Merhaba, Grand Tour özel bölümüne hoş geldiniz.
Dünyanın en boş,
en az nüfuslu ülkesindeyiz.
Moğolistan.
Genellikle bu maceralara çıkarken
ne gibi şeyler yapabileceğimiz hakkında
az çok bir fikrimiz olur ama bu sefer yok.
Evet. Hiç yok.
Moğolistan'ın başkenti Ulan Batur'dan yola çıktık
ve buna çok benzeyen araziler üzerinden iki, iki buçuk saat uçtuk.
Aslında çok tanıdık.
Hiç tehditkâr değil. Ama tamamen boştu.
Britanya adalarının üzerinden uçup
hiç kent, köy, yol, elektrik hattı, taş ocağı
hatta bir çiftlik bile görmemek gibiydi.
Uçak camından gördüğümüz kadarıyla
insan varlığına dair
hiç iz yoktu.
Evet, yaratılışın en başında
dünya böyle görünüyor olmalıydı herhâlde.
Sonra buraya bırakıldık.
Neden, bilmiyoruz. Hiçbir şey bilmiyoruz.
Bir saat kadar sonra...
Bir helikopter.
-İşte! Bakın! -Evet.
Neden inmiyor?
Hayır. Ne yapıyor?
ÇIKIŞ
-Şuna bakın! -Bakın. Bir dakika!
Şuna bakın.
Ne atıyor?
Erzak olmalı. Yakacak odun...
-Yemek. -Barınak.
-Şapka. -Şapka mı?
Şapka lazım. Çok güneşli.
Bize şapka atacak değiller.
Yani o... Gitti işte.
İnmiyor.
Hayır.
Eve gitmiyor muyuz yani?
James, helikopter çekip gitti.
Kiş falan dolu üç kutuyla kalakaldık.
Gidip bakalım madem.
Bize ulaşım aracı lazım.
Evet. İyi olurdu.
İçlerinde araba yok.
-Mavi olana araba sığar mı? -Yok, ince görünüyor.
Eni şu kadar.
Bu kayışlar...
-Şunu almalıyım. -Önce bu çıkacak sanırım.
Hey, orada levye var, yani bu...
Güzel.
Tamam, kaldırıyorum.
İşte bu.
Açılın.
Şey...
Su.
Harika.
Ne yani?
Kahretsin! Motor mu bu?
Bir motor.
Bir tür TDI.
Taşıt farları!
-Bu arka aks. -Öyle.
Ana silindir.
Millet, ötekine bakmama gerek yok.
Bir motorumuz, farlarımız, arka aksımız var.
Araba yapacak yedek parça var!
-Hadi ama! -Evet.
Ne... Burada mı?
Diğer ikisi üçüncü sandığı açınca
gizemli bir torba buldum.
Tamam. Belli ki bu ön cam.
-Öyleymiş. -Evet.
-Millet. -Ne bu? Land Rover mı?
Ne o?
Bir mektup var.
"En yakın yerleşim Mörön adında bir kasaba."
Öyle mi?
-Bir sürpriz var. -Sahi mi?
"Yüzlerce kilometre ötede.
"Oraya ulaşmak için kutulardaki parçaları monte etmelisiniz.
"Yedi gün yetecek yemek ve suyunuz var."
Nedir o?
-Kasaba orası. -Mörön.
-Başlangıç da burası. -Biz buradayız.
Harita ölçekli değilmiş.
Sürprize bak.
E.H. Shepard çizmiş. Bakın.
-"Çamurlu ve berbat." -"Derin çaresizlik nehri!"
"Taşkın yeri."
"Bir sürü ağaç."
"Oynak Köprü, Çok Büyük Çatlak."
Pek yardımcı olmuyor, değil mi?
Kuzeydoğuya gitmeliyiz. Değil mi?
Ne kadar uzakta?
Bilmiyoruz. Yüzlerce kilometre diyor.
-Evet ama önce... -Ne?
Bunları birleştirip bir araba yapmalıyız.
Montaj talimatı olmadığı için
May ve ben parçaları incelemeye başladık.
Bu şasi, değil mi? Ama iki parça.
Bu arada mekanikten anlamayan arkadaşımız
kamp malzemesi hakkında söyleniyordu.
Bu bir yatak değil!
Döşek.
-Döşek değil! -Öyle.
Peter Jones'a gidip "Döşek alabilir miyim?" desen
bunu vermezler.
Ama en ağır parça motor, o da şurada.
Diğer parçaları oraya götürelim
-yoksa motoru getirmemiz gerekir. Hadi. -İyi fikir.
Belki de bu onlardan biridir.
-Jeremy hayalet oldu. -Korkmuş gibi yapacağım.
Hayalet olmak için önce ölmüş olman lazım.
Aferin.
Her şeyi yaymalıyız.
Bir paraşütü yere serip
-her şeyi üstüne koyalım. -İyi fikir.
Serersek atölyemizin zemini olur.
-Acil bir durum olursa... -Yok.
-Hammond? -Evet?
Bu Land Rover motoru, seversin.
-Öyle mi? -Hammond.
Hey Hammond.
Bir işe yara. Paket aç.
Hey Hammond. Hammond?
Arkadaşlarım anlamadığım şeylerle meşgulken...
"Şasi orta kısım" yazıyor.
Anladığım bir şey buldum.
Vay!
TAYINLAR
Bunu beklemiyordum.
Ama bir sorun vardı.
-Biraz indirir misiniz şunu? -Evet.
-Bu bir tayın kutusu. -Evet.
Kusura bakmayın ama yemin ederim...
VEJETARYEN
Tanrım!
Wilman bunu neden yapsın?
Çünkü kötü biri. Bize parça parça bir araba yolluyor!
Parça parça araba umurumda değil. O, hatta ikiniz de
bunu yapabilirsiniz.
Öte yandan bu tam bir felaket.
-Onlardan kaç tane var? -Bir.
Sen yiyecekle ilgilensen nasıl olur?
-Çok iyi fikir. -Hepsini bir yere topla.
-Bakalım neler var. -Anladım.
Yani projenin yiyecek içecek sorumlusu olacağım.
-Öyle de denebilir. -Evet.
Casino'daki Robert De Niro gibi.
Her bakımdan.
Kumarhanenin yiyecek içecek sorumlusuydu.
Ben de projemizin yiyecek içecek sorumlusu olacağım.
Artık sana Robert diyeceğiz.
Yiyecekle alakalı şeyleri uygun bir yerde topla.
-Hadi Robert. -Göbek adım.
-Bay De Niro. -Evet, bu harika.
Öfkeli babun, yiyecek ve içecekleri düzenlemeye gidince
James ve ben paketleri açmaya devam ettik.
Dur biraz. Buna takılmış pedallar var.
ARKA AKS
-Evet. -Bu ön bölme sacıymış.
Sonunda dev Airfix kiti yere dizilmişti.
Burada monte edeceğiz. Atölyemiz burası.
Yüzlerce parçamız var.
Bağlayıcılar falan hariç.
Bu arada, yakınlardaki bir tepenin kuytusunda ben de çok meşguldüm.
Tamam. Kamp alanını kurdum. Horlayanlar için iki çadır burada.
Onları duymayayım diye benimki şurada.
Tuvalet şurası. Ve şimdi öğle yemeği hazırlıklarına başlıyorum.
Yani ateş yakmak gerekiyordu.
Evet. Evet!
Lütfen!
Şanzıman dışarıda.
-Evet. -Üste durum iyi gidiyordu.
İşte bu.
James çok sinir bozucu olsa da.
Dur biraz. Bir düşünelim...
Somunları ve bağlantıları hazırlamadık.
Yapalım şunu. Sen hizala.
Tamam. Oldukça iyi.
-Sen tak. -İleri it.
-Evet. -İyi oldu.
-Hey James. -21.
Metal pipim var.
Ancak Kaptan Tumturaklı pipi esprileri havasında değildi.
Nereye gitti bu be?
O yüzden aynı yere koymak lazım.
19'u aldığında nereye koymuştun?
-Tanrı aşkına... -Kastanyola.
Bir anahtar bul işte!
Kameramanın çakmağından hiç yardım almadan
olayı bitirdim.
Ateş yaktım.
Evet.
Neyimiz var?
Bunlar Britanya Ordu tayınları. Ah, Tanrım!
Bıçağımı şuna sapladım.
İçine su girecek, biraz bozacak.
Tropik meyve ve yemiş karışımı. Beğendim.
Öyle bir şey çıkmadı diyebilirim.
Kaldır.
Bu kalkar. Aks altına girer, üstüne oturturuz...
Olur biter.
-Düzleştir. -Peki.
-İşte oldu. -Tampon takıldı.
Saatler süren çabadan sonra önemli ölçüde ilerleme kaydetmiştik.
-Tekerleklerinin üzerinde duruyor! -Şasi hareketli.
