DETROIT STANY ZJEDNOCZONE
MORZE KARAIBSKIE - WENEZUELA GUJANA - BOGOTA - KOLUMBIA - PERU
PEKIN - CHINY - CHONGQUING
UŁAN BATOR MONGOLIA
MORZE KASPIJSKIE - GRUZJA - TBILISI AZERBEJDŻAN - BAKU
PARYŻ - FRANCJA - BOURG-SAINT-MAURICE
WIELKA BRYTANIA - OXFORDSHIRE - LONDYN
WALIA LONDYN
SZKOCJA
SZWECJA - OSLO - SZTOKHOLM
W POPRZEDNIM ODCINKU...
Tylko popatrz. Potężne auto.
Chyba jest popularne wśród gejów?
Tak?
-Hammond. -To Hammond.
To twój samochód?
Tak, mój samochód!
Czemu twoje auto jest tam?
Tam wyrzucili mnie z łodzi.
Przypłynął tu,
zawinięty w polietylen, razem ze mną.
Tak się robi.
Co tam jest napisane? „Global Auto”.
Tak. GAK.
Tak nazywa się firma.
Kupiłem go od angielskiej rodziny, która kupiła dom w Toskanii.
-Tony Blair. -Cherie Blair.
Sting.
Każdy drobny socjalista w Wielkiej Brytanii kiedyś nim jechał.
Właśnie opuszczamy Cartagenę,
by robić zdjęcia ciekawym zwierzętom.
Krewetki i produkty leśne muszą być opłacalne.
Spójrz na te łodzie.
Niesamowite, co?
Często tak jest, że to najskromniejsze towary
przynoszą ogromne zyski.
Ten szmelc to jedna z najgłupszych maszyn w historii.
Jaguary ciężko spotkać, jest ich bardzo mało.
To już prawdziwa dżungla.
Ojej. Straciłem rurę wydechową.
Co robimy?
Ludzie mogą przychodzić tu przez 40 lat i nie spotkać jaguara.
Możemy użyć moich aparatów-pułapek.
-Tam zaparkował? -Tak.
Obróćmy go.
Wyobrażasz sobie jego minę, kiedy tu przyjdzie?
Pomyśli, że zwariował.
Raz, dwa, trzy, jedziemy.
Raz, dwa...
Mamy jakieś zdjęcia?
Patrz. Tam!
Tak! To jego głowa. Jego pysk.
As pik, jaguar.
Saddam Husajn.
Teraz czas na jego synów...
Udajja i tego drugiego. Jak mu było na imę?
Edgar.
Mając jaguara, skupiliśmy się na kolejnym celu.
Kolejnym rzadkim samotniku,
niedźwiedziu okularowym.
Czeka nas 320 kilometrów drogi
w tym terenie, by sfotografować
króla pik,
Edgara Husajna Paddingtona.
By zabić czas, James zapewnił nam rozrywkę
w postaci prób wyprzedzania ciężarówek jednolitrową pandą.
Dobra.
Nie.
Nie widzi nic, bo ma kierownicę po właściwiej stronie.
Cholera jasna.
Musi się wychylać...
Do tego ten paskudny dźwięk.
Szlag. Dalej, samochodziku.
Boże.
Podobało mi się to.
Chłopaki, nie dam rady wyprzedzać ich cały dzień.
To rozszarpie mi tyłek.
Co z nim nie tak?
Nie wiem, co on bierze, ale mu odwala.
Zjadł mnóstwo krewetek. Idiota.
Dzień mijał, a Trump Truck jak zawsze był niezawodny.
Ojej.
Niedobrze.
Jest źle.
No nie.
Boże.
Dostałem wiadomość, czy nie zechciałbym pomóc panu Hammondowi
z jego monster truckiem.
Pomyślmy.
Nie chciałbym.
Chodź tu.
Chłodnica klimatyzacji.
Bezużyteczna.
Mogło być gorzej.
Mogłem być na jego miejscu.
Tak.
Sądzę, że popsuły mu się hamulce,
zaczepił koło, żeby auto się nie potoczyło.
To twój?
Twój?
Tak. Cokolwiek powiedział.
Dobrze.
W końcu nasz poliglota uruchomił swoją maszynę
i dogonił nas.
Kolejnego ranka obudziliśmy się w pięknym miasteczku Villa de Leyva.
Czemu pociąłeś moje spodnie?
Mówiłeś, że ci gorąco.
Teraz jestem gorący.
Niedzielny poranek w hiszpańskojęzycznym kraju.
8.15.
Szanse na znalezienie odzieżowego?
Zerowe.
Jeremy.
-Jak się masz? -Cześć.
-W porządku. -Super.
Wybacz. James i Richard pocięli mi spodnie.
Nawet tu muszą mnie rozpoznać.
Zażegnawszy kryzys odzieżowy, mogliśmy ruszać.
Dotarliśmy w końcu do krainy niedźwiedzi okularowych.
Słuchajcie.
Masz brzydkie spodnie.
Przynajmniej się stara.
To za mało.
Jesteśmy w dziczy,
może jakieś czapsy?
Zamsz, ale z wentylacją.
Sam wybierałeś kolor koszuli.
Ktoś ci doradzał?
Skupmy się na niedźwiedziach,
-na Paddingtonie. -Skóra ci się łuszczy.
-Musisz ją nawilżać. -Co?
