ÖNCEKİ BÖLÜMDE...
Baksana. Sağlam bir araba.
Geyler arasında çok popüler değil mi?
Öyle mi?
-Hammond bu. -Hammond.
Bu senin araban mı?
Evet, benim arabam!
Araban neden orada?
Çünkü gemi beni orada bıraktı.
Burada
politene sarıp benimle birlikte suya attılar.
Böyle yapıyorlar.
Ne yazıyor? "Global Auto."
Evet. GAK.
Bir şirketmiş.
Bunu Toskana'da bir ev satın alan İngiliz bir aileden aldım.
-Tony Blair. -Cherie Blair.
Sting.
Britanya'daki her hafif sıklet sosyalist bu arabaya binmiştir.
Şimdi Cartagena'dan ayrılıp
fotoğrafını çekeceğimiz ilginç hayvanlar bulmaya gidiyoruz.
Karides ve orman ürünleri iyi para getiriyor belli ki.
Şu teknelere bak.
Müthiş, değil mi?
Bu çok oluyor, en mütevazı ürünler
bazılarını fazlasıyla zengin ediyor.
O kamyonet gelmiş geçmiş en aptalca mühendislik ürünlerinden biri.
Evet. Jaguarları görmek çok zor, çok nadirler.
Artık ormandayız.
Eyvah, galiba egzoz borusu düştü.
Ne yapacağız?
İnsanlar 40 yıl buraya gelip hiç jaguar görmeyebiliyor.
Foto kapanları kullanabiliriz.
-Arabası orada. -Evet.
Döndürelim.
Sabah dışarı çıkınca yüzünün hâlini düşün.
Aklını kaçırdığını düşünecek.
Bir, iki, üç, hadi.
Bir, iki...
Elimizde fotoğraf var mı?
Pekâlâ, bak. İşte!
-İşte o! -Bu başı. Başı.
Maça ası bu, jaguar.
Saddam Hüseyin bu.
Şimdi gidip oğullarını alalım...
Uday'ı ve ötekini. Onun adı neydi?
Edgar.
Jaguarı hallettikten sonra gözümüzü sonraki hedefe dikmiştik.
Başka bir nadir ve münzevi yaratık olan
And ayısı.
Şimdi 322 kilometre yol yapıp
maça papazını fotoğraflayabileceğimiz bir arazi
bulacağız,
yani Edgar Hüseyin Paddington'ı.
James bizi oyalayacak eğlenceyi buldu,
bir litrelik Panda'sıyla kamyonları geçmeye çalışıyor.
Evet.
Hayır.
İlerisini göremiyor çünkü direksiyonu doğru tarafta.
Vay canına.
Yani hizadan çıkıp...
Bir de çıkardığı şu gülünç, iğrenç ses var.
Hadi be. Hadi ama araba.
Aman Tanrım.
Bunu izlemeye bayıldım.
Tamam millet, kamyon geçme olayını bütün gün sürdüremem.
Kıçımı yırtıyorum burada.
Bu herifin nesi var?
Ne içmiş bilmiyorum ama kafası tamamen karışmış.
Çok karides yemiş. Adam salağın teki.
Gün ilerledikçe Trump kamyoneti her zamanki gibi kendini gösterdi.
Eyvah.
Eyvah. Bu hiç iyi değil.
Çok fena.
Olamaz.
Tanrım.
Geri gidip Bay Hammond'ın canavar kamyonetini tamir etmesine
yardım etmem için mesaj geldi.
Bir düşüneyim.
Yok, yardım etmem.
Çık bakalım.
Klima radyatörü.
Faydasız.
Daha kötü olabilirdi.
Şuradaki gibi.
Evet.
Tahminimce freni tutmamış
ve geri kaymasını önlemek için bir tekerini oraya takmış.
Bu senin mi?
Senin mi?
Evet. O dediğinden.
Tamam.
Sonunda dünyanın en büyük dil uzmanı kamyonetini çalıştırdı...
...ve bize yetişti.
Ertesi sabah hepimiz Villa de Leyva adlı güzel dağ kasabasında uyandık.
Neden bütün pantolonlarıma bunu yaptınız?
Sıcaklıyordun.
Çok seksi oldum.
Pazar sabahı İspanyolca konuşulan bir ülkedeyiz.
Saat 8.15.
Pantoloncunun açık olma ihtimali
sıfır.
Jeremy.
-Nasılsın? -Günaydın. Şey...
-Tamam. -Çok iyi.
Pardon, bu hiç hoş değil. James ve Richard pantolonumu kesmiş.
Burada neden tanınıyorum ki Tanrı aşkına?
Pantolon krizini çözdüm ve yola devam ettik.
Sonunda And ayısı bölgesine vardık.
Tamam. Dinleyin.
Pantolonunu beğenmedim.
En azından deniyor. Çaba gösteriyor.
Bari sonuna kadar gitseydin.
Madem açık havadayız,
çeps olurdu.
Süet ama arkası hava alıyor.
Gömleğin rengini de özel seçmişsin.
Kimden tavsiye aldın?
Artık dikkatimizi ayılara versek.
-Paddington'a. -Derin pul pul.
-Nemlendirmelisin. -Hayır, bu... Ne?
-Nemlendirmelisin. -Birazcık.
-Neden? -Derin pul pul dökülüyor.
Çünkü kuru. Piramitlerde bulunmuş bir şey gibisin.
Her neyse, dinleyin. Dikkatimizi...
-Dikkatimizi... -Şu lahde bir bakalım.
Onu British Museum'a koymam.
Bu zulme daha fazla katlanmak yerine
hazırlanıp Paddington'ı aramak üzere yola koyulmakta ısrar ettim.
Bilmem... Bu ayıların fotoğrafını görmüştüm
ama büyüklüklerini bilmiyorum.
