DETROIT - STANY ZJEDNOCZONE
MORZE KARAIBSKIE - WENEZUELA GUJANA - BOGOTA - KOLUMBIA - PERU
PEKIN - CHINY - CHONGQING
UŁAN BATOR - MONGOLIA
MORZE KASPIJSKIE - GRUZJA - TBILISI AZERBEJDŻAN - BAKU
PARYŻ - FRANCJA - BOURG-SAINT-MAURICE
WIELKA BRYTANIA - OXFORDSHIRE - LONDYN
WALIA - LONDYN
SZKOCJA
SZWECJA - OSLO - SZTOKHOLM
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Dziękuję państwu bardzo.
Witamy w specjalnym odcinku,
w którym wybieramy się na wakacje.
Krótkie wyjaśnienie. Pewnego razu zastanawialiśmy się,
dlaczego ci, którzy chcą poznać zachodnią część Ameryki,
wybierają podróż w kamperze.
To bardzo popularne. Wszyscy mamy takich znajomych.
Zawsze są zadowoleni.
Dla nas to zwykły caravaning, a to żadna frajda,
chyba że ktoś ma świra.
Jednak pan Wilman twierdzi, że skoro to program o motoryzacji,
podróżowaniu i przygodach,
wynajmie dla nas kamper,
a my ruszymy w trasę, by sprawdzić, co w tym takiego fajnego.
PUSTYNIA NEVADA
Wybrał dla nas to miejsce.
A oto nasz winnebago chieftain.
Był fatalny pod każdym względem.
Koledzy, trzymajcie się,
bo sprawdzę, na co stać tę maszynę.
-Zgoda? -Tak.
Proszę bardzo.
Sześćdziesiąt pięć.
Siedemdziesiąt.
To już maks.
Przez tę całą powolność wpadliśmy w zły nastrój.
Po prostu dokładasz sobie karty.
O to przecież chodzi. O dopasowanie właściwych kart.
Też chciałbym kiedyś zagrać.
To zajmie całe lata.
Nie pogarszaj moich wakacji jeszcze bardziej.
Czerstwy ten kamper.
Jest gorzej, niż się spodziewałem.
Kto stwierdził, że ta tapeta wygląda dobrze?
Ten materiał produkowano
pod koniec lat 60. w Południowym Yorkshire.
Nazywa się pleblon, siedzimy na nim,
a to vulgalour.
Projektowanie kamperów zatrzymało się chyba w 1972 roku.
Tak, to zupełnie inna stylistyka. Stylistyka szajsu.
Ale to wszystko
nie martwi mnie nawet w połowie jak to.
Jesteśmy tu od tygodnia.
Cały czas będziemy w promieniu czterech metrów od zbiornika na kupę.
Jego kupę.
Spójrz na to.
To drzwi toalety. Spójrz.
Tak nie można.
To, co różni nas od zwierząt, to rozum i wypróżnianie się na osobności.
Idziesz w wygodne miejsce, czytasz gazetę, robisz swoje.
Tam to nie wyjdzie.
Co tam się tak trzęsie?
Wszystko.
Wszystko się trzęsie, bo to badziewie.
Nie mogę... Nie dam rady spędzić tu całego tygodnia.
Po zaledwie ośmiu kilometrach mieliśmy dosyć
i zatrzymaliśmy się na filiżankę amerykańskiej kawy.
Przepis jest bardzo prosty. Bierzesz ziarnko kawy i żyletkę.
Odcinasz końcówkę. Pięknie.
Sprawdźmy...
Ciepła.
Wrzucamy.
Mieszamy, aż woda zacznie nabierać koloru.
Świetnie.
Krótko mówiąc, nie ma żadnych plusów z wakacji w kamperze?
To całe przeżycie nie byłoby straszne,
gdyby można było je jakoś dostosować pod nasze potrzeby.
I przydałby się każdemu jeden.
Może tak zróbmy?
Dla każdego po jednym?
Może załatwmy sobie po jednym,
a potem przerobimy je na naszą modłę.
Nie musimy mieć tej okropnej...
Możemy robić, co chcemy.
Zostawiliśmy więc kamper pana Wilmana i pojechaliśmy kupić sobie własne.
Potem je dostosowaliśmy do naszych wakacyjnych potrzeb.
DWA DNI PÓŹNIEJ
Ten wybrałem ja.
Oto Ford F-550 National Tropical.
Ma 11 metrów długości.
Po co taki duży?
Chciałem go tak przerobić,
bym mógł poczuć się w nim jak w mniejszej wersji domu.
Zgadniecie, o co chodzi?
-O brązowe meble. -Ocieplacz na imbryk.
-Zardzewiały motocykl. -Nie.
-Za mną. -Co?
Ja cię nie mogę.
Witam w Zderzakach i Zębatkach, co podać?
Jakbym był w pubie.
Jestem w szoku.
Orzeszki na ścianie, koszmarne obrazy.
-Tak. -Jak w bajce.
Wiem.
-Ciepłe Brązowe Piwo. -Tak.
Masz ochotę na Lady Wachę?
-To różowe wino? -Tak.
Wyposażyłem go w wasze ulubione napitki.
A to?
To dla ciebie.
Kres Birminghamczyka?
-To gin. -Gin.
Upewniłeś się, czy w orzeszkach są śladowe ilości moczu?
Tak, sam je obsikałem.
Mogę spytać, co tu robi obrazek z trzema gośćmi po udarze?
To my.
Co?
-Tarcza do strzałek. -Tak, to pub.
No co?
To świetna gra, która pomogła Anglii wygrać wiele wojen.
To gra dla ludzi, którzy nie potrafią konwersować.
Bzdura.
Kto idzie do pubu, żeby liczyć?
Nie przychodzi się do pubu, by mówić, jak ma wyglądać.
-Nie chcę swojego... -To mój pub,
tak właśnie wygląda. Jak tradycyjny pub.
-Zwykle tak wyglądają. -Świetnie.
Już zaczynamy pleść głupoty.
Jako dyżurny szyderca wyśmiałbym cię, ale nie mogę,
bo poza tą tarczą wykonałeś wyśmienitą robotę.
Dziękuję.
Nie dorównuje jednak temu, co ja zrobiłem.
Jak widać, poszedłem w klimaty morskie.
Na pustyni?
Tak, cierpliwości.
Dwukolorowy lakier.
Skuter wodny z tyłu.
A na górze,
i to naprawdę jest spécialité de la maison,
mostek kapitański.
Możesz nim stamtąd kierować?
A dlaczego nie?
Bo ty go zrobiłeś.
Nie znoszę skuterów wodnych.
Wiem. Ale sam mówiłeś,
że moja awersja do strzałek jest bez sensu.
-Ciągle o nich gadałeś. -Wygląda morsko.
Zdejmujemy buty.
-Co? -Zdejmuj buty.
-Dlaczego? -Bo to łódź.
Tragedia. Wykładasz dwa miliony funtów na łódź,
ale żałujesz na dywan, bo zniszczyłby się od piasku.
Trochę dziwnie.
-Zdejmuj. -O Boże.
Dobra.
Buty zdjęte.
Co?
To sama łazienka?
Owszem, toaleta.
Tutaj prysznic, kafelki, jak widać. Gustownie.
