DETROIT - STANY ZJEDNOCZONE
MORZE KARAIBSKIE - WENEZUELA GUJANA - BOGOTA - KOLUMBIA - PERU
PEKIN - CHINY - CHONGQING
UŁAN BATOR - MONGOLIA
MORZE KASPIJSKIE - GRUZJA - TBILISI AZERBEJDŻAN - BAKU
PARYŻ - FRANCJA - BOURG-SAINT-MAURICE
WIELKA BRYTANIA - OXFORDSHIRE - LONDYN
WALIA - LONDYN
SZKOCJA
SZWECJA - OSLO - SZTOKHOLM
Witam wszystkich.
-Witajcie ponownie. -Dziękuję.
Dziękuję.
Witam. Dziękuję.
-Jak leci? -Dziękuję bardzo.
W tym niezwykle ekscytującym odcinku pokażemy wam...
Jak młoda kobieta zmienia koło.
Jak starsza kobieta pije piwo.
I jak Richard ogląda książkę.
Patrzcie na to.
Jednak...
Zaczynamy jednak od Jamesa Maya, który jest po osiemdziesiątce.
Co?
Wróć. Przepraszam.
Zaczynamy od Jamesa Maya, który powie nam coś o latach 80.
-Tak. Dziękuję. -To miałem na myśli.
Lata 80., era nieskrępowanej przesady.
Gordon Gekko z wypchanymi ramionami i oczywiście niesamowite superauta.
Bez wątpienia najlepszym z nich było to.
Ferrari Testarossa było przepychem na kołach.
Pod względem wyglądu, charakteru,
a nawet rozmiarów.
Kiedy ten samochód się pojawił, ludzie byli zdumieni
jego szerokością.
Nie chodziło o to, jak szeroko się woził, ale dosłownie o szerokość.
Jest ogromny. Zwłaszcza z tyłu.
I po prostu tryska energią z każdego ze swoich bocznych paneli.
Był bez wątpienia
jedynym autem, które pasowało do Policjantów z Miami.
Enzo Ferrari tak pokochał ten serial,
że sprezentował własną testarossę gwieździe serialu, Donowi Johnsonowi.
A Don był tylko wisienką na torcie celebrytów.
Miał ją Rod Stewart i Elton John.
Mike Tyson i O.J. Simpson.
I zapewne nosił rękawiczki do jazdy.
Kiedy auto trafiło do sprzedaży w roku 1985,
kosztowało 62 666 funtów.
Na pewno wiecie, że to liczba bestii.
A kiedy wyzwoli się jego pięciolitrową V12...
rozwija prędkość 290 km/h.
Niesamowite osiągi jak na tamte czasy.
Mogło się pochwalić prędkością i tłumem fanów.
Testarossy nikt nie nazwałby dzisiaj politycznie poprawną.
Na przykład regulacja szyb schowana została tutaj,
na konsoli środkowej.
Jak można się było spodziewać.
A to, rzecz jasna, wielka popielniczka.
Gdyby wstawili tu lusterko, miałaby dwa zastosowania.
Jeśli lata 80. były epoką przesady,
to był modelowy wóz swoich czasów.
Obawiam się, że pan May właśnie marnuje wasz czas,
bo to nie jest najlepsza bryka lat 80. Ta jest lepsza.
Jeśli chodzi o skrajności,
nikt nie może się równać Countachowi.
Przy nim Testarossa przypomina rodzinnego hatchbacka.
Jeśli myślicie, że Ferrari jest szerokie, ten samochód idzie krok dalej.
A drzwi Testarossy nie otwierają się tak.
Ta wersja Countacha, LP 5000, miała swoją premierę w 1985 roku.
Miała ona przyćmić Testarossę.
48-zaworowa jednostka V12 o pojemności 5,2 litra
może rozpędzić Countacha do 300 kilometrów na godzinę.
Czyli jest szybszy niż Ferrari.
W owym czasie był to najszybszy fabryczny wóz świata.
Mam kevlarową maskę i tylne opony jak wały w walcu.
Mówimy o superaucie wszech czasów.
To niesamowite dzieło
stworzyła firma, która nie miała budżetu Ferrari.
Podam przykład.
Ten samochód może przypominać superopływową rakietę,
ale nawet nie trafił nigdy do tunelu aerodynamicznego.
Nie było ich stać na takie testy.
Zamiast tego sprawdzili prototyp na autostradzie,
przyczepiwszy do niego włókna wełny.
Coś wspaniałego.
No to się zaczyna.
Pretendent.
Pan srebrny medalista.
Kłopot z tym Lamborghini polega na tym, że nie spełnia oczekiwań.
Najszybsze auto świata. Takiego wała.
Nawet Lamborghini przyzna, że tworzyli różne wersje
podczas testów osiągów. Zdejmowali lusterka
i ujmowali mu wszędzie wagi.
Totalna propaganda.
W supersamochodach chodzi o bycie najlepszym.
Nie ważne, co to znaczy, musi być najlepiej.
A to najlepszy materiał na plakat auta w sypialni.
Gdy zobaczyłem je po raz pierwszy w dzieciństwie,
w moim sercu wzniecił się płomień.
A gdy zobaczyłem je dzisiaj, już jako facet w średnim wieku,
ten sam płomień odżył.
Posłuchajcie tego brzmienia!
Jakby ktoś strzelał z karabinu.
Lamborghini Countach nie był tylko samochodem.
Nie nadawał się do jazdy, w przeciwieństwie do tego.
Ma normalny bagażnik, sensownej wielkości bak, wygodne fotele.
To niezwykle mocne auto turystyczne.
W końcu zatrzymaliśmy się, by móc pokłócić się jak równy z niższym.
O, hamulce działają.
Na mecie.
No tak. To niezbyt...
Niewiele przez to widzę.
Nie widzisz niczego za sobą, co?
Chciałbym coś uściślić, możesz mi się przydać.
To przeszkadza i to też. Dlatego wczesne wersje miały peryskop.
Dobra. Mam lepszy pomysł. Mogę zrobić coś czadowego.
Jak usiądziesz w ten sposób,
możesz zmienić na wsteczny. Tak.
-Przejedziesz sobie stopę. -Nie. Jestem na luzie.
-Rusza się. Tak. -Wypas, co?
-Wyglądam czadowo. -Możesz jechać.
Tak. Siedzę w swojej furze.
-Lepiej skręć w lewo. -Ale nie w... Co?
-Jeszcze w lewo. -Tak.
Zupełnie jakbym wychylał się z helikoptera nad Wietnamem.
Taki czad. Tak.
Musisz wiedzieć, że wyjaśniałem właśnie widzom,
jakie to odpustowe pudło.
Tylny spojler potrafi tylko spowolnić ten wóz
i odciąża przód, gdy jedziesz z maksymalną prędkością.
To jeszcze nic,
-bo to w ogóle nielegalne. -Tak?
Nie mieli kasy na normalną homologację,
więc tworzono samochody w fabryce, potem wyjeżdżały na parking,
a mechanik skręcał je wkrętarką.
Serio. I to jest piękne.
-Na parkingu? -Tak.
Tam kończył robotę. Super!
