Witajcie w specjalnym odcinku Grand Tour,
który kręcimy w najbardziej opustoszałym,
najmniej zaludnionym kraju na Ziemi.
W Mongolii.
Zwykle gdy wybieramy się na takie wyprawy,
mamy jakąś wiedzę o tym, co może nas czekać,
ale tym razem nie mamy pojęcia.
Najmniejszego.
Startowaliśmy z lotniska w stolicy Mongolii, Ułan Bator,
i lecieliśmy ponad dwie godziny nad terenem, który przypominał ten tutaj.
Poniekąd nawet bliski Anglikom.
Bezpieczny. Ale całkowicie opustoszały.
Jakbyśmy przelecieli przez całe Wyspy Brytyjskie,
nie uświadczywszy po drodze żadnej miejscowości,
drogi, linii energetycznej, kamieniołomu czy choćby farmy!
Z tego, co widać było z okna samolotu,
nic nie wskazywało na to,
że zamieszkiwali tu kiedyś ludzie.
Podejrzewam, że tak musiał wyglądać świat
z trzeciej strony Księgi Rodzaju.
A potem zostawiono nas w tym miejscu.
Nie wiemy dlaczego. Niczego nie wiemy.
Jednak około godzinę później...
To śmigłowiec.
-Tam! Patrz. -Tak.
Dlaczego nie ląduje?
No nie. Co on robi?
WYJŚCIE
-Spójrz! -Moment!
Spójrz na to.
Co on zrzuca?
Pewnie zapasy. Drewno na opał...
-Żywność. -Schronienie.
-Kapelusze. -Kapelusze?
Tak. Przy takim słońcu...
Nie będą nam zrzucać kapeluszy.
Czyli... Po prostu odleciał.
Nie ląduje.
Nie.
To znaczy, że nie wracamy do domu?
Widzisz, helikopter się ulotnił.
A my zostaliśmy z trzema skrzyniami zapiekanek.
To chodźmy sprawdzić.
Potrzeba nam środka transportu.
Tak. Przydałby nam się.
To nie auta.
-Auto w niebieskiej? -Za mała.
Ma gdzieś z tyle szerokości.
To taśmy, które...
-Zdejmę to. -Najpierw to.
Jest tu łom, więc...
Dobrze.
Podważ tutaj.
I już.
Uwaga.
Cóż...
Woda.
Świetnie.
A to co?
Ja chrzanię! To silnik?
Silnik.
Jakiś TDI.
Reflektory!
-To tylna oś. -Tak.
To cylinder główny.
Nie muszę zaglądać do kolejnej.
Mamy silnik, reflektory, tylną oś.
Wystarczy, żeby zbudować auto!
-Bez jaj! -Tak.
Co... Tutaj?
Gdy oni otwierali trzecią skrzynię,
ja znalazłem tajemniczy pakunek.
Dobra. Otwieramy. To przednia szyba.
-To by się zgadzało. -Tak.
-Chłopaki. -Co to ma być? Land rover?
Co tam masz?
List.
„Najbliższa miejscowość to miasteczko Mörön”.
Naprawdę?
-Ciekawe. -Tak?
„Jest setki kilometrów od was.
„By tam dotrzeć, musicie złożyć części z tych skrzyń.
„Macie zapasy żywności i wody na siedem dni”.
Co to?
-To jest to miasto. -Mörön.
-A to start. -Stąd zaczynamy.
„Proporcje na mapie są umowne”.
Niespodzianka.
Sporządził ją E. H. Shepard. Patrz.
-„Smętne Bagnisko”. -„Głęboka Rzeka Rozpaczy!”
„Topiel”.
„Bujny Drzewostan”.
„Wyhuśtany Most, Wielka Szpara”.
Niezbyt to pomocne.
Mamy jechać na północny wschód. Tak?
Jaka to odległość?
Kto wie? Setki kilometrów.
-Tak, ale najpierw... -Co?
Musimy złożyć z tego sprzętu wóz.
Nie dołączono instrukcji obsługi,
dlatego rozpoczęliśmy z Mayem przegląd elementów.
To podwozie, tak? Jest w dwóch częściach.
Tymczasem nasza lewa ręka od mechaniki pomagała nam,
biadoląc nad dostępnym osprzętem.
To nie jest łóżko!
To materac.
-Nieprawda! -Prawda.
Jak w Ikei prosisz o materac,
nie dają tego.
Najcięższy jest silnik, leży tam.
Przenieśmy części tam, żeby nie tachać go
-aż tutaj. -Dobry pomysł.
Może to jeden z nich.
-Jeremy udaje ducha. -Poudaję, że się boję.
Najpierw musiałbyś być trupem.
Dobra robota.
Powinniśmy to wszystko rozłożyć.
Może rozciągniemy spadochron na ziemi,
-a na nim rozłożymy części? -Dobry pomysł.
Jak go położymy, będziemy mieć podłogę warsztatu.
-Jeśli mnie potrzebujecie do czegoś... -Nie.
-Hej, Hammond? -Tak?
To silnik z land rovera, pewnie się ucieszysz.
-Tak? -Hej, Hammond.
Może zrobiłbyś coś pożytecznego? Rozpakuj coś.
Hej, Hammond.
Kiedy moi koledzy zajmowali się rzeczami, których nie rozumiałem...
„Środkowa część podwozia”.
Znalazłem coś, co znałem.
Witam!
RACJE
Tego się nie spodziewałem.
Był tylko jeden problem.
-Możecie to odłożyć na chwilę? -Tak.
-To pudełko z racjami żywnościowymi. -Tak.
Wybaczcie, ale zdaje się...
WEGETARIAŃSKIE
O Boże!
Dlaczego Wilman nam to zrobił?
Bo jest złym człowiekiem. Niby dlaczego wysłał nam same części auta?
Mało mnie interesują części. Przecież wy we dwójkę
sobie jakoś z nimi poradzicie.
To natomiast jest katastrofa.
-Ile znalazłeś takich pudeł? -Jedno.
Dlaczego zajmujesz sobie głowę kwestiami żywnościowymi?
-Dobry pomysł. -Zbierz je wszystkie.
-Zobaczmy, ile mamy. -Rozumiem.
Stałem się kierownikiem zaopatrzenia tego projektu.
-Możesz to tak określić. -Jak chcesz.
Trochę jak Robert De Niro w Kasynie.
W każdym calu.
Był zaopatrzeniowcem kasyna.
A ja będę zaopatrzeniowcem naszego projekciku.
Będziemy się zwracać do ciebie per Robert.
Zbierz wszystkie artykuły żywnościowe...
-Idź, Robercie. -To moje drugie imię.
-Pan De Niro. -Pan De Niro. Brzmi dumnie.
Kiedy wściekły pawian poszedł sortować paczki żywnościowe...
ja z Jamesem powróciliśmy do rozpakowywania części.
Zaraz. Ta listwa ma przymocowane pedały.
TYLNA OŚ
-Tak. -Czyli to jest przegroda.
I w końcu ogromny zestaw modelarza został rozłożony.
I tutaj go zbudujemy. To nasz warsztat.
Mamy tu setki elementów.
Nie licząc śrub i tym podobnych.
Tymczasem nieopodal pobliskiego wzgórza ja pracowałem równie ciężko.
Dobra. Obozowisko gotowe. Dwa namioty dla chrapiących.
I jeden dla mnie, żebym ich nie słyszał.
To nasza latryna. A teraz przygotuję lunch.
Musiałem więc rozniecić ogień.
Tak. Tak!
Proszę!
Skrzynia jest.
-Tak. -W bazie szło całkiem nieźle.
O tak.
Chociaż James był wyjątkowo irytujący.
Zaraz. Pomyślmy, gdzie to wszystko...
Nie mamy wszystkich nakrętek i śrub.
Po prostu działaj. Mocuj.
Dobra. W porządku.
-Podnieś. -Pchaj.
-Tak. -Świetnie.
-James. -Dwudziestka jedynka.
Mam metalowego wacka.
Kapitan Natręt nie był jednak w nastroju do żarcików.
Gdzie, do cholery, on się podział?
Dlatego odkłada się je w tym samym miejscu.
Gdzie odkładałeś ostatnio dziewiętnastkę?
-Chryste... -Nasadowy.
Znajdź jakikolwiek!
Nie używając ani razu zapalniczki naszego operatora,
zaliczyłem wielki sukces.
Roznieciłem ogień.
Dobra.
Co my tu mamy?
To racje angielskiej armii. Boże!
Przebiłem jedną nożem.
Dostanie się tam woda i ją zepsuje.
Miks owoców tropikalnych i orzechów. Podoba mi się.
Powiem, że nie było tego w środku.
Podnieś.
To idzie w górę. Oś pod spodem. Obniż na to.
I jesteśmy w domu.
-Wyprostuj. -Tak.
-Już. -Odbojnik.
Po wielu godzinach ciężkiej pracy poczyniliśmy znaczny postęp.
-Stoi na kołach! -Gotowe podwozie.
Popatrz no.
Byliśmy głodni jak wilki, gdy Pan De Niro w końcu wrócił.
-Koledzy. -Witaj.
-Wasz lunch. -Najwyższy czas.
-Wybaczcie, że tak późno. -To herbata, tak?
To wasz i mój. Były takie same, ale...
Co to? Wygląda jak kocie rzygi.
I powinno. Tak to działa.
Jednak torebka mogła się podrzeć.
Niestety już to oblizałem, więc jest moje.
To jest lodowate. Coś ty robił przez ten czas?
-Mógłbym spytać o to samo. -Co?
Zbudowałem obóz, system ścieków i restaurację.
Zrobiłem posiłek i go wam przyniosłem.
-Zimny. -Wy tymczasem
skręciliście parę kółek. Praktycznie nic żeście nie zrobili!