Umywalka, eleganckie, stonowane lustro...
I... tylko otworzę...
Otwieram klapę, co znaczy,
że z rana mogę...
usiąść i oglądać sobie pub.
Jak wiemy, luksus wyznacza światło i przestrzeń.
A to jest luksusowa łódź.
-Fakt. -A poza tym
to nie jakiś plastikowy kibelek w kamperze.
Patrzcie.
Prawdziwa muszla.
Gdzie to leci?
Pod kamper.
Do jakiegoś zbiornika?
Nie, pod wóz.
Chcesz odjeżdżać swoją toaletą,
zostawiając za sobą górę kupy?
Tak.
A gdzie chcesz spać?
Tutaj. Ma szerokość mojego przedramienia.
Ach tak.
To raczej szafka.
Jednak dach to inna historia.
No proszę. Zwykle ta przestrzeń się marnuje.
Zgadza się.
Wygląda naprawdę nieźle.
-Chwila. -Co?
Naprawdę robi wrażenie...
O tak.
Będzie ciekawie.
Nie dotykajcie niczego.
Załóżmy, że zdołasz zasiąść na tym rozgrzanym do czerwoności fotelu...
przy lejącym się z nieba żarze...
Tak.
Jak to działa?
Masz hamulec i gaz?
Gaz.
-Hamulec. -Jasne.
Biegi.
-Czyli to naprawdę łódź. -Tak.
Widzę to tak.
Prawie nikt nie chciałby pojechać na wakacje w 11-metrowym kamperze.
Ale każdy dałby sobie uciąć rękę za wakacje w 11-metrowym pałacyku.
Aż tak się chyba nie różnią.
Gdzieżby. Tylko ten sunie po wodzie,
a tamten po lądzie.
Dobra. Hammond?
-Tak. -A gdzie twój?
Tam.
Za ciężarówką?
Nie, to ciężarówka.
Miał być kamper.
Jest. Patrz, jest duży,
mogę w nim spać i ma motor z tyłu.
Kamper jak się patrzy.
Musimy to zobaczyć.
Jest duży i musi się sprawnie poruszać, więc ciężarówka nasuwała się sama.
-Co to za ciężarówka? -Nie wiem, jakaś.
Używali ich kiedyś do przeprowadzek.
Masz jeszcze logo poprzedniego właściciela.
To bez znaczenia.
Zapraszam. Nie zdejmujcie butów, bo podłoga ma mnóstwo drzazg.
Oto pomieszczenie mieszkalne.
-Jak to mieszkalne? -Jest łóżko.
Tam. Łóżko.
Teleskop na nudne wieczory.
I bujany fotel dla gości i motor z tyłu.
Chwila.
-Pionowy wydech. -Tak.
-Silnik? -V8.
Czyj?
Mój. Kupiłem ten wóz.
Nie postarałeś się.
Ograniczyłem się do niezbędnego minimum.
Nie marnowałem czasu na komplikacje, których nie użyję.
To szczerość wobec siebie.
To jak wejdziesz do mojego
i spytasz, czy możesz skorzystać z toalety,
odmówię, bo oskarżyłeś mnie o marnowanie czasu.
A jak wpadniesz do mojego pubu na szklaneczkę ginu,
który dla ciebie załatwiłem,
powiem, że to strata czasu.
Nie sądziłem, że budujemy targ wymienny z zaopatrzeniem
dla kempingowców.
-Hammond. -Tak?
Twoja landara, bo kamperem jej nie nazwę...
-To nie kamper. -...jest straszna.
Bóg świadkiem.
W tym nastroju postanowiliśmy sprawdzić...
jak poradzą sobie na drodze nasze kampery i landara Hammonda.
Sprawdźmy, co mamy na desce rozdzielczej.
Lewy panel. Nie mam pojęcia, do czego służy.
Środkowy. Cztery lampki ostrzegawcze, nie mam pojęcia, od czego.
Są ręcznie podpisane, ale pismo się zatarło.
Wszystko po prawej stronie: CB radio, magnetofon i tak dalej...
wszystkie popsute. Przełącznik...
Zero.
Klimatyzacja jednak działa. I tak naprawdę tylko to się liczy.
Mamy czterdzieści stopni.
Witajcie, widzowie. Zapraszam na pokład mojego pubu.
Biorąc pod uwagę, że w życiu najczęściej prowadzę auta
i chodzę do pubu,
to idealna aranżacja auta.
No zmieniaj, cholero.
Dziękuję.
Niezłe widoki.
Lepsze niż te z okna mojego lokalnego pubu.
Ściana i kosze na śmieci.
Witaj, Ameryko. Będę cię eksplorować.
Nie będę cię tu zarzynać,
bo trochę dziś gorąco.
Jadę 25 na godzinę, ale nie jestem na wyścigu.
Zwolniłem do 20 na godzinę,
siwy dym.
To... mój silnik.
Mój silnik nawala.
Tak.
Nikt nie chce utknąć na takim bezludziu.
To tutaj mieszkają ci wszyscy szaleńcy.
Typki, które śledzą cię w pick-upach i czarnych ciężarówkach.
Co to...
ma być?
Co, do diabła?
Widzieliście go?
Nikogo nie widziałem. Gdzie?
Kogo?
Gościa na poboczu. Widziałeś go?
Nikogo nie widziałem.
Nikogo nie widać.
Dlaczego nie prowadzisz go z dachu?
I to mnie wkurza. Mogę tak prowadzić na bezdrożach,
ale niestety
nie na drogach, zabrania mi tego prawo.
Co, nie możesz prowadzić swojego kampera z dachu?
-Wiem. -Oszaleli z tym BHP.
To jakiś absurd.
Mój jedyny istotny problem
to fakt, że moja prędkość obrotowa na biegu jałowym wynosi 5000 obr./min.
To znaczy, że nie dotykam pedału gazu,
a jadę właśnie 80 na godzinę.
Cholera. Czekaj.
Trzeba wciskać punktowo gaz, żeby przestał przyspieszać,
co powoduje, że przyspieszasz jeszcze bardziej.
W razie konieczności muszę przyspieszać w ten sposób,
żeby móc zwolnić.
Patrzcie na to.
Gdyby miał fioletową kurtkę, wyglądałby jak jeden z tych gości,
którzy biorą starsze panie na wycieczki po Południowej Walii.
Wjadę przed ciebie, powiedz, kiedy będę mógł.
Jeszcze nie.
Teraz.
Możesz przyspieszyć, Hammond? Jedziemy za blisko siebie.
Nie mogę już szybciej.
On potrafi się błyskawicznie przegrzać.
Nie wiem, czy wyprawa naszej trójki to najlepszy pomysł.
Wkrótce dojechaliśmy do typowej amerykańskiej miejscowości.
Oczywiście mieli tu typowe pole kempingowe.
Tu będzie OK. Jesteśmy w domu.
Postanowiliśmy się zatrzymać tutaj na noc.
Szukam 33.
To moje.
Stój.
Obroty na luzie kompletnie sfiksowały.
Przepraszam wszystkich. Nic nie mogę z tym zrobić.
Tak brzmi mój silnik na luzie.
Mój kluczyk w stacyjce ma 3000 stopni Celsjusza.
Przepraszam za ten hałas.
