.
Całkiem uroczy martwy pies.
Był uroczy, kiedy żył.
Nasz kolega, mimo że mógł już jechać, nie miał szczęścia.
Dalej.
Nie chowaj się za tym cholernym drzewem...
Na moje nieszczęście na tych wiejskich drogach
jeep pokazał swoje prawdziwe oblicze.
Boże.
Źle się jedzie.
Jezu.
Miałem udowadniać,
że fotografowanie zwierząt może być łatwe i wygodne.
Pod tym względem jeep mnie zawiódł.
Aby zrobić sobie przerwę od podskakiwania,
zasugerowałem, byśmy sfotografowali zwierzę, które każdy lubi.
Osiołka.
Chodź.
Mój długi obiektyw dostrzegł coś niepokojącego.
Tam z tyłu jest facet.
Chwila.
Wraz z tłumaczką poszedłem do pobliskiej wioski.
Możesz zapytać,
czy ten młody człowiek
obcował z tym osłem,
czy może mi się przywidziało?
Mówią, że tak.
-Co powiedział? To normalne? -To nic takiego.
To normalne?
Czyli wy wszyscy...
lubicie towarzystwo osłów.
Mówią, że to dla nich pierwsza żona,
pierwsza kochanka.
Ładnie.
Robicie to z wszystkimi osłami?
Samcami i samicami?
Nie. Tylko z samicami.
Nie uprawiają seksu z samcami.
To by było dziwne?
Mówili, że to gdzieś tutaj.
Cześć.
Osiołki.
Będziemy fotografować osły.
Cudownie.
-Postaraj się nie hałasować. -Jasne. Nie martw się.
Ten jest wyjątkowo nieśmiały.
Chwila.
Jedziemy stąd. Już.
-Co? -Jedziemy.
Było tam miło.
Jeremy, czemu jedziemy?
Wkurzyłeś kogoś?
Albo popełnił jakieś faux pas,
albo to udar słoneczny. Jest cały czerwony.
Czemu ci Kolumbijczycy nie zaczną czegoś hodować?
Musi być jakaś roślina,
którą ludzie na wsiach mogą hodować
i sprzedawać na cały świat.
Zamiast obcować ze zwierzętami.
Jechaliśmy dalej, świadomi tego,
że nie idzie nam dobrze.
Co udało nam się sfotografować?
Macie cokolwiek, co pasowałoby na wygaszacz ekranu dla Amazona?
Mam selfie z osłem.
Moje zdjęcie osła się nie nadaje,
tego jestem pewien.
Nie mamy nic.
Wtem...
Czekajcie. Co to?
Wygląda jak srający borsuk.
To mrówkojad.
Racja. To mrówkojad, ale tylko na obrazku.
Mówi to nam, że mrówkojady tędy chodzą.
Skoro przechodzą przez tę drogę, zaczekajmy, zamiast je ścigać.
Chyba umieścili znak w złym miejscu.
Bo...
Nie widzieliśmy ani jednego. A jesteśmy tu osiem minut.
Po trzech minutach postanowiliśmy zerknąć na mapę
i pójść na całość.
Niedźwiedzi okularowych tu nie ma.
Ani kondorów, ani jaguarów.
-Pojedźmy gdzieś... -Musimy... Tak.
Skoro jesteśmy tu, pod Cartageną,
musimy pojechać...
Tam, do amazońskiego lasu deszczowego.
Parki narodowe, góry.
Profesjonaliści odwiedzają właściwe środowiska.
Wiem to, bo opieram się o aparat jak profesjonalista.
Jednym z naszych głównych celów był jaguar.
Żyją one głównie w regionie Santander,
to prawie 650 kilometrów drogi.
Przygotowaliśmy się na długą podróż na południe.
Chętnie powiedziałbym, jak szybko jadę dzięki moim 49 koniom,
ale mój elektroniczny prędkościomierz
nie działa, odkąd Richard Hammond wciągnął mnie do morza.
By zabić czas, wymyśliłem prostą grę.
Hammond, może podjedziesz do kolegi
i jego jednolitrowej pandy
swoim 7,4-litrowym monster truckiem
i zobaczycie, kto ma najwolniejsze auto?
Dobra.
Trzy, dwa, jeden, start.
Krasnal na prowadzeniu.
Prowadzi James May!
Nie mogę szybciej.
Dalej, Hammond.
Naprawdę.
Łatwizna.
Richard „Trump z baraku” Hammond
z łatwością pokonany. Na łopaty.
To nic osobistego, Hammond,
ale twój wóz to straszny szrot.
Prawdziwy złom.
Jeszcze pokaże, na co go stać, a wam opadną szczęki.