-Nawilżanie. -Tylko trochę.
-Po co? -Bo łuszczy ci się skóra.
Jest wysuszona. Wyglądasz, jakby cię znaleźli w piramidzie.
Słuchajcie. Skupmy się...
-Skupmy się na... -Zajrzyjmy do sarkofagu.
Nie dam go do Muzeum Brytyjskiego.
Zamiast znosić kolejne poniżenia,
nalegałem, by poszukać Paddingtona.
Nie wiem... Widziałem je na zdjęciu,
ale nie wiem, jak duże są.
60 centymetrów czy trzy metry?
Nie wiem.
Muszę tędy jechać na ukos.
Cholera!
Masz koło w powietrzu.
Nie róbmy z tego problemu,
bo widzowie pomyślą, że jesteśmy do niczego.
Próbowałem wyjechać,
poszło świetnie.
Prędkość i moc.
Wykopał sobie dół.
Poprosiłem Hammonda o pomoc,
ale oczywiście
jego pick-up postanowił przejść na napęd na jedno koło.
Ojej.
Zostało jedno rozwiązanie.
Wyciągnij mnie...
Potrzebuję jednego faceta.
-Wiemy, po to masz jeepa. -Tak, to...
Rozumiem.
Za każdym razem, kiedy się odezwę,
będzie się to kojarzyło...
Spokojnie.
Jest OK. Jesteśmy kumplami.
Z przyczepioną liną byłem gotowy wyjechać.
Lekko cię pociągnę...
-Delikatnie? -Jedziemy.
Potem twoja kolej,
bo mój samochód jest za lekki.
Jedziemy. Trzy, dwa, jeden.
Super.
Tak, jedź.
-Fiat panda. -Tak!
Tak!
Jeremy Corbyn wyciągnął Freddiego Mercury'ego.
Wielkie spotkanie.
Nie jestem dobry w żółwikach.
Po zażegnaniu katastrofy
Hammond odzyskał napęd na cztery koła i wróciliśmy do naszego zadania.
Dobra.
Jedziemy na polowanie.
Jednakże potem...
Ojej.
Hammond, co jest?
Coś musiało się zepsuć w układzie napędowym.
Mam pociągnąć Hammonda? Boże.
Wyciągnę go.
Zaraz po wyciągnięciu pickupa
odkryłem, co się stało.
Ułamana półoś.
Teraz mam napęd na dwa koła.
Mimo kilku problemów
dzięki naszym autom wygodnie dotarliśmy do miejsca, gdzie żyją niedźwiedzie.
Z tyłu mam lodóweczkę
z napojami.
Temperatura jest idealna.
Mogę oddychać. Nie musiałem tu iść.
Jako że aparaty-pułapki uszkodził jaguar,
musieliśmy zdać się na naszą cierpliwość.
Niebawem jednak...
Nudzę się!
-Ja też. -I ja.
Nudy!
Aby było ciekawiej, pojechaliśmy dalej.
Tak. Pojedziemy w górę...
To najgorszy możliwy teren dla zawieszenia tego jeepa.
Boże, chciałbym poznać człowieka, który zamontował te wielkie opony.
Udusiłbym go.
Mogło być gorzej.
Chwila.
Ojej.
Jeremy Corbyn ma kłopoty.
Ale jakoś się wykaraskał.
Jadę dalej.
Wtem...
Boże.
Chwila.
Przed nami wielki dół.
Tak. Widzicie...
To nie... Co jest?
Jest wielki!
Wcale nie.
Jest. Zobacz, jaki wielki.
-Chociaż... -Patrzcie.
-Nie. -Dobra, nie.
Posłuchajcie eksperta.
Pojedziecie tędy,
grawitacja sprowadzi was na dół,
a potem podjedziecie na drugą stronę.
Profesorze, skąd to wiesz?
-Jesteś suchy. -Zerknij na opony.
-Tak, Hammond ma monster trucka. -Tylko dwa koła działają.
-To monster truck. -Rozjeżdża samochody.
Widziałem w telewizji.
-Mają napęd na dwa koła. -Prawda.
Monster trucki z napędem na dwa koła z łatwością to robią.
Hammond odmówił pomocy,
więc James i ja zajęliśmy się pracą
i odcięliśmy kawałek krawędzi.
Dalej, panowie, zaraz wypełnicie dół.
Co wtedy?
Już jest bardziej gładko. I co?
Prościzna, lamborghini tędy przejedzie.
Nie ma już tej kamiennej części.
Tamtędy przejadą koła.
Tak, tuż przed głębokim dołem.
Od czasu ostatniego wypadku chodzisz wiecznie zestrachany.
Nie. Nie da się tego zrobić.
To nie to samo.
Dasz radę.
-Nie. -Tak.
Nie.
Do dzieła.
-Grawitacja cię... -Wiem, jak działa grawitacja!
Jestem tego świadom.
Jedź na drugą stronę. Szybciej.
Boże.
Proszę bardzo.
Tak jak mówiłem. Teraz na drugą stronę.
Chwila.
Mówiłem, że to nie zadziała!
-Mam pomysł. -Jaki?
On ma coś w stylu klatki bezpieczeństwa.
-Tak. -Jeśli weźmiemy drabiny
z wozu ze sprzętem i położymy na tym, pojedziemy po nim.
Możemy?
Isambard Kingdom May.
Hammond, mamy genialny pomysł.