60 santim mi, üç metre mi?
Bilmiyorum.
Buralardan verevine geçmek gerek.
Kahretsin!
Tekerleğin havada.
Bunu bir sorun gibi göstermeyelim,
izleyiciler bizi çaresiz sanacak.
Oradan çıkmaya çalıştım,
iyi de oldu.
Hız ve güç.
Çukur kazdı resmen.
Hammond'dan yardım istedim
ama tahmin edileceği gibi
kamyoneti o anda tek çekere dönmeyi seçti.
Eyvah.
Geriye tek çare kalmıştı.
Beni çeker misin çünkü...
Çıkmama çok az kaldı.
-Biliyoruz, Jeep'in var. -Evet, bu...
Anlıyorum.
Ne zaman ağzımı açsam
bir gönderme...
Hayır, harika.
Sorun yok. Biz dostuz.
İp bağlanınca başlamaya hazırdık.
Seni hafifçe çekeceğim...
-Nazik bir çekiş mi? -Yine başladık.
Sonrası sana kalmış
çünkü seni çekecek ağırlık yok bende.
Hadi. Üç, iki, bir.
Heyecan verici.
Evet, hadi.
-Fiat Panda. -Evet!
Evet!
Jeremy Corbyn, Freddie Mercury'yi dışarı çekti.
Elden gel.
Yumruk tokuşturmakta iyi değilim.
Bu belayı savuşturduğumuzda
Hammond dört çekerine kavuştu ve görevimize devam ettik.
Evet.
Ayı avındayız.
Ancak kısa süre sonra...
Eyvah.
Ne oldu Hammond?
Galiba güç aktarımında sorun var.
Şimdi de Hammond'ı mı çekeceğim? Tanrım.
Tamam, Hammond'ı çekeyim.
Kamyonetim kurtulunca
sorunu çabucak buldum.
Tekerlek aksı kırık.
Artık iki çekişli oldu.
Birkaç aksilik yaşasak da
arabalarımız bizi rahat bir şekilde uygun bir ayı gözlem noktasına götürdü.
Jeep'in arkasında
meşrubat dolu bir buz kutusu var.
Sıcaklık mükemmel.
Soluk soluğa değilim, yürümem gerekmedi.
Fakat jaguar foto kapanları bozduğu için
bu sefer muazzam sabrımızı devreye sokmamız gerekecekti.
Ama kısa zamanda...
Ben sıkıldım!
-Sıkıldım. -Ben de.
Sıkıldım!
Hayatı daha ilginç kılmak için arabayla yola devam ettik.
Evet. Dağa çıkıyoruz...
Jeep'in amortisörleri için en kötü arazi bu.
Şu koca tekerleri bu arabaya takan adamla tanışmak isterdim.
Onu boğmak için.
Yine de daha kötüsü olabilirdi.
Dur.
Eyvah.
Jeremy Corbyn'in başı dertte galiba.
Bir şekilde tekrar tekerlerinin üzerinde durmayı başardı.
Hâlâ gidiyor.
Ama sonra...
Tanrım.
Durun.
Büyük bir çukur var.
Evet. Görüyor musun?
Bu... Nedir o?
Kocaman!
Öyle olamaz, değil mi?
Ama öyle. Büyüklüğüne baksana.
-Yine de... -Bak.
-Hayır. -Tamam.
Dur ve uzmana kulak ver.
Şurayı kes,
yer çekimi seni indirir,
sonra öteki taraftan çıkarsın.
Profesör, sorunları nasıl da çözüyorsunuz.
-Kurudun. -Lastiklerine bak.
-Hammond, o canavar kamyonet. -Sadece iki çekişli.
-Canavar kamyonet. -Arabaların üzerinden geçiyor.
Televizyonda gördüm.
-Ve iki çekişliler. -Gerçekten öyle.
İki çekişliler ve canavar kamyonetler bunu kolaylıkla yapar.
Hammond yardım etmeyi doğrudan reddedince
ameleliği James'le ben yaptık
ve setin kenarını kestik.
Devam edin, sonunda çukuru dolduracaksınız.
O zaman ne olacak?
Biraz yumuşadı. Yapar mısın?
Artık kolay. Lamborghini'yle yaparım.
Taşlı yeri de alalım.
Tekerleklerin buradan geçecek.
Evet, büyük inişten hemen önce.
Son kazandan beri altını tutamıyorsun.
Hayır. İlgisi yok. Bunu yapmak imkânsız.
Aynı şey değil.
Yapacaksın.
-Hayır. -Evet.
Yapmayacağım.
Pekâlâ, hadi bakalım.
-Yer çekimi seni... -Evet, işe yarar biliyorum.
Buna aşinayım.
Hadi git ve karşı taraftan çık. Çabuk. Daha hızlı.
Tanrım.
İşte oldu.
Tam dediğim gibi. Şimdi karşı taraftan çık.
Bekleyin.
İşe yaramaz demiştim!
-Bir fikrim var. -Neymiş?
Devrilme çubuğu denen şeyler var ya...
-Evet. -Destek kamyonetinden
kum merdivenlerini alıp üzerine koysak üstünden geçebiliriz.
Olmaz mı?
Vay canına.
Hammond, parlak bir fikrimiz var.
Ne yapacaklar, bilmiyorum.
Sadece işe yaramayacağını biliyorum.
Amma da ağırmış.
Tavana dikkat edin!
Hayır, yetişmiyor.
Göçertmeyin... Hadi ama!
Sonunda muhteşem köprümüz tamamlandı.
James önce geçmeye gönüllü oldu.
Hadi ama Hammond, sevinmelisin.
Hayır, sevinmiyorum!
Yaptığı ilk kahramanlık.
İlk kez bizi geciktirmiyor.
-Durum nasıl? -İyi görünüyor.