Wiem. Wykorzystamy reżysera.
Wybacz, stary. Jeśli mógłbyś wyłączyć ten silnik, byłoby super.
Dzwońcie pod alarmowy. Za chwilę będzie potrzebował nowych palców.
Tak to wygląda.
Czy kluczyki są bardzo gorące?
Bardzo.
Nie aż tak jak prawa noga operatora.
Tak, prawie mi stopiło stopę.
To był płomień przy twojej nodze.
Panowie, mamy awarię.
Tak.
Po drugiej, spokojniejszej stronie pola
przycupnąłem na werandzie, by delektować się życiem.
Witam sąsiada.
Wpadnie pan później? Pogralibyśmy w karty...
Ten pies się odlewa.
Tymczasem w Zderzakach i Zębatkach otwarto właśnie podwoje.
Wpadnijcie potem na piwko, jak chcecie.
Gdy James zaznajamiał się z sąsiadami,
Hammond przedstawiał mi widok ze swojej werandy.
Tam zabiera się psy, żeby robiły kupę.
-Taka toaleta dla psów? -Tak.
Mój ganek wychodzi prosto na nią.
Powiedzieć ci, co ktoś z naszej ekipy, kogo nie zdradzę,
-bo to wstydliwa sprawa... -A początek?
Początek to Ellis, fotograf.
Tak.
Powiedział, że kiedy przyjeżdża się w takie miejsca...
Tak?
Nie przed kamerą.
Dodaje się słowo „analny” przed nazwą kampera.
Mamy tu Analnego Wędrowca.
Analną Skrzynię Biegów.
-Analną Żądzę. -Analną Półkulę.
Analną Połać.
Analną Pumę.
Analnego Sprintera.
To się robi na takich polach.
Tymczasem w pubie James wydawał napoje tubylcom.
Trochę wzburzone.
Przepraszam, pub był w trasie i nieco nim rzucało.
Nie wątpię.
Trzeba poczekać chwilę, aż się uspokoi.
Poproszę Ciepłe Brązowe.
Więcej piany?
Sporo piany. Chwilę to zajmie, nim zniknie.
Dla mnie Jack Daniel's.
Po wyczerpaniu wszystkich żartów poniżej pasa udaliśmy się na spacer
po osławionej amerykańskiej dziczy.
-To złomowisko? -Tak.
Wolę Krainę Jezior.
James zabawiał rozmową gości w swoim pubie.
Co dla was jest ciepłe, dla nas jest temperaturą leżakowania,
nie tak niską, jak w lodówce, ale niższą niż pokojowa.
Tak.
Nie macie nic przeciw, że się napiję?
-Nie krępuj się. -Pij śmiało.
To nie może być wszystko.
Jak myślisz, co ludzie tu robią?
Nie myślę, ja wiem.
Wymieniają się żonami.
Zachód słońca?
Piękny.
-Hammond? -Co?
-Hammond. Czy... -Co?
-Widzisz to? -Co takiego?
-No co? -Nic.
-Będę się zwijał. -Tak. Idź spać.
W tym roku, ponieważ mamy rekordowe temperatury,
jest naprawdę ciepło i słonecznie, ale zwykle... Wrzesień może być.
Z początkiem listopada robi się już jednak chłodnawo.
Najgorszy okres w Anglii to przełom stycznia i lutego...
Gdy Jamesowi skończyły się tematy do rozmów,
zamknął pub na noc
i przyszedł do mojego przybytku z planem.
Clarkson.
-Clarkson? -Co jest?
-Mam pomysł. -Jaki?
Włammy się do namiotu Hammonda.
Wiesz, że miał już włamanie i niczego nie zauważył?
-O Boże. Tak. -Właśnie.
W ostatnie wakacje Hammond twierdził po włamaniu,
że nie obudził się, bo włamywacze potraktowali go gazem.
Jasne.
Gdzie ten jego landaronamiot?
Po drugiej stronie.
Gdzie moje rzeczy?
Łajzy.
-Dzień dobry. -Wątpię.
Clarkson.
-Co? -Buchnąłeś mi torbę?
-Co? -Zwędziłeś moją torbę?
-Nie. -Tak.
Nie.
Mój gajer, wszystko. Tylko to zostało.
-Miałeś włamanie. -Tak.
Musieli cię uśpić gazem. Tylko to mi przychodzi do głowy.
Wiem, że próbujesz być zabawny.
To samo powiedziałeś we Francji.
Bo pewnie tak było.
I wczoraj pewnie też. Jak się czujesz?
-Naprawdę jej nie masz? -Nie mam twojej torby.
James?
Chwila.
-Ukradłeś mi torbę? -Co?
-Ukradłeś mi torbę? -Nie.
Samotny bidulek.
Damy mu zjeść śniadanie, zanim przyznamy, że mamy tę torbę?
Nie chcę siedzieć przy śniadaniu i patrzeć na jego goliznę.
Hammond? Chyba rozwiązaliśmy twoją sprawę.
Rozwiązaliśmy ją.
Znaleźliśmy zbiorniki z gazem.
Sporo tego.
Po takiej ilości gazu...
To jakieś półtora litra.
Ciekawe, jak zapisali słowo „gaz”.
-Pierwsza litera się zgadza. -To G.
Patrz tutaj.
Twierdzicie, że byłem na gazie? Nie były pełne, kiedy zaczynałem.
Nie...
Nie, bo je wcześniej napocząłeś.
Po oddaniu Hammondowi jego ubrań spotkaliśmy się w pubie na śniadaniu.
W nocy budził mnie jakiś facet z kampera obok,
który drapał swoją egzemę.
Albo szlifował swój stolik.
Obok mnie była taka para. I to dosłownie obok.
Tak.
-Czemu oni to robią? -Nie wiem.
Nevada jest ogromna. Po co parkować...
Jedziemy na Nevadę, bo jest wielka i pusta,
a zaparkuję tam,
żeby inni mogli dobrze uchwycić moment, w którym ja i moja żona
zajmujemy się sprawami dorosłych.
Następnie omówiliśmy propozycje aktywności na resztę dnia.
-Loty balonem. -Nie.
Nie cierpię balonów.
-Największy sklep pamiątkarski świata. -Nie.
Skąd wiedzą, że jest największy?
Mają tam największą pamiątkę świata?
Nie.
-Tak. -A coś bardziej kulturalnego?
Może sztuka Indian? A raczej rdzennych Amerykanów.
-Powiedziałeś „Indian”, rasisto. -Tak.
-To już nie jest rasizm. -Nie będziemy oglądać
-sztuki rdzennych Amerykanów. -Dlaczego?
-To tandeta. -Skąd wiesz?
-Bo widziałem ją. Tandeta. -Nie widziałeś wszystkiego.
Widziałem tyle, że wiem, jaki to kicz.
Medytacja o wschodzie słońca.
To może być ciekawe.
Ale nie jest. Co w tym ciekawego?
Na razie nie wiem. Ale chętnie bym sprawdził.
A może...
Kojarzysz te wielkie terenówki Baja z prawie metrowym zawieszeniem...
Wydmowe rajdówki.
-Tak. -Może załatwmy sobie takie trzy
-i poszalejmy na pustyni? -Tak.