Nie wiem, co zamierzają.
Wiem, że to się nie uda.
To cholerstwo waży tonę.
Uwaga na mój dach!
Nie sięgnie.
Nie wgnieć... No nie!
W końcu nasz cudowny most był gotowy.
James postanowił przejechać jako pierwszy.
Hammond, musisz być zadowolony.
Nie jestem.
Pierwszy bohaterski czyn tego auta.
Po raz pierwszy nas nie spowalnia.
-Dobrze to wygląda? -Tak.
Nie, to wygląda idiotycznie.
-Zadziałało. -Tak.
-I co? -Tak!
-Bułka z masłem. -Bez żółwika.
Nie, nie przybijamy.
Nadeszła moja kolej,
w samochodzie ważącym dwa razy tyle co panda.
Chwila, nie widzę najazdów.
Nie widzę najazdu po tej stronie.
Leciutko w lewo.
Dobrze. Jedź prosto.
Leciuteńko w lewo.
Dobrze.
Po krawędzi.
Teraz powoli, lekko w lewo.
-To jest prawo, kretynie. -W prawo.
Nie, koniec.
Stój.
Pęknie. To nie zadziała.
-Co? -Nie zadziała.
Zatrzymałeś mnie,
nie da się tego inaczej opisać...
-na samochodzie Hammonda. -Wiem.
Nie ruszaj się za bardzo.
-Nie martw się o mój samochód na... -Nie boimy się o niego!
Jako że Hammond nie chciał ruszyć palcem,
mimo że to on nas w to wpakował,
poprosiłem ekipę programu, by pomogli nam wzmocnić najazdy.
Fotografowanie zwierząt miało wyglądać na łatwe i wygodne.
To nie działa.
Po wzmocnieniu mogliśmy kontynuować.
Jedź tak dalej.
Właśnie.
Tak!
-Dobra, jedziemy dalej. -Jasne.
Przejechali.
Boże.
Czemu stanąłeś?
Nie uwierzysz.
Co?
Tam jest rzeka.
Przejedziemy?
Nie ma szans.
Co wy robicie?
Za zakrętem jest rzeka.
-Tak. -Zablokowani.
Nie było was...
Więc po co to wszystko?
Przynajmniej twoje auto było przydatne.
-Było. -Nie zyskaliśmy nic,
poza zrujnowaniem mojego auta i zrobieniem z niego mostu.
Musieliśmy wrócić.
Właśnie.
Gdybyście tam nie pojechali,
nie musielibyście wracać.
Nie wiedzieliśmy, że tam jest rzeka.
Debata prowadziła nas donikąd,
więc wyciągnęliśmy niewdzięcznego Hammonda z dziury
i znaleźliśmy kolejną drogę w górę.
Chcę zobaczyć niedźwiedzia. Naprawdę.
Lubię wszystkie niedźwiedzie, poza polarnymi, ich nie znoszę.
Są agresywne i jedzą małe dzieci.
Na szczęście prędko znaleźliśmy dobre miejsce.
Na miejscu jednak zauważyłem jeden problem.
Jestem za nisko, by widzieć.
Nic z tym nie zrobisz.
-Co? -Cicho bądź. Nic nie zrobisz.
-Mówię... Żałuję, że nie jestem wyżej. -Jesteś wysoko.
Postanowiliśmy zaczekać.
Ale niebawem,
spodziewanie...
-Nudzę się. -Ja też.
To jest nudne.
Minęło 20 minut.
Co to było?
Głos niedźwiedzia.
-Już się nie nudzę. -To niedźwiedź.
-Niedźwiedź! -Nie widzę.
-To cudowne. -Jest tam.
Poruszył się.
-Widzę jego pysk. -Tak.
Mam zdjęcie niedźwiedzia.
Z drogi.
Czemu tu nie przyjdzie?
Bo gadasz.
Za bardzo rzucamy się w oczy.
-Boi się nas. -Chyba ciebie.
Twojego i jego samochodu, jesteście zbyt jaskrawi.
Wiem.
Hammond i May zgodzili się, że mój samochód jest cichy i subtelny.
Zasugerowali, żebym zakradł się do największego mięsożernego ssaka
w całej Ameryce Południowej.
Idzie. Czas na broń bliskiego zasięgu.
Idzie.
A potem dostałem wisienkę na torcie.
Niedźwiedź sra w lesie.
On sra.
Widziałem już wszystko.
Edgar Husajn zaliczony.
Król pik odhaczony.
Wróciliśmy na drogę i kontynuowaliśmy podróż.
W nocy przyjechaliśmy do stolicy, Bogoty.
Wyspani mogliśmy planować kolejny krok.
-Dzień dobry. -Co ci się stało z twarzą?
-Źle wygląda? -Tak.
Jak ze Śpiewającego detektywa.
To prawda.
Cholerny dach.
-Słuchajcie. -Jestem zahipnotyzowany.
-Słuchajcie... -Już słucham.
Kiedy wy kupowaliście nowe spodnie,
ja kupiłem album.
Wszystkie zwierzęta Kolumbii.
Przejrzałem go.
Zgadnijcie, czego nie ma.
Hipopotama.
Na razie mamy gołębia, psa, konia...
Osła.
Nie przypominaj, proszę.
Jaguara.
-Niedźwiedzia. -Tak.
Następny jest kondor.