Şuna bak.
Bay De Niro nihayet geri döndüğünde açlıktan ölüyorduk.
-Dostlar. -Selam.
-Öğle yemeğiniz. -Nihayet.
-Pardon, biraz gecikti. -Aslında çay vakti geldi.
Sizinki ve benimki. Aynıydı ama bu...
Ne bu? Kedi bokuna benziyor.
Öyle görünmesi gerekiyor. Olay bu.
Ama torbası biraz delinmiş olabilir.
Maalesef bunu yaladım, yani bu benim.
Buz gibi bu. Bunca zamandır ne yapıyordun?
-Aynı şeyi ben de sorabilirim. -Ne?
Bir kent, bir kanalizasyon sistemi ve bir restoran kurdum.
Restoranda yemek pişirdim ve size getirdim.
-Soğuk. -Siz bu arada
tekerlek takmışsınız. Hiçbir şey yapmamışsınız!
Dalga mı geçiyorsun? Şasi yürüyor.
Motorumuz var. Nasıl yaptık sence?
Aksları nasıl taktık?
-Tamam, çalıştır. -Sen kaldıramazsın bile.
Çalışmıyor... henüz.
Aletleri dizmekle uğraşmasak
daha çok yol almış olurduk.
-Aletleri dizmedim... -Dizdin!
-Bağlantıları doğru yerde... -Fazla vakit harcamazdık.
...tutalım dedim. Yoksa
-yanlış takıyor. -Bir torba somun var.
-Koca bir torba. -Aynı anda konuşuyorsunuz.
-Teker teker söyleyin. -Tanrı...
Senin istediğin, tozun içindeydi.
Burada idari bir karar alıyorum.
Bu arabanın yapımından Hammond sorumlu.
Ne!
Bu sorumluluğu ona veremezsin.
Senin işin değil. Oylamalıyız.
Araba yapmayı bilmem, beni saymayın. Tamam mı?
May, araba yapmayı biliyorsun ama altı ay sürer.
Seni geçelim. Hammond araba yapmayı biliyor sayılır
ama çabuk yapar. O yüzden başa geçsin.
Seni hızlandırmalı.
Tamam. Hammond ne derse onu yapacağım.
Tamam. Güzel.
Bayım, söze girmek istemem
ama lokma anahtarına
uzatma takarak yapsak olmaz mı?
-Bana "bayım" demeyi kes ve evet. -James işte.
Ne yaptığını bilmiyor.
Bira isteyen var mı? Bu sizi yatıştırır mı?
-Evet. Evet. -Evet ya.
Tamam. Yiyecek içecek sorumlusu olarak gidip getireyim.
Bira alayım lütfen Robert.
Tamam, sıkalım...
Bira vaadiyle yeniden ahenk tesis edilmişti.
-Pekâlâ. Bu hizalanmalı. -Evet.
İki farklı uzunluk, üç farklı uzunluk var.
Şunu oynat. Sonra da ilerle.
Dur. İleriye. Ne...
Dur. Kablo falan var.
Havalandırma deliği o.
Oynat, sonra başla.
-Ne arıyorsun? -Ne yapıyorsun?
Her yere baktım. Bira göremedim.
Cin, şarap veya başka bir tür alkol de yok.
-Ciddi misin? Şaka mı bu? -Evet.
Hayır, ciddiyim.
Cidden, hiç mi yok?
Ne bira ne alkol, hiçbir şey.
Ve yedi günümüz var!
Yedi...
Ve saat 6.00.
Montaj ne kadar sürer?
-Oldukça... -Şimdi 6.00'yı beş geçiyor.
Bu gece bitiremeyiz, değil mi?
Bu gece bitmez.
Alkolsüzlüğün verdiği gazla...
Bölme sacı desteği.
Hammond ve ben uzun bir vardiya yaptık.
Sonra yorgun ve aç bir hâlde kampa gittik.
Bay De Niro'nun gurme yemeklerinden tadacaktık.
Tamam, akşama ne istersiniz?
Ne var?
Sıcak çikolatalı içecek, normal aromalı.
-Akşam yemeği olarak? -Şey...
Çörek, meyveli.
Tekrar soruyorum. Akşam yemeği?
Erzak alan ben değilim.
Burada körili bir şeyler var. İster misiniz?
-Köri sevmem. -Seversin.
Pek değil.
Anlayışsız davranıyorsun.
Sarhoş olmadığın için huysuzsun.
Böyle pişirildiğini sanmam.
Kaynar suya atıyorsun ama uğraşamam.
Kabı ateşin üzerine koyacak düzenek yapsaydın.
İçine su koyardık, sonra...
Kızılderili ateşini kim yaktı? Sen.
Kap için neden bir şey yapmadın?
Neyle? Dağdan mı bulacağım? Sadece...
Ah, Tanrım.
-Hâlâ buz gibi. -İyi.
Yemek hem soğuk hem kötüydü, üstelik sıkıcıydı da.
İnsanlar içmediğinde ne konuşur?
Bilmem ki.
İyi dedin.
Brexit olabilir.
Yıllarca birlikte çalıştık.
Ama konuşacak bir şey bulamadığımız olmamıştı.
Evet. Ne dediğimizi hatırlamayıp
tekrar söylüyoruz da ondan sanırım.
Evet, olabilir.
Yani her gece kendimizi...
-Evet. -...tekrarlıyoruz.
-Bence öyle. -Olabilir.
İçkimiz olmadığı için
ertesi sabah uyandığımızda on yaş genç görünüyorduk.
Hazır mıyız?
Hâlâ biraz alçak.
Hammond ve May işe koyuldu.
-Bu bir gölgelik bağlantı kiti. -Evet.
Sonra ben sağlıklı bir su kahvaltısıyla çıkageldim.
Yaptığınız şeyin direksiyonu
ortadaymış gibi görünüyor.
-Öyle. -Evet.
-Orta motorlu. -Evet.
-McLaren F1. -MacLaren.
Ama dört çeker, bir nevi Lamborghini niteliği var.
Karoseri takınca...
Evet, iyi dedin. Karoser falan yok.
Hayır. Anlaşılan aracı kasaların ahşabıyla
kaplayacağız. Kullanılabilecek tek şey bu.
-Kasalardan karoser mi yapacağız? -Elimizdeki bu. Evet.
-Evet. -Kırmızı, beyaz ve mavi.
Kırmızı ve beyaz deme, bana şarabı hatırlatıyor.
Hayır, kırmızı, beyaz... Pembe şarap.
İçki berrak olur. Cin.
İyi gelir. Sağlıklı.
-Doğal bir ürün. -Sana çok yaramış.
Sonra James ve Richard yağlı şeylerle çalıştı.
Evet.
Pek beceri gerektirmediği için karoser yapımına
yardım etmeme izin çıktı.
Kapı yaptım!
Evet, bu bir kapı. Harika.
Ben bir kapı imalatçısıyım!
Bir tane daha yapmaya koyulunca...
Dört, beş kez pompala, sonra ayağını üstünde tut.
Kabarcık yok, güzel.
Richard ve ben frenler, farlar ve tavanla uğraşıyorduk.
Evet. Toparlayıp
uçlarından bağlamamız gerekiyor.
Bu, güneşi keser.
Planımız işi bitirip öğleden sonra yola çıkmaktı.
Ama günün sonunda durum pek iç açıcı değildi.
Tüm bu kabloların bağlanması mı gerekiyor?
Evet.
Daha geri vites lambası takılmadı. Çok kablo var.
Ama bu gece bitirmemize imkân yok.
-Yok. -Yok.
Yine.
Bay Wilman'ın mektubunda yüzlerce kilometre sonra
Mörön diye bir kasaba olduğu yazıyordu.
Kaç yüz? Cidden?
Açıkçası hiçbir fikrimiz yok.
800 olabilir mi?
Evet. Hatta daha fazla.
-Fazla mı? -Ne?
Bunun ne kadarı daha hızlı ilerleyebileceğimiz asfalt yol?
-Hiçbir kısmı. -Hiç!
-Yol yok mu yani? -Yok.
Ama off-road araç var.
Evet, biliyorum. Ama sadece beş günlük mü ne erzak kaldı.
Evet.
O da yarın yola çıkarsak.
Günde en az 160 kilometre yol yapmalıyız.
-Evet. -Yol olmayan yerde onunla.
-Evet. -Yoksa açlıktan ölürüz.
Tabii 800 kilometreyse. Ya 965 kilometreyse?
-Daha fazla yol yapmamız gerekir. -Bilmiyoruz.
Tek bildiğimiz Bay De Niro'nun otelinde
bir gece daha kalıp
değerli tayınımızı tüketeceğimizdi.
Bu, aküden çıkan ana sigorta.
Evet.
Ertesi sabah işi bitirmek için saat beşte kalktık.
Orada teknik şeyler var.
Sonra tayınlarımız için iki bagaj yaptık.