To byłoby głupie. A ja niczego bym się nie nauczył.
Wolałbym coś bardziej kulturalnego.
Szaleństwa na wydmach brzmią nieźle.
Zróbmy tak. Ty chcesz oglądać sztukę Indian,
-my chcemy jeździć po wydmach. -Tak.
Głosujmy.
Ja jeździłem tym cudem. Jake's Fabworks JF-5-U.
James jeździł tym. Alumni Craft Class 10.
A Hammond tym zielonkawym plastikowym pick-upem.
Dobra. To w sumie taki garbus,
bo od nich zaczął się ten sport.
Ludzie jeździli garbusami po pustyni.
Ale ten ma silnik 2,4 Chevroleta
i sekwencyjną skrzynię biegów.
Ma tyle wspólnego z garbusami, co nic.
Skaczę.
Mam 40-centymetrowy skok zawieszenia z przodu.
45-centymetrowy z tyłu. Lądowania są naprawdę miękkie.
O tak.
Mój curry z 2013 roku pod tą plastikową karoserią
ma taką samą rurową ramę jak w ich maszynach.
Ale ja mam dwulitrowy silnik. Tylko że to EcoBoost Forda.
Mam więc doładowanie.
Podrasowali go, więc dostarcza... Hopa!
...moc 300 BHP.
A ja zaraz znów pofrunę.
Czysta rozkosz.
Tymczasem w alumi craft class 10...
Mam pył w oczach.
Nie ma przedniej szyby. Nie lubię aut bez przednich szyb.
Dlaczego dałem się w to wciągnąć? Nie mogłem się im postawić?
Ostatnim razem skończyło się to dla mnie kiepsko.
Rajdy w takich wozach są potworne.
Trasy ciągną się przez setki, a czasem tysiące kilometrów.
Kierowcy spędzają nawet dziewięć godzin dziennie za kierownicą.
Chcę mieć takie cacko.
Zażyjmy trochę powietrza.
Ale Meksyk.
Jak Jamesowi może to się nie podobać?
Z czasem zaczęło mu się jednak podobać.
Schodzi trochę na boki.
Patrzcie, jak latam.
Skoczę jeszcze raz.
Po tym jak Billy Bob May się rozruszał...
zatrzymaliśmy się, by odsapnąć.
Nie lubię przyznawać ci racji, ale umiem być wspaniałomyślny. Coś pięknego.
Zmarnowałeś życie nad Chopinem i sklejką. Jesteś rajdowcem terenowym.
Zawsze nim byłeś, nie dałeś sobie tylko szansy.
Piękna sprawa. I komfortowa.
I o to tu chodzi. To komfortowy sport motorowy dzięki zawieszeniu.
-Super. -To sport dla ubogich.
-Tak? -Tak.
To sport motorowy dla słabeuszy. Taka jest prawda.
Bo lądowanie jest takie miękkie?
Czasami zastanawiam się, czy wylądowałem.
Tak.
Mam świetny pomysł. Na co patrzysz?
Co jest?
Coś tam błyska.
Bzdura.
-Nieważne. -Tam...
Dobra. Co to za pomysł?
-Mam świetny pomysł. -Jaki?
Jazda na czas, start lotny, każdy po kolei, stoper.
Pojadę pierwszy.
Dobrze założyłeś.
-Gdzie mój wóz? -Wzięło go, co?
Jak nic.
Powróciwszy na tor, Billy Bob rozpoczął swoje lotne okrążenie.
Jedzie.
Start!
No to jazda.
To James May.
Coś jest nie tak.
Co dalej, będzie walczyć w klatce?
Lecę.
Mój Boże.
Patrz na to. Naprawdę się postarał.
-57 sekund. -Nie wiemy, czy to wystarczy.
-Nie. -Poniżej minuty.
To pierwszy raz,
kiedy miał przejazd poniżej minuty?
On dłużej otwiera drzwi.
Właśnie. I podpisuje się.
To mu zajmuje dwie minuty.
Zdecydowanie.
As przestworzy powrócił.
Wykręcę lepszy czas. Mogę jeszcze raz?
Na litość boską.
Nadeszła moja kolej.
-Muszę powiedzieć... -Co?
Masz dwa razy większą moc niż ja.
A ty, May, masz 50 KM więcej niż ja.
Wszystko zależy więc od moich nadzwyczajnych umiejętności.
-Tak? -A jak?
-Brzmi jak wymówka. -Nie będzie miał
nic do gadania.
Twój jest lżejszy o 200 kilo.
Tak tylko mówię, gdybym okazał się nie tak szybki...
W końcu Pan Wymówka gnał przed siebie.
Zaczyna lotne okrążenie.
No to lecim.
-Też robiłem taki hałas? -Tak.
Pełna koncentracja.
Średnio mu tam poszło.
Robi się nerwowo.
Kiepściutko.
Byłem w górze tak długo, że mogli mi tam podawać przekąski.
Prostuję.
I po wszystkim.
Nie wiem, jak mi poszło, ale chyba całkiem nieźle.
W moim życiu jest niewiele przyjemniejszych rzeczy
od oznajmiania złych wieści Jeremy'emu Clarksonowi.
To chyba moja ulubiona przyjemność.
Powstrzymuję się, żeby nie tańczyć z radości.
O ile byłem szybszy?
Jeśli twoje sekundy nie są krótsze,
to byłeś wolniejszy, bo twój czas to 58,5 sekundy.
-A on? -57,81.
To znaczy, że cię pokonał.
Nie wierzę.
Czy ktoś ma pistolet?
W końcu przyszła pora na Ricky'ego Wsioka.
Dobra. Stoper gotowy.
Tak to się robi.
O tak.
Jest w pick-upie i jedzie po nierównej nawierzchni.
Jest w swoim żywiole.
Znasz to uczucie, gdy wygrywasz?
-Tak. -Za chwilę je stracisz.
Na co patrzysz?
Ten błysk.
-Widzisz? -Nie.
Megahopa!
Wchodzę ciasno w lewy zakręt...
Co to było? Co to, do diabła, było?
To było...
Co się z nim dzieje?
Załatwił skrzynię?
Nie spieszyłeś się.
Co się stało?
-Dziwna sprawa. -Co?
To było jak rykoszet.
Nie interesowały mnie wymówki Hammonda,
AUTOSTRADA BOULDER
więc wróciliśmy do swoich kamperów i na trasę.
To było jak rykoszet... Jakby się odbiła od czegoś.
Pewnie jakiś kamień.
Chwila.
May, jedziesz za mną?
Czy mój kamper się przechyla?
Zabawne, bo właśnie to zauważyłem.
Powiedziałbym, że obniżył się po lewej.
Coś nie gra?
Tak, przechyla się.
I to mocno. Zapadł się.
Tak powinno być.
Tak, pewien odstęp od ziemi.
Po tej stronie widać więcej koła.
Ponieważ jednak nie byliśmy zainteresowani mechanicznymi problemami Clarksona,
ruszyliśmy ponownie w drogę.
Dobra. Sytuacja wygląda tak. Jadę swoim kamperem
z przegrzanym, nadaktywnym silnikiem i zapadniętym zawieszeniem
po autostradzie.
Czuję się bezpiecznie.
Wkrótce potem nadeszła pora na znalezienie obozowiska.