Może powiedzmy widzom, że dźwignię kierunkowskazów w Countachu
ściągnięto od Morrisa Mariny?
A może powiedzmy, że elektryczna regulacja lusterek
w Testarossie to zrzynka z Austina Montego?
-Miałem nadzieję, że nie wiesz. -Wiem.
-Rod Stewart miał testarossę. -Rod Stewart miał countacha.
-Powiadasz. -Tak.
Po bezskutecznej próbie ugody
postanowiliśmy podejść do sprawy jak intelektualiści.
Urządziliśmy wyścig równoległy.
Teoretycznie Lamborghini jest zdecydowanie szybsze,
ale jak już widzieliśmy, producent podchodził swobodnie
do swoich danych technicznych.
W końcu możemy się przekonać o tym sami.
Kiedy jednak staliśmy na starcie, zastanowiła nas jedna rzecz.
To prywatne wozy, tak?
Zgadza się.
Testarossy nie najlepiej radzą sobie ze startami z miejsca.
Pada w nich często dyferencjał.
Ile kosztuje nowy?
Dwadzieścia sześć tysięcy funtów.
Dobrze, że o tym wspominasz,
bo mój też nie lubi startu z miejsca.
To przez te ogromne opony. Można zjarać sprzęgło
i rozwalić sobie dzieloną skrzynię.
Ile by to kosztowało?
Trzydzieści sześć tysięcy.
W sumie ryzykujesz 62 000.
Wiem. Myślałem o czymś, czego zwykle nie robimy.
Wyścig równoległy z lotnym startem.
Tak! Jestem za. Zawsze chciałem zrobić coś takiego.
I z jakiegoś powodu dzisiaj wolę właśnie tę opcję.
Kiedy zapaliło się zielone światło, ostrożnie ruszyliśmy przed siebie.
By na linii startu dać po garach.
Lotny start.
Przekrocz linię i gaz do dechy!
I wystartowali.
Oddala się.
Co za niewiarygodne uczucie!
Wściekły countach!
225 na godzinę!
No proszę. Byk kopnął w zadek konia.
Nawet przez tę żałośnie wąską szybkę wyglądasz na zadowolonego.
Tak właśnie jest, bo wygrałem. I to się liczy.
Tak, i to mnie wkurza. To się liczy.
Wspaniałe auto. Coś pięknego.
-Cudowne. -To był zaszczyt.
-Wyjątkowe. -Tak.
Zapomniałeś wspomnieć o czymś w tym filmie.
W countachu kieruje się jak w smole.
Podobnie jest z drążkiem skrzyni. I z pedałami. A jeśli włączysz klimę,
masz wrażenie, jakby dyszał nad tobą rozgrzany pies.
Tu ma rację.
Tak, a twoja beczułkowata testarossa, jak sam mówiłeś,
była wprost stworzona dla gwiazdora Policjantów z Miami,
który zwykł zakasywać rękawy marynarki.
Książę Edynburga tego chyba nie robi.
-Hrabia Haig też nie. -Sekunda.
-No? -Atakując te samochody,
niszczysz wszystko, co kochamy i cenimy.
A teraz pora na dobicie ich.
Zobaczmy, jak będą się toczyć po torze Eboladrome.
I rusza z kopyta.
Jest mokro. Patrzcie, jak podskakuje i kołysze się
w drodze do Nieprostego.
Rzut oka na drążek skrzyni, by sprawdzić, czy nie odpadł.
Rękawy na właściwym miejscu.
Jakie wychylenie.
Walczy trochę z kierownicą. I kolejny przechył
tuż przed wejściem w Twój Własny.
Ciągle tylko unik, przykuc, wbicie, nur. Jakbym oglądał grę w dwa ognie.
Tylko wolniejszą. I mniej zabawną.
Kolejne zerknięcie na drążek skrzyni biegów.
Flat-12 dostaje ostry wycisk.
Bryzga jak motorówka w drodze do Domku Starszej Pani.
Nie wierzę, że jej się to podoba.
Mocne dohamowanie. Rozważnie obiera bezpieczny tor
po zblokowaniu kół, ale łapie przyczepność.
A teraz... Tak. Grzeje już do Stacji Pośredniej.
Szczerze mówiąc, brzmi całkiem nieźle.
Nawet świetnie.
Tak. Buja się jak Rolls Royce Corniche.
Już tylko Owcza Łąka. Tak, wjeżdża poślizgiem!
I mija linię mety.
-To było ekscytujące! -Co za wariactwo.
Mnóstwo zwrotów akcji.
Poślizg w testarossie, nie odważyłbym się za żadne skarby.
Wprowadzasz widzów w błąd.
Powiedziałeś, że ryk z flat-12...
-Tak. -Poniekąd to prawda,
-ale powiedziałem V12. -Wiem.
To też po części prawda, bo to nie boxer,
a flat V12 z rozwarciem 180 stopni.
-Coś takiego. -Tak.
Nic mnie to nie obchodzi. To płaska V12.
-Trochę. -Zobaczmy teraz,
jak sobie poradziło lamborghini.
Rusza żwawiej niż poprzednik.
Ryje swoimi tylnymi kołami ten mokry asfalt.
Naprawdę jest mokro.
Szybkie sprawdzenie, czy wszedł bieg.
Zwalnia na drugim zakręcie Nieprostego.
I odzyskanie mocy przed Twoim Własnym.
Abbie może odpuścić sobie siłownię w tym tygodniu.
Wszystkie mięśnie wytrenuje sobie w lambo.
Hamuje, ile wlezie.
Tylny spojler jak zwykle na nic się zdaje.
Myślałem, że podskoczy.
A teraz żmudny powrót do Domku Starszej Pani.
Przez deszcz. Lekko hamuje, chyba w szczycie zakrętu.
A teraz mocniej. I redukcja biegów.
Na niskich obrotach brzmi jak wściekły traktor.
I mokry odcinek ku Stacji Pośredniej.
Brzmi jeszcze lepiej niż Ferrari.
Pięknie. Dwa zakręty do końca.
Czy wpadnie w poślizg przy Owczej Łące?
Lekko nią zakołysało. Ale poślizgu nie będzie.
I mija metę.
Świetnie.
Dobra.
Zobaczmy, gdzie wylądują na tablicy. Najpierw lamborghini.
Chwila. To sam dół rankingu.
Nie dotrze chyba do czołówki? No proszę.
-Trzynaste miejsce. -Jest szybszy niż Ford Fiesta.
No co. To dobry wóz.
Jest strasznie powolny.
To było dawno temu.
-Nie wygląda to dobrze, co? -Ford Focus...
Honda Civic, Ford Focus, wszystkie szybsze.
Pocieszające jest to,
że Testarossa może być dużo wolniejsza.
O Boże!
Jest szybszy niż Up. Oba jechały po mokrym,
-to sprawiedliwe porównanie. -Porażka.
Musimy zmierzyć się z prawdą. To dwa bardzo powolne auta.
Przynajmniej są drogie i koszmarnie się je prowadzi.
Tak czy siak, przyszła pora
wgryźć się w ciasto dywagacji z kawiarenki plotkarstwa
na rogu Alei Pogawędki.
ALEJA POGAWĘDKI
Po 36 takich scenkach kończą nam się pomysły.