Chciałbym zobaczyć środowisko, w którym będzie mógł.
Po wielu godzinach jazdy po 25. największym kraju świata
w końcu zbliżaliśmy się do jaguarów.
Długa podróż zadziałała cudownie na ciężarówkę Hammonda za 11 tysięcy.
Kontrolki w moim samochodzie mówią,
żebym sprawdził silnik, coś jest też nie tak z hamulcami
i ABS-em.
Nie mam kontrolki, która wskazuje bieg.
Coś nie tak, Hammond?
Trochę popuściłem.
Ten szmelc to jedna z najgłupszych maszyn w historii.
Jako że jaguary nie pojawiają się na terenie zabudowanym,
pojechaliśmy do dżungli,
drogą, która była kiedyś torem kolejowym zbudowanym przez Brytyjczyków.
Jaguary ciężko spotkać, jest ich bardzo mało.
Choć nie chcielibyście napotkać jaguara.
Mają potężne gryzaki.
Zabijają ofiarę, przegryzając się przez czaszkę do mózgu.
To już prawdziwa dżungla.
Witam.
Jestem w tunelu kolejowym.
Hammond, nie.
Tunel.
Przestań.
Musiałem. Takie jest prawo.
Przemierzaliśmy nieużywane tory kolejowe,
aż w końcu LGB-Jeremy postanowił się zatrzymać.
Panowie, nie rozumiem czegoś.
To most, prawda?
Żadnych samochodów, ludzi, motocykli ani koni.
Więc dla kogo on jest?
Po chwili dowiedzieliśmy się.
Dobra, James, może...
Nie ma go.
James boi się wysokości.
-Poruszyło się. -Tak!
Co to? Chwila.
-Raz, dwa... -Ostrożnie.
Jakieś dwa i pół metra.
Muszę jechać... Nie mogę...
Ma ogromne opony. Będziesz jechać po zewnętrznych.
Dojadę tu...
Mój samochód jest szerszy.
Szersze niż moje koło, nie dam rady.
Jest wysoko.
Jakieś 90 metrów?
Prawie sto.
Ojej.
Mimo że Hammond nie ma skłonności do wypadków, pojechałem pierwszy.
Zapiąć pasy?
Nie, w końcu co za różnica?
Naprawdę.
Jezu.
Boże, naprawdę...
Naprawdę wąsko.
Przyspieszyć? Nie. Nie powinienem.
Udało się. Świetnie.
Hammond, narobisz w gacie.
Pomogłeś mi.
Narobiłem od samego patrzenia.
Spider-Man May mknął tak szybko jak miał odwagę.
Nie patrz w dół. Myśl o czymś innym.
Przyszła w końcu kolej na Wielkiego Donalda.
Boże.
Muszę patrzeć na oponę po stronie kierowcy
i utrzymać ją jak najbliżej krawędzi,
modląc się, by to wystarczyło.
Chryste.
Jezu. Cały się trzęsę.
Dam radę. Muszę tylko patrzeć na drewno.
Nie na to, co w dole.
Jezu. Jestem za blisko krawędzi.
Boże.
Niedobrze mi.
Dam radę.
Ten most to tylko część mojej podróży.
A któż to tam tupie po moim moście?
Boże.
Nie będę się bawił w Trzy koziołki.
Zrobię ci miejsce,
jeśli odpowiesz na proste pytanie o rocku progresywnym.
Nie znam się na nim.
Kto jest basistą zespołu Barclay James Harvest?
Siostry Nolan. Chcę przejechać!
Daj mi przejechać. Niedobrze mi.
Hammond się zdenerwował,
więc zrezygnowałem z zabawy.
Po jakimś czasie nam wszystkim udzieliły się nerwy.
Czekało nas więcej zaniedbanych mostów.
Boże niebieski.
Było gorąco i duszno.
Podróż jeepem była coraz bardziej nieprzyjemna.
Źle znoszę tę karę.
Wtem...
Awaria, James?
Tak.
Doskonałe miejsce na awarię.
-Czemu? -Zobacz sam,
możemy z Hammondem pojechać tamtą ścieżką i...
Proszę bardzo.
Zostaw. Nie dotykaj.
-Zostaw. -Chcę pomóc.
-Zawrócę. -Nie pomagaj. Idź stąd.
Wszyscy tacy zdenerwowani.
Może to przez upał.
To możliwe.
Nie chce, byśmy mu pomogli.
Przepraszam.
-Nie widziałem zderzaka. -Zaraz ci nakopię,
miałem tam głowę.
Jedźcie.
Poradzimy sobie. Jeśli znajdziemy jaguara, wszystko będzie dobrze.