Kpisz sobie? Mamy gotowe podwozie.
Mamy silnik. Jak niby to zrobiliśmy?
Jak zmontowaliśmy te osie?
-To odpalcie to. -Nie można podnieść.
Jeszcze nie jeździ.
Byłoby tego więcej,
gdyby nie porządkowanie zakichanych narzędzi.
-Nie porządkowałem ich... -Właśnie że tak!
-Śruby powinny... -Więcej czasu...
...być na miejscu. Inaczej Hammond
-używa złych. -Macie pakę orzechów.
Przekrzykujecie się.
-Możecie mówić po kolei? -Boże...
To, czego potrzebowałeś, walało się na ziemi.
Zarządzam kierowniczą decyzję.
Hammond odpowiada za budowę tego auta.
Co?
Nie możesz tego zrobić.
Nie masz mandatu. Musimy to przegłosować.
Słuchaj. Nie wiem, jak buduje się auto. Ja więc odpadam.
Ty wiesz, jak to się robi, ale zajęłoby to pół roku.
To cię eliminuje. Hammond też coś wie o budowie aut,
ale zrobi to szybko. Dlatego musi być szefem.
Musi cię przypilić.
Będę robić tylko to, co każe mi Hammond.
I dobrze.
Nie chcę wchodzić panu na pagony,
ale nie lepiej, jakbym użył
do tego przedłużki do klucza nasadowego?
-Przestań się wydurniać. I tak. -James, proszę.
On nie wie, co robi.
Macie ochotę na piwo? To by was uspokoiło?
-Tak. -O tak.
Jako kierownik zaopatrzenia przyniosę je wam.
Poproszę o piwo, Robercie.
Razem zaciśniemy...
Wizja piwa na horyzoncie przywróciła harmonię.
-Powinno pasować. -I pasuje.
Mamy dwie różne długości, trzy różne długości.
Po prostu przesuń. I do przodu.
Do przodu. Zaraz. Co to...
Chwila. Jakiś przewód.
To odpowietrznik.
Przesuń go i spróbuj.
-Czego szukasz? -Co ty robisz?
Szukałem wszędzie. Nie zrzucili nam piwa.
Ani ginu, wina czy innego alkoholu.
-Poważnie? Czy się wygłupiasz? -Tak.
Serio.
Naprawdę nie ma?
Zero piwa, zero alkoholu.
To siedem dni!
Zajmie nam siedem...
A jest już 18.
Ile wam to jeszcze zajmie?
-Cóż... -Jest pięć po szóstej.
Do nocy raczej nie zdążymy.
Nie da rady.
Poruszeni fatalnymi wieściami o sytuacji z alkoholem...
Wspornik przegrody.
Hammond i ja wrzuciliśmy drugi bieg.
Potem, zmęczeni i głodni, udaliśmy się do obozu
na więcej specjałów kuchni Pana De Niro.
Dobra, co chcecie na kolację?
A co masz?
Jest napój czekoladowy o smaku zwykłym.
-Na kolację? -Cóż...
Ciastka owocowe.
Powtórzę. Na kolację?
Nie ja to przysłałem.
Są tu jakieś rzeczy z sosem curry. Macie ochotę?
-Nie lubię curry. -Lubisz.
Nie bardzo.
Wybrzydzasz, Hammond.
Boczysz się, bo nie masz czego pić.
Nie wiem, czy tak się powinno gotować.
Nie. Powinniśmy je włożyć do wrzącej wody.
Dlaczego nie ma czegoś do stawiania gara nad ogniem?
Można by wlać wody i potem...
A kto zrobił ognisko? Ty.
Ale czemu nie zrobiłeś czegoś do stawiania garnka?
Z czego? Z gór?
Boże.
-Nadal zimne. -Może.
Nie dość, że kolacja była zimna i bez smaku, to jeszcze nudna.
O czym gadają ludzie, kiedy nie piją?
Nie mam pojęcia.
No właśnie.
Pewnie o brexicie.
Pracujemy razem od wielu lat.
Nigdy nie mieliśmy problemu z prowadzeniem rozmowy.
Pewnie po części dlatego, że nie pamiętamy,
co mówiliśmy ostatnio, więc powtarzamy to samo.
To możliwe.
Twierdzisz, że powtarzamy się...
-Tak. -...każdego wieczora od...
-Tak myślę. -To możliwe.
Ponieważ nie mieliśmy alkoholu,
obudziliśmy się rano dziesięć lat młodsi.
Gotowy?
Przytrzymaj chwilę.
Hammond z Mayem przystąpili do pracy.
-To zestaw do montażu dachu. -Tak jest.
Za jakiś czas pojawiłem się z pożywnym śniadaniem w postaci wody.
Widzę, że to, co zbudowaliście,
ma stanowisko kierowcy na środku.
-Fakt. -Tak.
-Silnik pośrodku. -Tak.
-To bolid McLarena. -To mclaren.
Tyle że z napędem 4x4, więc ma coś z lamborghini.
Kiedy będzie już karoseria...
No właśnie. Nie ma żadnej karoserii jako takiej.
Nie. Planujemy zrobić prowizoryczną karoserię z drewna,
z których są te skrzynie. Tylko z nich możemy ją zrobić.
-Karoseria ze skrzyni? -Tyle tylko mamy. Tak.
-Tak. -Czerwone, białe i niebieskie.
Nie mów czerwone i białe. Przypominasz o winie.
Nie, czerwone, białe... Różowe wino.
Drink ma być przejrzysty. Gin.
Jest dobry dla organizmu.
-To produkt naturalny. -Tobie z pewnością pomaga.
Potem James i Richard zabrali się do brudnej roboty.
Tak.
A ponieważ nie wymagała ona specjalnych zdolności,
pozwolono mi pomóc przy budowie karoserii.
Zrobiłem drzwi!
Tak, to drzwi. Ślicznie.
Zostałem producentem drzwi!
Gdy zabrał się do następnych...
Wciśnij z pięć razy i przytrzymaj.
Nie ma pęcherzyków, dobrze.
Ja z Richardem pracowaliśmy nad hamulcami, reflektorami i dachem.
Tak. Musimy to jakoś ścisnąć
i przywiązać przy narożnikach.
To nas ochroni przed słońcem.
Mieliśmy skończyć wszystko i ruszyć w drogę wczesnym popołudniem.
Jednak pod koniec dnia sytuacja się skomplikowała.
Wszystkie te przewody muszą być podłączone?
Tak.
A nie ma jeszcze tylnych świateł. To mnóstwo przewodów.
Nie ma szans, żebyśmy to zrobili do wieczora.
-Nie ma. -Nie.
Znowu.
Phil, w liście od pana Wilmana
była mowa o setkach kilometrów do miasta Mörön.
Ile dokładnie? Pytam serio.
Nie mam pojęcia, szczerze mówiąc.
Osiemset?
Myślę, że więcej.
-Więcej? -Co?
Ile z tego to utwardzone drogi, na których możemy przyspieszyć?
-Zero. -Zero!
-Nie ma dróg? -Nie ma.
Ale macie wóz terenowy.
Tak, ale zostało nam racji żywnościowych na pięć dni.
Tak.
Zakładając, że odpalimy go jutro.
Musimy robić przynajmniej 160 kilometrów dziennie.
-Tak. -Po bezdrożach. Tym wozem.
-Tak. -Albo umrzemy z głodu.
Jeśli to tylko 800 kilometrów. A może aż 1000?
-Musimy robić więcej. -Nie wiadomo.
Wiedzieliśmy natomiast, że czeka nas kolejna noc
w hotelu Pana De Niro.
I konsumpcja cennych racji żywnościowych.
Czyli to główny bezpiecznik akumulatora?
Tak.
Wstaliśmy o piątej rano, by skończyć pracę.
Techniczne ustrojstwa tam.
Po zbudowaniu dwóch bagażników na zapasy...
Nic nie może się zmarnować. Zabieramy wszystko.
Nasz samochód był w końcu gotów.
A ponieważ od jego sprawności zależały nasze życia,
zawarliśmy tajną umowę z Jeremym, że Hammond nie ma prawa go prowadzić.
Dobra. Chwila prawdy.
Odpalamy.
Tak!
-O Boże, to działa! -Dobra nasza.
James, ważna sprawa.
W Mongolii, gdy zaczynasz podróż, musisz skręcić w prawo.
-Co? -To prawda?
-Tak. To prawda. -Tak tu robią?
Tak. Mają taki zwyczaj.
Za każdym razem?
Tak. Zaczynasz podróż, skręcasz w prawo.
-Dobra, ruszamy. -Chcecie?
Zaczynamy.
-Jadę. -W prawo James, w prawo!
-Chwila. -Co?
-W prawo. -To jest chyba prawo.
Czekaj.
James! Nie możesz... Skręcasz w lewo.
Czekajcie, koła też...
Odkręć. Skręć w lewo. I ruszaj.
Kierowanie jest na odwrót. Jak my to zrobiliśmy?
-Jak to na odwrót? -Skręcam w lewo...
Nie. Jedziesz prosto...
To kręć w drugą stronę.
Dobra, będę kręcić w drugą. Teraz kręcę w prawo,
a on jedzie w lewo.
-Więc muszę teraz... -Chwila.
To co wyście robili przez ostatnie dwa dni?
Podłączyliśmy odwrotnie przewody hydrauliczne.
Po naprawie tej drobnej usterki ruszyliśmy ponownie.
Działa! Jedziemy przed siebie!
Nasz wóz jest wspaniały!
Jedzie się dobrze.
-Nieźle, co? -Mistrzostwo świata.
Możemy zrobić mały test hamulców?
Tak. Proszę bardzo.
-Pasuje? -No raczej!
Dosyć mocne.