A jako że nie mieliśmy ochoty na kolejną noc na kempingu,
a mieliśmy wszelkie wygody pod ręką,
zdecydowaliśmy się pójść na żywioł.
To znakomity pomysł. Wyścigi na wydmach są świetne.
I wygrałem. Jest gorąco, pot się leje i wszystko się kurzy,
ale możemy to zrównoważyć spokojem, ciszą i gwieździstym niebem.
Będzie fantastycznie.
Może napiszę jakiś wiersz.
Zjechaliśmy z autostrady, by znaleźć sobie miejsce na obóz.
O tak. Zaczynam czuć wielkie przestrzenie.
James, jak mój skuter?
W porządku.
W końcu znaleźliśmy idealne miejsce nad jeziorem.
Jednak...
Nie mogę się zatrzymać. Hamulce nie działają.
Straciłem kontrolę.
Wyposażony jedynie w panikę...
Zatrzymaj się.
Stój.
W końcu zdołałem zatrzymać mój głupi kamper.
Chryste Panie.
Dobra.
Ekipa nie chciała pomóc, więc sam odczepiłem skuter.
Znakomicie.
A potem starałem się przywrócić kamper do normalnego poziomu.
No dawaj, malutki.
Wiesz, że chcesz odpalić...
Skuter mu spadł.
Trochę pokombinuję i dostaniemy się tam.
Jeremy. Stój.
Czy to... Jezu.
Daj mi siłę.
Co się stało z moim... Naprawdę przepraszam.
Cholera. Przywaliłem ci w oś? W wał napędowy?
Tak. I...
I tym pesymistycznym akcentem kończymy...
Wracamy do namiotu.
Sczepiły się.
Kiedy małpa się już odczepiła
i wszyscy zaparkowaliśmy,
zasiadłem do pisania poezji w wieczornej ciszy.
Siema.
Barmanie, mogę jedno piwko?
Nie słyszę cię przez ten straszny hałas.
Co?
Nie słyszę cię przez ten straszny hałas.
Mogę piwko?
Nie słyszę cię. Nie, nie możesz.
-No weź. -Skończyło się.
Nie skończyło się. To pub.
Dla ciebie się skończyło.
Jestem strudzonym i spragnionym podróżnikiem z pustyni.
Gdybyś odstawił ten paskudny dwusuwowy motor
i wszedł do pubu, dostałbyś piwo. A tak...
-Patrz na to. -O nie.
Mocy, przybywaj.
Nie daruję sobie tego.
Skuter, skuter, brzmi kiepawo
Na Lake Vegas, w lewo, w prawo
Silnik Rotax, ram, pam, pam
Żeby go pogięło tam
Gdy nastał zmrok, odłożyliśmy swoje zabawki,
a James zapadł w głęboki sen.
Niestety dla niego
my mieliśmy ochotę oglądać gwiazdy.
Hammond, co robisz?
Ustawiam światła.
Po co?
-Widziałeś Bliskie spotkania 3. stopnia? -Tak.
Mam tu pełen zestaw.
Pustynia, na której się znajdujemy, leży między Strefą 51 a Roswell,
głównymi celami lądowań kosmitów na całej Ziemi.
Zamknij się.
A to co?
Włącza światła i keyboard.
Co...
-Widziałeś film... -Keyboard?
Nie daruję sobie okazji.
Naprawdę w to wierzysz?
Tak. Jest mnóstwo dowodów i ludzi, którzy ich widzieli.
Amerykański rząd przyznał, że Strefa 51 to fakt.
To prawda.
Tak, ale to zwykła baza lotnicza.
-Baza Edwardsa. -Tak twierdzą.
Nigdy nie przyznają się do wszystkiego. 62 procent...
Roswell to był eksperyment nuklearny. Nazwali go chyba Mogul.
62 procent Amerykanów wierzy w inteligentne formy życia pozaziemskiego.
80 procent Amerykanów nie ma paszportów.
-Hammond. -Co?
Jesteś kosmitą, przybywasz z daleka na Ziemię.
-Tak. -Dlaczego zawsze lądują
w południowo-zachodniej Ameryce?
To otwarta, cicha przestrzeń.
Po co mieliby lądować w cichym miejscu?
Żeby mogli działać potajemnie, bez przeszkód.
Dlaczego nie chcą z nami gadać? Czemu nie lądują w Londynie?
Może chcą. Widziałeś film.
Tak to działa. Mogę z nimi pogadać.
Wybacz. Sekunda.
O nie.
-Chwila. -Boże święty, zagraj to dobrze.
Już mam.
-Hammond? -Co?
Widzisz tego gościa?
Gdzie?
Zniknął.
Ciemno jak... Nikogo tam nie ma.
To tylko pustynia.
Dlatego lądują tu kosmici.
Dziwne.
Nie.
Błagam, ucisz się.
O poranku widok z mojego kampera był paskudny.
Czy ty...
Co?
-Robisz kupę? -Tak.
Jesteśmy tu, żeby podziwiać wspaniałe widoki.
Byłem pierwszy. Psujesz mi widok.
-Ja psuję widok? -Tak.
Nie robię w nim kupy.
Następnie poszliśmy na śniadanie do pubu. Jednak...
Czemu nie zrobiłeś nam śniadania?
Bo śniadanie zarezerwowane jest dla przyjaciół, a takich tu nie widzę.
Naprawdę nic dla nas nie masz?
Tak, naprawdę. Nic wam nie zrobiłem.
Jestem głodny.
Nie zważajmy na jego gigantyczny egoizm.
Tak właśnie jest.
Zaplanujmy nasze dzisiejsze działania.
Wyścigi na wydmach.
Już to robiliśmy.
Moglibyśmy pojechać na tor wyścigowy.
-Nie tor. -Dlaczego?
-Nie lobię torów. Są nudne. -Lubisz jazdę po wydmach.
Bo daje frajdę. Wyścigi torowe to nuda.
No weź. Będzie fajnie.
Dobra, głosujemy.
Oto i nasz tor.
Ośrodek wyścigowy Spring Mountain.
A wozy?
Ja wybrałem najnowszą corvettę, ostatnią z silnikiem z przodu.
Hammond zdecydował się na grand cherokee terra hawka.
A May, wciąż marzący o chwili spokoju, wziął sobie cadillaca ctsv.
I wszystko byłoby pięknie, ale nim przeszliśmy do konkretów,
popełniłem straszny błąd, zadając moim kolegom
techniczne pytanie.
Wszystkie z nich mają doładowane silniki V8 o pojemności 6,2 litra. Tak?
Tak.
-Zgadza się. -Tak.
To wszystko silniki górnozaworowe.
Kiedy pokazują mi taki silnik,
wiem, że muszę się nim zachwycić.
Nie wiem dlaczego. Jak one działają?
To silnik, w którym górne zawory uruchamiają układ rozrządu.
Zawory na szczycie cylindrów muszą się otwierać i zamykać...
Rozumiesz...
A zamiast wałków rozrządu na górze, które robią taki ruch,
w tych silnikach jest jeden wałek na dole,
który wprawia w ruch zawory.
Wozy z takimi silnikami nie rozpędzają się szybko.
Mają większe pojemności i długi suw,
co wymusza większe rozmiary.