W takim razie samochodom przydadzą się drobne modyfikacje.
Zgadzam się.
Możemy wystraszyć zwierzęta, jeśli czegoś nie zmienimy.
-Myślę... -Ja zamontuję u siebie
dach.
Dobry pomysł.
Ta sucha skóra jest na to dowodem.
Wyglądasz jak Michael Gambon w latach 80.
Jestem nim.
Poszliśmy na zakupy do dzielnicy motoryzacyjnej Bogoty.
20 przecznic pełnych sklepów z częściami samochodowymi.
Jeśli naprawdę chciałbym
usprawnić swoje auto...
zamontowałbym drabinę, żeby być wyżej, robiąc zdjęcia.
Do tego krzesło
i dach.
Złoto.
Patrzcie.
Idealne.
Mogę prosić 20 metrów?
To zły znak, prawda?
Będąc na zakupach, dostałem bardzo ciekawy telefon.
Dziś po południu?
Jasne.
Dobrze.
Do widzenia.
Nasi kolumbijscy mechanicy.
Chcą, żebyśmy spróbowali dziś czegoś,
z czego słynie Kolumbia.
Tak.
To piłka nożna.
A dokładnie mecz pomiędzy ekipą Grand Tour
a naszymi kolumbijskimi mechanikami.
Hammond nie mógł grać z powodu chorego kolana, obwołał się więc managerem.
Ustawienie 5-4-4?
-Raczej nie. -5-4-3?
-5-2... -Ilu mamy ludzi w drużynie?
Gramy po ośmiu.
-Trzy... Zagramy... -Bez piątki.
Trzy...
Cztery, trzy...
Obserwowani przez wiwatujący tłum kibiców,
rozpoczęliśmy mecz.
Jako że pod każdym względem byłem największy,
zostałem bramkarzem, co było znakomitym wyborem.
Sędzia był surowy.
Co?
-Jaka ręka? -On nie ma ręki.
Udało nam się zaliczyć kilka ładnych, czystych odbiorów.
Nawet strzeliliśmy bramkę.
Niestety zawiodłem jako bramkarz.
No nie!
Mimo że dałem z siebie wszystko...
Wykasłałem swoje płuca.
W końcu zastąpił mnie nasz ochroniarz z sił specjalnych,
który poradził sobie świetnie mimo zasłoniętej twarzy.
Skoro i tak nie gramy, możemy zająć się autami.
Tak.
Problem w tym, że nikt nas nie nakręci.
Grają w piłkę i ani myślą przestać.
Może po prostu pójdziemy?
Zrobimy swoje.
Nie będzie im nas brakowało.
Na szczęście kolejnego ranka
niekontuzjowani członkowie ekipy filmowej wrócili do pracy.
Sześć do dwóch, naprawdę?
Tak.
To dlatego, że za szybko nas zmienili.
Też tak sądzę.
Skoro ekipa filmowa jest z powrotem,
niech zrobią swoje
i zerkną na nasze samochody.
-Musicie znaleźć mój. -Gdzie jest?
Twój samochód udaje krzaki na parkingu.
-To kamuflaż. -To farba.
Mam zwijaną sieć na oknach,
kiedy będę chciał się ukryć...
Podniosłem też zawieszenie,
bo moim jedynym problemem był prześwit.
-Tak. -Co?
Przez dwa dni śmiałeś się ze mnie i Hammonda,
bo mamy to okropne podwyższone zawieszenie,
a teraz zrobiłeś to samo.
Zamiast mówić, że podniosłeś zawieszenie,
-mów „zrujnowałem swoje auto”. -Tak.
Zrujnowałeś je.
Zrobiłem to bardzo subtelnie.
Jak poczują się Tony Blair i Gordon Sting,
kiedy dowiedzą się, że zmieniłeś ich pandę w potwora?
Ucieszą się. To komunistyczny kamuflaż.
Miałem zdjęcie rosyjskiego czołgu.
Mój pomysł, system nagłośnienia.
-To nie nagłośnienie. -Jak to?
To system odgłosów ptaków i zwierząt.
Mam w samochodzie iPada i inne tablety,
mogę na nich odtwarzać przez głośniki
dźwięki zwierząt. To przynęta.
Teraz kolej Hammonda, który...
-Jeśli go znajdziesz. -...oszalał?
Też zadbałem o kamuflaż, jak widzicie, jest zielony.
Naprawiłem półoś.
To jedyna kwestia mechaniczna, którą musiałem się zająć,
poza tym wszystko gra.
Za to ta konstrukcja...
-Widzę. -To kryjówka.
Kryjówka na monster trucku.
Zwierzęta boją się ludzi, a tak nie zobaczą żadnych.
Mogę się zasłonić.
Mam tam wszystko, jako że często siedzimy i czekamy,
by zrobić zdjęcia. Wiemy o tym.
Mogę gotować, jeść i zabijać czas,
czekając na wyjątkowe zdjęcie zwierzęcia.
-Obraca się o 360 stopni. -Rozumiem.
W swoim stylu też umieściłeś dwie kamery do filmowania siebie.
Tak. To najważniejsze.
To niesamowite, że wy, za przeproszeniem, kretyni,
uznaliście, że możecie ukryć samochód
przed zwierzętami.
Ja udowodniłem, że mogę podjechać do zainteresowanego niedźwiedzia.
Właśnie, a co z twoim wozem?