Hiçbir şey ziyan olmasın. Her şeyi götürüyoruz.
Sonunda arabamız bitmişti.
Hayatımız kaza yapmamamıza bağlı olduğu için
Jeremy ve ben gizlice Hammond'ın aracı kullanmaması gerektiğinde anlaştık.
Tamam. İşte bu.
Gidiyoruz.
Evet!
-Tanrım, çalışıyor! -Güzel, tamam.
James, önemli bir şey var.
Moğolistan'da yolculuğa başlarken sağa dönmelisin.
-Ne? -Doğru mu?
-Evet. -Öyle bir şey var mı?
Evet. Gerçekten var.
Her seferinde mi? Nereye gidersen mi?
Her seferinde. Yolculuğa başlarken sağa gidiyorsun.
-Hadi. -Gitmek istiyor musun?
İşte bu.
-Yola çıkıyorum. -Sağa James, sağa!
-Dur. -Ne var?
-Sağ. -Bu sağ sayılır.
Bekle.
James! Hayır. Sola gidiyorsun.
Dur, tekerlekler çok...
Döndür. Tamam, sola. Şimdi yürü.
Direksiyon ters Hammond. Bunu nasıl yaptık?
-Ne demek o? -Sola dönünce...
Hayır. Düz gidiyorsun...
Öteki tarafa dön öyleyse.
Tamam, öteki tarafa. Sağa kırıyorum
ve sola gidiyor.
-Yani ikisi... -Dur.
İki gündür ne yapıyordunuz siz?
Hidrolik borularını ters takmışız.
Bu ufak meseleyi çözdükten sonra tekrar yola koyulduk.
Çalışıyor! İşte gidiyoruz.
Arabamız harika!
Güzel bir yolculuk.
-Fena değil. -Gerçekten müthiş.
Hafif bir fren testi yapalım mı?
Evet. Tamam, hadi bakalım.
-Beğendin mi? -Hadi ama!
Aslında bayağı iyi.
Bunları yapan iyi yapmış. Aferin.
Sen yapmamış mıydın?
Hayır. Ama kapılar benden.
Ve plakalar.
Mörön'e kaç kilometre olduğunu
ve oraya nasıl gideceğimizi bilmiyorduk.
Ama Bay Wilman'ın şapşal haritası
önce kumul çukura gitmemizi söylüyordu.
KUMUL ÇUKUR BAŞLANGIÇ (HİÇLİĞİN ORTASI)
-Evet. Şu ikisinin arasında... -Evet.
Dağ vadisi. Dosdoğru vadi tabanına.
İlerledikçe şunu fark ettik ki
Jeremy Kim Milyoner Olmak İster?'e çıksa
Moğolistan hakkında birkaç soruyu doğru cevaplayabilirmiş.
-Koyunlar. -Koyunlar.
Moğolistan'da nasıl koyun öldürüyorlar, biliyor musunuz?
-Hayır. -Hayır.
Bilmek ister misiniz? Kapın açılmış.
Evet.
-Boynuna kesik atıyorlar. -Peki.
Ellerini kesiğe sokup
kalbin aort damarını yakalıyor ve hayvan ölene kadar sıkıyorlar.
Böylece koyun uykulu oluyormuş.
-Uykulu mu? -Emin değilim,
biri boynumu delip elini soksa
ve kalbimi sıksa uykuluyum der miydim bilmem.
-Hayır. -Hayır.
Vay, bakın! İnekler veya yak gibi bir şeyler.
Hammond,
yak sütünden votka yapılıyormuş.
Yak nasıl sağılır?
Sonunda vadi tabanından yukarı tırmanmaya başladık.
Hızımız ne olmalı?
Bilmem.
Saatte 32 kilometre. Bu eski motor
turbo yüzünden yol olmayan yerlerde saplanıp kalıyordu, değil mi?
Defender'ın şikâyet edilen motoru bu.
Çok güçlü bir şeyden söz etmiyoruz o zaman.
Hayır ama uzun ömürlü, sağlam motorlar bunlar.
Dur bir dakika.
-Vay! -Aman Tanrım!
Vay, şuna bakın.
Kumul kısım.
Muazzam.
Gerçekten de burası Gobi Çölü'nün küçük bir uzantısıydı.
KUMUL ÇUKUR
Ama yine de alelacele yaptığımız araba için
ilk kez gerçek bir sınav olacaktı.
Tamam, bir dere var.
-Bu... -Görüyorum.
Atın olduğu yerden çıkalım mı?
At resmen işiyor.
Ama süt çıkıyor. Nasıl oluyor bu?
Hayır, çiş o.
Evet, tamamdır. Hadi bakalım.
İşte.
Kumulun kıyısına ulaştığımızda
içine dalmak için hazırlık yapma vakti gelmişti.
Durun, pusulamı çıkarayım.
Bulunduğumuz yer buysa ihtiyacımız olacak.
N'yi ucuna koyuyorum, değil mi?
Sonra kuzeydoğuya bakıyorsun.
-Bu... -O taraf mı?
Evet.
Arabada düşük vites serisi vardı ama motoru biraz zayıf olduğundan
Hammond ve ben ağırlığı azaltmak için indik
ve ilk kumulu tırmanmaya başladık.
Ah, Hammond. Bira.
Ama çabaya değmişti.
Vay anasını...
Bu çok güzel.
Bunu beklemiyordum. Bu bir Kayıp Dünya manzarası.
Manzarayı hayranlıkla izlerken
dünyanın en iyi off-road sürücüsü tırmanışa başlıyordu.
Saçma.
Yetersizliği yüzünden bu manzarayı kaçırırsa yazık olur.
-Evet çünkü... -Arabanın işe yaradığını kanıtladık.
Evet, sorun arabada değil. Onda.
Hammond, James'e uygun bir rota bulmaya gitti.
Ben de etrafın ihtişamını izlemeye koyuldum.
Buraya Asya'nın karanlık kalbi diyorlar.
Belki o yüzden kimse gelmiyordur.
Ama yani, baksanıza.
Diğer bir şey de Cengiz Han'ın sadece 20 yılda
dünyanın gördüğü en büyük imparatorluğu kurmuş olması.
Neden? Burada sıkışmış falan değildi.
Bir kasabaya gitmek istemiyorum.
Hadi be.
Dedi kameraman.
Yaban hayatı fotoğrafçılığında iyiyiz, değil mi?
"Hadi be."
Evet, işte geliyoruz.
Hammond'ın yardımıyla James nihayet kumulu tırmandı.
Evet, hadi! Hadi, hadi.
Devam et. İlerle! Çukura dikkat.
Evet!
Ama ondan sonra ilerlemek gittikçe zorlaştı.
Hadi ama.
-Bunu kastetmiştim. -Evet ya.
Pekâlâ. Kazıyoruz.
Evet!
Şu tarafı dene.
James, geri gel.
Yine mi!
Gidiyorum.
Evet!
İşe yaradı!
Uzun bir gömülme ve zikzaklamadan sonra
daha sabit bir kuma ulaştık.
Vay, artık ilerliyoruz!
-Evet! -Dümdüz.
Yeşillik!
Evet, işte.
-Kurtuluşumuz! -Yeşil!
Engebeli.
Dur. Dur, dur. Bir sorun görüyorum.
Tamam. Bizimle hedefimiz arasında...
-Büyük bir çukur var. -Uçurum.
Aslında sorun değil James.
-Öyle mi? Evet! Evet, iyi. Bu... -Evet, iyisin. Böyle.
-Güzel. -Düz sayılır.
Evet, olacak. Hadi yürü.
Çok komik adamlarsınız. Çok komiksiniz.
Kumlu kısmı geçince
kutlamak için durduk.
İşte, haşmetli Gobi Çölü'nü ya da bir kısmını
bu arabayla başarılı bir şekilde geçtik.
Yok, dur biraz.
Ne?
Mesele şu, o küçük dereyi görüyor musun?
Evet.
Gobi Çölü'ne girmek için onu geçmiştik.
Ve dereden 300 metre yükselip
çöle girdik.
James, kötü bir haberim var.
Hâlâ Gobi Çölü'nün güneyindeyiz.
Tekrar içinden geçmeye çalışmaktansa
cesurca etrafından dolaşmaya karar verdik.
Tamam. Şimdi berbat bir hata yapıp
başladığımız yere dönmüş olmamızı örtbas edelim ve dolaşalım...
-Doğudan mı dolaşacağız? -Evet.
Moğolistan'da bu, bir yol olarak mı kabul ediliyordur?
-Sanırım yol. -Bence de, evet.
Çünkü bütün ülkede ne kadar asfalt yol var dersiniz?
-Bir mi? -İki.
İki tane asfalt yol olamaz!
Şehirler dışında sadece iki asfalt yol var.
Engebeli.
-James! -Tümsek!
-Hayır! -Bu...