Zaczęliśmy chwytać się byle czego.
Są tu jacyś młodzi ludzie, którzy chcieliby nimi pośmigać?
Marzy wam się ferrari. Lamborghini.
Nic z tego. W Aberdeen istnieje firma, która uznała, że przyszłość
będzie wyglądać w ten sposób.
-O Boże. -O tak.
-Można je łączyć... -Elektryczne?
Tak. Oczywiście, że elektryczne.
Zasięg 56 kilometrów. Są przyłączane do siebie.
Czyli działają jak ludzka stonoga?
No nie do końca.
Nie.
Mówię tylko, że są łączone ze sobą.
Tak, są łączone.
Chwila. A co jak jesteś w środkowym...
-Tak. -...i chcesz jechać w inną stronę
niż ten z przodu? Co robisz? Nie możesz...
To jeszcze nic.
Chcesz pojechać w inną stronę?
Nie będzie kół, bo auta będą przyłączane
-do tych przed i za nimi. -Ale koła są.
Tak to wygląda, przyznaję. To absurd.
Przedni i tylny się odczepiają... „Nie masz wyboru”.
To tak naprawdę iluzja optyczna. Tylne koła są na składzie.
-Czyli masz koła. -Tak.
A jeśli jesteś w tym tylnym,
a przednim kieruje Richard Hammond?
-Masz niezłego pietra. -No dobra.
O to chodzi. Ale nie jestem pewien, czy rozumiem, jak to ma działać.
-Nie. -Chwila.
Muszę to sprawdzić.
To trochę skomplikowane, więc cierpliwości.
Koncepcja jest taka, że te auta mają być dostępne wszędzie.
W nocy jeden facet prowadzi ten zielony,
ten z przodu, zbierając pozostałych za sobą.
To jak ci goście z lotnisk.
Ci z wózkami bagażowymi.
Ciągną ten długaśny wąż, który obija wam potem kostki.
-Tak. -Coś w ten deseń.
Wozi je sczepione.
Moment. Powiedzmy, że wracasz wieczorem do domu autem.
Wstajesz rano, a wozu nie ma,
bo zabrał go jakiś facet. O to chodzi?
-Tak. -To się nie sprawdzi,
większość podróży odbywa się w dwie strony. Dojeżdżasz i wracasz.
Chyba że jedziesz do Dignitasu.
Do tego by się sprawdziło.
To się chyba wiąże z systemem odbioru aut.
Słuchaj, postaram się ci wyjaśnić,
jak to właściwie... To dość skomplikowane. Rozrysowali nawet...
Jest cały schemat tego systemu.
Pokażmy go. Widzisz. O to chodzi.
Kapuję. Najpierw dostajesz w plecy widłami
i teczką. Wpadasz w jedno i dwie trzecie auta...
-Tak. -...które zmienia się w połowę auta,
które rozbija się o obrazek pociągu.
-To nie ma sensu. -Nie.
Chwila. Coś pokręciłeś, Hammond.
Wsiadasz do dwóch samochodów, ale odjeżdżasz trzema czwartymi.
Jedziesz na stację, bo masz zamiar gdzieś dotrzeć.
Podczas jazdy jednak ktoś ci odbiera auto
i odstawia na miejsce, więc kiedy wrócisz na stację,
-twojego już nie będzie. -To się nie klei!
Nie. Mówią przez to, że czeka nas
-niewygodna przyszłość. -Tak to właśnie brzmi.
Z grubsza tyle mówią.
Mam olśniewający pomysł. Muszę ci go sprzedać.
-Dawaj. -Jak w komitecie.
A gdybyśmy mieli własny samochód? Można byłoby go kupić lub wziąć w leasing.
Byłby właściwie wasz, ale...
Wiem, to brzmi jak wariactwo. Byłaby spora szansa,
że nadal będzie stał w tym samym miejscu, gdy zechcesz tam wrócić.
Pytanie do widowni, zostawiliście auta na naszym parkingu?
-Żeby nadal tam stały. -Właśnie.
Nie odbierze ich jakiś przypadkowy gość.
Pomyśl, wychodzisz z domu, a twój samochód dalej stoi.
-Piękne. -Może rozwinę to, jeśli pozwolicie.
Może mogłyby jeździć na specjalnym magicznym soku?
Uzupełnianie zajmowałoby trzy minuty.
-Wystarczałby na setki kilometrów. -Jaki magiczny sok?
-Można by go dostać na czarnym rynku. -Z czego by był?
Z tłuczonych krewetek.
Brzmi to trochę kosmicznie, stary...
Rzućmy wyzwanie firmie z Aberdeen
i sprawdźmy, kto zna się na tym lepiej.
Możemy porozmawiać o Robercie Kubicy?
To polski kierowca Formuły 1. Mamy tu jego zdjęcie.
Parę lat temu, dokładnie osiem, miał ciężki wypadek,
kiedy jeździł dla rozrywki w rajdzie. To był jego pojazd.
Widać, jak barierka wbiła się w samochód.
Połamał sobie wtedy wszystkie kości z prawej strony ciała.
Wszystkie, od pięty po ramię. Przeszedł siedmiogodzinną operację,
by można go było poskładać. A potem 17 kolejnych.
Jego ręka wciąż nie jest w pełni sprawna, ale w ten weekend
wrócił do bolidu Formuły 1. I muszę powiedzieć,
-że to coś pięknego. -Niewiarygodne.
-Co za gość! -Albo...
co za niezłomność.
Czysty diament.
Mark Webber, ten były kierowca F1 z Australii,
w ten sposób obwieścił na Twitterze powrót Kubicy:
„Polak wraca. Co za fajter i uparty skurczybyk”.
Trzeba przyznać, że jak na Australijczyka to naprawdę ckliwe
-i romantyczne słowa. -Tak. Kawał skurczybyka.
Na pewno wiecie, że wiele się teraz dzieje
wokół samochodów elektrycznych, autonomicznych i przyszłości
-transportu. -Zauważyliśmy.
No właśnie. Chcę pojazdu, który będzie zapobiegał
spadaniu rzeczy pod fotel, gdy prowadzę.
Chcę samochód, jaki mam teraz, ale do tego coś, co załatwi ten problem.
-To wszystko? -Tak.
-Na tym się kończą twoje ambicje? -Tak.
W erze fundamentalnych zmian w pojmowaniu własności auta,
w korzystaniu z nich, funkcjonalności,
-to tyle? -To mi wystarczy.
Coś, co zapobiega... Mówi się, że niebezpiecznie jest tweetować
-w trakcie jazdy. -Tak.
Więc robisz tak. On mówi: „O nie, upuściłem telefon.
„Tam jest”. Podnosisz fotel,
schylasz głowę, desperacko próbujesz wcisnąć tam rękę.
Wciskasz ją, a skóra na dłoni roluje się...
-„Odbiorę to”. -Jak zapalony weterynarz.
Dokładnie tak.
Nie dokładnie. Coś jak...
Dawaj, krecik, wychodź.
-Tak to wygląda. -I bum.
Może taka klapka?
I pokazuję to na tej stronie, bo jesteśmy w Anglii,
rozumiecie, tutaj, po tej stronie, na środku...