Brawa dla tego, kto je zmontował.
To twoja robota?
Nie. Robiłem drzwi, tyle wiem.
I tablice rejestracyjne.
Nie mieliśmy pojęcia, jaka odległość dzieli nas od Mörön,
nie wiedzieliśmy też, jak się tam właściwie dostać.
Kretyńska mapa pana Wilmana sugerowała,
że powinniśmy kierować się najpierw do Piaszczystego Rowu.
PIASZCZYSTY RÓW START (ODLUDZIE)
-Tak. To między tymi dwoma... -Tak.
Górska dolina. Wprost przez dolinę.
Z każdym przejechanym kilometrem stawało się jasne,
że gdyby Jeremy miał odpowiadać na pytania o Mongolii
w Milionerach, mógłby nawet daleko zajść.
-Łowce. -Łowiecki.
Wiecie, jak zabija się owce w Mongolii?
-Nie. -Nie.
Powiedzieć? Masz otwarte drzwi.
Tak!
-Najpierw podcinają gardło. -Tak.
Wkładają do tej rany rękę,
chwytają tętnicę główną i ściskają, aż zwierzę zdycha.
To ponoć sprawia, że owca robi się senna.
-Senna? -Nie wiem,
czy gdybym miał ranę w gardle, a ktoś wsadził tam rękę
i ścisnął serce, zrobiłbym się senny.
-Nie. -Nie.
Patrzcie! Krowy czy inne jaki.
Wiesz, Hammond,
że z mleka jaka robi się wódkę?
Jak się doi jaki?
W końcu zaczęliśmy opuszczać koryto doliny.
Myślisz, że z jaką prędkością jedziemy?
Nie mam pojęcia.
Trzydzieści na godzinę. Ten stary silnik
miał zwyczaj krztusić się na bezdrożach z powodu turbiny, tak?
Narzekali na niego, kiedy wstawili go do Defendera.
Nie możemy się więc po nim spodziewać potężnej mocy?
Nie, ale to wytrzymałe, naprawdę solidne silniki.
Moment.
-Wow! -O mój Boże!
Patrzcie na to.
To ten Piaszczysty Rów.
Ogromny.
Tak naprawdę to zaledwie mały, samotny skrawek pustyni Gobi.
PIASZCZYSTY RÓW
Miał to być jednak pierwszy prawdziwy sprawdzian
naszego naprędce skleconego auta.
Jest rzeka.
-To będzie... -Widzę.
Chcesz się przeprawiać tam, gdzie stoi ten koń?
On sobie centralnie leje.
Cieknie mu jakieś mleko. Jak to możliwe?
Nie, to siki.
Jest dobrze. Przejeżdżasz.
I jesteśmy.
Po dojechaniu na skraj pustyni
przyszła pora, by się z nią zmierzyć.
Czekaj, wyjmę tylko kompas.
Jeśli to nasz cel, przyda nam się.
„N” ma być na wskazówce, tak?
I szukasz północnego wschodu.
-To... -Tam?
Tak.
Auto miało skrzynię terenową, ale silnik nie miał dość ikry,
zdecydowaliśmy się więc z Hammondem odciążyć go
i pokonać pierwszą wydmę pieszo.
Hammond. Piwo.
Ale było warto.
Matko Przenajświętsza...
Coś pięknego.
-Nie spodziewałem się tego. -Jak w Zaginionym świecie.
Gdy my podziwialiśmy panoramę,
najlepszy kierowca terenowy świata zaczynał wjeżdżać na górę.
Dupa.
Będzie słabo, jak ominie go ten widok przez własną nieudolność.
-Tak, bo... -W końcu auto daje radę.
Tak, nie chodzi o auto. To on daje ciała.
Hammond poszedł szukać trasy, którą James mógłby przejechać,
pozwalając mi zaznać majestatu najbliższego otoczenia.
Mówią, że to mroczne serce Azji.
Pewnie dlatego nikt tu nie przyjeżdża.
No sami spójrzcie.
Ciekawostka. Dżyngis-chan w zaledwie 20 lat stworzył
największe imperium na świecie.
Dlaczego? Przecież miał tu mnóstwo miejsca.
Nie chcę jechać do miasta.
Ja...
Powiedział operator.
Jesteśmy mistrzami w zdjęciach dzikiej przyrody.
„Ja...”
No to jadziem.
Z pomocą Hammonda James w końcu wspiął się na wydmę.
Tak, dajesz! Dawaj.
Napieraj. Jedziesz! Uwaga na ten uskok.
O tak!
Potem problemy zaczęły się jednak piętrzyć.
No dawaj.
-Tak miało być. -Super.
Dobra. Kopiemy.
Tak!
Spróbuj tamtędy.
James, zawróć.
No nie!
Wyjadę.
Tak!
Udało się!
W końcu, po wielu zmaganiach w piasku i kluczeniu,
dotarliśmy do bardziej zbitego terenu.
Posuwamy się do przodu!
-O tak! -W końcu.
Zieleń!
Tak, widać ją.
-Nasze zbawienie! -Zieleń!
Wyboje.
Czekaj. Stój. Widzę już, w czym problem.
Naszą ekipę od celu misji dzieli...
-Spory spadek. -Urwisko.
Nie jest źle, James.
-Nie? Tak, jest w porządku. -Dasz radę. Prościzna.
-Dobrze. -Do przeżycia.
Będzie dobrze. Jedziesz.
Żartownisie. Bardzo zabawne.
Po przejechaniu piaszczystego odcinka
zatrzymaliśmy się, by uczcić tę chwilę.
I udało się. Pierwsze udane pokonanie
wielkiej pustyni Gobi, czy też jej skrawka, w tym aucie.
Chwila.
Co?
Martwi mnie to. Widzisz ten kawałek rzeki?
Tak.
Tę rzekę przekroczyliśmy, żeby wjechać na pustynię Gobi.
Znaleźliśmy się 300 metrów od strumienia,
przy którym wjeżdżaliśmy na pustynię.
James, mam złe wieści.
Mamy wciąż pustynię Gobi na północy.
Zamiast starać się przejechać rzekę ponownie,
tym razem postanowiliśmy dziarsko ją objechać.
Dobra. Pomińmy fakt, że popełniliśmy katastrofalny błąd
i musimy wracać z punktu wyjścia i zwyczajnie objeżdżać...
-Objeżdżamy od wschodu? -Tak.
Myślisz, że tak wyglądają drogi w Mongolii?
-Pewnie tak. -Tak sądzę.
Wiecie, ile jest utwardzonych dróg w całym kraju?
-Jedna? -Dwie.
Nie ma w ogóle!
Poza granicami miast mają tu tylko dwie utwardzane drogi.
Wyboje.
-James! -Wyboje!
-Nie! -To nie...
Martwi mnie, że nabawię się hemoroidów przez te siedzenia.
To bardzo możliwe.
Dostajesz hemoroidów od twardych siedzeń?
Przez podskoki i drżenie.
Istnieje jednak mongolski lek na nie.
Zabijasz wilka,
wycinasz mu odbyt, a potem posypujesz nim jedzenie.
-Nie sądzę... -Serio?
Naprawdę. To dlatego, że ponoć wilki nie mają hemoroidów.
Bo żaden wilk nie skarżył się dotąd na nie?
Nigdy w rzyci.
Wyboje!
Podczas gdy Jeremy nie przestawał zadziwiać nas ciekawostkami o Mongolii...
Wiem, że kawalerzysta Dżyngis-chana
potrafił trafić świstaka strzałem w głowę z 75 metrów w galopie.
Zaczęło zmierzchać.
Ale przejechaliśmy tak niewiele, więc musieliśmy przeć dalej.
Te skoki temperatur mnie wykończą.
Gdzie ogrzewanie?
A, tak. Nie ma.
No weź.
Podziękuj panu Wilmanowi.
Wyboje!
Wkrótce przestaliśmy widzieć, dokąd jedziemy.
-Gotowi na światła? -Czy to... Być może.
Dajesz. Światła.
-Tak! -Są!
-Chwila. -I tyle, zdechły.
-Mogiła. -Jest problem.
Bez paniki.
Spokojnie. Zaciągnij pan ręczny, panie Hammond.
-Siadła elektryka. -Bezpiecznik.
Włączyliśmy światła i...
Pewnie zjarały bezpiecznik.
Główny bezpiecznik rzeczywiście się spalił,
więc wymieniliśmy go i z wyłączonymi światłami na dachu
wznowiliśmy nasze zmagania z chłodną otchłanią.
-Zaśpiewajmy coś. -Nie.
Przez walkę o cenne kilometry rozbiliśmy namiot dopiero po pierwszej.
Zaś po kolejnej mroźnej nocy pełnej beznadziei
głowiliśmy się, jak można usprawnić nasze auto.
-Zdrętwiałeś? -Boże, tak.
Mam sztywny kark, plecy, nogi. Wszystko.
Powinniśmy zrobić dodatkowe wzmocnienie oparć
ze zrolowanych materacy.
Po wczorajszych doświadczeniach sugeruję też użyć
resztek tej gąbki, by podwoić grubość warstwy siedziska.
Powiem wam, co mi chodziło po głowie wczoraj w nocy.
-Tak? -Powinniśmy nazwać nasz pojazd.
Myślałem o tym. Wpadłem na „Dżyngis-ślad”.
-Dobre! -Niezłe, co?
Jest tylko taki problem, że Dżyngis był niepoślednim mordercą.
-Jednym z większych. -W sumie.
Uśmiercił 34 miliony ludzi.
To nie nazwiemy go po nim.
Jest też inny problem.
-Gwałty. -Gwałcił na potęgę.
To największy gwałciciel w dziejach.
To prawda.
Wiecie... Nie zmyślam tego.