Bu koltuklar yüzünden hemoroidimiz olur mu acaba?
Gerçekten mümkün.
Sert koltuktan oluyor mu?
Evet, zıplama, sarsıntı...
Moğolistan'da bunun için bir çare var.
Bir kurt öldürüp
anüsünü çıkarıyorsun, yiyeceğinin üzerine rendeliyorsun.
-Hiç sanmıyorum... -Sahi mi?
Hayır, cidden. Kurtların hiç basuru olmadığını düşünüyorlar. O yüzden...
Hiçbir kurt "Ah, basurum." demedi diye mi?
"Ah, basurum."
Tümsek!
Jeremy bizi Moğolistan hakkında ilginç bilgilerle şaşırtırken...
Cengiz Han'ın bir süvarisinin dört nala giderken bir dağ sıçanının kafasına
75 metreden ok isabet ettirebildiğini biliyorum.
Karanlık çökmeye başlamıştı.
Ama az yol aldığımız için devam etmeliydik.
Sıcaklık kurşun gibi düşüyor.
Isıtıcı nerede?
Evet. Yok ki.
Hadi ama. Olmalı...
Bay Wilman'a bunun için teşekkür edersin.
Tümsek!
Kısa sürede gittiğimiz yeri göremez olduk.
-Işığa hazır mısınız? -Evet, bu... Olabilir.
Hadi. Farlar.
-Evet! -İşte!
-Durun. -Hey, durduk.
-Durduk. -Sorun var.
Panik yok.
Panik yok. El freni lütfen Bay Hammond.
-Hayır, elektrik gitti. -Sigorta.
Farları yaktık...
Bir sigorta atmış olabilir.
Gerçekten de ana sigorta atmıştı, onu değiştirdik
ve tepe ışıklarını kapatarak
soğuğa ve bilinmeze doğru ilerlemeye devam ettik.
-Şarkı söyleyelim. -Hayır.
Daha çok yol katetmek istediğimizden saat gece bire kadar çadır kurmadık.
Berbat bir soğukta bir gece daha geçirdikten sonra
arabamızı nasıl daha rahat kılabileceğimizi düşündük.
-Tutulmuş musun? -Evet.
Boynum, sırtım, bacaklarım. Her yerim.
Evet, kıvrılmış matlarımızla
fazladan bel desteği yapalım.
Dünkü deneyimlerime dayanarak söylüyorum,
şu fazla köpüğü kullanıp popo kısmını kalınlaştıralım.
Gece ne düşündüğümü anlatayım.
-Evet? -Aracımıza bir isim vermeliyiz.
Ben de bunu düşünmüştüm. "Cengiz Araba" adını buldum.
-Çok iyi. -Fena değil, değil mi?
Evet, tek sorun şu, Cengiz bildiğin katildi.
-Tam anlamıyla. -Öldürmeyi severmiş.
34 milyon kişi.
O adı vermeyelim madem.
Bir sorun daha var.
-Tecavüz. -Çok tecavüz edermiş.
Gelmiş geçmiş en büyük tecavüzcü.
Evet, öyleymiş.
Biliyor musunuz... Bu uydurma değil.
Bugün yaşayan her 200 kişiden birinin soyu
Cengiz Han'a dayanıyormuş.
Ya da ondan türemiş.
Savaşacak vakti nereden bulmuş?
Her yanı spermdi herhâlde.
Modifikasyonlar ilerlerken hoşumuza giden bir isim buldum.
John.
John iyi, sağlam bir isim. Beğendim. Dürüst, içten.
-John'lar güvenilirdir. -Evet.
John Lewis.
-Güvenilir bir mağaza. -Değil mi?
Evet, öyle çünkü adı John.
Konfor artıracak değişiklikler yapılıp John vaftiz edilince
sonraki uğrak noktamızı aramak üzere yola çıktık.
Sulu Kısım.
İKİZ GÖLLER SULU KISIM
Ancak Hammond mutlu değildi.
Neden sen sürüyorsun?
Dün sen sürdün.
Hayır, sürmedim.
-Dün sürdün. -Sürmedim.
Hiçbir şey hatırlamıyor.
Berbat bir hafızan var Hammond.
Sürmedim. Hâlâ sürmedim.
Hammond'ın dikkatini dağıtmak için
Moğolistan hakkında yeni bilgiler yumurtladım.
13. yüzyılda Cengiz Han,
imparatorluğunun bir ucundan
öteki ucuna dört günde mesaj alabiliyormuş.
Bir atlı, günde 400 kilometre gidebiliyormuş.
-At değiştirerek mi? -Bir atlı. Evet.
40 kilometre yol gidiyor.
Sonraki at istasyonuna 1,6 kilometre yaklaşınca
borunu çalıyorsun. Atı hazırlıyorlar.
İnmeden... Bir attan ötekine
atlayıp yola devam ediyorsun.
Ve bu şekilde günde 400 kilometre gidiyor.
Kaç atı varmış peki?
-İmparatorlukta mı? -Evet.
30 milyon.
Hammond'ın küçük beynini araba sürme fikrinden uzaklaştırmak için
ona yön bulma görevi verdik ve garip bir şekilde bu konuda iyi çıktı.
ENGİN HİÇLİK NO 1 ÇÖL GÖZLEM YERİ
İki dağ silsilesi var.
Sola gideceğiz, sulu kısım orada olacak.
Şu işe bakın ki haklıydı.
SULU KISIM
Burası geçmemiz gereken bir nehirdi.
Oraya çıkamam.
Şuradan çıkabiliriz.
Evet, rotamı dikkatle seçiyorum.
Düşük vitese gerek yok, becerikli ve hassas biri lazım.
-Bu hiç olmadı. -Aman ya.
Bunu bize neden yapıyorsun?
Gün çok kötü geçecek seni geri zekâlı.
Öyle olmaması için bir ateş yakıp
üstümüzü kuruttuk
ve bir kere daha hiçliğe doğru yola koyulduk.
Bir süre sonra bir Moğolistan bilgisi daha aklıma geldi.
Büyüklüğü İspanya, Fransa, Almanya, Çek Cumhuriyeti, İtalya,
-Roma ve İrlanda'nın toplamı kadar. -Toplamı kadar.
-Yani... -Ve bomboş.
Üç milyon kişi Batı Avrupa kadar alanda yaşıyor.
-Evet. Hayret verici. -Evet.
Güneş bizi ısıtırken İkiz Göller'i arayarak
yola devam ettik.
İKİZ GÖLLER SULU KISIM
Derken navigasyoncu Hammond
yön bulmak için küçük bir tepeye tırmanmamızı önerdi.
Buradan daha dik görünüyor,
uzaktan daha iyiydi.
Küçük bir tepe.
Ama kısa sürede...
Aks sarsılıyor.
-Hem de çok. -Evet, fena.
Tamam. Dur.
Evet, durdum.
-Bence çıkmalıyız. -Neden o?
John'u yukarı süren benim,
size fazla dik diyorum.
Tamam.
-Olacak! -Daha iyi.
-Evet! -Hadi John!
-Vay! -Hadi ama!
Tavşan gibi hoplaya zıplaya çıkıyor.
Müthiş bir manzara.
Sen müthiş bir arabasın John.
Güzel.
-Evet! -Bu müthiş.
Birçok yere tırmanan dağcı John
kendi fren pedalını düşürse de tırmanmayı başardı.
Zıplayarak bir tepeyi çıkan ilk araba.
John'un müthiş başarısı sayesinde
artık neyin ne olduğunu görebiliyorduk.
Aferin Hammond. Göl falan yok.
Artık burayı seçeneklerden çıkarabiliriz.
Orada olmadığını biliyoruz. Başka bir yerde olmalı.
-Evet, öyle. -Aynen.
Hayır, hayır, yani öyle.
Aynen! Orada.
Artık ona göre nerede olduğumuzu biliyoruz.
İKİZ GÖLLER
İkiz Göller'i bulunca yolculuğumuzun sonraki ayağını planladık.
Bazı Ağaçlar kuzeydoğuda, bakın.
Ötesinde de Engebeli Çayır var. Kesinlikle kuzeydoğu.
ENGEBELİ ÇAYIR İKİZ GÖLLER - BAZI AĞAÇLAR
Göllerin çevresinden dolaşıp Bazı Ağaçlar'ı geçtikten sonra
sonunda Engebeli Çayır'a vardık.
İsmi o kadar da fena değildi. Ancak...
Tanrım.
Vay canına.
Gerçekten engebeli.
Kahretsin.
Haritadan bunun ne kadar süreceğini anlayamıyorum
ama çok sürecekmiş gibi geliyor.
-Düz bir yere geliyoruz. Düz. -Evet.
Beyler, bu anın tadını çıkarın.
Korkarım geçti.
-Tanrım. -Bu devasaydı.
Kahretsin.
-35 dakika böyle. -Evet.