Mała klapka, która wyłapuje spadające przedmioty.
Trudno coś takiego zrobić?
Wiem, co masz na myśli. To problem. Kiedyś spojrzałem pod fotel
mojej 911, to ci zapadnie w pamięć. Znalazłem osiem par
-zgubionych okularów przeciwsłonecznych. -To prawda.
-Wszystkie w jednym miejscu. -Klucze do domu, sztabki złota, krewni...
A w końcu upuszczasz coś... Wiecie, jak to jest,
kiedy coś upuszczacie. „Muszę to odzyskać”.
Musisz się zatrzymać, a nie możesz wyjąć tego stąd,
ani stąd. Musisz obejść auto od tyłu,
a potem masz problem, żeby to dosięgnąć.
Sięgasz ręką pod fotel.
I zawsze czujesz tam jakąś włochatą wydzielinę.
Tak, to prawda. Ty też tak masz.
-Jest tam zawsze. -Jak narośl.
Taka obleśna.
Zawsze jest tam coś takiego
i zawsze leży na tym, czego właśnie szukasz.
Święty Graal zostanie pewnie odnaleziony pod czyimś fotelem.
-W jakimś samochodzie. -Tak będzie.
Coś wam powiem. Gdybyście zajrzeli pod fotele...
Gdy wrócicie do aut, zajrzyjcie pod swoje fotele.
Znajdziecie drobniaki na opłacenie brexitu.
To by rozwiązało sprawę.
Moglibyśmy cały sfinansować.
-Kto mnie popiera? -Ja.
Proszę bardzo. Jak widzisz, dostałem oklaski.
Od trzech osób z widowni.
-James. -Co?
-Ciekawe wieści. -O Boże.
Co masz na myśli?
Kiedy któryś z was mówi o ciekawych wieściach,
okazuje się, że chodzi o wojnę.
Nie. Tym razem nie o to.
To ciekawe wieści o prędkości różnych ptaków.
-Jest gorzej, niż myślałem. -Tak!
Cudnie.
Mówiliśmy o tym wcześniej.
Tak. Mówią o tym, odkąd on stwierdził,
że widział gołębia, lecącego 40 na godzinę.
Tak było. Leciał obok. Wyciągał 40 na godzinę.
Tak czy owak, szwajcarska fotokomórka zarejestrowała kaczkę.
Rozumiecie? Kaczkę.
Wyzwoliła komórkę. Mamy tu zdjęcie.
Oto dowód. Kaczka właśnie startuje. Zrobiła zdjęcie kaczce.
-Jak szybko leciała? -51 kilometrów na godzinę.
Niesamowite, bo gdyby mnie zapytać, powiedziałbym, że kaczka może lecieć
jakieś 33 kilometry na godzinę...
Nie ma w tym nic niesamowitego ani choć trochę ciekawego.
To ciekawe.
To pewna wiedza, Hammond. Czyż świat nie byłby gorszy,
-nie mając takiej wiedzy? -Właśnie.
Bo ta informacja jest specyficzna, dziwna
i nikogo nie obchodzi.
Inaczej zaśpiewasz, jak będziesz grał Guzika w pantomimie w Swindon,
a ja z Jeremym będziemy machać do siebie z superjachtów
po globalnym sukcesie naszego serialu telewizyjnego
Skrzydlaty pęd Jamesa i Jeremy'ego.
-To będzie totalny hit. -Kto z was by oglądał?
Kto by oglądał Skrzydlaty pęd? Proszę bardzo.
Kto chce zobaczyć go w roli Guzika w teatrze w Swindon?
Hej.
-Hej. -Nie!
Nigdy!
Dotarliśmy chyba na skraj Alei Pogawędki.
Tak.
Chyba tak, bo wszyscy jesteśmy zgodni,
że kochamy sportowe hatchbacki.
Kochamy to, że są praktyczne, tanie w eksploatacji i naprawie,
a mimo to gnają jak szalone.
Tak. Pojawiła się już nowa linia małych sportowych hatchbacków.
By sprawdzić, który z nich jest najlepszy, pojechaliśmy z ekipą
na tamto pole.
Tak, linia startowa naszego testu znajdowała się na naszym torze,
a to udało nam się stworzyć.
Przyjechałem nowym volkswagenem polo GTI,
który dysponuje mocą 197 koni mechanicznych.
Richard Hammond przyjechał nowym fordem fiestą ST.
On również ma moc 197 koni mechanicznych.
James May przyjechał toyotą yaris,
która ma przezabawną nazwę.
Jak to się wymawia?
„Grmna”.
Nie „grmna”, nie ma tu „a” na końcu. Tylko GRMN.
Dziwaczna nazwa.
Co to ma znaczyć? GRMN...
Gazoo Racing Meisters Nürburgring.
Twoje ulubione miejsce.
-Tam go stworzono. -A co to za wyścigi?
Gazoo Racing to wyścigowy dział Toyoty.
Ten model stworzyła grupka zapaleńców, która poświęciła dwa lata
na stworzenie tego idealnego sportowego hatchbacka.
Usztywniona karoseria, krótsze sprężyny, amortyzatory SACHS.
Ma sprężarkę mechaniczną, specjalnie kute koła,
specjalne opony, usztywnione stabilizatory,
ma nawet inny drążek kierowniczy niż w standardowym Yarisie.
Prawdziwa technologia sportowego hatchbacka.
Mój wóz kosztuje niewiele ponad 21 000. Twój prawie...
-Prawie 20. -Coś koło tego.
Ponad 26 00 funtów.
I jest wart każdego pensa, bo zmienił się
w hatchbacka na sterydach.
-To nie jest ładne auto. -No nie.
Ma makijaż na jednym oku,
do tego dość szalony, rodem z Kiss.
Jakbym oglądał moje córki szykujące się rano.
„Już?” „Tak, już”.
Twój jest brązowy.
-To nie brązowy. -Brązowy.
-O tak. -Nieprawda. To grzybowy.
Operator zna się na kolorach. Jest brązowy?
-Brązowy. -Zdecydowanie.
-Brązowy i tyle. -To grzybowy.
Doszliśmy do wniosku, że zamiast kłócić się o to, które auto jest lepsze,
lepiej przeprowadzić testy, począwszy od wyścigu na dochodzenie.
Każdego z nas dzieliła ta sama odległość na torze.
Zasady były proste.
Kiedy prześcignie cię samochód za tobą, James wypada.
Mogę wiedzieć, dlaczego zaczynam na żwirze,
na zakręcie, gdy wy startujecie na asfalcie?
Masz launch control?
Nie.
To twój problem. Ja mam.
Dobra. Nieważne. Jedziemy.
Launch control aktywny. Jestem gotów.
Trzy, dwa, jeden, start.
I ruszamy!
Żywiołowa zabawka.
Nie zapominajmy, że to Volkswagen wymyślił sportowe hatchbacki
i do dziś pozostaje w tym liderem.
Zacznij od normalnego hatchbacka, usztywnij zawieszenie,
usztywnij karoserię, dodaj mocny silnik. Kropka.
Gazoo! Nieźle. Jest dobrze wyważony.
Co my tu mamy? Gdzie dalej?
Coś wspaniałego. Uwielbiam to.