Jedna na 200 żyjących dziś osób
jest spokrewniona z Dżyngis-chanem
lub jego potomstwem.
Kiedy on miał czas na toczenie wojen?
Musiał być po prostu cielskiem pełnym spermy.
Gdy prace nad ulepszeniami szły do przodu, wpadłem na idealną nazwę dla auta.
John.
John to solidne imię. Podoba mi się. Szczere, bezpretensjonalne.
-Noszą je ludzie godni zaufania. -Tak.
John Lewis.
-Godny zaufania sklep. -Prawda?
Właśnie, bo ma Johna w nazwie.
Po ukończeniu udogodnień i ochrzczeniu Johna
rozpoczęliśmy poszukiwania kolejnego punktu naszej podróży.
Strefy Wody.
STREFA WODY
Hammond był jednak nie w sosie.
Dlaczego ty prowadzisz?
Ty prowadziłeś wczoraj.
Nieprawda.
-Prowadziłeś. -Nie.
Niczego nie pamiętasz?
Z twoją pamięcią jest coraz gorzej.
Nie prowadziłem. Ani razu.
Próbując odwieść uwagę Hammonda,
ujawniałem kolejne ciekawostki o Mongolii.
W XIII wieku Dżyngis-chan
mógł wysyłać wieści
z jednego końca imperium na drugi w cztery dni.
Kurierzy pokonywali 400 kilometrów dziennie. Pojedynczy jeźdźcy.
-Zmieniali konie? -Jeden jeździec.
Jechał bez przerwy galopem 40 kilometrów.
Gdy zbliżał się do kolejnego karawanseraju,
dął w róg, żeby szykowano mu konia.
Wskakiwał na niego w biegu... I tak zmieniał konie,
jeden po drugim.
Mógł przejechać w ten sposób 400 kilometrów dziennie.
To ile koni miał Dżyngis-chan?
-W całym imperium? -Tak.
Trzydzieści milionów.
By oderwać tyci umysł Hammonda od wizji prowadzenia auta,
mianowaliśmy go nawigatorem, i co ciekawe, nieźle się w tym spisał.
OTCHŁAŃ NR 1 PUSTYNNY POSTERUNEK
Mamy te dwa pasma górskie.
Pojedziemy w lewo i woda będzie tam.
I wiecie co? Miał rację.
STREFA WODY
Okazało się, że to rzeka, którą musieliśmy pokonać.
Tam nie wyjedziemy.
Tam już tak.
Ostrożnie wytyczam trasę.
Nie chodzi o niskie przełożenie, a o talent i precyzję.
-To była porażka. -Jezu.
Dlaczego nam to zrobiłeś?
Reszta dnia będzie żałosna, pacanie.
Żeby tak się nie stało, zrobiliśmy ognisko,
osuszyliśmy koszule
i raz jeszcze ruszyliśmy ku wielkiej niewiadomej.
Po chwili przypomniał mi się kolejny fakt o Mongolii.
Jej powierzchnia to coś jak Hiszpania, Francja, Niemcy, Czechy,
-Włochy, Rzym i Irlandia razem wzięte. -Połączone.
A wszędzie pusto.
Trzy miliony mieszkańców. Na obszarze wielkości Europy Zachodniej.
-Tak. Niewiarygodne. -Tak.
Ogrzewani łagodnymi promieniami słońca podążaliśmy przed siebie
w poszukiwaniu Bliźniaczych Jezior.
BLIŹNIACZE JEZIORA
Aż nawigator Hammond zasugerował,
by wjechać na niewielkie wzgórze i zorientować się w naszej lokalizacji.
Stąd wygląda bardziej stromo,
niż nam się wydawało.
To pagórek.
Niebawem jednak...
Oś się szarpie.
-I to ostro. -Racja.
Dobra. Stój.
Już.
-Powinniśmy wysiąść. -Dlaczego?
Tylko ja jechałem Johnem pod górę,
mówię ci, że jest za stromo.
Dobra.
-Dasz radę! -Lepiej.
-Tak! -Dawaj, John!
-Wow! -Dawaj!
Kica po tym wzgórzu jak królik.
Co za widok.
Prawdziwa z ciebie bestia, Johnie.
Dobrze.
-Tak! -Niesamowite.
John, zdobywca wielu szczytów,
zgubił swój pedał hamulca, ale podołał zadaniu.
To pierwszy wóz, który wjechał na wzgórze, tańcząc pogo.
Dzięki niebywałemu wyczynowi Johna
mogliśmy rozejrzeć się po okolicy.
Nieźle, Hammond. Zero jezior.
Przynajmniej tyle wiemy.
Tam ich nie ma. Muszą być gdzie indziej.
-I są. -No właśnie.
Mam na myśli to.
No właśnie! Są tam.
Teraz wiemy, gdzie jesteśmy w odniesieniu do nich.
BLIŹNIACZE JEZIORA
Po odnalezieniu Bliźniaczych Jezior mogliśmy planować kolejny etap podróży.
Zagaj jest na północny wschód.
Niedaleko jest Wyboista Łąka. Z pewnością na północny wschód.
Po miłym objeździe Bliźniaczych Jezior i minięciu Zagaju
dotarliśmy w końcu do Wyboistej Łąki,
której nazwa nie brzmiała aż tak strasznie. Niestety...
Jezu.
Szlag by to.
Konkretne wyboje.
Ja chromolę.
Z mapy nie wyczytałem, jak długo się to ciągnie,
ale zdaje się, że bez końca.
-W końcu łagodniejszy odcinek. -Tak.
Panowie, nacieszmy się tą chwilą.
Obawiam się, że to tyle.
-O Boże. -To była masakra.
Cholera jasna.
-To już 35 minut tej zabawy. -Tak.
-Niech to się skończy! -Boże!
-Koniec jest tam. -Wiem, 300 metrów dalej.
Właśnie zwichnąłem sobie miednicę, jeśli to możliwe.
Wróciła na miejsce.
Boże...
To 800 kilometrów. Za nami jakieś 150.
-W najlepszym razie. -Tak.
To całkiem możliwe.
Nie myśl o tym.
Jeszcze sześćset pięćdziesiąt kilometrów niewyspania, odwodnienia
i jazdy po czymś takim.
Boże Wszechmogący.
Jak można nazwać to łąką? To żadna łąka.
Wymyślił ją pewnie Dżyngis-chan dla tych, których nienawidził.
„Albo mój żołnierz wsadzi ci rękę w odbyt
„i wyrwie ci serce, albo przejedziesz się tą łąką”.
Dawaj tego żołnierza.
To prawda. „Dawaj żołnierza”.
Zapadał zmierzch, a my dzieliliśmy się swoimi odczuciami.
Zamarzłem.
Co?
Naprawdę mi zimno. A wiatr wieje w naszą stronę.
Jadę szybciej niż ty wczoraj.
Nie jechałem wczoraj!
Co z nim się dzieje?
Sam Bóg wie, ile kilometrów potem dojechaliśmy do naszego kolejnego punktu.
Tam jest, to nasze Upiorne Tipi.
UPIORNE TIPI
Do czego służy? Musi być po coś.
To musi coś znaczyć.
Wkurzające jest to, że zwykle wyszukujemy to w Google,
a potem z przekonaniem oznajmiamy to
naszym widzom.
Tym razem musimy powiedzieć: „Nie mamy żadnego sygnału.
„Musicie sami sprawdzić. Tipi, Mongolia”.
Bądźcie tak mili i sprawdźcie, co to jest,
i wyobraźcie sobie, że przekazujemy wam tę wiedzę
-z przekonaniem. -Zrobię to.
Dołóżcie dźwięk.
James, to fascynujące. Dziękuję, że mnie oświeciłeś.
-Co? -Spójrzcie na to.
Wygląda jak kość ze struną.
-Porządny sprzęt. -Wiem.
To mongolski łuk.
Własność znalazcy czy mogę go wziąć?
-Własność znalazcy. -Upewniałem się.
Dobra, nie wiemy, co to jest?
Nie. Rozbijamy tu obóz?
Jeszcze jasno. Czy napieramy jeszcze kawałek?
Możemy zrobić jeszcze kawałek. Dopiero 18.30.
Gdybyśmy tu się zatrzymali, co byśmy robili?
Namiot byśmy postawili do ósmej, ognisko rozniecili dziesięć po.
Co robilibyśmy o 20.10?
Normalnie chlalibyśmy na umór i podpalili to tipi.
-Tak. -Ale nie możemy tego zrobić.
Wiem, ale nie mógłbym się powstrzymać.
Nie dałbym rady... Odjedźmy jak najdalej stąd.
-Zostawmy w tyle Upiorne Tipi. -O tak.
I tego wspaniałego wieczora tak właśnie zrobiliśmy, aż nagle...
Jeremy, prowadzisz już od 12 godzin.
-Tak. -Świetnie się spisałeś.
-Musisz być wyczerpany. -Zaczyna się.
Coś ci powiem. Może bym tak...
-Tak, tak. Mów dalej. -Serio?
Nie zniosę dłużej tego jęczenia. Szybko.
Mówisz? Z radością. Super. Dzięki.
-Powaga? -Przecież się nie zamknie.
-„Mogę poprowadzić?” -Dla mnie bomba.
„Mogę poprowadzić? Teraz ja.
-„Zbudowałem go”. -Dziękuję bardzo.
Jedynka jest w stronę Jamesa...
-O tak. -Poczekaj. Stój.
Co?
Tak pomyślałem. Chwila. To wprost idealne miejsce.
-W sumie racja. -Może rozbijemy tu obóz?
-Doskonałe miejsce na obóz. -Co?
-Spójrz na widok. -Naprawdę, przyjrzyj się.
Nawet ty przyznasz, że to świetne miejsce na obóz.
Tak, zgaś silnik, Hammond. Rozbijamy obozowisko.