-Bitsin artık! -Tanrım!
-Orada bitiyor. -Biliyorum, 300 metre ileride.
Pelvisim çıktı, öyle bir şey oluyorsa tabii.
Tekrar yerine oturdu.
Tanrım...
800 kilometreyse 160 yaptık diyelim.
-Yaptıysak tabii. -Evet.
Muhtemelen doğrudur.
Bunu düşünmeyin.
Uykusuz, içkisiz, böyle yerlerden gittiğimiz
640 kilometre daha var.
Tanrım, lanet olsun.
Ben buna çayır demem. Çayır değil.
Cengiz Han nefret ettiği kişilere ceza olsun diye icat etmiş sanki.
"Ya askerim elini anüsünden sokup yüreğini sökecek
"ya da buradan geçeceksin."
Askeri getirin.
Evet, tam "askeri getirin"lik.
Akşam olurken bir rahatsızlığın yerini diğeri aldı.
Dondum.
Ne?
Çok üşüdüm. Rüzgâr bu tarafa geliyor.
Senin dün gittiğinden daha hızlı gidiyorum.
Ben dün araba kullanmadım!
Bunun nesi var?
Tanrı bilir kaç kilometre sonra yeni noktamıza ulaştık.
Vay, işte orada, Ürkünç Çadır.
ÜRKÜNÇ ÇADIR
Nedir o? Yani bir amacı olmalı.
Bir anlamı olmalı, değil mi?
Sinir bozucu tarafı şu, normalde Google'a bakıp
bilgiç bir ifadeyle izleyiciye
ne olduğunu bildiğimizi söylerdik.
Ama şimdi şunu söylemeliyiz, "Telefonlarımız çekmiyor,
"siz bakıverin. Çadır, Moğolistan."
Zahmet olmazsa ne olduğuna bakıp
o bilgiyi bilgiç bir ifadeyle
-size ilettiğimizi farz edin. -Ben yaparım.
Kelimeleri ekleyin, tamam.
James, bu harika. Bana bunları anlattığın için sağ ol.
-Ne? -Baksanıza.
Kemik ve ipe benziyor.
-Bu bir kit. -Evet.
Bu bir Moğol yayı.
Bulanın mı yoksa ben alabilir miyim?
-Bulanındır. -Şansımı denedim.
Ne olduğunu bilmiyoruz.
Hayır. Burada mı kamp yapacağız?
Hâlâ aydınlık. Biraz daha ilerlesek mi?
Biraz daha gidebiliriz. Saat daha 7.30.
Burada kamp kurarsak ne yaparız?
Saat 8.00'e kadar çadır kurulur, on geçe ateş yanar.
Sonra 8.10'da ne düşünmeye başlarız?
Normalde yapacağımız şey içkinin dibine vurup şunu ateşe vermektir.
-Evet. -Ama bu olamaz.
Doğru ama direnemeyeceğim.
Ben... Şundan uzaklaşalım.
-Ürkünç Çadır'dan uzaklaşalım. -Evet.
Böylece muhteşem bir akşamüstü oradan uzaklaştık ve sonunda...
Jeremy, 12 saattir sen sürüyorsun.
-Evet. -Çok da iyi gittin.
-Yorulmuşsundur. -Yine başladık.
Bak ne diyeceğim, ben...
-Evet, hadi. -Sahi mi?
Evet, bu dırdıra daha fazla dayanamayacağım. Çabuk ol.
Gerçekten mi? Seve seve. Harika. Sağ ol.
-Gerçekten mi? -Bir türlü susmuyor.
-"Sürebilir miyim? Olur mu?" -Haklıyım.
"Sürebilir miyim? Olur mu? Ben sürmek istiyorum.
-"Ben yaptım. Sürmek istiyorum." -Çok sağ ol.
Önce James'e...
-Ah, evet. -Bir dakika... Dur, dur.
Ne?
Düşünüyorum da. Dur. Burası gerçekten en iyi yer.
-Haklı aslında. -Kamp kuralım.
-Üstün bir kamp alanı. -Ne?
-Manzaraya bak. -Şu manzaraya bak.
Cidden, sen bile kabul edersin ki burası müthiş bir kamp alanı.
Motoru durdur Hammond. Kamp yapıyoruz.
Buna karar verilince Hammond'la ben ateşi yakıp
yiyecek içecek sorumlusunun sihrini konuşturmasını bekledik.
Araba sürüşüne engel olmadım.
-Oldun. -Nasıl?
Aniden kamp kurmaya karar vererek.
Hadi ama, kabul et ki burası...
Sen bile burada eleştirecek bir şey bulamazsın
-ve sen bir kamp meraklısısın. -Çok hoş.
-Mükemmel. -Hoş yanları var.
-Millet. -Ben... Ne?
Bu geceki ve yarınki tayın kutularını gördünüz mü?
Hayır, o senin işin.
Bu sabah şu kutuya koymuştum.
Şimdi yok. Sadece altıncı gece var,
altıncı gece
ve ekmek yapma kitleri, yani un ve pirinç var.
Olamaz, dur biraz. Tayın kutuları neredeydi?
Şu kutudalar sanıyordum.
Hep orada sakladım.
-Sağdaki. -Evet.
Pac-Man olayını yaptığın sırada kapağı inip kalkıyordu.
Belki düşmüştür.
Bu çok fena.
Altıncı tayınımız var ama o ertesi akşam için.
Domates ve makarna salatası,
Tayland usulü tavuk çorbası, domates ve makarna salatası.
Hayır, özür dilerim. Yok, tamam.
Rahat olun, iki poşet hazır kahve
ve bir poşet kahve kremamız var.
Hayır, üzgünüm. Yemezler.
Her yanı aradım ama...
Bunun gibi kutularda mıydı?
Evet, tıpkı bunun gibi.
Onları arkaya kayışla bağladın mı?
-Hayır! Kutudaydı. -Bugün merdiveni indirdim.
Bunlar üstünde miydi? Yerlerinden oynamış olmalılar.
-Hepsi. -Oraya ben koymadım.
Kahretsin. Emin misin?
Yüzde yüz. Cidden, her yere baktım.
Makul olsak... Kaç gecelikti?
Üç gecemiz daha var diye hesaplıyor ve üç poşet var.
Yani her birimize üçte bir poşet düşüyor.
-Evet. -Her birinde de...
Ne kadar? 6000 kalori var.
Besin değerleri yüksek diyecektim
çünkü bunlar askerler için. Paylaşsak ya.
Bir çaresini buluruz. Bu olmamış gibi yapalım
ve hepsini yiyelim. Benim felsefem bu.
Ertesi sabah, ayık ve uykusuz bir gece daha geçirdikten sonra
içkisizliğin arkadaşlarımdan birinin üzerinde
garip bir etkisi olduğu anlaşıldı.
Ne yapıyorsun?
Bir fikrim var. Yağmur yağıyor. Silecek lazım
ama yok. Bir tane yapayım dedim.
Bir sürü lastik var. İki tahta parçası arasına sıkıştıracağım.
Arkasına büyük bir tahta koyacağım.
Bağladık mı silecek olarak kullanabiliriz.
Bu gürültü ne?
Biri Richard Hammond'ı kaçırıp
yerine benzerini koymuş. Erken kalkıyor, kendi başına bir şeyler düşünüyor
ve kendi başına icra ediyor. Bir cam sileceği yapıyor.
Dün gece de Moğolistan tarihi kitabımı ödünç aldın.
Çok iyiymiş. Keşişlerin ziyaretine kadar geldim.
Oraya ilk gittiklerinde hiç bilmedikleri
Moğolistan kültürüyle karşılaşıyorlar.
Neyse, devam etmeliyim. Az kaldı.
Richard Hammond'ın yeni kişiliğinde küçük bir sorun var.
Hafızası geri gelebilir. Ayık Richard Hammond.
Ah, seni anladım, evet.
Şunu netleştirelim, o ne zaman sürdü?
-Önceki gün mü? -Evet.
-Tamam. -Dün gece de sürdü.
Evet. Evet, tamam. Güzel. Sıra bende, değil mi?
Sende, evet.
Sahiden cam sileceği mi yaptı?
Evet. İşe yarayacak gibi görünüyor.
Tabii. Yine yanımızda götüreceğiz onu.
Sonra yola çıktık ve tam 17 saniye sonra
konu tekrar esas meselemize geldi.
Dün gece rüyamda bir kadeh şarap gördüm.
-Şarap rüyası mı görüyorsun? -Ya. Hem de Sancerre'di.
Başta muhteşem asitli bir vurgusu vardı,
birkaç saniye sonra damakta
hafif bir sıcaklık bırakıyordu. Muhteşemdi.
Doğru olmadığını anlayınca az kalsın ağlayacaktım.
Bu arabaya John yerine ne demeliyiz, biliyor musunuz?
-Ne? -"Rehabilitasyon."