Te trzaski dochodzą z układu wydechowego.
Ma do tego specjalne zawory.
Dawaj. I na żwirek.
To dosyć zabawne, jak jego tył się ślizga,
i można poczuć, jak hamulce łapią nawierzchnię, żeby temu zapobiec.
Dzięki temu można się świetnie bawić,
nie zagrażając zdrowiu ani życiu.
Nie, pomyliłem trasę, a Jezza siedzi mi na karku.
GRMN jest na moim widelcu.
No dawaj. Ależ emocje.
Pomyłka.
Przesadziłem.
Nie widzę, gdzie jadę, przez chmurę pyłu po GRMN.
Teraz Hammond zaczął doganiać Clarksona.
Robi się coraz ciekawiej.
Dobra. Czas wyśmigać Jeremy'ego.
Jedziesz. Tak jest.
Za szeroko.
Wypadasz!
Po pokonaniu zawalidrogi czekała nas wojna dwóch starych koni.
Jesteś mój, Clarkson.
Hamuj, hamuj.
Sportowe hatchbacki są boskie. Naprawdę.
Gdyby ktoś mnie spytał, czy chcę przesiąść się
do 911 Turbo albo 488,
odpowiedziałbym, że nic z tego.
Nieco nadsterowności. Tego się oczekuje od takich hatchbacków.
Kilka okrążeń później obu z nas dzieliła ta sama odległość.
Obaj znamy ten tor
dokładnie tak samo.
Obaj mamy moc 197 koni mechanicznych.
Ta walka może chwilę potrwać.
Jednak...
Hamulce siadają. Czuję to. Przegrzewają się.
Moje natomiast się usmażyły.
I na złość naszemu koledze
uznaliśmy to za remis.
Powiem tylko, że na prawdziwym wyścigu, nie na dochodzenie,
byłbym zwycięzcą, bo oszczędzałem swoje auto
-i nie przegrzałem hamulców. -Słyszałeś?
-Tak. -Ale nie przerywa się wyścigu...
Dlatego jeśli jedziesz powoli, wygrywasz.
Tak, bo nie przegrzałem hamulców. Mogę dalej jechać.
Ty nigdy nie jechałeś ponad 45 na godzinę.
Bzdura.
Kiedy oglądałeś wyścig w telewizji,
w Grandstand czy innym...
Zamiast zagłębiać się w dziwaczne teorie Maya na temat sportów motorowych,
postanowiliśmy zmierzyć się z kolejnym wyzwaniem.
Wyścigiem równoległym.
Pozwólcie, że opiszę wam silnik. Dwa litry z turbo.
-Czego chcieć więcej? -Dobra. Launch control.
-Jestem gotów. -Ja też.
Za to James musi wyjaśnić coś w związku z GRMN.
Ten silnik jest całkiem interesujący, bo przede wszystkim
został stworzony przez Lotusa.
Podobne parametry ma jednostka w Elise.
Ale najciekawsze jest to, że ma sprężarkę mechaniczną,
to dość niezwykłe jak na takie hatchbacki.
Po co tu ta sprężarka?
Mechanizm jest cięższy niż turbosprężarka, obciąża bardziej...
JAKĄŚ GODZINĘ PÓŹNIEJ
Fakty są więc takie,
że mam największą moc, 209 koni mechanicznych.
Mam najniższą masę, 1135 kilogramów.
Czyli ponad 200 kilogramów mniej niż volkswagen Clarksona.
Wreszcie James skończył mówić i byliśmy gotowi do startu.
Ja pewnie tu nie wygram.
Mam niestety najcięższy wóz i ja sam ważę najwięcej z nas.
No to zaczynamy.
Gdzie jedzie to polo?
Tak!
Że co?
Grubasek zwycięża!
To może oznaczać tylko to, że Volkswagen podaje złe dane. Znowu.
Ten niespodziewany rezultat wymagał chwili rozmowy.
-Polo w grzybowych barwach... -Brązowych.
-Brązowy volkswagen wygrywa... -Wygrał.
Muszę wam powiedzieć, że jestem zaskoczony
-tym spektakularnym zwycięstwem. -Ja na pewno.
Można się wkurzyć. I nic na to nie poradzisz.
-Bo jest ciężki. -Tak.
A mocą dorównuje tylko temu.
Skrzynia DSG robi swoje.
Tak, podwójne sprzęgło.
Przy każdej zmianie biegu traciliście jakieś 20 metrów.
Nie można z nim wygrać...
-Rura. -...z taką starodawną skrzynią.
Jeden bieg, następny, po prostu...
-Tak. -Poczekaj.
SMS od pana Wilmana. „Wy kretyni”.
To miłe.
Uprzejme.
„Przestańcie smęcić o podwójnym sprzęgle i nadsterowności.
„Te fury mają zainteresować młodych ludzi,
„a oni nie mają pojęcia, o czym mówicie.
„Zwycięzcą testu zostanie samochód, który spodoba się milenialsom,
„a nie takim staruszkom jak wy”.
To jaki test zaciekawi młodą widownię?
Moment, mam pomysł.
Co to właściwie znaczy „milenials”?
Kiedy wyjaśniliśmy już to Jamesowi, opuściliśmy tor testowy
i rozpoczęliśmy nasz nowy, przyjazny młodym test drogowy.
Właśnie oblepiłem sobie drzwi
młodzieżowo poprawnymi naklejkami,
GŁOSUJ NA PARTIĘ PRACY
a na szybie przedniej
umieściłem transgenderową, neutralną pod względem płci osłonę przeciwsłoneczną.
Drugi Jeremy to oczywiście wielki Jeremy Corbyn,
lider Partii Pracy.
Mężczyzna, którego inicjały są zbieżne z dzieciątkiem Jezus,
jednym z proroków islamu.
Tymczasem Richard z jakiegoś powodu
na drzwiach swojej fiesty nakleił napis z ogłoszeniem o sprzątaniu.
#STORMY WYMIATA
Co to za Stormy na boku twojego wozu?
To raper, którego ubóstwiają dzieciaki.
Nie, to Stormzy. Stormy to ta miłośniczka seksu ze Stanów.
Ma fanów wśród młodzieży?
Tymczasem ja udałem się do sklepu na farmie ekologicznej,
by przetestować moją modyfikację pod młodych.
Usprawnienie w moim samochodzie, zasilane tym samym portem USB,
którego zwykle używasz do ładowania swojego waporyzatora,
to najważniejsza rzecz w życiu milenialsa,
czyli, rzecz jasna, blender.
Za jego sprawą mogę przyrządzać całą paletę smacznych i pożywnych soków,
używając do tego etycznych składników.
A to znaczy, że nie będę niewolnikiem amerykańskich korporacji,
które mordują młode cielaczki i łamią karki kurczętom.
Jeremy i ja byliśmy zajęci drogową rywalizacją
o serca i umysły wszystkich kruszynek.
Jesteście młodzi, dlatego zależy wam na środowisku.
Ucieszycie was zapewne wieść, że w przeciwieństwie do Polo i Toyoty
Fiesta nie ma czterech cylindrów. Ma tylko trzy.
Kiedy jednak jadę spokojnie, mogę wyłączyć jeden z nich
i zostać na dwóch.