-Tak. -Już.
Mamy kłopot.
Hammond!
Ty... debilu!
-Nie wiedziałem, że tam jesteś. -Hammond!
Co ty wyprawiasz?
Utknąłem.
Nie wiedziałem, że jesteś za mną.
Masz lusterka!
Rozwaliłeś mi przód samochodu.
Wszystko wymknęło się spod kontroli.
W jednej minucie wszystko gra.
A w kolejnej jeden rzuca kamieniami w drugiego.
Mamy skrajną lewicę, taką jak James May.
Skrajną prawicę, Richarda Hammonda.
A sędziami zawsze muszą być liberalni, rozsądni ludzie pośrodku tacy jak ja,
którym się za to obrywa.
Naprawiwszy fiata, wróciłem na drogę.
Ten samochód jest niesamowity.
Jednak...
Ojej. Straciłem rurę wydechową.
Dalej, dzięki pięknym widokom,
nastroje znacznie się uspokoiły.
Widok po naszej prawej jest cudowny.
-Piękny, prawda? -Tak.
Nie jesteśmy już w cieniu dżungli,
co znaczy, że mnie przypieka.
Nie masz ze sobą kremu nawilżającego? Musisz mieć.
Nie, Hammond, nie mam kremu nawilżającego.
Co to?
Okazało się, że zepsuta rura wydechowa też poprawiła mi humor.
Niesamowite. Czuję się jak na rajdzie.
Tony i Cherie Blair
są wielkimi fanami rajdów WRC.
Myślę, że parę razy brali w nich udział incognito.
Nie chcieli, by ludzie się dowiedzieli.
Sądzili, że może im to zepsuć reputację.
W przeciwieństwie do wszczynania wojen.
Podczas dalszej drogi mój teleobiektyw uchwycił parę zwierząt.
Nie wydaje mi się, żeby Amazon chciał to mieć na wygaszaczu.
Musieliśmy dorwać jaguara.
Jako że to zwierzę nocne,
liczyliśmy na więcej szczęścia po zapadnięciu zmroku.
Ale spodziewanie...
Moje światła świecą?
Nie, w ogóle.
Muszę mieć tam wodę morską.
Zastanawialiśmy się, co zrobić, kiedy pojawił się Tony Blomqvist.
Nie mogę tego słuchać.
Brzmi sportowo.
Gardłowy dźwięk.
James, nie rzucaj w nas kamieniami.
Spokojnie. Powiedz sobie coś po chińsku.
Wybacz, że wjechałem w twoje auto.
Przepraszam za kamień. Nie celowałem w głowę.
-Dobra. Znowu jesteśmy drużyną. -Tak.
-Przeprosiłem Jamesa. -Tak.
-On przeprosił mnie. -Wszystko gra.
-Wszyscy się przeprosili. -Jest OK.
Przyczepiliśmy Trumpowi kilka latarek
i wróciliśmy do polowania na jaguara.
Te latarki są do niczego.
Świecę tylko na tamte drzewa
i na niebo. To nic nie daje.
Po zagłębieniu się w dżunglę
dojechaliśmy do miejsca, w jakim zwykle żyją jaguary.
Mamy sporą szansę.
Najważniejsze to być cicho.
Musimy być cicho. Ustawię aparat.
Niestety Donald i Tony mnie nie usłyszeli.
May, nie mogę... Moje światła są za wysoko. Muszę...
Na litość Boską. Ciszej.
-Dzięki. Czekaj. -Zaraz...
Będę tu, żebyś widział wyżej.
Przez twoje światła nic nie widzę.
Ja miałem tam jechać.
Dobra, wrócę na drogę. Ty jedź tam.
Myśleliście może, by być nieco ciszej?
-Co? -Troszeczkę ciszej?
Nie. Jeremy, jestem za blisko?
Nie, w porządku.
-Na pewno? -Tak, tylko to wyłącz.
-Co? -Wyłącz silnik.
Co?
Wyłącz silnik.
Dobra. Już.
Wybacz. Włączony bieg.
Kiedy moi koledzy w końcu się uciszyli, mogliśmy zacząć czekać na jaguara.
Według ekspertów wymaga to ogromnej cierpliwości.
Nudzę się, do tego żrą mnie komary.
Mnie też żrą i też się nudzę.
Gdyby pojawił się jaguar, nie zobaczyłbym go.
Oczy mi się zamykają...
z nudów.
Co robimy?
Nie wiem, ale jest nudno.
Prawda jest taka,
że ludzie mogą przychodzić tu przez 40 lat i nie spotkać jaguara.
Możemy użyć moich aparatów-pułapek.