Hayır, gülünç görünüyor.
-İşe yaradı. -Evet!
-Buna ne dersin? -Evet!
-Çocuk oyuncağı. -Yumruk tokuşturmak yok.
Yapmıyoruz, değil mi?
Ama şimdi sıra bendeydi
ve benim arabam Panda'dan iki kat ağırdı.
Dur, merdiveni göremiyorum bile.
Bu taraftakini göremiyorum.
Birazcık soluna kır.
İşte bu. Düz git.
Birazcık soluna kır ama çok az.
Bu iyi.
Tam kenarda.
Şimdi yavaşça biraz sola.
-Orası sağ, sersem. -Doğru.
Yok, hepsi bu.
Dur.
Orada dur.
Kırılacak. İşe yaramayacak.
-Ne? -İşe yaramayacak.
Evet ama beni durdurdun
ve bunu tanımlamanın başka yolu yok...
-Hammond'ın arabasının üstündeyim. -Evet.
Fazla hareket etme.
-Benim kamyonetimi dert etmeyin siz. -Etmiyoruz zaten!
Başımıza bu belayı açan Hammond olduğu hâlde
parmağını kıpırdatmayacağı için
kamera ekibinden merdivenleri pekiştirmesini istedim.
Yaban hayatı fotoğrafçılığı kolay ve rahat görünmeliydi.
Bu, işe yaramıyor.
Pekiştirme tamamlanınca yola devam etme vakti gelmişti.
Üzerinde kal.
Tam o hat.
Evet!
İşte bu!
-Tamam, hadi gidelim. -Evet.
Geçtiler.
Tanrım.
Neden durdun?
Buna inanmayacaksın.
Neye?
Bir dere var.
İçinden geçebilir miyiz?
Dünyada olmaz.
Ne yapıyorsunuz?
Şu köşeyi dönünce bir dere var.
-Evet. -Kapalı.
Gittiniz...
Ne anlamı var?
En azından araban iki kere işe yaradı.
-Evet. -Kamyonetimi mahvedip
onu köprüye çevirmek dışında bir işe yaramadı.
Evet ama geri dönmek için lazımdı.
-Doğru. -Gitmemiş olsanız...
Oraya gitmemiş olsanız
dönmek için köprü gerekmezdi.
Evet de oraya gidene kadar dere olduğunu bilmiyorduk.
Bu tartışma bir yere varmayacağı için
nankör Hammond'ı çukurdan çektik
ve dağa çıkan başka bir yol bulduk.
Bir ayı görmek için sabırsızlanıyorum. Gerçekten.
Hepsini severim, bir tek kutup ayılarından nefret ederim.
Çok kötüler, çocuk yiyorlar.
Neyse ki başka bir uygun nokta bulduk.
Orada ufak bir sorun fark ettim.
Çalılıkların ötesini görecek kadar yükselemedim.
Bu konuda bir şey yapamazsın.
-Ne? -Sus. Yapacak bir şey yok.
-Diyorum ki... Keşke daha yüksekte olsam. -Yüksekliğine bak.
Yerleşip beklemeye başladık.
Ama kısa zamanda
ve kaçınılmaz olarak...
-Sıkıldım. -Ben de.
Bu iş sıkıcı oluyor.
Daha 20 dakika oldu.
Ne... Neydi o?
Ayı sesi.
-Artık sıkılmıyorum. -Bu bir ayı.
-Ayı! Bu bir ayı! -Göremiyorum.
-Muhteşem. -Bir ayı var.
Evet, hareket etti.
-Yüzünü görüyorum. -Evet.
Bir ayı fotoğrafı çektim.
Çekil önümden.
Neden buraya gelmiyor?
Konuştuğun için.
Bence fazla göze çarpıyoruz.
-Onları ürkütüyoruz. -Sen ürkütüyorsun.
İkinizin arabası da fazla parlak.
Biliyorum.
Hammond ve May benimkinin en sessiz ve makul araba olduğuna karar verdi.
Dolayısıyla Güney Amerika'nın en büyük etobur memelisine
yaklaşmamı istediler.
Geliyor. Yakın menzilli silah benim koca tabancama fazla yakın.
Geliyor.
Sonra üstüne üstlük...
Ayı ormana sıçıyor.
Her şeyi görmüştüm.
Edgar Hüseyin bitti.
Maça papazı tamam.
O yüzden tekrar yola çıktık ve ilerlemeye devam ettik.
Sonunda o gece geç vakitte başkent Bogota'ya vardık.
O gece iyi bir uyku çekip sonraki hareketimizi planlamak için toplandık.
-Günaydın. -Yüzüne ne oldu?
-Kötü mü? -Evet.
The Singing Detective'teki gibi.
Öyle.
Araba açık ya.
-Neyse, dinleyin. -Pardon, gözümü alamıyorum.
-Dinleyin... -Döndüm.
Bu sabah siz yeni pantolonlar alırken
ben de bir kitap buldum.
Kolombiya'nın tüm yaban hayatı bu kitapta. Evet, hepsi.
İçine göz attım.
Bilin bakalım ne yok.
Su aygırı.
Şimdiye kadar fotoğrafladıklarımız güvercin, köpek, at...
Eşek.
Lütfen hiç hatırlatma.
-Jaguar. -Jaguar.
-Ayı. -Evet.
Sırada tepeli akbaba var.
Acaba arabada hafif bir değişiklik yapabilir miyiz?
Katılıyorum. Evet.
Onları ürkütüp kaçırmayayım diye değişiklik yapabilirim.
-Düşünüyorum da... -Arabamın...
Üstünü kapatabilirim.
Evet, iyi fikir.
Soyulan cildin yeterli mazeret oluşturuyor.
1980'lerdeki Michael Gambon'a benziyorsun.
80'lerdeki Michael Gambon.