Po raz pierwszy mamy coś takiego w trzycylindrowym aucie.
A to oznacza, że jest przyjaźniejsze misiom polarnym.
Siedzenia są obite materiałem,
więc podczas tworzenia wnętrza nie skrzywdzono żadnej krowy,
nie licząc jednego cielaczka, którego skóra zdobi kierownicę.
To tyle.
Dobra. Ten jest z jarmużu, jabłka,
łowionego ręcznie awokado, etycznej wody
i moich okularów do czytania,
które wpadły tam wcześniej, ale to nieważne,
miały plastikowe szkła, więc napój jest bezpieczny.
Komuś będzie kapać ślinka.
Aby sprawdzić, czy jesteśmy na dobrym tropie,
odwiedziliśmy z Richardem
cudowny, antysamochodowy Oxford.
Mnóstwo tu rowerzystów.
Spójrzcie, jak wielu młodych ludzi akceptuje mój wóz i naklejki.
Jedziesz z tym, ziomuś.
Mówię slangiem milenialsów.
Hammond i May nie potrafią tak, bo siedzą w fordzie i toyocie.
Liche bryki.
Jak widzicie, jest tu buspas,
a fiesta nie robi żadnych fochów,
że połowa drogi jest zupełnie pusta i niewykorzystana.
To auto nie ma z tym żadnego problemu.
Jest tu para wędrowców po mojej lewej.
Nie osądzam ich,
bo osądzanie ludzi jest złe.
O, rowerzystka.
Wariat.
Po wypiciu okularów James powrócił na trasę.
Mój najnowszy sok ma lekki posmak Azji,
bo składa się z okry, zmielonego suszonego imbiru,
odrobiny czosnku, szczypty garam masali
i wieprzowiny w cieście.
Ten samochód powstawał na Nürburgring,
co nie brzmi może współcześnie, ale z drugiej strony
to najbardziej ekologiczny tor świata. Jest całkowicie...
Rany... Chryste!
Boże!
Wracam do namiotu.
Szczerze mówiąc,
poza tym, że piłeś z plastikowego kubka, co jest czystym złem,
pomyślałem, że szło ci całkiem nieźle, test mógł się spodobać młodzieży.
Tak. Mówiliśmy o dwutlenku węgla, misiach polarnych,
wyraziliśmy sympatię wobec Partii Pracy.
-Tak. -Poza tym fragmentem,
w którym sok wybucha mi w twarz,
szło nam wyśmienicie.
-To prawda. -Tak.
Niestety pan Wilman uznał, że nie wiemy, co robimy.
A żeby przypodobać się milenialsom, mieliśmy sprawić, by nasze auta
ukazały się na stronie MailOnline.
Był to pewien problem, bo James twierdził, że nigdy na niej nie był.
No tak.
Nie jesteś w targecie, James.
To znaczy?
Nie jesteś nieszczerym, zgorzkniałym człowiekiem,
który uważa, że każdy, komu się poszczęściło w życiu
i jest bardziej utalentowany, powinien być poszatkowany i rozstrzelany.
Wszystko jedno. Zasady były proste.
Mieliśmy pojechać do Londynu, a potem zrobić coś z naszymi wozami,
co ściągnie na nie uwagę paparazzich.
A zwycięzcą miał być ten,
którego zdjęć będzie najwięcej w sieci.
Postanowiłem zabrać żonę na kolację
do ekskluzywnej restauracji Blue Bird
przy słynnej King's Road.
To popularny cel uwagi paparazzich.
Byłem pewien, że zrobią nam fotkę, gdy będziemy wysiadać z naszego fordzika.
No dobra. Pamiętaj o uśmiechu.
-I udawaj, ze mnie naprawdę lubisz. -Dobra.
Nawet bardzo.
Daj rękę. Proszę.
Teraz postoimy tu chwilę.
Nie mogę się doczekać kolacji
-z moją żoną Mindy. -Byłoby miło.
Tymczasem Jeremy postanowił, że by zwrócić na siebie uwagę,
złapie kapcia,
a potem celebrytka pokroju Binky Felstead pomoże mu wymienić koło.
-Przyniesiesz zapasowe? -Żartujesz?
Musisz teraz kręcić, żeby podnieść bok,
-i to tak fest. -Na litość boską!
No dawaj. Przyłóż się trochę.
Nie mam już siły.
James jechał autem, które nigdy nie zainteresowało paparazzich,
do dzielnicy Londynu, która nie obchodziła paparazzich,
z jego towarzyszką na kolację, historyczką Mary Beard,
której paparazzi nie zrobili dotąd foty.
Jestem zachwycona.
To prezent miesiąca.
Dziękuję. To miłe.
James starał się prowadzić niezobowiązującą rozmowę.
Ma tu czerwoną kreskę na kierownicy,
żebym wiedział, że jadę prosto.
Coś wspaniałego.
Tymczasem w Chelsea...
Nie...
Nie ma żadnych paparazzich. Nikogo tu nie ma.
-Nie. -Żadnych fotografów.
Niewiarygodne. Zawsze cykają mi tu foty.
Spójrz. Jestem na tej, na tej
i na tej... To taka koleżanka z pracy.
Powinniśmy wszcząć kłótnię.
Nie chcę.
Sama widzisz. Ja chcę, ty nie, właśnie wszczynamy kłótnię.
-Już się zaczęła. -Nie chcę żadnej kłótni.
Będzie dobrze. Udawaj nieco wzburzoną.
Po zaparkowaniu James mógł zasiąść w ulubionej indyjskiej restauracji
i wysłuchać lekcji historii.
Ideał mężczyzny to penetrator.
Być mężczyzną to penetrować.
Każdy otwór, jaki zechce. Gdzie popadnie.
Trochę mnie zaskoczyłaś.
Myślałem, że będziesz mówić
o kształcie łuków.
Możemy zmienić temat.
Musisz to przysunąć i założyć nowe.
Co ty wyprawiasz? Chyba nie...
-Wybacz, ale się upaprałam! -Wiem!
To może tylko zwykły kapeć, ale zaczynał wzbudzać spore zainteresowanie.
I tak się zmienia koło.
Jeśli złapiesz kiedyś gumę na drodze,
będziesz dziękować za ten dzień.
Dostałam nauczkę.
Po skończonej kolacji
dwoje najbardziej niemedialnych ludzi w historii
czekało na swoją okazję.
Postoimy tu trochę, sprawiając wrażenie...
-Zażenowanych? -To znaczy...
Oczekujących?
Ktoś podejdzie i zrobi sobie zdjęcie.
Tak pomyślałem.
Nie chcę być źle zrozumiany,
ale to całe spotkanie miało zakończyć się fotką w prasie.
Powinienem był zaparkować na zewnątrz.
Przepraszam.
KILKA GODZIN PÓŹNIEJ W CHELSEA...
Czekaj chwilę. Jest! Tam...
Nie pokazuj go. Nie patrz. Tam jest jeden. To ten.
-Gdzie? -Paparazzo.
Zanim jednak zrobiono zdjęcia,
May i ja zrealizowaliśmy plan, który knuliśmy od wielu lat.
Teraz.