Kısa sürede yağmur şiddetlendi.
Profesör Hammond'ın icadını kullanma vakti gelmişti.
-Nedir o? -Cam sileceği.
Bana, sana.
Bana.
Hammond, gerçeklerle yüzleşmeliyiz.
-İşe yaramıyor. -Bana.
Sana.
Bana.
Olmuyor, değil mi?
Şimdi çok şiddetli yağıyor.
Üstümde neler oluyor? Bakın. Bu...
-Üstünde mi? -Bak.
Eyvah!
Hanımlar ve beyler, maalesef James altını ıslattı.
-Bunun üzerine gitmeliyiz. -Evet.
Bütün gün yağamaz, değil mi?
-Evet. -Evet.
Sabah 7.00'de yağarsa 11.00'de diner.
Moğolistan'da geçerli olduğunu sanmam. Sadece Cotswolds'te.
Hey, bu da ne?
Şu kabartıya bakın.
Şu garip izlere bakın.
Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen dev bir coğrafi yara izine benzer
bir şeye rastlamıştık.
Buraya gelmeden önce bir coğrafya kitabında okumuştum.
Orada, dün gece yanında kamp kurduğumuz
göl kadar büyük bir göl varmış.
1905'te bir deprem olmuş.
Çok büyük bir depremmiş.
Göl kalmamış, resmen haritadan silinmiş
ve zeminde 400 kilometre uzunluğunda bir çatlak oluşmuş.
Neyse ki bu dev deprem Moğolistan'da olmuş.
Bu sayede sadece 15 kişi ölmüş.
Ben gezegenin gücünü hayranlıkla izlerken
profesör, tavanımızı onarıp genişletmekle meşguldü.
Evet, şu iki çubuğu yerleştirip şunu kendine doğru çekersen...
Bu daha iyi.
O iş bitince yolculuğumuza devam ettik ve Çok Büyük Çatlak
komik haritamızda işaretlenmiş olduğu için
sıradaki durağımızın ahşap ev olduğun biliyorduk.
ÇOK BÜYÜK ÇATLAK
Evin ne olduğunu söylemiyor.
-Bar olabilir mi? -Şey...
-Olabilir. -Çok doğru. Ama lisanssız bir bar.
Barsa o haritada 160 kilometre yüksekliğinde görünüyor. Iskalamayız.
Hayır. Bu bar Gobi Çölü'nden büyük.
Evet, görmemiz gerekir.
Bol bol erzak da vardır, ki ihtiyacımız olacak.
Sadece içkiden söz edemeyeceğimiz için
başka sohbet konuları da bulmaya çalıştık.
Dün kaka yaptım. Sonra baktım,
iki katlıydı, bir de çıkıntısı vardı.
Ben bakarken bir sinek kondu.
Görebiliyordunuz. Söyle der gibi baktı, "Burası artık benim sarayım."
Sonra aynı sinek çadırına girdi.
O konu da bitince yeni gözde konuma döndüm.
Cengiz Han'ın büyük bir askerî zekâ olduğunu
gözardı edemezsiniz.
Ama piçin tekiymiş.
Hem de nasıl. Cengiz bir kasabayı ele geçirip
tüm kadın, çocuk ve kedilerin başını keserek
onlardan bir piramit yapmış.
Kediler hoş bir ayrıntı.
Evet. Yetinmemiş. Piramidin içini doldurması lazımmış.
Tüm kedilerin başını kesmiş.
Sonraki kasabaya uyarı niteliğinde.
"Pes ediyoruz." desinler diye.
"Bay Han, öz geçmişinize baktık, evet, kenti teslim alabilirsiniz."
-"İçindekilerle birlikte." -"Buyurun."
Ama gelmiş geçmiş en büyük askerî zekâymış.
Roma İmparatorluğu, Moğol İmparatorluğu'na kıyasla
resmen bir toz zerresi gibi kalıyormuş.
Sarı Deniz'den Tuna'ya kadar gitmiş.
O anda sohbetimiz komik bir şeyle bölündü.
Aman Tanrım!
Eyvah!
Bunu kamerada görebilir miyiz?
Biraz döndürebilir miyiz?
Bu bizim kamera takip aracımız.
-Saplanmış. Biz saplandık mı? -John saplanmadı.
-Ya.
Bu berbat yolculuğu anlamlı kılmak için kamera ekibimize ihtiyacımız olduğu için
onları kurtarmalıydık.
Kendinden hoşnut musun?
Aslında bayağı hoşnutum.
-Tamam, hadi bakalım. -Gitmeye hazırlar.
Üç, iki, bir. Debriyajı bırak. Bırak.
-Kurtulduk! -John yaptı!
John başardı!
John, seri üretim Toyota Land Cruiser'ı
çamurdan kurtardı.
Size şu mesajı veriyoruz, Moğol malı alın!
Kendimizden hoşnut bir şekilde ahşap bar arayışımıza döndük.
Ama kısa sürede sefil olduk.
Çok soğuk be.
Sıcaklık nasıl bu kadar çabuk değişebiliyor? İnanılmaz.
Tanrım! Karasal iklim yüzünden, değil mi? Acaba...
-Havayı yumuşatacak deniz yok. -Doğru.
Ama saniyeler sonra moralimiz düzeldi.
Nedir o?
Bar. İşte bar.
İki buçuk gündür ilk kez
yüreğimde umut var.
-Ne istersiniz? -Viski!
Sıcak şarap isterim.
Hayır, brendi. Bence brendi.
King's Ginger olur mu?
Tanrım! Evet!
-İşte kapı. -İşte kapı.
-Kapı. -Evet.
En iyi içkinizden üç koca kadeh lütfen.
Kilitli mi?
Kapalı olabilir.
-Açık değil. -Kalkmamıştır.
-Merhaba? Moğolcası. -Merhaba?
-Durun. -Merhaba?
Hayır. Durun.
Boş.
-Boş, değil mi? -Kullanılmıyor.
-Açım, açım artık. -Evet.
-Ve ıslağız. Onu unuttun. -Çok ıslak.
Kâşiflerin falan olduğu televizyon programları var ya...
Bear Grylls gibi mi?
Onlar sızlanmıyor, değil mi?
Sızlanmıyorlar çünkü gece otele dönüyorlar.
Otelde kalıyorlar. Evet.
"Peşimde bir ayı var."
Yani ayı kostümlü bir adam.
Sonra otele gidiyor.
Oysa biz kendi yaptığımız bir arabada
eksi 40 derecede, içkisiz, yiyeceksiz kaldık
ve yolculuk bitecek gibi görünmüyor.
Bıktım usandım.
Kötü geçen pek çok saatten sonra bir kere daha keyiflendik.
Durun biraz. Bu...
Bu bir yol.
Gördüğümüz ilk yol.
-Gidilebileceği tek yer Mörön. -Başka yer yok.
Bir kasabaya gitmiyorsa yol yapmanın
ne anlamı var?
-Bu bir yol! -İşte bu!
-Mörön'e gidiyor. -Yoldayız!
Biraz hızlanalım.
Bu gece bardayız! Bar gecesi! Doğrudan oraya gideceğiz!
Aman Tanrım!
Hiç bu kadar sevinmemiştim.
-Bir köprü. Görüyor musunuz? -Köprü.
Köprü var.
Gerçek bir köprü.
Meğer o köprü Oynak Köprü'ymüş.
Ama ona oynak demek az kalırdı.
Gerçi nehirden zıplayarak geçiveren John için bu bir sorun olmadı.
Onun tarzı bu. Şimdi yola dön.
-İşe yarıyor. -İşte oldu.
Mörön, biz geliyoruz!
-Evet! -Tavşan zıplıyor!
Evet! Ne?
Bayağı kısa sürdü.
Neden bitti ki?
Bitmesinin sebebi haritamızdaki bir diğer ögeydi.
ÇAMURLU VE BERBAT
Yakından bakınca
geçilmez görünüyordu.
Ama Eeyore çamurlu ve berbat yerleri seviyordu, o yüzden...
-James, sakın... James, içine girme. -...karga uçuyor.
Bir rota seç.
Tıpkı dün yaptığımız şey gibi.
Yavaşla! Yavaşla!
-Bu... -Yavaşla!
Sorun yok. Bu bir off-road aracı. Böyle şeyleri
-rahatça yapabilir. -Yapamaz, değil mi?
Dur artık. Dur. Buraya girmek çok aptalca.
Dün gece ve bütün sabah yağmur yağdı.
Bataklığa dönmüştür. Şu dağlara doğru gitmelisin.
Bir yol bulalım. Sonra etrafından dolaşırız.
Yükseğe çıkmalıyız. İrtifa kaybettik.
Etrafından dolaşırsak
fazladan 160 kilometre yaparız.
Yol buraya gidiyor. Herhâlde böyle gideceksin.