Co tam masz z tyłu?
Panowie, oto podnośnik koszowy.
-Co? -Podnośnik koszowy.
Wchodzę do środka i jadę do góry.
-Wtedy... -Będziesz mył okna?
Brakowało mi jedynie wysokości.
Teraz już to mam.
-Jak wysoko sięga? -Do 11,5 metra.
-Serio? -Tak.
Spadnie.
Dlatego mam podpory.
Są za małe i za blisko siebie.
-Osuną... -Ile to waży?
Dodatkowe pół tony.
Zrobiłem coś jeszcze.
Tlen dla silnika.
-Po co ci tlen? -Będziemy bardzo wysoko.
-Na 11 metrach? -Nie, na 4500.
Więcej. Na prawie 5000.
-Naprawdę? -Jak to?
Kondory fruwają w przestworzach.
Tak, ale nad ziemią.
Wiem, ale by je złapać, musimy być wysoko.
Nie sfotografujesz kondora z bliska.
Chcesz kondora, musisz być wysoko.
Boże.
-Co? -Też to widziałem.
Co, mój dach?
To jedyny materiał,
-jaki udało ci się znaleźć? -Co to?
Przyroda.
To chyba z przedszkola.
Ochroni mnie przed słońcem i deszczem.
Deszczem?
-Przed słońcem. -Dobra konstrukcja.
Profesjonalna robota. Naprawdę...
-To gówno. -Mam tlen potrzebny na wysokości,
-na której będziemy. -Tak.
To pomoże mi z twarzą.
-Nie. -A dzięki temu będę fotografował ptaki.
Nie.
Czekało nas 320 kilometrów jazdy do krainy kondorów,
więc od razu postanowiliśmy ruszać.
To wasza sprawka?
Tak.
Uznaj to za reklamę.
Reklamę czego?
Ciebie, stary.
Musisz zadbać o siebie, wyglądasz jak pół dupy zza krzaka.
Jak to wyłączyć?
Na ekranie jest instrukcja.
Stary, tym przełamiesz lody.
Nie słyszę własnych myśli.
Jeremy, patrzą na ciebie ludzie, którzy normalnie mieliby cię gdzieś.
Tak, przepraszam.
Gdzie w tym szajsie są głośniki?
Boże, są wbudowane.
Nie wytrzymam tego.
Nie znam się na inżynierii, ale wiem,
że jeśli wyrwiecie wystarczająco dużo kabli,
to zawsze pomoże.
Już lepiej.
Kiedy zrobiło się cicho,
zauważyłem drobny problem mojej modyfikacji.
Jaki?
Klekotanie.
Nie chcę zapeszyć, ale moje duże koła działają.
Samochód jedzie. Nie ocierają o nic.
Jedzie się w porządku.
Opuściwszy Bogotę i nabrawszy prędkości,
moje modyfikacje zaczęły mnie jeszcze bardziej irytować.
Materiał jest kiepski.
Tak, nie słyszę już klekotu podnośnika.
Ale tylko dlatego, że dach majta się, jakby się wściekł.
Kieruje się podejrzanie łatwo.
Cały ciężar spoczywa na tylnej osi.
Tylne opony nie ocierają się o nadkola.
Tylko teraz.
I teraz.
W pandzie też nie było najlepiej.
Zaczynam słyszeć niepokojące dźwięki.
Chciałbym się nimi podzielić.
To jeden z nich.
Jakby koła poruszyły się na piastach
i zaczęły dotykać nadkoli. Słyszycie?
By dach przestał majtać,
postawiłem tu swój statyw. Nie podziałało.
Klekotanie, opony, dach.
Jest źle.
Wciąż mogło być gorzej.
Kurde.
Jest źle. Na zakrętach,
kiedy samochód przechylał się w obie strony,
większa opona ocierała się o rurę wlewu
stąd do zbiornika, zrobiła niewielką dziurę.
Paliwo ucieka.
Dlatego byłem naćpany, kiedy jechałem.
Myślałem, że to przez wysokość, a to opary benzyny.
Zrobię tak,
opróżnię zbiornik do około połowy,
żeby poziom był poniżej tej części rury.
Załatam tę dziurę,
wleję paliwo i zamontuję właściwe koła.
Podczas gdy May robił to, o czym powiedział,
my z Hammondem zrobiliśmy parę zdjęć zwierząt...
Tak.
Mam.
...w absolutnie pięknym miejscu.
To właśnie różnorodność przyrody w Kolumbii najbardziej mnie szokuje.
W jednej chwili jesteście w Japonii.
Potem w Yorkshire Dales.
Potem Austria.
I Kalifornia.
Największe przeboje świata w jednym miejscu.
Tylko spójrzcie.
W końcu znowu byliśmy razem.
Postanowiliśmy wjechać na wysokość prawie pięciu tysięcy kilometrów,
gdzie miały być kondory.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę kondora,
to jedne z najwspanialszych istot
na Ziemi.
Są niesamowite.
Latają na wysokości pięciu i pół kilometra.
Może raz machną skrzydłami.
Panowie, przekroczyliśmy 3000 metrów.
Jak temperatura?
Bardzo gorąco.
Co dziwne, moje auto się nie przegrzewa.
Ale wydobywa się para.
Może zakrętka jest nieszczelna.
Ciśnienie otoczenia spada.
Tak.
Czemu mówi „ciśnienie otoczenia”?