PAPARAZZO POD PLANDEKĄ
Sukinsyny!
To był mój... Wsiadaj.
James, czy ty...
Czy ty beknąłeś w obecności Mary Beard?
Tak. Przepraszam, tak wyszło. Naprawdę.
Pewnie sporo ludzi będzie myśleć, że to wyreżyserowaliśmy.
Naprawdę nie. Żeby sprowokować paparazzich
w naszej branży, wystarczy pojechać do Londynu,
zrobić cokolwiek nietypowego, a od razu zlatują się...
Albo ubzdryngolić się i wytoczyć z klubu bez spodni.
-Tak też można. -Czy nabawić się zapalenia płuc.
Tak. Zaliczyłem to parę razy.
Kiedy czekaliśmy, by sprawdzić, który z naszych wybryków
trafi na MailOnline,
pan Wilman wymyślił kolejny ukłon w stronę młodzieży.
Powiedział, że każdy z nas ma zrobić fotkę swojego auta,
a potem zobaczymy, ile dostanie lajków na Instagramie.
By zrealizować nasze plany, rozdzieliliśmy się.
Pięćdziesiąt funtów to dobra propozycja.
Pięćdziesiąt tysięcy?
Rozumiem. Oddzwonię później.
Dzięki.
Chciałem, by wsadzili mnie w samochodzie do jednej z kapsuł słynnego London Eye,
żeby mieć zdjęcie z góry ze wspaniałym widokiem.
Chcą 50 000 funtów. Myślałem, że 50.
Wymyślimy coś innego.
Ja zrobiłem po prostu to.
Aby zrobić moje zdjęcie na Instagrama, nie patyczkuję się.
Zatrudniłem topowego fotografa i bardzo się cieszę,
bo jest świetny.
Patrzcie na to.
Nazywa się David Yarrow.
To jeden z największych fotografów dzikiej przyrody.
Zamierzał odtworzyć to zdjęcie,
zamieniając tygrysa na mój wóz.
Wjeżdżam...
Najważniejsze, by pojawiła się energia.
Musi być dynamika.
Dlatego woda musi bryzgać
między mną a samochodem.
Chcę zachować tyle bezpieczeństwa, na ile mi pozwolisz.
Jasne. Załapałem.
Dobra.
Zaś ja w Londynie wpadłem na genialny pomysł.
Dzień dobry.
TRASA SPECJALNA WWW.THEORIGINALTOUR.COM
Dzień dobry.
Witam. Proszę się ubrać.
W końcu moje ujęcie było ustalone.
Podobnie jak Maya.
Jeremy'ego również, mimo że nie wysilił się.
Chwilunia!
Mogłeś bardziej olać sprawę?
Masz rację. Powinienem wsadzić do niego szczeniaczka,
-bo Instagram kocha pieski. -Tak.
Cały Instagram to na dobrą sprawę same psy.
Po opublikowaniu naszych fotek na Instagramie
otrzymaliśmy nowe wyzwanie.
Mieliśmy sprawdzić, kto zdobędzie najwięcej wyświetleń na YouTube.
Tak. To trudne zadanie, bo aż ponad 300 godzin filmów
wrzuca się na YouTube co minutę.
Pomyślałbyś, że aż tyle kotów wpada do kontenerów ze śmieciami?
Nie. Ale wszystko na to wskazuje.
Musieliśmy mieć coś oryginalnego.
Jak wyróżnić się na tak zatłoczonej scenie?
Wrzucić je do kontenera na śmieci?
To jakiś sposób.
-Albo... -Tak?
Żeby mój ford został zauważony, postanowiłem nakręcić pokaz kaskaderski.
By stworzyć mój pierwszy filmik akcji,
wybrałem się na bardzo długi pas startowy.
A kiedy mój gwiazdor się rozgrzał,
byliśmy gotowi do zdjęć.
Dzisiaj tworzymy historię.
Powodzenia.
Nie mogę patrzeć.
Tak!
Podbijemy tym cały Internet!
James zdecydował się na nieco inne rozwiązanie.
Jeśli wejdziecie na YouTube, co ja często robię,
znajdziecie tam filmiki, które milenialsi
nazywają „unboxingiem”.
Zwykle przedstawiają zblazowanego studenta,
który wyjmuje jakiś produkt z pudełka i o nim mówi.
Cześć wszystkim, jak leci?
Byli tu właśnie kurierzy, przywieźli mi go,
a ja jeszcze go nie rozpakowałem. Mam nieco...
Ten gość rozpakowuje swój nowy telewizor.
O Boże. Jesteście gotowi?
Patrzcie, ile ma wyświetleń.
Podstawa nie jest zamontowana, trzeba to zrobić samemu.
Cześć wszystkim, tu May! Witajcie, bracia i siostry,
oto mój najnowszy unboxing.
Będę rozpakowywać dużą rzecz. Auto.
O tak.
Patrzcie, jakie czyste.
Tymczasem Jeremy postanowił stworzyć
kreację rodem z serialu Fast Show, Davida Souffle.
BELGIJSKI STRAŻNIK MIEJSKI
A na pasie startowym byliśmy już gotowi na nową scenkę.
Przede mną stoi facet. Nie wiem, jak się nazywa.
Jednak to się nie liczy, bo za chwilę go przejadę.
No to jazda.
Tak! Nie zabiłem go!
To mi się podoba.
„W Toyocie robimy wszystko, by zapewnić kierowcy płynną jazdę
„podczas użytkowania naszego pojazdu.
„Czy prowadzisz w kraju, czy za granicą,
„zapraszamy do kontaktu z nami w razie...”
Ja natomiast byłem już gotowy na ostatnią scenkę.
Miałem przeprawić człowieka przez jezioro, używając mojego auta.
Trudno ocenić, jakie jest ryzyko złamań kończyn,
dlatego posłużę się stażystą.
Jest tani, posłuszny i do zastąpienia.
Cechy idealne w takiej sytuacji.
Zróbmy z niego gwiazdę YouTube.
Posługując się matematyką,
wyliczyłem, że 48 kilometrów na godzinę
to najlepsza prędkość do tego zadania.
No to odpalamy!
Napieraj, malutki!
Wspaniale! Świetna robota! Dostajesz wolne w Gwiazdkę!
-To był imponujący wyczyn! -Super sprawa.
Cieszę się.
Jak jego rekonwalescencja?
-Wyliże się. -Dobrze.
Mamy tutaj tabelę wyników, która pomoże nam określić,
który z tych małych hatchbacków jest najlepszy.
Wypełniliśmy już pola z cenami
i punktacją za wyścigi.
Teraz wyzwanie z paparazzi. Hammond, jak sobie poradziłeś?
To wy zasłoniliście paparazziego plandeką.
Tak jest.
Powinniśmy sprzedawać takie celebrytom.
Tak. Są naprawdę pomysłowe. Zaciągasz napinacz,
a gość nie tylko nie może robić zdjęć, ale nawet wysiąść z auta.
To właściwie bezprawne uwięzienie.
-Tak. -Nielegalne.
Tak samo jak uwięzienie osy w słoiku z dżemem. Nikt tego nie potępi.
Tak czy siak, to nie wypaliło,
bo musiał być tam inny paparazzo, którego nie namierzyliśmy,
bo ukazało się to zdjęcie.