Bogota'nın dev oto sanayi semtinde alışverişe gittik.
20 sokak tamamen araba parçalarına ayrılmıştı.
Arabamı iyileştirmek için
tek ihtiyacım olan
fotoğraf için yükseklik kazandıracak bir merdiven.
Oturacak bir iskemle
ve bir tavan.
Harika.
Şuna bakın.
Mükemmel.
20 metre alabilir miyim?
Bu iyiye işaret değil.
Alışverişimiz sürerken ilginç bir telefon geldi.
Bu öğleden sonra mı?
Tabii.
Tamam.
Tamam, hoşça kal.
Kolombiyalı aracılarımız aradı.
Bugün Kolombiya'nın nam saldığı bir şeyi
denememizi istiyorlarmış.
Evet.
Futbol.
Grand Tour ekibiyle Kolombiyalı aracılarımız arasında
bir maç yapılacaktı.
Sakat dizi yüzünden oynayamayan Hammond menajerliğimize soyundu.
5-4-4 mü oynayacağız?
-Sanmam. -5-4-3?
-5-2... -Takımımızda kaç kişi var?
İki tarafta da sekiz.
-Üç... Tamam, şöyle... -Beşi bırak.
Üç...
Dört, üç...
Heyecanlı izleyicilerin bakışları altında
maç başladı.
Her açıdan en büyük oyuncu ben olduğum için
beni kaleye koydular ve isabetli oldu.
Hakem de epey sertti.
Ne?
-Elle temas mı? -Eli yok ki.
Maç bizim birkaç iyi ve temiz çalımımızla devam etti.
Ve sonunda gol attık.
Ama kaleciliğim hâlâ yüz karasıydı.
Hadi ama!
Her şeyimi verdiğim hâlde...
Ciğerim ağzıma geldi.
Sonunda özel harekâtçı güvenlikçimiz yerime geçti
ve piksellenmiş yüzüne rağmen iyi iş çıkardı.
Artık oynamadığımıza göre arabalarımızı modifiye edelim.
Evet.
Ama şu an kimse bizi filme çekemez.
Çünkü futbol oynuyorlar ve durmuyorlar.
Onları futbolla baş başa bırakıp gitsek ya.
İşimize bakalım.
Zaten kimse bizi aramaz.
Neyse ki ertesi sabah
film ekibimizin sakatlanmamış üyeleri işlerine döndüler.
6-2 mi bitti?
-Evet. -Öyle.
Evet.
Bence ikimizi çok erken değiştirdiler.
Bence de.
Neyse, dinleyin, ekip geri döndü,
bırakalım işlerini yapsınlar,
biz de arabalarımıza bakalım.
-Benimkini bulman lazım. -Nerede?
Seninki bir sanayi otoparkında çalılık kamuflajlı olan.
-Ben yaptım. -Evet, boyamışsın.
Pencerelere kadar inebilen ağı var,
içine saklanabilirim, ayrıca...
Şey, yükseltildi de
çünkü yerden yükseklik sorun oluyordu.
-Evet. -Ne?
Yükseltilmiş arabalar kullanıyoruz diye
iki gün Hammond'la bana güldün, buna korkunç dedin,
sonra aynı şeyi yaptırmışsın.
"Arabamı yükselteceğim." demek yerine
-"Arabamı mahvedeceğim." diyebilirsin. -Evet.
Mahvetmişsin.
Göreceğiz, çok incelikli yaptım.
Panda'larını canavar Panda'ya dönüştürdüğünü görünce
Tony Blair ve Gordon Sting ne hissedecekler acaba?
Mutlu olurlar. Komünist kamuflaj bu.
Bir Rus tankı fotoğrafından esinlendim.
Anons sistemi benim fikrim. Hep yaparım.
-Anons sistemi değil. -Ne?
Kuş ve hayvan çağırma sistemi.
Bende iPad var, arabada başka tabletler de var,
oradan hayvan sesleri seçip
hoparlöre verebiliyorum. Onları çekiyor.
Hammond'a geçelim, illa ki...
-Bulabilirsen. -...delice şeyler yapmıştır.
Ben de kamuflajı seçtim, gördüğünüz gibi yeşil.
Tekerlek aksını onardım.
Yaptırdığım tek mekanik iş buydu, onun dışında
her şey mükemmeldi.
Evet, bu yapı...
-Evet. Biliyorum. -Bir sığınak.
Canavar kamyonetin üzerindeki sığınak.
İnsandan korkuyorlar, insan görmeyecekler.
Bu aşağıya iniyor.
İçinde gereken her şey var. Fotoğraf çekmek için
uzun süre bekleniyor. Bunu anladık.
Ödül kazanacak bir hayvan fotoğrafı
yakalamak için beklerken yemek pişirip yiyebilir, eğlenebilirim.
-360 derece dönüyor. -Anladım.
Huyun kurusun, kendini çekmek için iki kamera yerleştirmişsin.
Evet. En önemlisi bu.
İkinizin, söyleyecek başka kelime bulamıyorum, salak gibi
arabanızı hayvanların görmeyeceği şekilde
kamufle edebileceğinizi düşünmenize hayranım.
Benimkinin ilgi gösteren bir ayının yanına kadar gidebileceğini kanıtladım.
Seninki demişken, sen ne yaptın?
Arkadaki de ne?
Beyler, bu makaslı kaldırıcı.
-Ne? -Makaslı kaldırıcı.
İçine girip yükseliyorsun.
-Yani ben... -Pencere mi temizleyeceksin?
Arabamın tek eksiği yükseltiydi.
Artık var.
-Ne kadar yükseliyor? -11,5 metre.
-Sahi mi? -Evet.
Devrilir.
O yüzden ayaklarla destekledim.
Yeterince açık ya da büyük değiller.
-Kayıyor... -Ağırlığı ne?