Silnik z górnym wałem rozrządu o podobnej pojemności byłby większy,
ale nie potrzebowałby dodatkowej pojemności,
-bo miałby wyższy moment... -Niekoniecznie.
...i dawałby więcej mocy.
Z drugiej strony, w przypadku wysokoobrotowego silnika sportowego,
na przykład jakiegoś włoskiego, miałbyś nadkwadratowe tłoki,
a więc ściśnięty silnik, i suchą miskę olejową, co pozwoliłoby...
Po paru godzinach poprosiłem Hammonda, by zamilkł
i przetestował amerykańską odpowiedź na Lamborghini Urusa,
Terra Hawka.
Przeniesienie silnika V8 o pojemności 6,2-litra i mocy 700 KM
z Dodge'a Challengera Hellcata do terenowego Jeepa
może wydawać się równie sensowne, co wyposażenie mnie w nogi Usaina Bolta.
Moc jest, ale wszystko pozostałe sobie z nią nie radzi.
Ale to coś więcej niż kalka. Projekt został naprawdę przemyślany.
Ulepszyli wszystkie elementy układu przeniesienia napędu
pomiędzy silnikiem a kołami.
Czasami metale używane w przemyśle motoryzacyjnym nie są najmocniejsze.
Jak na tak wielkie przeciążenia skorzystano tu więc z techniki lotniczej.
Rozpęd do setki poniżej trzech i pół sekundy.
Prędkość maksymalna to 290 km/h.
Mówimy o dwuipółtonowej terenówce.
A z racji napędu 4x4 może korzystać z tych 700 KM
o wiele wydajniej
niż napędy na dwa koła w challengerach czy demonach.
Nikt tego nie potrzebuje,
ale poniekąd właśnie tak się tworzy potrzeby.
Wybrałem tego cadillaca, bo jest komfortowy.
Wyciąga 320 kilometrów na godzinę i dysponuje mocą 640 KM,
ale przede wszystkim jest komfortowy.
Droga ma zagłębienie, ale cadillac radzi sobie z nim bez problemów.
W moim samochodzie sytuacja przedstawiała się nieco inaczej.
Ostatnia Corvetta.
Na ognie piekielne.
Nazywa się ZR1 i jest to najgłośniejsza,
najszybsza i najmocniejsza corvetta w historii.
755 koni mechanicznych.
Maksymalny moment obrotowy - 970 Nm.
Przyspiesza do setki w 2,8 sekundy.
A wszystko to dzięki tzw. BDS-owi.
Bardzo Dużej Sprężarce.
Sprężarka włącza się dopiero przy 110 KM,
ale zyskujemy za to 290 KM, a więc całkiem sporo.
Silnik pracuje na paliwie, którego nie można już kupić w Kalifornii.
Do chłodzenia wykorzystuje aż 13 chłodnic.
Zwłaszcza tutaj. Jesteśmy jakieś 20 km od Doliny Śmierci?
Obawiam się, że tak. Cholera...
...co za narowista bestia.
Ma całe pokłady
czysto mechanicznej i aerodynamicznej przyczepności.
I super, jak chcecie wykręcić rekord okrążenia.
Ale po przekroczeniu pewnego limitu
okiełznanie jej robi się bardzo trudne.
Sami spójrzcie.
Rok temu jakiś wiceprezes z General Motors,
nie podam jego nazwiska,
zaczyna się literą M, a kończy „Ark Reuss”,
prowadził jedną z nich w roli auta bezpieczeństwa
podczas Indy w Detroit
i zdążył dojechać do drugiego zakrętu, nim stracił panowanie i uderzył w ścianę.
Stał się pośmiewiskiem i wszyscy oglądali jego kraksę na YouTube.
Ale teraz czuję jego ból.
Jezu.
Na nieszczęście Hammond stwierdził,
że powinniśmy urządzić zawody w driftingu.
To będzie coś nowego.
Ale że to kretyn, nie wziął pod uwagę,
że jedzie raczej przysadzistą terenówką.
Ciut przyhamuję, dodam gazu,
wchodząc w przepiękny drift.
Patrz.
Co on wyrabia?
To było trochę brutalne.
Brak mu przewidywalności niżej osadzonego auta z napędem na tylną oś.
Nie winię samochodu, bo jest wspaniały.
Ale to jego wina.
Po zerowym wyniku Hammonda
przyszła pora na mój szajbowóz.
I skręt.
Zero driftów. Kręci się bez sensu.
No dobra, Jeremy, wjeżdżasz.
O nie.
To bączek.
Musi znaleźć złoty środek
między kręceniem bączków a pokonywaniem zakrętów.
O to chodzi w driftingu?
Możesz zaparzyć mi jakąś kawkę?
Lada chwila będę miał to obcykane.
W tym sęk. Nie zniechęca się łatwo.
No dawaj, Jeremy.
Starałem się.
Nie. Zetnę go...
Co on robi?
...mać.
Nie poszło najlepiej.
Jak to punktować, a raczej, jak nisko?
Boże, prostuj... Znów przeholowałem.
Aż w końcu...
Pożar.
Mały pożar.
To sprzęgło? Chyba tak.
Nie ma na co patrzeć.
Po ugaszeniu mojego auta przyszła pora na Williama Wordswortha.
Mamy tu do czynienia z zawodami w driftingu,
w których uczestniczą dwa niedriftujące wozy. Trzeci driftuje,
ale prowadzi go kierowca, który nie potrafi robić driftów.
Pocieszające jest to, że zrobi go raz, z fatalnym skutkiem.
Usłyszymy pisk opon, on pomyśli, że to drift,
a potem ruszymy w drogę.
„Widziałeś moje drifty?”
Zupełnie jak nie on.
Żywiołowy start.
Chwilunia.
-Niemożliwe. -Niespodziewane.
-Niemożliwe. -Nieprawdopodobne.
Niemożliwe.
Gdzie on jedzie?
To aleja serwisowa. Jedzie pod prąd.
To James? Co on?
Opuścił tor.
Hej.
Jedyny wysoki budynek jest kawał stąd, a on...
To nawet nie... Gdzie on się wybiera?
Nie wiem.
-Dlaczego nie ma cię tam? -Nabrałem was.
-Jak to? -Siedziałem w alei serwisowej
i spotkałem typa, który mówił, że jest drifterem,
więc go wysłałem na tor.
Wiesz, że w Stanach to słowo znaczy coś innego niż w Anglii?
-Właśnie oddałeś swój wóz. -Włóczędze.
Tak.
Posuwa.
Dobra robota. Przemyślana.
Zostawiwszy Maya z kwestiami ubezpieczeniowymi,
ruszyliśmy z Hammondem w stronę obozowiska,
co wiązało się z przejazdem przez pobliskie miasteczko.
Słuchaj, masz może ochotę na piwko?
Powinni tu mieć jakiś bar.
Niewykluczone.
Ale tylko jedno. Bez szaleństw.
Jestem złotym królem!
Wyłącz ten cholerny jazgot.
Idę w lewo. Idę w prawo.
Znowu zrobiłeś śniadanie tylko sobie?
Owszem. I mam już plan na dzisiejszy dzień.
-Jaki? -Jedziemy nad Red Lake.