FOTUSIA Z HAMMONDEM
Nie, chwileczkę.
Na zdjęciu miał być widoczny samochód. Nie widzę go na tym zdjęciu.
Poza tym mowa była o MailOnline, a są powody,
by myśleć, że to ukazało się w The Sun.
-Tak. -A nie Mail.
Myślałem, że nie zauważycie.
-A jednak. -Nie poszło mi najlepiej.
-Nie. -Obawiam się,
że to oznacza zero.
Dostajesz więc zero.
James, powiesz mi, jak poszła ci
randka ze starszą kobietą przy curry w knajpie w Hammersmith
i parkowanie w podziemnym garażu?
Niespecjalnie.
Jak niespecjalnie?
-Nie jak tobie. -Dobra.
Zupełne nic.
Mój plan raczej wypalił.
Tak?
Czterdzieści dziewięć zdjęć mojego auta, mnie i Binky ukazało się na MailOnline.
-Czterdzieści dziewięć? -Tak. Mógłbym...
Chwila. 49 zdjęć grubego faceta
z nieznaną mi dziewczyną, która zmienia koło?
Wiem. A teraz zaskoczę was tymi 49 zdjęciami.
Zadzwoniłem wczoraj do MailOnline.
Spytałem, czy możemy dostać te zdjęcia.
Chcesz wiedzieć, ile mi krzyknęli?
Sto dwadzieścia dwa tysiące funtów.
-Co? -Żartujesz.
Nie. Robią zdjęcie, rujnują mi życie,
a potem za odkupienie zdjęcia
życzą sobie 122 000 funtów.
-Galeria ma 49 zdjęć z tobą. -Wiem.
Nie pokazuj do kamery, bo przyślą fakturę na 120 kafli.
-Dobre choć tyle... -Właśnie. Dzięki temu masz 49 punktów.
-Otóż to. -Obawiam się, że tak.
-Nic na to nie poradzimy. -Owszem.
-Czterdzieści dziewięć. -Przejdźmy więc do Instagrama.
Dobra.
James, jak poszło ci ze zdjęciem w autobusie?
Zdobyłem zero punktów.
-Zero? -Tak.
Jak to zrobiłeś?
To nawet ciekawe. Nie mam konta na Instagramie,
więc założyłem sobie.
-Niespodzianka. -Czekajcie.
Założyłem konto. W trakcie konfiguracji
zdałem sobie sprawę, że ktoś na Instagramie podszywa się pode mnie.
Wypełniłem ten ich formularz zgłoszeniowy.
Wysłałem go. Muszę przyznać Instagramowi,
że zareagowali błyskawicznie, tego samego dnia.
Zablokowali mnie.
Ciebie?
Tak, nie tego fałszywego Jamesa Maya,
-zablokowali prawdziwego. -Zabili nie tego Maya?
-Tak. -To ciekawe.
Zastanawiające, że żyje sobie jakiś facet
czy kobieta, która wpada na pomysł podszycia się pod lubianą postać.
-„Będę udawać Jamesa Maya”. -Fakt.
-Niezbyt ambitne. -Dlaczego nie George'a Clooneya?
To prawda, ale ostateczny rezultat, jak to mówią w wojsku,
-jest... -Zerowy.
-Świetnie ci idzie. -Tak, świetnie.
A jak poszło tobie, Hammond?
Moje zdjęcie było pierwszorzędne. Przyjrzyj się.
-Sam popatrz. -Jest dobre.
Poza sloganem o miłośniczce seksualnych igraszek.
-Fakt, niezręcznie. -Świetne zdjęcie, przyznaję.
To ile osób obejrzało je i polubiło na Instagramie?
Dziewięć.
-Dziewięć? -Ciebie też blokują?
Nie. Nie prowadzę właściwie swojego Instagrama.
-Tak. -Nie mam wielu fanów.
Czyli widziało to dziewięć osób.
O rany. Moje 54 000.
Na litość boską! Ale ty naprawdę prowadzisz Instagrama!
Tak.
-Masz już dużo obserwujących. -Mam. Wpisz 54 000.
Sekunda. Podejdźmy do sprawy pozytywnie.
On ma milion sześćset tysięcy fanów na Instagramie.
Tak.
Milionowi czterystu sześćdziesięciu tysiącom fotka się nie spodobała.
-Można i tak na to patrzeć. -To porażka.
To nie było moje najlepsze dzieło. Spieszyłem się.
-Ile to było? -54 000.
To zmienia nieco punktację.
Nawet bardzo, mam teraz 54 053 punkty.
-Dobrze. -A ty masz jeden.
Zgadza się.
Poza tym...
sytuacja się wam zagęszcza, bo czas na YouTube.
Mów dalej.
Nie podliczyłem wszystkich, ale pierwszy filmik z Davidem Souffle
-miał na YouTube 266 000 wyświetleń. -Boże.
Ponad ćwierć miliona.
Wychodzisz na prowadzenie.
Tak, jestem raczej na czele stawki.
-Tak. -Tak.
-Dalej. Hammond? -Hammond?
16 800.
Za taką pracę?
Otóż to! Też tego nie rozumiem, bo opatrzyłem je atrakcyjnym podpisem.
Wyglądał tak...
Ostra rozróba na ulicy wszczęta przez Ryana Goslinga i Channinga Tatuma,
podczas gdy książę Filip balansuje na linie między dwoma autami.
-Kto by nie chciał tego zobaczyć? -Naprawdę dałeś taki opis?
Dokładnie taki. To lep na muchy.
A milenialsi z YouTube myślą: „Wolę obejrzeć kotka, który...”.
-Jakaś farsa! -Pewnie tak myślą.
Wybaczcie, młodzi ludzie, ale jesteście żałośni.
A zatem tak to się przedstawia na tablicy.
-Odpadasz. -Tak.
A James, z tego, co widzę i podliczam...
Musiałbyś znaleźć 325 000 ludzi,
którzy są skorzy zmarnować 16 minut,
bo tyle trwał filmik z rozpakowywaniem.
Szesnaście minut z tobą
rozpakowującym hatchbacka Toyoty z kartonowego pudła.
Wygrałem.
-Tak? -Zatem?
Trzysta trzydzieści...
tysięcy.
Rozpakowanie auta z pudła? Zaczął tańczyć.
Wiem.
Ten taniec... Jak on to robi, że zawsze wygrywa?
Tym razem pewnie dlatego,
że mizdrzyłeś się do milenialsów, tworząc postać z Fast Show,
podczas gdy nikt przed czterdziestką tego nie zna.
Masz rację. Równie dobrze mogłeś
przywołać zabawne przygody Neville'a Chamberlaina z '39.
To by lepiej zagrało.
Skoro tylu ludzi woli oglądać starego faceta,
który rozpakowuje jakieś autko,
niż jego karkołomne wyczyny z udziałem stażysty
czy też mnie z wąsem, musimy dojść do wniosku,
że najlepszy z tych hatchbacków
okazał się najgorszy.
Tak, to nasza konkluzja.
I tym pesymistycznym akcentem zmierzamy do końca.
Dziękujemy, że nas oglądaliście. Do następnego razu!