Niedługo potem Hammond i ja rozpaliliśmy ognisko
i czekaliśmy, aż kierownik zaopatrzenia odczyni swe czary.
Nie zabroniłem ci prowadzić.
-Zabroniłeś. -Jak?
Decydując się na rozbicie obozu.
Musisz chyba przyznać, że to idealne...
Nawet ty nie masz się czego przyczepić,
-a jesteś fanem kempingów. -Tak, miłe miejsce.
-Idealne. -Ładnie jest też tam.
-Hej. -Mogę... Co?
Widzieliście gdzieś racje na dzisiaj i jutro?
Nie, to twoja działka.
Tak, ale włożyłem je rano do tego pudła.
Zniknęły. Mamy tylko noc szóstą,
a noc szósta
to zestaw do pieczenia chleba, czyli mąka i ryż.
Chwila. Gdzie one były?
Myślałem, że są w pudle z tyłu.
Tam je trzymałem cały czas.
-W tym po prawej. -Tak.
Jego pokrywa podskakiwała, gdy bawiłeś się w Pac-Mana.
Na pewno wypadły.
Niedobrze.
Mamy rację szóstą, przewidzianą na pojutrze.
To sałatka z pomidorami i makaronem.
Tajska zupa z kurczaka i sałatka z pomidorami i makaronem.
A nie, przepraszam. W porządku.
Luz. Mamy dwie saszetki kawy w proszku
i jedną saszetkę śmietanki.
Wybacz, ale nie kupuję tego.
Szukałem wszędzie, ale...
To były takie pudła?
Dokładnie takie.
Przymocowałeś je z tyłu?
-Były w tych pudłach. -Dziś wyjąłem tę drabinę.
Któreś z nich były na górze? Bo wszystko to spadło.
-Wszystko. -Ja tego tam nie wkładałem.
Cholera jasna. Jesteś pewien...
Na 100 procent. Naprawdę, szukałem wszędzie.
Gdybyśmy byli rozsądni, mielibyśmy... Ile to nocy?
On mówi, że zostały nam trzy noce. A mamy trzy saszetki.
Każdy miałby po jednej trzeciej saszetki.
-Tak. -Każda z nich zawiera...
Ile? Sześć tysięcy kalorii.
Tak, mają sporą wartość odżywczą,
bo są dla żołnierzy. Może podzielmy jedną.
Coś się wymyśli. Udajmy, że nic się nie stało,
i najedzmy się. Zawsze tak robię.
Nazajutrz rano, po kolejnej trzeźwej i bezsennej nocy,
stało się jasne, że abstynencja ma dziwny wpływ
na jednego z moich kolegów.
Co ty robisz?
Mam pomysł. Pada deszcz. Potrzebujemy wycieraczek,
bo nie mamy żadnej. Wpadłem na pomysł, jak ją zrobić.
Zebrałem tę gumę. Ścisnę ją między dwoma drewienkami.
Duży kawałek drewna za nimi.
Owiniemy to sznurkiem, żebyśmy mogli przeciągać to po szybie.
Co to za hałasy?
Ktoś musiał porwać Richarda Hammonda i podrzucił nam
jego sobowtóra. Wstał rano, wpadł na coś samodzielnie,
a teraz sam to wykonuje. To wycieraczka.
A w nocy pożyczyłeś moją książkę o historii Mongolii.
Jest naprawdę dobra. Właśnie czytam o tej wizycie mnichów.
Gdy po raz pierwszy zetknęli się z kulturą Mongolii,
o której nikt nic wcześniej nie wiedział.
Dobra, kończę wycieraczkę. Prawie gotowa.
Jest tylko jeden problem z tym nowym, dynamicznym Hammondem...
Może wrócić mu pamięć. Trzeźwy Richard Hammond.
Wiem, co masz na myśli.
Dla pewności, kiedy prowadził?
-Przedwczoraj? -Tak.
-Dobra. -Wczoraj też.
No tak. To dobrze. Czyli teraz moja kolej.
Tak, teraz twoja.
Naprawdę zrobił wycieraczkę?
Tak. I zdaje się, że będzie działać.
Musimy zabrać go ze sobą następnym razem.
Ruszyliśmy w drogę, a dokładnie 17 sekund później
rozmowa wróciła na główne tory.
Miałem dziś sen o kieliszku wina.
-Teraz masz sny o winie? -Wiem, że to było Sancerre.
Miało ten fantastyczny kwaśny posmak na początku,
a zaraz potem na podniebieniu
poczułem ciepło. To było coś pięknego.
Kiedy się obudziłem i go nie było, prawie się popłakałem.
Wiecie, jak powinniśmy go nazwać, zamiast „John”?
-Jak? -„Odwyk”.
Wkrótce deszcz przeszedł w ulewę.
To był właściwy moment, by uruchomić wynalazek profesora Hammonda.
-Co to ma niby być? -To wycieraczka.
W moją stronę. W twoją.
W moją, w twoją.
W moją.
Hammond, bądźmy szczerzy.
-To nie działa. -Do mnie.
Do ciebie.
Do mnie.
Nie działa, co?
Pada dość mocno.
Co się tam dzieje nade mną? Patrzcie.
-Nad tobą? -Spójrzcie.
O rany!
Proszę państwa, James się zmoczył.
-Musimy nad tym popracować. -Tak.
Nie może przecież padać cały dzień.
-Tak. -Tak.
Do siódmej rąbanka, w południe sielanka.
To się chyba nie sprawdza w Mongolii. Tak jest tylko w Cotswolds.
A to co takiego?
Patrz na ten grzbiet.
Jaki śmieszny.
To, co ciągnęło się przed nami, to rozległa geologiczna rana...
która zdawała się nie mieć końca.
Czytałem o tym w książce, zanim zjawiłem się tu osobiście.
Było tu kiedyś jezioro, równie wielkie, jak tamto.
To, przy którym wczoraj obozowaliśmy.
W 1905 roku ten teren nawiedziło trzęsienie ziemi.
Prawdziwy kataklizm.
Jezioro zostało zasypane, po prostu zniknęło,
a w jego miejscu powstała 400-kilometrowej długości zapadlina.
Na szczęście to potężne trzęsienie ziemi wydarzyło się w Mongolii.
Łącznie jego ofiarą padło 15 osób.
Gdy dumałem nad potęgą naszej planety,
profesor uwijał się przy naprawie naszego dachu.
Zamocujemy dwa kawałki na środku, a pociągając sznurkami w którąś stronę...
Dużo lepiej.
Po załatwieniu tego problemu wróciliśmy na nasz szlak, a skoro Wielka Szpara
była jednym z kamieni milowych naszej mapki Kubusia Puchatka,
wiedzieliśmy, że zbliżamy się do drewnianej chaty.
WIELKA SZPARA
Nie napisali, co to za chata.
-Może to pub? -No...
-Może. -Otóż to. Albo melina.
Jeśli to pub, na mapie ma wysokość 160 kilometrów. Nie przeoczymy.
Ten pub jest większy niż pustynia Gobi.
Powinniśmy go zauważyć.
Ma też pewnie spory składzik, a tego nam trzeba.
Nie mogliśmy rozmawiać tylko o piciu,
dlatego próbowaliśmy poruszać też inne tematy.
Zrobiłem wczoraj kupę. Spojrzałem na nią
i zobaczyłem dwa piętra i mały czubek.
Gdy tak patrzyłem, wylądowała na niej mucha.
Spojrzała na mnie, jakby mówiła: „To teraz mój pałac”.
A potem ta sama mucha odwiedziła cię w namiocie.
Po wyczerpaniu tego tematu wróciliśmy do mojego nowego konika.
Wiedzieliście, że Dżyngis-chan
był największym umysłem militarnym?
Ale totalnym bydlakiem.
Totalny bydlak, mówisz. Dżyngis-chan najechał raz całe miasto,
uciął głowy wszystkim kobietom, dzieciom i kotom,
a potem ułożył z nich piramidę.
Koty to miły dodatek.
Tak. Potrzebował wypełnić czymś swoją piramidę.
Uciął więc łebki wszystkim kotom.
To takie ostrzeżenie dla kolejnego miasta.
Tam powiedzą tylko: „Dobrze, poddajemy się”.
„Zapoznaliśmy się z chańskim CV i tak, może chan zająć to miasto”.
-„I wszystko, co tu znajdzie”. -„Śmiało”.
Nie było w dziejach większego umysłu militarnego.
Cesarstwo Rzymskie w porównaniu z Wielkim Ułusem Mongołów
było ledwie pyłkiem.
Przemierzył trasę znad Morza Żółtego nad sam Dunaj.
Naszą rozmowę ukrócił nagle zabawny widok.
O mój Boże!
O ludzie.
Możemy to pokazać?
Nie wiem, czy da się nieco obrócić.
To nasz wóz operatorski.
-Ugrzązł. A nasz? -John stanął na wysokości.
-John nie wymięka. -Nie.
Ponieważ ekipa operatorów była nam potrzebna, by uwiecznić
trudy tej katorgi, musieliśmy im pomóc.
Wyglądasz na zadowolonego.
Bo jestem na maksa zadowolony.
-Dobra, lecimy. -Gotowe.
Trzy, dwa, jeden. Puszczaj sprzęgło. Już.
-Jesteśmy wolni! -John dał radę!
John podołał!
John wyciągnął land cruisera masowej produkcji
z samego bagna.
Oto moje przesłanie: co dobre, to mongolskie!
Gnani poczuciem zadowolenia, wznowiliśmy poszukiwania drewnianego pubu.
Wkrótce jednak poczucie to okazało się feralne.
Ale ziąb, stary.
Jak temperatura może się zmieniać tak szybko? Nie do wiary.
Boże! To przez to, że wszędzie jest ląd, nie?