İçinden geçilmeyecek bir yere yol yapmazlar.
-Şimdi nereye? -Dağlara.
-Burada su var. -Biraz çamur işte. Merak etmeyin.
James! Dur!
Hayır, işe yaramıyor.
Onu öldüreceğim.
Kahretsin! Gömdün onu!
İki yolcu azalınca ve diferansiyel kilitlenince...
Hadi James. Hadi. Güç! Güç! Güç!
...John kurtuldu.
Harika bir çaba!
Evet, çıktın.
Girdiğin bu bataklıkta 500 kilometre daha gideceğiz.
May'in inadı yüzünden
günün gerisini yaya geçireceğe benziyorduk.
Yol boyu hep böyle olabilir.
Zor ölüm. Bu biraz...
Dere kenarı çöktü.
Neyse ki yeni ve gelişmiş Richard Hammond bir plan buldu.
Tamam, bu iş görür.
Hadi be! Ayakkabılarımı...
May, ayakkabılarımı kaybettim!
Ne yapacağım şimdi? Hipotermiden öleceğim.
Ayakkabılarım batağa saplandı.
Krikoyu tam ortaya bağlayacağım.
Çekme halatını da krikoya bağlayacağım.
On veya 12 çubuğu şurada sabit zemine çakacağım,
paraşüt ipinden destek alıp
bunu ona bağlayacağım ve krikoyla arabayı çekeceğim.
Ben Holland Park'ta oturuyorum. Off-road dergisi okumam.
Ondan beklenmeyecek kadar otoriter davranıyor.
Ayık durumda ve bunlar tam ona göre şeyler.
Tamam.
Bir dene.
Hadi!
Evet, artık o dağlar sadece 70 kilometre uzakta.
Ah, Tanrım!
Etrafından dolaşabilirdik.
Kilometreler sonra James iyice battı.
Aman Tanrım!
İyi olacak. Devam et.
-Olacak! -Çok tehlikeli.
Sonra Hammond'dan direksiyona geçmesini isteyerek beni telaşlandırdı.
Dur biraz, John'u sürmesine izin mi veriyorsun?
O taşralı. Bunu unutma.
Hammond'ın evindeki garajdan çıkmak gibi.
Üçüncü vitestesin. Biri dene.
Daha önce bunu hiç kullanmadın sanki.
Hadi! Çıkacak.
Her şeyi mahvetti.
Harita mahvoldu. Pusula mahvoldu. Kameralar mahvoldu.
Gidecek, gidecek. Ah, bu...
Kurtarabileceğimi sanmıyorum.
Devirdi. Ne kadar yol aldı?
Kendi boyundan az.
Sorun değil. Ben alışığım!
Ne yapacağız?
Buldum, tüm cüssenle
üzerine çıkarsan tekrar geriye devrilebilir.
Atlarsın. Başladığımız yere döneriz.
Ne? Üstüne mi çıkayım?
-Evet. -Evet.
Harika bir fikir.
Sana boşuna "Şişko Araba Düzeltici" demiyorlar.
Tamam. Çıktım.
Bu öngörülebilir.
İşe yarıyor. Evet!
-Sağ ol! -Sorun şu ki James...
-Evet. -Olduğu yerde kaldı.
Sen de öyle ama üzerinden tırmanıp
o koltuğa geçersem yeterli olur.
İtalyan İşi'nin sonu gibi.
-Lastiğin üzerinde duracağım. -Evet.
Tamam. Hammond çıkacak
ve ben ortaya kayacağım, aynı anda sen de bin.
Çok akıllıca.
Sonra geri gelir ve hepimiz içeride oluruz.
-Çıktım. -Şimdi giriyorum.
Tamam.
Motoru çalıştırıyorum.
Oluyor.
Tanrım!
-Tanrım... -Ramak kalmıştı.
-İşte. -Çıktık.
Dur. Ben seninle bir santim daha gitmem.
Ya da onunla.
Bu endişe verici öğleden sonranın ardından
biraz kendimizle baş başa kalmalıydık.
Saatler süren sessizlikten sonra ümit vadeden bir yerde
konaklamak için durduk.
Ama öyle bir şey yok, değil mi?
Pek yok.
Her şeye rağmen yiyecek içecek sorumlusu hemen işe koyuldu.
Ateş yakmak için geleneksel yöntemler kullanıyorum.
Birazdan leziz bir pilav yiyeceğiz.
Nasıl istersiniz? Haşlama mı?
Evet. Yanına koyacak bir şey yok, değil mi?
Kahretsin. Nasıl oluyor...
Nasıl oldu bu?
Kahretsin!
Geliyor!
Vay canına! El bombasıydı. Resmen öyleydi.
Tepedeki plastik kısım alev aldı.
Yemek pişince yeni yayıma ip takmaya karar verdim.
Paraşüt ipim nerede? Burada.
Bu ilmek şu tarafa gidecek, değil mi? Evet.
Hayır, öteki tarafa.
-Öteki tarafa mı? -Evet.
-Böyle mi? -Evet.
-Tabii çekiyorsun... -Evet, bu bir Moğol...
Hayır, kırılır.
-Dışındaki malzeme... -Böyle mi çekiyorsun?
...gergin olmalı.
Tendon bu, kas teli.
İç kemikteki malzeme ezilince
daha iyi çalışıyor. Dünyanın ilk kompozit malzeme örneği.
Bunu ilk kez Moğol savaşçılar yapmış.
İki malzemeyi sandviç gibi koyuyorlar,
iç tarafta kemik eziliyor,
dışta tendon geriliyor ve şöyle gidiyor...
Sonuç olarak yayları bir uzun yayın yarısı kadar olabilir
ama yine de güçlü. At sırtında, boyundan ok atabiliyorlardı.
Ve sağa, sola veya arkaya atabiliyorsun.
Bunlar üç olası pozisyon.
Benim bildiğim Richard Hammond boş kafalının tekidir.
Yaylar ve oklar hakkında bu kadar şeyi nereden biliyorsun?
Çünkü... Hafızam geri geldi.
Beğenmedim.
Ertesi sabah son yiyeceklerimizi yiyip
Mörön yolculuğumuza geri döndük.
563 kilometre katettiğimizi hesaplıyorduk.
Ama haritamız ölçekli olmadığı için
ne kadar yol kaldığını kestiremiyorduk.
Tek bildiğimiz, aç ve bitkin olduğumuzdu.
Omuzlarım acayip ağrıyor.
Benim ağrımayan hiçbir yerim yok.
Sıcak, rahat, kuru olan hiçbir yerim yok
ve arka arkaya altı, beş, altı gündür
hayvanlar gibi araziye kaka yapıyorum.
Kahretsin! Sırtım!
Sanırım iyi uçtuk.
Kahretsin!
Ah, Tanrım! Bu hiç iyi olmadı.
Kısa süre sonra işler iyice sarpa sardı.
Harika. Şimdi de yağmurla duş yapacağım.
Tanrım! Aman be, en kötüsü bu.
Yukarıda bir uçurum varsa atlayacağım.
Buna bir son vereceğim.
Bir kadeh şarap istiyorum.
Haritamızdaki bir sonraki hedef Bir Sürü Ağaç'tı.
BİR SÜRÜ AĞAÇ TAŞKIN YERİ
Ve kısa sürede orayı bulduk.
BİR SÜRÜ AĞAÇ
Şuna bakın.
Vay canına. Müthiş bir yerdeyiz.
Şimdi de büyük nehri arıyorduk ve daha iyi görebilmek için
tekrar irtifa kazandık.
Hadi John.
Evet! Yapabilirsin.
-Pardon. Bence çok komik. -Sanırım mutlu olduğu için.
Yukarıda dere görünmüyordu.
Moğolistan önümüzde uzanıp gidiyordu.
Biz de haritayı çıkardık.
Bir karar vermeliyiz. Sanırım buradayız.
Çünkü Bir Sürü Ağaç'ı geçtik. Şuranın sonundayız.
Ne olursa olsun şu nehri geçmeliyiz.
Ya bu tarafa gideceğiz,
kuzeye çıkıp ve etrafından dolaşacağız, ki biraz daha uzun sürer
veya güneye gideceğiz.
Orası buradan çok daha uzak.
Evet ama suyun kayalara döküldüğü Derin Çaresizlik Nehri'nde bitiyor.
Haritada çizilmiş.
Böyle çizerek bir şey anlatmışlar.
Oradan geçemezsek
yine geri dönüp etrafından dolaşmamız gerekir.
Buradan gidersek şuranın yanından
yol gibi bir şey buluruz.
Şu vadiden mi?
-Evet... -Evet, oradan kayboluyor.
Çok dolaşmış oluruz.
Daha uzak ama içinde bu yok.
-Anlaştık o zaman beyler. -Evet.
-Kuzeye gidiyoruz. -Evet.
Güzellikle, çaresizlikle ilgilenmiyoruz.