A nie „ciśnienie”?
Dotarliśmy do chmur
i zatrzymaliśmy się, by sfotografować coś jeszcze,
co może spodobać się Amazonowi.
Kolibry.
Niestety, aby zwabić te cudowne maluchy,
musieliśmy przedsięwziąć drastyczne środki.
Fotografowie zawsze mówią, jak im się udało zrobić zdjęcie.
-Tak. -Na pewno żaden nie powiedział,
że musiał pomalować usta szminką.
-Nie. -Nigdy tego nie słyszałem.
Nigdy też żaden nie powie, że aby ptaki podfrunęły bardzo blisko,
musicie włożyć w usta plastikowy kwiatek.
Ten jest cudowny. Patrzcie.
Są przepiękne, prawda?
Cholera, muszę się cofnąć.
Masz?
Rewelacja.
Ze wszystkich rzeczy, które robiliśmy,
to stoi wysoko.
-Piękne. -Moje ulubione.
Najmniejsze ptaki świata mamy załatwione,
wracamy na trasę.
-Znaleźć jednego z większych. -Co?
Poszukamy kondora.
To nie były kondory?
Kontynuowaliśmy podróż Jeremy'ego w niebiosa.
Zaraz będziemy na wysokości trzech i pół kilometra.
Wciąż się wspinamy.
Samochód ledwo daje radę.
Silnik spala mieszankę tlenu i benzyny.
Głównie tlen. Jest go coraz mniej, więc silnik spala mniej benzyny.
Przez co silnik jest słabszy.
Drugi bieg.
W górę, Pepe!
Pilnuj temperatury.
To duży wysiłek dla silnika.
Możliwe, że przekroczy taki poziom,
że nie będzie mieć wystarczająco tlenu, by spalać paliwo.
Stracę moc.
Dobrze, że kiedy moi koledzy malowali swoje samochody,
ja zamontowałem zbiorniki z tlenem.
Kiedy będzie naprawdę ciężko,
dostarczę czystego tlenu silnikowi i sobie.
Boże.
Dalej.
Hammond, co słychać w monster trucku?
Nie najlepiej, świszczy i jest bardzo gorąco.
Przekroczyliśmy cztery kilometry.
Tracę moc.
Przełączam się na tlen dla silnika.
Proszę, dwa kliknięcia.
Patrzcie.
Znowu mogę zmieniać biegi.
Różnica jest kolosalna.
Prowadziłem moich osłabionych kolegów, kiedy wspinaliśmy się dalej.
W końcu znaleźliśmy się na wulkanie.
Ostatnia erupcja miała miejsce w latach 80.
Zginęło 25 000 ludzi.
Praktycznie nie ma tu zwierząt.
Żyją tu kondory.
Przylatują i polują na myszy wulkaniczne.
Niszczysz nam samochody,
a masz tlenu tylko dla siebie i swojego auta.
Nic nie widzimy!
Hammond miał rację, nie było żadnego kondora.
Nic. Musimy jechać wyżej.
Znaleźć Colina Kondora.
Szybciej. Za mną.
Nie mogę szybciej.
Docisnąłem do dechy.
Jest coraz goręcej.
Jesteśmy na wysokości 4700 metrów.
Boże, znowu stromo.
Tak.
Za to moja panda radziła sobie nieźle.
Do czasu.
Cholera.
Padł mi akumulator.
Spróbujemy zapalić na pych.
Będę delikatny.
Tylko zrób to zderzakiem, a nie kołami.
Wiesz, o co chodzi.
Wybiłeś mi szybę.
Bóg istnieje!
Cofnę się, żeby sobie popatrzeć.
Wsteczny.
Z jednej strony odpadł ci zderzak.
Boże. Teraz mój padł i się gotuje.
Gotuje się.
Zostało mi tylko starać się, by powietrze płynęło przez wentylator.
Ruszyłem raz jeszcze.
Płynę przez popiół.
W tym tkwi problem.
Jest coraz goręcej, a ta krawędź mi się nie podoba.
Wystraszyłem się.
Clarkson, ile jeszcze do tego miejsca, w którym nie zrobimy zdjęć?
To już blisko, kilka...
Blisko.
Nie wie.
Ale wtedy zobaczyłem grzbiet, wokół którego lubią latać kondory.
By się tam dostać, musieliśmy zboczyć z kursu.
Pokażmy im, co potrafi jeep.
Dalej, skarbie.
Nie dam rady się tam dostać.
To niemożliwe.
Jest jak talk.
Nie.
Utknąłem.
Dalej, jeepie.
Kochanie ty moje.
Trochę przesadziłem.
Ile kondorów. Są wszędzie.
Nie uda się.
Pogódźmy się z tym.
Mam genialny pomysł.
Wyjedźmy z tego pyłu.
Ustawimy się tam.
Dobrze.
Opuściliśmy tumany pyłu
i znaleźliśmy obiecujące miejsce,
a kiedy było mniej chmur,
przygotowaliśmy się do zdjęć.
Siatka ma powstrzymać błysk szyb.
Zwierzęta widzą je z daleka.
Po tej stronie też ją miałem.
Gotowe.
Wjedziesz na górę?
Czemu nie?
Jest jeden powód.
Maksymalna waga to 159 kilogramów.
Donikąd nie pojedziesz.
Fakt, aparat jest ciężki.