-Nie ma morza, żeby ją normowało. -Właśnie.
Niedługo potem nasz nastrój się jednak poprawił.
A to co?
Pub. To pub.
Po raz pierwszy od ponad dwóch dni
moje serce wypełnia nadzieja.
-To co zamawiasz? -Szkocką!
Może grzane wino?
Nie, brandy. Zdecydowanie.
Może kapkę King's Gingera?
Boże! Tak!
-Są drzwi. -Tak jest.
-Odrzwia. -Ano.
Prosimy trzy duże, gospodarzu.
Zamknięty?
Może nie na zamek.
-Zamknięty. -Może nikogo nie ma.
-Halo? Po mongolsku. -Halo?
-Czekaj. -Halo?
Chwila.
Pusto.
-Raczej tak. -Opuszczony.
-Jestem głodny. -Tak.
-I przemoknięty. Nie zapominaj. -Tak, do suchej nitki.
Kojarzycie te programy o podróżnikach i ekspedycjach.
Mówisz o Bearze Gryllsie?
Oni tam chyba nie jęczą.
Nie, bo co noc wracają do hotelu.
Grzeją się w hotelu.
„Goni mnie niedźwiedź”.
A to facet w przebraniu.
Potem idzie do hotelu.
My jesteśmy na tyle głupi, że tłuczemy się prowizorycznym wozem
przy minus pięciu, bez picia, jedzenia
ani bladego pojęcia, kiedy to się skończy.
Powoli mam tego dosyć.
Jednak kilka godzin później znów ożyliśmy.
Momencik. Czy to...
To droga.
Nasza pierwsza ubita droga.
-Może prowadzić tylko do Mörön. -Nie ma innego celu.
Po co zadawaliby sobie trud budowania drogi,
gdyby nie prowadziła do miasta?
-To droga! -Tak jest!
-Mörön przed nami. -Jedziemy drogą!
Nabierzmy nieco prędkości.
Wieczorem będziemy w pubie! Dzisiaj!
Mój Boże!
W życiu nie byłem taki szczęśliwy.
-Tam jest most. Widzicie? -To most.
To most.
Prawdziwy most.
Jak się okazało, był to nasz Wyhuśtany Most.
Nazwa była jednak eufemizmem.
Nie wzruszyło to jednak Johna, który sforsował rzekę w podskokach.
W swoim niepodrabialnym stylu. Wracaj na drogę.
-To działa. -To jedziemy.
Nadciągamy, Mörön!
-Tak! -Kicanie!
Tak! Co?
Coś szybko się skończyła.
Dlaczego się urwała?
Powodem tego był nasz kolejny punkt na mapie.
SMĘTNE BAGNISKO
Który z bliska zdawał się
kompletnie nie do przebycia.
Jednak Kłapouchy lubi bagniska i smętne miejsca...
-James, nie... Nie wjeżdżaj na rympał. -Na oślep.
Wytycz trasę.
To taka sama przeprawa jak wczoraj.
Zwolnij!
-To nie... -Wolniej!
Wszystko gra. To terenówka. Doskonale radzi sobie
-na takich mokradłach. -Nie.
Po prostu się zatrzymaj. Stój. To głupota tędy jechać.
Lało jak z cebra całą noc i poranek.
To jedno wielkie grzęzawisko. Musimy dojechać do tych gór.
Wytyczmy trasę. Znajdziemy jakiś objazd.
Musimy się wygrzebać. I tak już byliśmy nisko.
Jeśli mamy objechać ten teren,
stracimy setki kilometrów.
Droga przebiega tędy. To nasza trasa.
Nie budowaliby drogi, którą nie da się jeździć.
-Gdzie znowu jedziesz? -Kieruję się na góry.
-Więcej wody. -To tylko błoto. Nie ma strachu.
James! Przestań!
To nie wypali.
Ukatrupię go.
Cholera jasna! Zakopałeś go!
Po pozbyciu się pasażerów i zablokowaniu dyferencjału...
Dawaj, James. Jeszcze. Gazu!
...John wyrwał się na wolność.
Co za wyczyn!
Dobra, odpadasz.
Jeszcze tylko 500 kilometrów tego bagna, w które się wpakowałeś.
Za sprawą uporu Maya
wszystko wskazywało na to, że resztę dnia spędzimy na nogach.
Może tak być do końca.
Kurza twarz...
Osunął się.
Na szczęście nowy, ulepszony Richard Hammond wpadł na plan.
Dobra, to wystarczy.
Ja chromolę! Nie mogę wyjąć butów...
May! Straciłem buty!
I co mam niby zrobić? Nim umrę z hipotermii.
Moje buty są metr dalej w bagnie.
Podstawię z przodu podnośnik hi-lift.
Potem przywiążę do niego linkę holowniczą.
Wbiję dziesięć do 12 prętów w twardą ziemię,
użyję uprzęży spadochronu,
przymocuję do tego i użyję lewarka, by to odciągnąć.
Mieszkam przy Holland Parku. Nie czytam pism o terenówkach.
Stał się bardzo władczy jak na siebie.
Jest trzeźwy i znalazł się w swoim żywiole.
Tak.
Spróbujmy.
No dawaj!
Od tych gór dzieli nas już tylko jakieś 70 kilometrów.
Rany boskie!
Można było znaleźć objazd.
Z każdym kilometrem James stawał się coraz bardziej uparty.
Boże!
Dasz radę. Jedź.
-Będzie dobrze! -To bardzo ryzykowne.
I to wtedy nieoczekiwanie poprosił Hammonda, by siadł za kółkiem.
Czekaj. Chcesz mu pozwolić prowadzić Johna?
Jest przecież ze wsi. Zna te klimaty.
To jak wydostawanie się z garażu u Hammonda.
Jesteś na trójce. Spróbuj z jedynki.
Pomyślą, że prowadzisz coś takiego po raz pierwszy.
No dawaj! Dawaj! Wylezie.
Chyba już wszystko zniszczył.
Mapę. Kompas. Kamery.
Zaraz ruszy. Tego nie było w...
Nic już chyba nie zrobię.
I przewrócił go. Ile w sumie przejechał?
Mniej niż długość auta.
Jest git. Przywykłem do tego!
Co mamy teraz zrobić?
Może ty, z twoim cielskiem,
staniesz tam. To powinno wystarczyć, żeby dociążyć ten bok.
Potem zeskoczysz. I od początku.
Co? Mam stanąć na nim?
-Tak, tam. -Tak.
Genialny pomysł.
Dlatego mówią na ciebie „Gruby autoamator”.
Dobra. Jestem na górze.
Łatwo to przewidzieć.
To działa! Hura!
-Dziękuję! -Problem w tym, James...
-Tak. -On tkwi tam, gdzie wcześniej.
A ty, gdzie ty. Ale jak na ciebie wejdę,
i wskoczę na to siedzenie, powinno być OK.
Jak pod koniec Włoskiej roboty.
-Tylko ja stoję na oponie. -Tak.
Dobra. Czyli Hammond wyłazi,
a kiedy ja wśliznę się na środek, ty wejdziesz.
Całkiem sprytne.
Potem on wróci i będziemy w komplecie.
-Spadam stąd. -Teraz ja wejdę.
Dobra.
Uwaga, odpalam.
Jadę.
Jezu!
-Chryste Panie... -Było blisko.
-No i już. -Wydostaliśmy się.
Stój. Wysiadam i nie zamierzam jechać z tobą dalej.
Ani z nim.
Po tak napiętym popołudniu
potrzebowaliśmy chwilę od siebie odpocząć.
Kilka cichych godzin później zatrzymaliśmy się na noc
w pozornie obiecującym miejscu.
KAWIARNIA 24
Nie wygląda.
Nie bardzo.
Bez względu na to nasz zaopatrzeniowiec ruszył do akcji.
Używam tradycyjnych metod rozpalania ogniska.
Już wkrótce zasmakujemy pysznego ryżu.
Na jaki masz ochotę? Gotowany?
Nie mamy co do tego podać, tak?
Szlag by to. Jak to jest...
Jak to mogło się stać?
Cholera!
Granat!
W mordę jeża! To był granat ręczny. Dosłownie.
Podpaliłeś plastikową końcówkę.
Gdy kolacja się gotowała, postanowiłem naciągnąć cięciwę na swój nowy łuk.
Gdzie ta linka od spadochronu? Jest.
Ten łuk idzie w tę stronę? Tak.
Nie, w drugą.
-W tę? -Tak.
-Tak? -Tak.
-Ciągnie się... -To mongolski...
Nie, zerwiesz tylko.
-Przez ten materiał... -W tę stronę?
...lepiej, jak cięciwa jest rozciągnięta.
To ścięgno.
Materiał w środku kości pracuje lepiej naprężony,
gdy jest ściśnięty. To pierwszy kompozyt na świecie.
Mongolscy wojownicy robili go pierwsi.
Ściskali ze sobą dwa materiały,
żeby kość była wypchana od środka,
ścięgno wygina się na zewnątrz, a potem robi tak...
Dzięki temu ich łuki mogły być dwa razy krótsze od zwykłych.
A przy tym równie mocne. Strzelali więc z koni.
Strzelali w prawo, w lewo i za siebie.
Aż z trzech pozycji.
Znałem takiego Richarda Hammonda. Był tępy jak parapet.
Skąd tyle wiesz o łukach i strzałach?
Ja po prostu... mam dobrą pamięć.
Niestety.
Nazajutrz rano, po spożyciu resztek zapasów,
wróciliśmy na szlak wiodący nas do Mörön.
Na oko pokonaliśmy prawie 600 kilometrów.
Nasza mapa była jednak nieproporcjonalna,
nie wiedzieliśmy więc, ile jeszcze drogi przed nami.