Dobrze, zwoduję skuter.
Nie zwodujesz. To wyschnięte jezioro, skarbie.
-Dojeżdża się tam bezdrożem? -Jak najbardziej.
Czyli mogę prowadzić z dachu. Muszę tylko przyczepić wszystkie...
Gadżety na górze.
Tak. To zajmij się tym.
Adam Ant doprowadzi się do porządku, a ja dokończę śniadanie.
To idzie tutaj,
a to tutaj.
Połączenie z hamulcem tędy.
Trochę prowizorka, ale powinno działać.
Stary, ominęła cię niezła impra.
Nie do końca.
Dlaczego nie dołączyłeś? Ubawiłbyś się po pachy.
Lubisz tańce, a można było tam tańczyć do woli,
grała chyba nawet kapela.
Leżałem już w łóżku.
Dobrze. To odpalamy silnik.
Uruchamiam napęd. Naprzód.
Na parkiecie było ze 40 osób, kiedy przyjechała policja.
Clarkson!
O stary, upadła dżemem na ziemię.
Kiedy rupiecie zostały porzucone,
udaliśmy się w stronę Red Lake.
Hammond i May wybrali drogę na skuśkę.
Ja natomiast obrałem najdłuższy, ale bezpieczny szlak.
Istny raj.
Ubikacja z mostkiem kapitańskim.
Widzicie właśnie, jak zmieniłem
jedno z najkoszmarniejszych doświadczeń świata
w jedno z najlepszych.
Naprawdę uważam, że czasami mój geniusz
wytwarza grawitację.
Tymczasem na trudniejszej trasie...
Zaczynam mieć wątpliwości.
To najkrótsza droga.
To może wyglądać jak szaleństwo, ale sporo ludzi tak jeździ kamperami.
Dlatego można je zobaczyć na kompletnym pustkowiu.
Nawet jeśli gotują w nich tylko metę.
Wkrótce jednak teren stał się dużo trudniejszy.
O cholera.
Dawaj.
No dajesz!
Szlag.
Hammond, motor ci spadł.
W mordę, muszę po niego wrócić.
Raczej nie ma sensu.
To...
Rura wbiła się w tylne koło.
Dźwignia rozrusznika odpadła.
Manetki wygięte, widelec skręcony.
Podpórka.
Rozwaliła zbiornik oleju.
Przykro mi. Dzisiaj nim nie pojeździsz.
Fatalnie.
Skręcam w prawo.
Skręcam w lewo.
Wszystko gra.
Choć trochę się trzęsie.
Wręcz paskudnie.
To rozwalone tylne zawieszenie.
Nie osądzajcie mnie.
Na naszej drodze sprawy miały się podobnie.
Chryste.
Hammond. Stój, mój pub wybuchł.
No nie.
Straciłeś swoją jedyną przyjemność.
To moje Ciepłe Brązowe Piwo.
Po nim.
Boże.
A gin się ostał?
Tak.
Trafiasz na czarną listę.
Gdy doszło do nas, że nie ma już wiele do schrzanienia,
ruszyliśmy dziarsko dalej.
Boże, ale ukrop.
Kierownica się...
Hammond, przednia szyba mi wypada. Wypadła... rozbiła się.
O rany.
Wiesz, że musisz wyrwać całą resztę?
No tak.
Nie możesz... To nie jest...
najlepszy pomysł.
Nie.
Dzięki za pomoc.
Właśnie wyrwałem
dobrą połowę przedniej szyby, żeby nie zdążyła się rozbić,
i wrzuciłem ją do tyłu,
bym mógł to potem porządnie naprawić.
Pożyczyłem też od Hammonda gogle motocyklowe,
bo już ich nie potrzebuje.
W końcu cała nasza trójka spotkała się u celu.
Red Lake.
Zgłaszasz jakieś problemy, poza tym, że brak ci połowy kampera?
Nie, wszystko gra. Klima działa bez zarzutu.
Niesamowite jezioro.
Nie do wiary. Musiało tu dojść do globalnego ocieplenia,
żeby powstała taka pustynia.
Co było powodem ówczesnego ocieplenia?
To jak scena z Dnia niepodległości.
Jeff Goldblum, Will Smith,
ten pijak.
Tak jak my.
To z tyłu kampera Maya to twoja sprawka?
A i owszem.
Pub potrzebuje nazwy i szyldu,
połączyłem to z ksywą właściciela.
U POMPKI
Wspaniałe dzieło.
Mała górka.
Skuter spadł.
Powinienem mu powiedzieć.
Tyle że moja krótkofalówka jest tam,
a ja nie powinienem odrywać rąk od kierownicy.
Zanim mu to powiem, najpierw mu trochę pomogę.
Jedziemy.
James ma chyba niesprawne hamulce, bo nie może się zatrzymać
i rozwala skuter.
O rany.
Nie radzi sobie najlepiej na piasku.
Clarkson, twój skuter właśnie spadł.
Co?
Właśnie.
Zwolnij i odczep go.
Rozwalił się?
O tak. Musiałem nieźle się namachać, żeby go nie przejechać.
Dobrze, że byłem za tobą.
Gdyby nikt inny tego nie zauważył, ciągnąłbyś go tak przez 80 km.
To ile go tak ciągnąłem?
Jakieś 10 metrów.
James, widzę, gdzie spadł,
i oceniam, że to jakieś pięć kilometrów stąd.
Nie mogłem dosięgnąć krótkofalówki.
Po odcięciu zdewastowanego skutera...
wróciliśmy na trasę po dnie jeziora.
Za dziesięć minut otwieram pub.
Hej, Priscilla, miło tam i przewiewnie?
Rozsiądę się teraz wygodnie.
O proszę.
Pierwszy raz prowadzę ze stopami w górze. Podoba mi się to.
...mać.
Chryste Panie.
Chyba trochę zbastuję.
Szlag.
Sterowanie działa, ale skrzynia nie.
Nie mam też gazu ani hamulca.
Muszę zmienić miejsce.
Lecimy.
Gdzie on lezie?
Zostawił kierownicę.
Zaciął się.
Co?
Zaciął się. Nie mogę otworzyć włazu.
Nie otworzę ci go.
Właz się zaciął.
Możecie zrobić tu taką kanapeczkę?
Dojedźcie jednocześnie ze swoich stron.
Spróbujcie mnie spowolnić.
Mamy cię ścisnąć, a potem spowolnić? Mamy być twoimi hamulcami?
Napierajcie na mnie,
jednocześnie hamując. Powinno się udać.
Cholera.
Dojeżdżajcie.
Potwierdzam.
Jeśli to zadziała, to będzie cud.
Zrównajcie prędkość z moją.
Zrównuję.
Przybliżam się.
Zacznijcie hamować.
Hamuję.
Dobra, to działa.
Mój bak jest tam, tak że... Noż...
Może być. To powoli działa.
Mały wypadek.
Cholera, to zadziałało. Zatrzymał się.
Teraz wrzuć na luz.
Ale jak mam wsiąść do środka?
Nie wiem.
Z tyłu jest drabina. Zejdź po niej.
-Jest drabina. -Nie. Musimy go wyłączyć.
Zaczyna uciekać.
Trzymam stopę na hamulcu.
Jak go puścimy, odjedzie.