Yarım ton ekledim.
Bir şey daha yaptım.
Motor için oksijen.
-Oksijene ne gerek var? -Çünkü çok yükseleceğiz.
-11,5 metre mi? -Hayır, 4572...
Daha fazla. Yaklaşık 4800 metre.
-Sahi mi? -Neden?
Tepeli akbaba. Gökyüzünde.
Evet ama yerin üstünde uçuyor.
Evet de onu yakalamak için yükselmeliyiz.
Ona yetişip yüz yüze fotoğrafını çekemezsin ki.
Tepeli akbaba için yükselmemiz şart.
Aman Tanrım.
-Ne? -Ben de gördüm.
Tavanı mı?
Bu iş için başka kumaş
-bulamadın mı? -Nedir o?
Yaban hayatı.
Çocuk odası için falandır bu.
Güneşi ve yağmuru tepemden uzak tutar.
Yağmur mu?
-Güneşi keser. -Hoş bir tasarım.
Kaliteli iş. Sen çok...
-Saçmalık. -Yükseklik için oksijenim var
-ki yükseleceğiz... -Evet.
Bu, yüzümün parçalanmasını önleyecek.
-Önlemez. -Ve kuşları fotoğraflayabileceğim.
Olmaz.
Akbaba bölgesi 322 kilometre uzakta olduğu için
hemen yola koyulmaya karar verdik.
Siz mi yaptınız?
Evet.
Reklam gibi düşün.
Neyin reklamı?
Kendinin.
Kendine çeki düzen vermelisin, berbat görünüyorsun.
Nasıl kapatacağım?
Talimatlar ekranda.
Samimiyet kurmak için harika.
Ne düşündüğümü duyamıyorum.
Aslında sana bir daha bakmayacak insanlar dönüp bakıyorlar.
Evet, pardon.
Bu kahrolası şeyin hoparlörleri nerede?
Tanrım, kalıplanmış.
Yok, dayanamıyorum. Yetti artık.
Mühendislikten sizin kadar anlamam
ama biliyorum ki yeterince kablo sökünce
her şey tamir edilir.
Böylesi daha iyi.
Müzik durunca
yaptığım değişiklikle ilgili küçük bir problem keşfettim.
Nedir o?
Çok tıkırdıyor.
Erken konuşmak istemem ama sanırım iri tekerler işe yarıyor.
Araba iyi gidiyor. Sürtünme yok.
Makul bir sürüş.
Bogota'dan ayrılıp hız kazanınca
eklentiler daha sinir bozucu gelmeye başladı.
Durum iyi değil.
Evet, artık makaslı kaldırıcının tıkırtısını duymuyorum.
Çünkü kumaş kaplı tavan deli gibi uçuşuyor.
Direksiyon da endişe verecek kadar hafif.
Çünkü ağırlık arkaya kaydı.
Ayrıca arka tekerlekler artık çamurluklara değmiyor.
Bu hariç.
Bir de bu.
Panda'da da durum pek parlak değildi.
Arabamdan endişe verici sesler geliyor.
Sizinle paylaşayım dedim.
İşte biri bu.
Sanki tekerlekler göbekten oynamış
ve çamurluğa değmeye başlamış gibi. Duydunuz mu?
Tavandaki çırpınmayı durdurmak için
kumaşı gersin diye şu ayağı buraya koydum. İşe yaramadı.
Tıkırtı, lastikten gelen ses, çırpınma.
Evet, fena.
Daha beteri de olabilirdi.
Kahretsin.
Evet, bu çok kötü. Virajlı kısımlarda
araba bir yandan diğerine yatarken
daha büyük lastik, benzin deposuna giden
doldurma borusuna sürtünmüş. Orada delik açmış.
Ve benzin akıyor.
O yüzden araba sürerken biraz kafayı bulmuş gibiydim.
Yükseklikten sanıyordum ama benzin solumaktanmış.
Şimdi şöyle yapacağım,
depoyu yarıya kadar boşaltacağım,
seviye borunun altında kalacak.
Deliği yamayacağım,
benzini geri doldurup tekrar doğru lastikleri takacağım.
May az önce söylediklerini yaparken
Hammond'la ben hayvan fotoğrafı peşine düştük.
Evet ya.
Oldu.
Arazi muhteşem manzaralar sunmaya başlamıştı.
Beni en şaşırtan şey Kolombiya'daki çeşitlilik.
Bir an Japonya'ya benziyor.
Sonra sanki Yorkshire Dales.
Sonra Avusturya.
Sonra Kaliforniya.
Sanki dünyanın en gözde yerleri bir araya toplanmış.
Vay be, şuraya bakın.
Sonunda hepimiz yeniden buluştuk.
Benim ısrarımla 4800 metrelik uzun tırmanışa başladık.
Bildiğim kadarıyla akbabalar oradaydı.
Akbaba görmek için sabırsızlanıyorum
çünkü onlar dünyadaki en üstün
yaratıklardan.
Muhteşemler.
Bütün gün 5500 metrede kalabilirler.
Belki kanatlarını bir kez çırparak. Bir kez.
Beyler, şu anda 3000 metreyi geçiyoruz.
Hararet göstergeniz ne durumda?
Benimki sıcak, çok sıcak.
Garip, arabam fazla ısınmıyor.
Ama buhar çıkarıyor.
Çünkü sanırım kapak yeterince sıkı değil.
Ortam basıncı da düşüyor.
Evet.
Neden "ortam basıncı" diyor?
Neden sadece "basınç" değil?
Az sonra bulutlara daldık
ve Amazon'un beğeneceğini düşündüğümüz
başka bir şey fotoğraflamak için kenara çektik.
Sinek kuşu.
Ama ne yazık ki bu muhteşem şeyleri çekmek için
esaslı önlemler almamız gerekmişti.