Wiedzieliśmy tylko, że jesteśmy głodni i wyczerpani.
Dokuczały mi potworne bóle w ramionach.
Nie ma części ciała, która mnie nie boli.
Nie ma takiej, która byłaby ciepła, odprężona czy sucha,
a piątego i szóstego dnia
srałem w polu jak zwierzę.
-Szlag! -Moje plecy!
Myślę, że to od świeżego powietrza.
Szlag!
Boże! To było kiepskie.
Na szczęście sytuacja wkrótce się zagęściła.
Pięknie. Teraz leci na mnie złoty deszcz.
Boże Święty! Tak jeszcze nie lało.
Jeśli na szczycie jest urwisko, runę w dół.
Miejmy to już z głowy.
Chcę tylko lampki wina.
Wypatrywaliśmy następnego celu z naszej mapy, Bujnego Drzewostanu.
BUJNY DRZEWOSTAN
I w końcu go znaleźliśmy.
BUJNY DRZEWOSTAN
Spójrzcie.
Matko Boska. To jakieś magiczne miejsce.
Potem szukaliśmy dużej rzeki, więc żeby mieć lepszy widok,
raz jeszcze wspięliśmy się na górę.
Dajesz, John.
Tak! Dasz radę.
-Zaczyna mnie to bawić. -Robi tak, gdy jest szczęśliwy.
Na szczycie nie znaleźliśmy żadnej rzeki.
Jedynie więcej Mongolii.
Wyciągnęliśmy więc mapę.
Musimy podjąć decyzję. Jesteśmy tutaj, tak?
Przejechaliśmy obok Drzewostanu. Jesteśmy gdzieś na tym skraju.
Przekroczymy tę rzekę za wszelką cenę.
Możemy jechać w tę stronę,
na północ, i objechać górę. To pewnie nieco dłuższa droga.
Albo pojechać na południe.
Ta trasa jest znacznie dłuższa.
Ale prowadzi do Głębokiej Rzeki Rozpaczy pełnej wystających skał.
Zaznaczono to na mapie.
Mieli powód, by to tak narysować.
Jeśli nie damy rady,
będziemy zmuszeni wrócić tą samą drogą.
Jeśli pojedziemy tędy, znajdziemy drogę,
jadąc obok tych wzniesień.
Tą doliną?
-Tak, wokół... -Tak, tędy.
To długi objazd.
Dłuższy, ale mniej wymagający.
-Zatem umowa stoi. -Tak.
-Jedziemy na północ. -Tak.
Nie obchodzi nas piękno. Nie rusza nas rozpacz.
Interesuje nas wino i najprostsza droga do tego miejsca.
-Na północ. -Otóż to.
Na konia.
Nasza decyzja oznaczała kolejne kilometry w drodze.
Ale miała i pozytywny aspekt.
Mieliśmy okazję podziwiać jeszcze więcej pejzaży tego przepięknego kraju.
Mongolia znowu się zmieniła.
Czego się tutaj nie spodziewałem?
-Wielbłądów. -Tak. A co widzę?
Sosny. Wąchajcie.
I to prawdziwe, nie jakieś z puszki.
-Powiem wam, co tu zrobię. -No?
Wyskoczę z łukiem i strzałą i coś upoluję.
Z czego się cieszysz?
Spójrzcie tam w dół.
Patrzcie na tego orła na skale!
Ja cię kręcę!
Faktycznie!
Jest ogromny.
Dziwnie będzie wrócić do domu, gdzie nie możesz tak o wybrać kierunku,
-w którym chcesz jechać. -Chcę jechać tam.
„Pojadę sobie tam”. Będzie bardzo dziwnie.
Wiele godzin później nadal nie mogliśmy odnaleźć rzeki.
Słyszysz, jak mi w brzuchu burczy?
Nie głośniej niż w moim.
I wtem...
To ta rzeka.
Co?
To ta rzeka. Widać ją u podnóża tych wzgórz.
Niemożliwe. Widzisz jakąś rzekę, James?
-Nie. -Ja też nie.
To rzeka ginu w twojej głowie.
Zaczyna mieć zwidy.
Jest tam. Za chwilę zobaczysz ją pod tym urwiskiem.
-Proszę. Dziękuję. -Ma rację.
Musieliśmy tylko tam zjechać.
Mój plan był prosty.
Nie możemy jechać na wprost?
Nie wiesz, co tam jest.
Może być stromo i niebezpiecznie.
-Możemy trafić na uskok. -Bez nerwów.
Niby jak?
-James, możesz zostać na niskim biegu? -Tak.
Bo jak teraz podskoczy...
Czeka nas wielki ból.
Koziołkowalibyśmy miliony na godzinę, nim w końcu...
Dosłownie miliony.
-Całkiem stromo, co? -No fakt.
Bardziej niż myślałem.
Jednak za sprawą mojego genialnego planu i talentu udało się.
Prosta dróżka do rzeki, przeprawa
i szybka wieczorna przejażdżka do Mörön.
Tak, możemy zdążyć jeszcze dzisiaj.
Gdy dotarliśmy nad rzekę, serca podskoczyły nam jednak do gardeł.
Patrzcie, co jest na drugim brzegu. No spójrzcie,
skierujcie wzrok w lewo.
To poważny problem. Nie przeprawimy się.
Nie dotrzemy nawet tam.
To co robimy? Musimy ją pokonać.
Sęk w tym, że zajmie to nam...
-Co? Tak. -...godziny.
-Tak. -By znaleźć dogodne miejsce na przeprawę.
-Godziny. -Zdąży się ściemnić.
-Tak. -Powiedz to.
Musimy rozbić tu obóz.
Ale nie mamy nic do żarcia.
Prawda była nieco inna.
Zostało nam trochę mąki i saszetka ze śmietanką,
którą zmieszaliśmy w lodowatej, rzecznej wodzie ze świeżymi ziołami.
Tak powstała zaskakująco paskudna zupa.
Rano wszczęliśmy poszukiwania naszego punktu przeprawy.
Czekaj, a tamta przerwa?
Nawet jak pokonamy trzydzieści metrów, spójrz za nią.
Musimy zawrócić, sprawdzimy z drugiej.
Moment. A może tam?
Wygląda nie najgorzej.
Po drugiej stronie mamy wręcz łączkę.
Tam jest fantastycznie.
I jest przesmyk między górami.
Ale spójrzcie, jak głęboko.
-Pewnie ze trzy metry. -Wóz by utonął.
W końcu, po kolejnych przymiarkach...
-Czekajcie, to wygląda znakomicie. -Jak droga do wyjścia.
I w tym miejscu jest płytko. Widzicie?
-Tak, tam, gdzie... -Jakby zrządzenie losu.
Jaka to według was głębokość?
Rzeka jest tu szeroka, nie wyżłobiłaby głębokiego koryta.
-Tak uważasz? -Przekonajmy się zatem.
Tak, sprawdźmy to.
Możemy też jeździć w górę i w dół aż do śmierci.
Mam dość tego kręcenia się, możemy się stąd wyrwać.
Z całą pewnością. Możemy też pójść dalej pieszo.
Mamy górny chwyt powietrza.
Przebrniemy przez wodę, golniemy wódę.
-Zróbmy to. -Dobra.
John się topi.
To odpływ z lodowca, jest potwornie zimny.
-Dobra, James, zmroziło mnie. -Słabo.
Sięga mi już tyłka!
Jesteśmy za głęboko. Stój, James.
Wsteczny, James. Bardzo cię proszę.
-Koła się kręcą. -Zgadza się.
To nie działa.
Miałem wrażenie, jakbyśmy przejechali głaz.
-Ty też? -Tak.
Myślę, że zaryliśmy w coś, cofając.
Czy samochód się rusza?
-Tak. -To prąd rzeki.
Do przodu.
Nie możemy. Jeśli zanurzy się bardziej,
a już jest głęboko, zaleje cały silnik.
I całą elektrykę szlag trafi.
Pozostało nam jedynie wycofać.
Musieliśmy w tym celu uwolnić tylne koła.
-Oż ty w cara! -Co?
Przeszedłem właśnie operację zmiany płci.
-Wygodnie ci tam, Hammond? -Nie wysiadam.
Jestem z Birmingham, nie przepadam za wodą.
-Silny nurt. Głęboko. -Cholernie silny.
Czuję, że wóz znowu płynie z prądem.
-Wiem. -Odetnij drzwi!
-Co? -Odetnij drzwi!
-Dobrze mówi. -Niby po co?
-To przez nie go znosi. -Robią za płetwy.
Sam je zrobiłem!
Nieważne. To go pośle na dno.
James, odetnij te drugie.
Drzwi odcięte!
Wspaniale! Mój jedyny wkład w konstrukcję Johna
spływa właśnie do Szanghaju.
Mogliśmy w końcu skupić się na tym, co nas powstrzymuje.
Zanurzymy się jednocześnie.
Trzy, dwa, jeden.
Oba tylne koła blokowały dwa duże kamienie.
Możecie usunąć kamienie?
Tak, Hammond, kiedy na świecie dzieje się coś złego,
ludzie mówią: „Już wiem, zadzwonię po Maya i Clarksona.
„Są stworzeni do takich misji”.
I na was polegamy. Musicie być jak tytani.
Powtarzasz, że kawał z ciebie byka.
To bądź nim i usuń kamień.
Wrzuciłeś na luz? Bo będę nurkować.
Tak. Nigdzie się nie wybieram.
Dobra. Szybko, miejmy to już z głowy.
To odliczam.
Trzy, dwa, jeden.
Cholerny prąd mnie porwał. Szlag. Prąd...
-Poruszyłem go trochę. -Prąd mnie porwał...
Jak tylko się zanurzyłem.
Nie martw się, Hammond, wszystko gra.