Tak, aparat.
Dużo wyżej, niż wyglądało w ulotce.
Nie podoba mi się to.
Cykam się.
Jedź dalej, aż odpadnie górna część.
-Może lepiej wróćcie do samochodów. -Jasne.
Dobra.
-Przypomnę wam jedno. -Tak?
-Najważniejsza jest cisza. -Zgadzam się.
Tamten grzbiet wygląda obiecująco.
To prawda.
Gdzie on jest?
Lekko się cofnij.
Nie mogę. Muszę zrobić pełny obrót.
Słyszę cię stąd.
Dobra, tam, stop.
Mam.
Chyba zrobię kawę.
Przepraszam.
Nadeszła kolej Maya, by trochę poprzeszkadzał.
Co to?
Ptasie zawołanie.
To kaczka.
Po chwili jednak usłyszeliśmy jeszcze gorszy dźwięk.
-Boże. -Jezu.
Gdyby tylko mieć coś wysokiego i metalowego, co przyciągnie pioruny.
Nie chcąc się usmażyć, prędko zjechałem w dół.
Próbowaliśmy uciec przed burzą.
Nie udało nam się.
Jezu Chryste!
Jesteśmy 400 kilometrów od równika,
na wulkanie, w czasie potężnego gradobicia.
Ile tam jest gradu?
Mamy tu grad.
Przebiło się.
Przynajmniej mamy świetne zdjęcia kondorów.
Co to ma być?
Jazda jeepem była do niczego.
Boże!
Lód spływa mi po plecach.
Będzie mi się tam topić.
Szlag.
Richard był mistrzem empatii.
Ojej.
Mnóstwo śniegu.
Pięknie.
To piękna chwila.
Na szczęście burza ustąpiła.
Jechaliśmy w dół trudnym, zamarzniętym górskim szlakiem,
aż zastała nas późna noc.
Kolejnego ranka obudziliśmy się w prowizorycznym obozie pod miastem,
by zastanowić się, co dalej.
Co robisz?
Mówiłem, że kondory żyją na dole.
Ten nie żyje.
Żył tam, a potem miał awarię silnika
i się rozbił.
Nieważne, skąd się wziął.
Jest tu i mam jego zdjęcia.
Mamy to z głowy.
Nie nadaje się na wygaszacz dla Amazona.
Czemu nie?
Stracił większość swojego majestatu.
Ale to kondor, czyli mamy go z głowy.
Koniec. James?
-Mam zdjęcie kondora. -Tak?
-Zrobiłeś? -Ostatnie brakujące zdjęcie.
Koniec. Spadamy.
Hammond się mylił.
Zostało nam jeszcze jedno zwierzę.
To, które nie miało sensu.
Hipopotam.
Słuchajcie.
Mamy tu jakieś miasteczko.
Jestem dziennikarzem, cholernie dobrym.
Przejdę się po mieście
i popytam, czy ludzie wiedzą coś o hipopotamach.
Moja kryjówka się nie sprawdziła.
Mój aparat też nie.
Jak to mówią: „zaparował”.
Mój samochód wczoraj się przewrócił.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Zatrzymaliśmy się, a ja poszedłem dziennikarzyć.
Jakbym wrócił do Rotherham Advertisera.
Choć to nie przypomina Rotherham.
Hipopotam.
Hipopotamy?
Nikt nic wie.
Nie zdobywszy żadnych informacji...
Przepraszam.
...postanowiłem zmienić taktykę.
Słucham?
Tak, gdzie?
Co to znaczy? Jeden z kamerzystów zna hiszpański.
Co to znaczy?
Są tutaj.
-Są tu? -Tak.
Gdzie?
Wróciłem do kolegów z informacjami.
Poszczęściło ci się?
Nawet bardzo.
Usłyszałem niesamowitą historię.
W Kolumbii żył taki facet,
który eksportował produkty leśne na cały świat.
Szło mu niesamowicie.
Na tyle dobrze, że kupił sobie hipopotamy jako zwierzątka domowe.
Co to za jeden?
Jakiś Pablo.
-Zastrzelili go policjanci. -Czemu?
Nie wiem.
Zastrzelili, a po jego śmierci hipopotamy uciekły.
Żyją w dziczy i się rozmnażają.
Żyją tu dzikie hipopotamy.
A ja wiem, gdzie są.
To tylko 120 kilometrów stąd.
-Wchodzimy w to. -Jedziemy.
Dokończcie kawę.
-Niesamowite. -Świetna wiadomość.
Rzecz w tym, że to 120 kilometrów.
Pozwolicie, że zmodyfikuję auto,
usuwając modyfikacje?
Wszyscy usunęliśmy nasze modyfikacje,
jednak czekała nas jeszcze jedna rzecz.
Pożyczyłem od Hammonda coś, co wkurzy Maya.
Nasza malutka socjalistyczna panda dostała brexitową naklejkę.
ZA BREXITEM
To jak nakleić naklejkę z napisem „kocham Meksyk”
na bydlaku Donalda Trumpa.
Chodzi mi o wóz, nie...
Ostatnie 120 kilometrów
naszej 2000-kilometrowej podróży
przez jeden z najwspanialszych krajów świata.
Gdyby połączyć Kanadę, Rosję i Australię,
wciąż nie osiągnęlibyśmy takiej różnorodności
terenów, temperatury i przyrody,
jakie widzieliśmy podczas naszej
niesamowitej podróży.