Pospiesz się.
Tam z tyłu
okno musi być przed twoim przodem.
-Poczekaj. -Wejdź na stołek.
Idź do tyłu, pod szyby.
Nie mogę.
-Jak to nie możesz? -Nie mogę.
Najpierw stopy.
Hammond!
Co?
Potrzebny tu Hammond, jest mały.
On nie może wejść przez okno, a ja nie puszczę hamulca.
Mam nadzieję, że mój ręczny to utrzyma, bo inaczej będzie mogiła.
-Gdzie to okno? -Nie mogę się przedostać.
Wejdź tam. Możesz wrzucić... Wrzuć na luz.
Wyłącz go.
-Co ty robisz? -Wkładam to, żeby było łatwiej. Patrz.
Właśnie o to chodziło.
Tak.
Też tak zrobiłem.
Przecisnąłem się!
-Dobra. -Szybko.
Luz.
-Wrzucił? -Tak.
-Jest na luzie. -Jezu.
Dobra robota.
O nie.
-Hammond? -Co?
Wiesz, jak blisko jest ten bak od mojego podwozia?
Bardzo.
Mogło cię rozerwać na kawałki, idioto.
Który jest idiotą?
Co masz na myśli?
Sam jesteś idiotą. Jak to się stało?
Mój był sprawny, jego był sprawny.
Jak to twój był sprawny?
-Nie masz szyby. -Ale dało się go prowadzić.
Miałem kontrolę.
Normalnie kierowałem i używałem pedałów.
-To ja miałem kontrolę... -A gdzie tam.
-Kierowałem nim. -No jasne.
Uratowaliśmy cię przed śmiercią od jakiejś góry...
-Nie mogę się wydostać. -...a ty tak się odwdzięczasz?
Byłem gotów kręcić kółka, aż wyjeździłbym
-całe paliwo. -Pomocy.
Co się dzieje?
Nie mogę stąd wyjść. Utknąłem.
To pomyłka.
Co odstawił?
To. Nie mogę...
-Bo... -Coś ty sobie myślał?
Mam nogi pod szybą.
Co za żałosny dzień.
Zobaczmy, co się da zrobić w tej sytuacji.
Ciekawa sprawa.
-Usiądę i zastanowię się. -Nie.
Właśnie, tu jest sofa.
Mam kolana w oknie.
Bolą mnie.
Jak tyś to zrobił? Nie mogłeś zacząć od nóg?
-Ja tak bym zrobił. -Nie mogłem, bo jest za wysoko.
-Gdybyś mógł... -Nie mogłeś podstawić stołka?
Powiem tylko, że te wakacje nam nie wyszły.
-Nie. -Może przyznajmy jedno.
Kampery nie są fajne.
Nie.
To może urządźmy sobie demolkę?
-Zaraz. -Co?
Niezły pomysł, mój jest już prawie na złom.
Mój też jest w sumie do niczego, bo on rozwalił mi okno.
Ale mój jest cały. Jak nówka.
Wszystko w nim gra. Nie zniszczę go.
To wygrasz. Będziesz miał większe szanse.
Proponuję głosowanie.
Znaleźliśmy drugą trójkę równie zawiedzioną swoimi kamperami,
a zasady są proste.
Ostatni, który będzie wciąż na chodzie, wygrywa.
JEZUS CIĘ KOCHA RESZTA MA CIĘ ZA DUPKA
Po wejściu do naszych przystosowanych do wyścigu kamperów byliśmy gotowi.
To głupi pomysł, nie zgadzam się.
To bezsensowna destrukcja, a ja lubię moją ciężarówkę.
Oto moja strategia startowa.
Skręcam od razu w prawo i przywalam w Jamesa.
Chcę, by rozpłaszczył mi się na masce, zanim dotrę do pierwszego zakrętu.
Nie wie, że przez to rozwalone okno
słyszę wszystko, co mówi.
Miejmy to już za sobą.
Jeden z głowy.
Oczywiście nie prowadzę z dachu.
To byłoby nierozsądne.
Zbliżam się do toalety.
Teraz.
Zdrowo mi przywalił.
Skręcam w prawo.
Mam go.
Znowu dostałem!
Świnia.
Tymczasem Hammond zmienił zdanie.
Dobra, odszczekuję, to naprawdę świetna zabawa.
Mam tu najmocniejszą maszynę.
To pewne.
Czas na Jeremy'ego.
Światła mi odpadły.
Nie dali mi żadnych szans.
Niczego nie widzę.
Hammondowi odpadła maska.
Naśladowca Mad Maxa stał się jednak jeszcze bardziej groźny.
Jedziemy.
To było brutalne.
Moje drzwi!
Dostałem.
Znowu.
Jestem kanapką Amerykanów.
W tym momencie jeden z nich zwrócił moją uwagę.
Zaraz.
To ten gość.
To on nas śledził.
Co on wyrabia?
O nie, pchają mnie.
Rozwalcowuje nas dwóch pozostałych Jankesów.
Gdy rywalizacja się rozkręciła...
obrałem sobie za cel największego.
Chcecie demolki? Proszę bardzo.
Ożeż, mam wyciek.
O nie. Cieknie ze mnie.
Po serii brutalnych uderzeń
mój oponent się wykruszył.
Jednak bitwa sporo mnie kosztowała.
To nie skończy się dla mnie dobrze.
Chyba silnik siada.
Fatalnie to widzę. Kierownica nie działa.
Jest kiepsko. Straciłem kontrolę.
Hammond załatwiony.
Zostało nas tylko trzech.
Dawaj.
Przywal w Jamesa.
Rozpędzam się.
Ty draniu.
May za burtą.
Jest za burtą i tonie.
Zostałem ja i ten dziwak.
Dopadnę cię, kanalio.
Dorwij go.
Załatwię go.
O Boże.
Będzie ostro i gorąco.
O tak.
Potężna łódź kamperska zwycięża.
Reszta się nie rusza.
O tak.
Dobra robota. Wspaniałe zwycięstwo.
-Taka prawda. -Zgadza się.
Udowodniliśmy, że jeśli musisz mieć kampera,
powinien to być chevrolet pace arrow.
-Tak. -Zgoda.
Gratulacje. Dobra robota.
-Tymczasem... -Co?
Musimy założyć obozowisko.
W nich. Proponuję tam.
Wyśmienity pomysł.
-Na tyle je tylko stać. -Jak najbliżej.
Wskoczymy do pubu.
Nie liczysz chyba na drinka?
-A co? -To ruina.
-Tak? -Tak.
-Bo trafił w mur. -Tak. To się zdarza.
Prawie zapomniałem.
Kojarzycie gościa, który śledzi nas od samego początku?
-Nie. -Nie.
Tego w kombinezonie.
-Nie. -Nie.
Nie widzieliście go?
Nigdy.
Widzieliście, bo jechał tamtym.
-Tak? -Tak. A teraz leży martwy.
-Dobrze. -I nie będzie nas śledził,
-bo go przewróciłem. -No i dobrze.
Opowiesz nam o wszystkim wieczorem przy szklaneczce wody.
Po wyścigu z diabłem
tej nocy zasnęliśmy błyskawicznie,
szczęśliwi, że horror naszych wakacji w kamperach dobiegł końca.