Dobrze!
Zrobiłem to! Tak!
-Udało się? -Tak.
Dobra, odsuńmy i ten.
-Mam go. -Tak?
Chyba tak.
Jedzie. Udało się! Daliśmy...
Tak!
-Dzięki za podwózkę, Hammond. -Spoko.
Dobra, dwie sprawy.
Rzeka jest naprawdę zimna i trochę tu za głęboko.
Musimy znaleźć inne miejsce na przeprawę.
O tak.
-Z pewnością. -Dobra. Chodź na pokład.
Kolejną próbę podjęliśmy w płytszym miejscu.
W prawo. Teraz.
Dobra robota. Profeska.
Trochę się przechyla.
Dobra, przyj dalej.
A teraz jedź na ukos.
W stronę tej luki między drzewami. Widzisz ją?
No to ruszamy. Jest dobrze. Oby tylko nie wpaść na spadek.
Jezu! Znowu głębina.
Nie zatrzymuj się.
W końcu robi się coraz płyciej.
-O tak! -Wygląda na to, że damy radę.
W lewo. Tak.
W lewo. Prawie jesteśmy.
John umie pływać. Jestem w szoku.
Super! John!
Jestem w szoku. Jedziemy do miasta ginu.
Przed wyruszeniem do miasta musieliśmy dokonać paru modyfikacji.
Nie testowaliśmy go w roli kabrioletu, ze zdjętym dachem.
Nie. Wyjaśnię to, jedziemy bez dachu,
bo James przerobił go na spodnie, gdyż jego przemokły.
Ja i Hammond przerobiliśmy jeden z namiotów na spodnie.
Jeśli nie zdołamy dojechać przed nocą do Mörön...
Dwóch dzieli namiot.
Wam by to nie przeszkadzało.
-Nie! -Mylisz się.
Gdy rzeka była już za nami,
musieliśmy zaplanować następne kroki.
Co było nie do wykonania.
O Boże.
Na mapie niczego już nie ma.
„Przekroczcie rzekę” i tyle.
Nie.
Byliśmy więc zaskoczeni parę kilometrów dalej,
że nasza trasa usiana jest czymś, na co się wcześniej nie natknęliśmy.
Milionami głazów.
Stój, stój. Podskakuje. Hammond,
to znak dla nas, by opuścić pokład.
Powodzenia, stary.
Spróbuj wycofać.
Oblazły mnie muchy, bo mam te pomarańczowe spodnie.
Pomarańcz to był kiepski wybór.
Teraz zrobimy coś takiego. Największe obciążenie jest z tyłu,
więc podjedziemy na wstecznym.
W lewo!
W prawo! Dobrze.
-Uważaj! -Jedź dalej, prosto.
Wyprostuj. Twoja kolej, Hammond.
Ciut w prawo! Nie, mocno w prawo!
Teraz w lewo. Mocno.
Gdy wzniesienie stało się mniej strome,
John mógł się już odwrócić i pokonywać teren przodem.
Mocno w lewo.
Sam powiedz, widziałeś kiedyś taką terenówkę?
Co za maszyna!
To jego najtrudniejsze zadanie.
Pojedziesz tam, wzdłuż żlebu,
na drugą stronę, aż na otwartą łąkę,
a wszyscy będą bezpieczni.
Jezu! Jesteś tego pewien?
Tak! Jeszcze trochę w prawo.
Dobrze. Jeszcze w prawo.
-Hammond... -Tak?
-Widziałeś... -O Boże!
-Co to było? -Wybacz.
-Trochę nas to rozproszyło. -Patrzyliśmy na mrówki.
Tam jest więcej mrówek niż Mongołów w Mongolii.
Tak. To możliwe.
Gaz do dechy!
Dobra robota.
Nie mogę wyjść z podziwu, do czego jest zdolny w terenie. Szok.
Przysięgam, że nie widziałem lepszego wozu terenowego.
Niesamowite.
Myślę, że NATO zamówi 20 000 egzemplarzy, kiedy to zobaczą.
-A ty co o tym sądzisz, Hammond? -Pić!
Obawiam się, że nie przejdę odprawy paszportowej.
Nie rozpoznają cię.
Schudnę z 15 kilo i będę wyglądał jak Jon Bon Jovi.
Marzyliśmy o końcu tej wyprawy jak nigdy dotąd.
Gdybyśmy tylko... Widzisz te drzewa na grzbiecie?
Tak.
Może będziemy mieli stamtąd widok na Mörön?
Zobaczymy znak z napisem: „Mörön, miasto partnerskie Jeremy'ego Clarksona”.
Z drżeniem serc zbliżaliśmy się do szczytu.
Szczyt. Czy widać już Mörön?
Gdzie ono jest?
O nie...
-Jezu. -Cholera jasna. No błagam!
O Boże!
Zabijcie mnie.
Mamy tylko dwa namioty.
Nie mamy jedzenia.
Kończyło nam się też paliwo.
Ale musieliśmy stawić czoła upokorzeniu.
Na szczęście dwie godziny później naszym oczom ukazał się
najwspanialszy widok na świecie.
Po raz pierwszy od tygodnia poczuliśmy, że żyjemy w XXI wieku.
-Mój Boże! -Tak!
Nigdy nie byłem tak szczęśliwy!
Nadal jednak czekała nas kluczowa decyzja.
-Na którymś końcu tej drogi... -Jest Mörön.
Tak.
Pytanie brzmi: jedziemy w lewo czy w prawo?
-W prawo. -Dlaczego w prawo?
Bo mam farta. A w Mongolii jazda w prawo przynosi farta.
A jak ta droga prowadzi donikąd?
Donikąd na pewno nie. Dojedziemy do elektrowni.
Do Rosji. Do elektrowni w Rosji. Taka jest prawda.
Po jednej stronie jest rosyjska elektrownia, a po drugiej...
-Mają gin i tonik. -Po drugiej mają gin i tonik.
To postanowione. Teraz tylko trzymajmy się tego.
Tak tylko dla jasności, w razie czego
będę potem mówić: „A mówiłem, że w lewo”.
To oczywiste. Ale i tak się zabiję,
więc to bez znaczenia, nie usłyszę.
Nasze obawy okazały się niepotrzebne, bo zaledwie kilka kilometrów później
odkryliśmy, że w Mongolii jazda w prawo naprawdę przynosi szczęście.
Co za boski widok.
Jaka to może być odległość?
Dziesięć kilosów.
Dobra, chodźcie. Miejmy to za sobą.
-Zróbmy to. -Tak.
Nie było łatwo, co?
-Nie da się ukryć. -No nie.
Było ciężko. Zdumiewa mnie jednak,
że nie pozabijaliśmy się nawzajem.
Bo choć Mongolia była źródłem nieustającego zachwytu,
sama logistyka związana z jej przemierzaniem
należała do najtrudniejszych, najbardziej morderczych wyzwań, jakie podjęliśmy.
-Spójrz na to. -Patrz.
Mamy tu setki elementów.
Nie zrzucili nam piwa.
Ani ginu, wina czy innego alkoholu.
Niech to się skończy!
-Tak miało być. -Super.
May! Straciłem buty!
Nic już chyba nie zrobię.
I przewrócił go.
Sięga mi już tyłka!
Cholerny prąd mnie porwał. Szlag.
A prawda jest taka, że nie udałoby się nam to wszystko bez Johna.
Tak. Był niesamowity.
A poza tym, mimo że złożyliśmy go w szczerym polu,
w brudzie, okazał się niezawodny.
Jedyne, co trzeba było w nim zmienić, to bezpiecznik,
co zajęło nam 30 sekund.
Morał jest taki, jeśli wybierasz się na wyprawę,
a twoje życie zależy od samochodu, załatw sobie Johna.
Tak. Patrzcie!
Nie wierzę. Zatkało mnie i chce mi się pić.
O mój Boże!
Nigdy nie marzyłem aż tak, by dojechać w jakieś miejsce!
Dojeżdżamy, zaraz miniemy znak i będziemy na miejscu.
Przybywamy! Jesteśmy u celu!
Jesteśmy w Mörön!
Witaj, Mörön! Kochamy cię!
Witaj, Mörön!
Przybywamy z daleka!
Tak! Co za podróż!
Tak!
Jak gładko...
Coś pięknego! Uwielbiam ten asfalt pod kołami.
A zatem ukończyliśmy misję pana Wilmana...
-Tak. -Teraz czas zaliczyć naszą.
-Tak, gdzie jest pub? -Otóż to.
Właśnie. I jeszcze jedno,
skoro ukończyliśmy misję pana Wilmana...
-James, mogę kierować przez ten odcinek? -Nie ma szans.
-No weź. -Poważnie, Hammond, to nie jest...
Nie chcę na tym etapie ryzykować, że przewrócisz go na bok.
Ryzykować? Może trochę.
Może być jakiś zakręt z napisem: „Giniesz”.
Nie będzie żadnego zakrętu.
Prowadziłeś przez najfajniejsze miejsca,
dostałeś najlepsze kąski. Góry, wąwozy, pustynie
-i lasy... -Tak. A teraz miasto.
-James... -Tak?
A może dla świętego spokoju dasz mu jednak pokierować?
-Poważnie? -Niech ma. Zatrzymaj się tu.
-Serio? -Tak, naprawdę.
-Dobra. -Proszę, zaparkuj tu.
-Będzie na ciebie. -O tak!
Niewiarygodne.
No. To teraz sobie pojeździmy.
Ruszamy.
-Czekaj! Pub! -Co?
Przejechaliśmy raptem pół metra!
Zamknięty.
-Co? -Zamknięty.
Rzeczywiście. No tak.
Zamknięty.
I tym pesymistycznym akcentem kończymy.
Dziękujemy, że z nami byliście. Do widzenia.