Ale oczywiście nie zobaczylibyśmy niczego,
gdyby nie nasze samochody.
Pragnę przypomnieć, że to mały hatchback
z jednolitrowym silnikiem o mocy 49 koni mechanicznych.
Skromny samochód.
Mimo to ta skromność jest jego siłą.
Potrafił wszystko, co pozostałe dwa.
Wspinał się na te same góry.
Jeździł po tych samych koleinach.
Brodził w tych samych rzekach.
Jest genialny. Uwielbiam go.
Podczas tej podróży ekipy filmowe
straciły sześć prawie nowych toyot land cruiser.
Hammond stracił półoś.
May większość elektryki i rozrusznik.
Mój samochód nie stracił nic.
Nic się nie zepsuło.
Przyjął wszystko, co Kolumbia mogla zaoferować.
Ekstremalne temperatury. Ekstremalną wysokość.
Ze spokojem przyjmowałem jazdę po najgorszych drogach.
Tak, jest strasznie niewygodny.
Może się zdarzyć,
że kręgosłup przebije wam się przez czaszkę.
Ale, co ważniejsze,
podobał mi się na początku,
a teraz podoba mi się bardziej.
Ma twarde serce.
To prawda, że James Bond nie jeździ monster truckiem.
Nikt nigdy nie jechał monster truckiem w garniturze.
Nie są fajne.
Możecie twierdzić jak tamci dwaj,
że są głupie.
Możecie twierdzić, że są zabawne.
Takie właśnie są. Mają powodować uśmiech.
Zadziwił mnie fakt, że modyfikacje sprawiły,
że stał się gorszy.
Jest za wysoki, za szeroki, za wolny, przegrzewa się.
Mimo to zrobił wszystko to, co pozostałe dwa.
Jest więc najlepszy.
Moim zdaniem.
Mój samochód padł.
Mój samochód znowu padł.
Zjadę na pobocze.
Opowiadałeś właśnie do kamery, jaki jest świetny?
Być może.
W końcu Trump Truck wrócił do gry.
Niedługo potem byliśmy blisko ostatniego celu wyprawy.
Tutaj mieszkał ten biznesmen.
Jeśli pojedziemy w dół jego drogi ucieczki...
-W dół czego? -Drogi ucieczki.
Zbudował ją, by móc uciec przed policją.
-Nie był dobrym człowiekiem? -Nie.
Na końcu jest staw, w którym żyją hipopotamy.
-Zrozumiano. Ruszajmy. -Tak jest.
-Do dzieła. -Hipopotamy.
Szybki zjazd drogą ucieczki.
Nad wodą sfotografujemy hipopotamy.
Tak jest, widzowie, jeszcze kilometr,
a nie zostałem rozjechany przez monster trucka.
To cudowne.
Hammond, widzę tylko ciebie. Widzisz gdzieś Clarksona?
Nie, szukam go.
W tamtym momencie
byliśmy skupieni na tym, co było przed nami.
Staw.
Tak.
-Możemy tu fotografować. -Co?
Wygląda na staw, w którym mogą mieszkać.
Kto to nakleił? Ty?
-Co? -Tę naklejkę.
Ty ją nakleiłeś.
-Nie bądź śmieszny. -Byłem zdziwiony.
Mocne jak na ciebie, ale...
Zrobiłeś to, kiedy się zatrzymaliśmy.
Cały czas ją masz.
Wcale nie.
Nie pokazywałbym jej znajomym.
Nieważne, mamy ważne sprawy.
Zamiast czekać na Jeremy'ego,
przygotowaliśmy się na przybycie naszego ostatniego celu.
Hammond?
Mam was.
Spójrz na jego pysk.
Tak.
Tak jest.
Niesamowite.
Hipopotamy.
Zdjęcia hipopotamów.
Gratulacje.
Dobra robota.
Udało nam się. Gdzie jest...
Nie byłem pewien, czy się uda.
Kiedy tu przyjedzie,
będzie to pierwszy raz,
kiedy jakikolwiek samochód dojechał bez problemu do końca.
Nic się z nim nie stało.
To pierwsza taka sytuacja.
-Masz rację. -Nie zepsuł się ani razu. Rekord.
Myślisz, że spadł z mostu?
Nie wiem.
Przegrzał się, bo zaraz koniec.
Spróbuję... Chwila.
-Czy to on? -Tak.
Chwila euforii, a potem już tylko żal.
-Gdzieś ty był? -Witaj.
Naprawiałem aparat.
Nie musiałeś.
Już po wszystkim. Mamy zdjęcia hipopotamów.
Koniec. Gotowe.
-Oto hipopotam. -Zrobiliśmy zdjęcia.
Wyszły z wody kilka minut temu.
-To koniec? -Tak, wszystko załatwione.
I przez oba odcinki nie wspomnieliśmy o kokainie.
James, mieliśmy nie używać słowa na „K”.
Mieliśmy być pierwszymi osobami w Kolumbii, które nie będą o tym mówić.
Przepraszam, wymsknęło mi się.
I na tej przykrej nucie czas kończyć.
Mamy nadzieję, że spodobają wam się nasze zdjęcia.
Nie spodobają.
-Niektóre są niezłe. -Jedno czy dwa.
-Nie. -Nieważne. Do zobaczenia niebawem.
Do widzenia.