Yaban hayatı fotoğrafçıları çekimi nasıl yaptıklarını anlatırlar ya...
-Evet. -Hiç şöyle demezler,
"Sonra kırmızı ruj sürdük."
-Hayır. -Hiç duymadım.
"Kuşların çok yaklaşmasını isterseniz
"ağzınıza plastik çiçek koyun." da demezler.
Çok hoş. Şuna bakın.
Çok güzeller, değil mi?
Kahretsin, biraz daha uzaklaşmalıyım.
Çektin mi?
Efsane.
Şunu söylemeliyim ki yaptığımız şeyler içinde
bu çok üst seviyede.
-Evet, güzel. -En sevdiğim olabilir.
Dünyanın en küçük kuşlarından birini çektik,
artık tırmanışa devam edebiliriz.
-En büyüklerden birini bulmaya. -Ne?
Tepeli akbabaya bakacağız ya.
Bunlar değil miydi?
Jeremy'nin göklere yaptığı yolculuğa devam ettik.
3500'ye çıkıyoruz.
Hâlâ tırmanıyoruz.
Araba kesinlikle bocalıyor.
Motor, oksijenle benzin karışımı yakıyor.
Daha çok oksijen. Oksijen karışınca fazla benzin yakamıyorsun.
Motor daha az güç üretiyor.
İkinci vitese geçmek gerekiyor.
Tırman Pepe.
Gözüm hararette.
Aşırı çalışıyor.
Kritik eşiği geçebilir ve bu araba
benzini yakacak oksijeni çekemeyebilir.
O zaman gücü kalmaz.
İyi tarafı şu ki arkadaşlarım arabalarını boyarken
ben kendiminkine oksijen tankı taktım.
Çok zorlanmaya başlayınca motora ve kendime
saf O2 vereceğim.
Aman Tanrım.
Hadi.
Hammond, canavar kamyonette işler nasıl?
Pek parlak değil, hırıltılar çıkıyor, çok da ısındı.
4267 metreyi geçtik.
Güçten düşüyor.
Motor için oksijene geçiyorum.
İşte, iki tık.
Evet, şuna bakın.
Roketleme devrede.
Fark müthiş.
Nefes nefese kalan arkadaşlarımın önüne geçtim, tırmanmaya devam ettik.
Kısa sürede kendimize bir yanardağ bulduk.
En son 1980'de patlamış.
Ve 25.000 kişiyi öldürmüş.
Hiç bu kadar az hayvan olan bir yer görmemiştim.
Tepeli akbabalar burada yaşıyor.
Gelip yanardağ sıçanı avlıyorlar.
Arabalarımızı mahvediyorsun,
sadece sana ve arabana yetecek oksijen var
ve biz hiçbir şey göremiyoruz!
Hammond haklı gibiydi ve tepeli akbabalar görünmedi.
Yok. Daha yükseğe çıkmalıyız.
Tepeli akbabaları en tepede buluruz.
Hadi, çabuk. Beni takip edin.
İşte bu. Hepsi bu.
Ayak yerde.
Sıcaklık hızla artıyor.
Toplam 4725 metre.
Tanrım, yine mi dik yokuş?
Evet.
Ama benim cesur küçük Panda'm gayet iyi ayak uyduruyordu.
Bozulana kadar.
Kahretsin.
Aküm tamamen bitmiş.
Tamam James, bununla arabanı vurdurmaya çalışacağım.
Nazik olurum.
Lütfen tamponla it, tekerleklerle değil.
Eminim farkındasındır.
Hammond, pencereme daldın.
Tanrı büyük!
Bunu seyredip keyiflenmek için geri alacağım.
Geri.
Bir yandaki tamponun çıktı.
Tanrım, şimdi benimki su kaynatıyor.
Buna kaynamak denir.
Tek seçeneğim radyatörden hava geçmesini sağlamaktı.
O yüzden tekrar yola çıktım.
Küllerin içinde yüzüyorum.
Sorun bu.
Şimdi iyice hararet yaptı ve bu uçurumu sevmedim.
Beni korkuttu biraz.
Clarkson, bu fotoğraf çekememe olayı daha ne kadar sürecek?
Fazla değil, sadece birkaç...
Biraz.
Bilmiyor.
Ama sonra tam da tepeli akbabaların uçtuğu türden bir sırt fark ettim.
Ama oraya ulaşmak için yoldan çıkmalıydık.
Şimdi o ikisine Jeep'in neler yapabileceğini gösterelim.
Hadi bakalım küçük hanım. Yürü.
Hayır, oraya çıkamam.
Kesinlikle olmaz.
Talk pudrası gibi.
Yok.
Yine saplandı.
Hadi, hadi ama Jeep.
Evet, güzelim.
Boyumdan büyük işe kalkışmışım.
Şu tepeli akbabalara bakın. Her yerdeler.
İşe yaramıyor.
Kabul edelim.
Çok parlak bir fikrim var.
Şu tozlu yerden kurtulalım.
Sığınaklarımızı yukarı kuralım.
Evet.
Tozun içinden geçtik
ve yeni bir olası yer bulduk,
bulutlar dağıldığında da
fotoğraf çekme hazırlıklarına başladık.
Ağ kullanmak pencerelerdeki yansımayı engelliyor.
Yoksa hayvanların gözünü alıyor.
Bu tarafta da vardı.
-Yani... -Bak, hazır.
Bununla mı yükseleceksin?
Neden olmasın?
Aslında bir sebep var.
Azami ağırlık 159 kilo.
Bir yere gitmiyorsun, değil mi?
Fotoğraf makinesi epey ağır.
Hayır... Tamam, evet, fotoğraf makinesi.
Broşürde göründüğünden çok daha yüksek.
Bu hoşuma gitmezdi.
Gerçekten korkunç.