-Co? -Co to takiego?
Ustawiasz go, a zwierzę go uruchamia.
-Masz takie ze sobą? -Tak, w torbie.
Czemu wcześniej nie powiedziałeś?
Nikt nie pytał.
Richard, weź swoje aparaty-pułapki...
Świetny pomysł.
Dobra. Już.
Coś sobie przypomniałem.
Mam jaguara w bagażniku. Wypuścić go?
Po chwili Hammond rozstawił swoje aparaty.
-Co teraz? -Czekamy.
Czekamy, aż zwierzę uruchomi któryś aparat?
-Tak. -Skąd będziemy o tym wiedzieć?
Po prostu będziemy.
Chce mi się srać.
Dam znać mediom.
Mówię tylko... Nie martwcie się, pójdę sobie.
Przepraszam.
Zagraniczna kuchnia.
Wcale nie jest tak obeznany w dziczy, jak o sobie myśli,
na pewno nawet nie ma papieru.
Pewnie skorzysta z gładkiego kamienia.
Gładkiego kamienia?
Snajperzy tak robili, kiedy stacjonowali pośrodku niczego.
Podcierali się gładkim kamieniem.
Czemu gładkim kamieniem?
Jak można sobie wyobrazić,
chropowatym byłoby nieprzyjemnie.
Tak, ale...
Lepiej byłoby liściem, w dżungli...
Po długiej debacie na temat podcierania się sił specjalnych
Hammond wrócił, a ja zauważyłem, że jesteśmy tępi.
Uruchamiają się same?
-Tak, kiedy zwierzę... -Więc co tu robimy?
Dobre pytanie. Lepiej stąd pójść.
Zróbmy jak Bear Grylls.
Dziesięć kilometrów stąd jest miasto.
Może tam pojedziemy, napijemy się,
zameldujemy w hotelu. Co wy na to?
-Jutro wrócimy i... -Dobrze.
-...sprawdzimy aparaty. -Tak.
Tak się z nich korzysta. To jest w instrukcji.
Tak się robi. Ustawia i...
Dzięki dobrym wieściom byłem w nastroju na robienie żartów.
Kiedy May poszedł spać w hotelu,
wymknęliśmy się na zewnątrz,
by namieszać mu w głowie.
-Tam zaparkował. -Tak.
Obróćmy go.
Wyobrażasz sobie jego minę, kiedy tu przyjdzie?
Będzie pamiętał, gdzie zaparkował, taki jest.
Pomyśli, że zwariował.
Jak to zrobimy?
Rozbujamy go.
Gotowy? Dobrze.
Raz, dwa, trzy, jedziemy.
Raz, dwa...
Kolejnego ranka James był w stanie głębokiego zdziwienia,
a Hammond i ja sprawdziliśmy zrujnowane aparaty.
Powiedz mi to jeszcze raz.
-Jaguar zniszczył ci aparat? -Tak.
-Tu go ugryzł? -Tak, odgryzł kawałek.
-Uszkodził go. -To prawda.
Ale nie to jest najważniejsze.
Mamy jakieś zdjęcia?
Patrz.
Nie.
Coś go uruchomiło. Może liść?
-Patrz. Tam! -Gdzie?
-Tam. To... -Tak!
-Idzie... -Patrz, jaki kamuflaż.
To jego głowa. Jego pysk.
-Tam. -Drzewo go zasłania.
Jest w swoim środowisku.
-Co to? -Wtedy go uszkodził.
Jego pysk. Patrz, wąsy.
-Nie. -To...
Gryzący jaguar.
Uchwycony w akcji.
-Zdjęcie warte wszelkich nagród. -Tak.
Oczy.
Świetne zdjęcie.
-Możemy ruszać dalej. -Prawda.
Odhaczone. As pik, jaguar.
Saddam Husajn.
Teraz czas na jego synów...
Udajja i tego drugiego. Jak mu było na imę?
Edgar.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Czeka nas 320 kilometrów drogi,
by sfotografować króla pik,
Edgara Husajna Paddingtona.
Cholera!
Masz koło w powietrzu.
Grawitacja sprowadzi was na dół,
a potem pojedziecie na drugą stronę.
Boże.
Stój.
Stój. Pęknie.
Niedźwiedź!
4700 metrów.
Musimy jechać wyżej.
Znaleźć kondora Colina.
Naprawdę gorąco.
Niszczysz nam samochody,
a masz tlenu tylko dla siebie i swojego auta.
Nic nie widzimy!
Jesteśmy 400 kilometrów od równika,
na wulkanie, w czasie potężnego gradobicia.
Przebiło się.
Ile tam jest gradu?