Son kısım düşene kadar devam et.
-Siz arabalarınıza girsenize. -Evet.
Tamam.
-Bir şeyi vurgulayabilir miyim? -Neyi?
-En önemlisi sessizlik. -Kabul.
Şu sırt ümit vadediyor.
Tamam.
Nerede?
Hayır, biraz geride.
Geri gidemem. Tam tur atmam gerekir.
Buradan seni duyabiliyorum.
Tamam, orası, dur.
Tamamdır.
Bir kahve yapayım.
Pardon.
Sonra huzuru bozma sırası May'e geldi.
Nedir o?
Kuş ötüşü.
Ördek sesi bu.
Ama birazdan daha beter bir ses çıktı.
-Aman yarabbi. -Tanrım.
Şimşeği çekecek uzun, metal bir şey olsaydı keşke.
Yanıp kül olmak istemediğim için hemen indim.
Sonra hep birlikte fırtınadan kaçmaya çalıştık.
Fakat işe yaramadı.
Tanrım!
Ekvator'a 402 kilometre uzaktayız,
ciddi bir dolu fırtınası altında bir yanardağdayız.
Gökte ne kadar dolu var?
Dolu içeri gidiyor.
Arkadan içeri giriyor.
Yine de harika akbaba fotoğrafları çektik.
Şuna bakın.
Jeep'teki hayat korkunçtu.
Tanrım!
Ensemden aşağıya buz akıyor.
Koltuğumun arkasında buz eriyecek.
Kahretsin.
Richard hâlden anlıyordu.
Eyvah.
Çok kar var.
Keyif.
Keyifli bir an.
Neyse ki fırtına dindi.
Biz de bozuk ve buzlu dağ yolundan inmeye başladık,
gecenin geç saatlerine dek.
Ertesi sabah bir kasabanın yakınındaki derme çatma bir kampta uyanıp
her şeyi baştan düşündük.
Ne yapıyorsun?
Tepeli akbabalar burada yaşıyor demiştim.
Bu yaşamak değil.
Orada yaşıyormuş, motoru arızalanmış
ve buraya çakılmış.
Buraya nasıl geldiği önemli değil.
Sonuçta gelmiş ve fotoğraflarını çektim.
Yani işimiz bitti.
Onu Amazon ekran koruyucusu yapamazsın.
-Neden? -Şey...
İhtişamını kaybetmiş.
Ama tepeli akbaba, yani işimiz bitti.
İşi bitirdik. James?
-Tepeli akbabayı çektim. -Öyle mi?
-Yaptın mı? -Bu sonuncusu. Tepeli akbaba.
Makinede, bitti. Gidiyoruz.
Ama Hammond yanılıyordu.
Bulmamız gereken bir hayvan daha vardı.
Çok saçma bir şey.
Su aygırı.
Tamam, dinleyin.
Burası bir kasaba.
Ben gazeteciyim, çok da iyiyim.
Kasabaya gidip
şu su aygırı hikâyesini öğreneyim.
Sığınağım dün geceki yolculukta iyi iş çıkarmadı.
Görüyorum, benim fotoğraf makinem de öyle.
Hayır, teknik terimle söyleyecek olursam "buğu yaptı."
Benim arabam gece devrildi.
Bundan haberim yok.
Park ettikten sonra gazetecilik yapmaya koyuldum.
Rotherdam Advertiser'daki işe dönmek gibi.
Tabii burası Rotherdam'a hiç benzemiyor.
Su aygırı.
Su aygırları?
Kimse bilmiyor.
Gazetecilik fiyaskosundan sonra...
Pardon.
...sanat yapmaya karar verdim.
Ne?
Evet, nerede?
Ne o? İspanyolca konuşan kameraman, nerede?
Ne demek bu?
Buradalar.
-Buradalar mı? -Evet.
Neredeler?
Bilgiyi aldıktan sonra arkadaşlarımın yanına döndüm.
Keyif aldın mı?
Daha bile iyi.
Çok şaşırtıcı bir hikâye dinledim.
Anlaşılan Kolombiya'da bir adam
dünyanın her yanına orman ürünleri ihraç ediyormuş.
Çok başarılıymış.
O kadar ki kendine su aygırları satın almış.
Kimmiş o?
Pablo diye biri.
-Ama polis onu vurmuş. -Neden?
Bilmem.
Vurmuşlar ve adam ölünce su aygırları kaçmış.
Ve vahşi ortamda yaşayıp üremeye başlamışlar.
Yani burada su aygırları var ve vahşi ortamdalar.
Nerede olduklarını da biliyorum.
Sadece 120 kilometre ötedeler.
-Varız. -Hadi yapalım.
Kahveleri bitirin.
-Mükemmel. -Şaşırtıcı haber.
Fakat bu 120 kilometre için
değiştirilmiş arabamı eski hâline getirsem
sakıncası olur mu?
Arabalarımızı eski hâllerine soktuk. Yola çıkmadan önce yapılacak
ufak bir iş kalmıştı.
May'i sinir etmek için Hammond'dan bir şey ödünç aldım.
Yeni İşçi Fiat Panda'sı üzerinde Brexit çıkartması görmek...
BREXIT İÇİN OY VERİN
Donald Trump'ın canavarının arkasına
"Meksika'yı seviyorum" çıkartması yapıştırmak gibi.
Yani onun arabası...
Artık 2000 kilometrelik yolculuğumuzun
son 120 kilometresindeydik.
Dünyanın en inanılmaz ülkelerinden birindeydik.
Kanada, Rusya ve Avustralya'yı birleştirseniz
yine de arazi, sıcaklık
ve yaban hayatı açısından
bu destansı yolculukta
gördüğümüz çeşitliliğe ulaşamazsınız.
Ama tabii arabalarımız olmadan bunları görmemiz
mümkün olmazdı.
Hatırlatayım, bu küçük,
49 beygirlik, bir litrelik bir arazi arabası.
Mütevazı bir araba.
Yine de onun gücü tevazuda yatıyor.
Çünkü diğer iki arabanın yaptığı her şeyi yaptı.
Aynı dağlara tırmandı.
Aynı tekerlek izleriyle dolu yollarda gitti.
Aynı derelerden geçti.
Kesinlikle müthiş. Bayılıyorum.
Bu yolculukta kamera ve yapım ekibi
neredeyse yeni altı Toyota Land Cruiser'dan oldu.
Hammond tekerlek aksını kaybetti.
May'in elektronik aksamı ve marş motoru çuvalladı.
Ama buna bir şey olmadı.
Hiçbir şey ters gitmedi.
Kolombiya'nın önüne çıkardığı her şeyin üstesinden geldi.
Ekstrem sıcaklar. Ekstrem yükseklikler.
Acayip yollara girdi ve bana mısın demedi.
Evet, fena hâlde konforsuz.
Bir çukura yeterince sert girerseniz
omurganızı kafatasınıza gömer.
Ama, ki bu daha önemli,
buraya geldiğimizde sevmiştim,
şimdi daha da çok seviyorum.
Sağlam bir kalbi var.
Farkındayım, James Bond canavar kamyonet kullanmaz.
Takım elbiseli hiç kimse canavar kamyonet kullanmamıştır.
Hiç havalı değil.
Diğer ikisinin yaptığı gibi, bu arabaların
aptalca olduğu söylenebilir.
Eğlenceli oldukları da söylenebilir.
Çünkü öyleler. Sizi gülümsetmek için yapılmışlar.
Beni şaşırtan şey üzerindeki değişikliklerin hepsinin
onu daha kötü hâle getirmesi.
Fazla yüksek, fazla geniş, fazla yavaş ve çok ısınıyor.
Yine de diğer iki arabanın yaptığı her şeyi yaptı.
Yani en iyisi o.
Bence öyle.
Arabam yine gitti.
Az önce yine öldü.
Kenara çekiyorum.
Kamera önünde kamyonetini mi övdün?
Yapmış olabilirim.
Sonunda Trump kamyoneti tekrar çalıştı.
Ve kısa sürede nihai hedefimize ulaştık.
Evet, iş adamının yaşadığı yer burasıymış.
Şu kaçış yolundan gidince...
-Ne? -Kaçış yolu.
Polis gelirse kaçmak için yaptırmış.
-Pek iyi biri değilmiş yani. -Değilmiş.
Neyse, o yolun ilerisinde şimdi içinde su aygırlarının yaşadığı havuz var.
-Hedef anlaşıldı. Hadi. -İşte bu.
-Hadi. -Su aygırları.
Kaçış yolundan gidivereceğiz.
Suya inip su aygırı fotoğrafı çekeceğiz.
Evet, sevgili seyirciler, bir kilometre kaldı
ve canavar kamyonet tarafından ezilmedim.
Çok keyifliyim.
Hammond, arkamda sadece seni görüyorum. Clarkson arkanda mı?
Hayır, ona bakınıyorum.
Ama o sırada
önümüzdeki şey dikkatimizi dağıttı.
Bu bir göl.
Bir göl.
Evet.
-Bu iş tamamdır. -Ne?
Su aygırı gölüne benzemiyor mu?
Şunu kim... Bunu arabama sen mi koydun?
-Neyi? -Şu çıkartmayı.
Değişiklikleri yaparken koydun sandım.
-Saçmalama. -Çok şaşırdım.
Senin için abartılı olabilir ama...
Benzin alırken yaptın, değil mi?
Modifikasyonlardan beri oradaydı.
Hayır, değildi.
Göğsünü gere gere haykır ama arkadaşların görmesin.
Neyse, yapacak önemli işlerimiz var.
Jeremy'yi beklemek yerine
son hedefimiz gelirse diye hazırlanmaya karar verdik.
Hammond?
Hüseyin, seni görüyorum.
Şu koca şişko surata bak.
Evet.
İşte bu.
Heybetli.
Su aygırı.
Su aygırı fotoğrafları.
Tebrikler.
Bize aferin.
Bence yaptık. Başardık. Nerede...
Bundan endişeleniyordum.
Buraya gelirse
bu yolculuklarda sonuna kadar
tek bir arıza çıkarmayan ilk araba olacak.
Hiçbir terslik yaşamadı.
Bu ilk kez oluyor, sonuna kadar geldi.
-Haklısın. -Hiç arızalanmadı. Rekor.
O ürkütücü köprüden düşmemiştir, değil mi?
Bilmem.
Sonuna geldik diye abarttı.
Denedi... Dur biraz.
-O mu? -O.
Bir anlık sevinç yerini moral bozukluğuna bıraktı.
-Neredeydin? -Hoş geldin.
Fotoğraf makinemi onardım.
Gerekmezdi.
Biz yaptık dostum. Su aygırı fotoğrafı çektik.
İşimiz bitti.
-Su aygırına bak. -Az önce fotoğraf çektik.
Birkaç dakika önce çıktı.
-Yani bitti mi? -Evet, iş tamam.
Kokainden bir kere bile söz etmeden programı tamamladık.
James, buraya gelmeden o malum kelimeyi kullanmayacağız demiştik.
Kolombiya'ya gelip ondan söz etmeyen ilk kişiler olacaktık.
Pardon, ağzımdan kaçtı.
Ve bu hayal kırıklığından sonra veda vakti geldi.
Umarım fotoğraflarımızdan keyif alırsınız.
Almazlar.
-Bazıları gayet iyi. -Bir iki tanesi.
-Hayır. -Neyse. Görüşmek üzere.
Hoşça kalın.