Şarapla ilgileniyoruz ve en kolay rota orası.
-Kuzey. -Hadi bakalım.
Hazırlanın.
Verdiğimiz karar yolculuğumuza kilometreler eklemişti.
Ama bunun iyi bir yanı vardı.
Bu güzelim ülkeyi daha fazla görebilecektik.
Moğolistan yine değişti.
Neyi görmeyi ummuyordum?
-Develer. -Evet. Ne görüyorum?
Çam. Koklayın.
Gerçek çam, tenekeden çıkanlardan değil.
-Burada ne yapabilirim, söyleyeyim. -Ne?
Yayım ve okumla bir şeyler yakalayabilirim.
Ne gülüyorsun be?
Şu aşağıya bakın.
Kayanın üzerindeki kartalın büyüklüğüne bakın.
Vay canına!
Tanrım, evet!
Muazzam.
Eve gidince bize garip gelecek çünkü istediğimiz yöne
-gidemeyeceğiz. -Şuraya gitmek istiyorum.
"Gidiyorum işte." Çok garip olacak.
Saatler sonra hâlâ nehri görememiştik.
Midemin gurultusunu duydunuz mu?
Benimkinin sesi bastırıyor.
Ama sonra...
İşte nehir.
Ne?
Nehir orada. Tepenin dibinde gördüm.
Yok Hammond. Nehir görüyor musun James?
-Hayır. -Ben de.
Hayalindeki cin nehri.
Kafayı yedi.
Orada. Birazdan yamacın dibinde göreceksiniz.
-İşte. Teşekkürler. -Haklı.
Artık aşağıya inmemiz yeterliydi.
Basit bir planım vardı.
Neden dümdüz inmiyoruz?
Çünkü ileride ne var, belli değil.
Dik ve ürkütücü olabilir.
-Sarp olabilir. -Sakin.
Hayır, sakin olacak gibi değil.
-James, düşük viteste tutar mısın? -Tutuyorum.
Çünkü şimdi fırlarsa...
Canımız yanar. Pardon, benim hatam.
Saatte milyonlarca kilometreyle gideriz.
Gerçekten bir milyon.
-Çok dik, değil mi? -Dik.
Sandığımdan dik.
Ama parlak planım ve sürüşüm sayesinde kısa sürede başardık.
Nehre rahat bir yol, onu geçtik mi
akşamüstü Mörön'deyiz.
Evet, akşama orada olabiliriz.
Ama nehre ulaştığımızda yüreğimiz de boş midemiz gibi sıkıştı.
Karşı kıyıya bakın. Yani
solunuza bakın beyler.
Bu büyük bir sorun. Çıkacak yer yok.
Oraya bile çıkamayız.
Ne yapacağız? Nehri geçmeliyiz.
Olay şu, bu...
-Ne? Evet. -...saatler sürer.
-Evet. -Geçecek yer bulmak.
-Saatler. -Sonra hava kararır.
-Evet. -Yani... Söyle.
Evet, buraya kamp kuracağız.
Ama yiyeceğimiz yok.
Bu pek doğru değildi.
Biraz unumuz ve bir paket kahve kremamız vardı,
buz gibi nehir suyuyla ve taze otlarla karıştırıp
şaşırtıcı biçimde iğrenç bir çorba yaptık.
Ertesi sabah geçiş noktası arayışına başladık.
Durun, orada bir boşluk mu var?
30 metre gidebilsek bile, arkaya bak.
Geri dönüp öteki tarafı denemeliyiz.
Durun. Ya şurası?
Aslında iyi görünüyor.
Öteki tarafta çayır var.
Orası muhteşem.
Dağların arasında da bir boşluk var.
Ama derinliğine bak.
-Evet, üç metre. -Araba su altında kalır.
Ama kilometreler süren arayıştan sonra...
-Bir dakika, bu çok iyi görünüyor. -Çıkış yoluna benziyor.
Nehir orada sığ. Görüyor musunuz?
-Evet... -Lütuf gibi.
Derinliği nedir acaba?
Burası geniş, yani derin değildir.
-Öyle mi? -Bu düşünceye sarılalım, olur mu?
Evet, hadi.
Yoksa ölene kadar ileri geri gidip dururuz.
Aramaktan bıktım ve oradan çıkabiliriz.
Kesinlikle çıkarız. Kesinlikle devam ederiz.
Motorda şnorkel havalandırma var.
Suyu geçtik mi içkiye kavuşuruz.
-Hadi. -Tamam.
John suda ilerliyor.
Su buzuldan geliyor ve müthiş soğuk.
-James, donuyorum. -Eğlenceli değil.
Kıçıma kadar yükseldi!
Çok derin. Çok. Dur! Dur James.
Geri git James. Lütfen, yalvarıyorum.
-Tekerlekler spin atıyor. -Öyle.
Evet, işe yaramıyor.
Bir kayadan falan geçtik.
-Hissettiniz mi? -Evet.
Arkadan ona takıldık sanki.
Araba hareket mi etti?
-Evet. -Akıntı yüzünden.
İleri.
İleri gidemeyiz. Derinleşirse
ve biraz daha içine girersek motor su altında kalır.
Elektronik aksam su alırsa çalışmaz.
Tek çözüm geri gitmekti.
Yani arka tekerlekleri kurtarmalıydık.
-Kahretsin! -Ne oldu?
Az önce cinsiyet değiştirdim.
-Orada iyi misin Hammond? -Ben çıkmam.
Birmingham'lıyım, suyla aram iyi değil.
-Biraz da akıntı var. Çok derin. -Güçlü...
Araba yine akıntıyla hareket etti.
-Evet. -Kapıları çıkarın!
-Neden? -Kapıları çıkarın!
-Haklı. -Neden?
-Arabayı hareket ettiren onlar. -Hayır, onlar yüzgeç.
Onları ben takmıştım!
Umurumda değil. Arabayı mahvedecek.
James, ötekileri de kes.
Kapılar çıktı!
Harika! John'a yaptığım tek katkı
şimdi Şanghay'a doğru gidiyor.
Ama artık bize engel olan şeyi bulmaya odaklanabilirdik.
Aynı anda dalalım.
Üç, iki, bir.
İki arka tekerlek de büyük kayalara sıkışmıştı.
Kayaları oynatabiliyor musunuz?
Evet Hammond, dünyada acil bir durum varsa
insanlar "James May ve Jeremy Clarkson'ı arayalım." der.
"Onlar halleder."
Buna güveniyoruz. Titanlar gibi olmalısınız.
At gibi güçlüyüm dersin.
At ol, büyük kayayı oynat.
Boşta mısın? Dibe dalacağım.
Boştayım. Bir yere gitmiyorum.
Tamam. Hadi, çabucak halledelim.
Tamam. Geri sayalım.
Üç, iki, bir.
Akıntıya kapıldım. Kahretsin. Akıntı...
-Biraz oynattım. -Akıntı...
Daldım, akıntıya kapıldım.
Merak etme Hammond, her şey yolunda.
Güzel!
Başardım! Evet!
-Yaptın mı? -Evet.
Tamam, şunu çekelim, bekle.
-Tamam. -Oldu mu?
Galiba oldu.
Gidiyor. Başardık! Biz...
Evet!
-Götürdüğün için sağ ol Hammond. -Evet.
Evet. İki şey var.
Nehir çok soğuk ve orası fazla derin.
Doğru, başka bir rota denemeliyiz. Bu çok açık.
Evet, öyle. Evet.
-Kesinlikle. -Tamam. Atlayın.
Nehrin daha sığ göründüğü yerden tekrar suya girdik.
Sağa dön. Şimdi.
Evet, aferin. Çok iyi.
Biraz yatıyor.
Tamam, devam et, devam.
Evet, tamam. Şimdi. Verev git.
Ağaçlar arasındaki boşluğu hedefle. Görüyor musun?
İşte. Bu iyi. Birden derinleşmezse iyi.
Tanrım! Yine derinleşti.
Tamam, devam et, devam et.
Artık açıkça sığlaşıyor.
-Evet! -Galiba başardık.
Sol taraf aşağı. Tamam.
Sol taraf aşağı. Az kaldı.
John yüzebiliyor. Şaşırdım.
Harika! John!
Çok şaşırdım. Cin kasabasına gidiyoruz.
Ama hareket etmeden önce bazı değişiklikler yapmalıydık.
Daha önce John'un üstünü açmamıştık.
Yok. Üstü açık gitmemizin nedeni
James'in ıslanan pantolonu yerine tenteden pantolon yapması.
Hammond ve ben çadırlardan biriyle pantolon yaptık.
Yani bu gece Mörön'e gidemezsek...
İkimiz aynı çadırda kalacağız.
Aynı çadırda idare edersiniz.
-Hayır! -Yanlış.
Nehir arkamızda kalmıştı,
artık önümüzdeki yolu aşmalıydık.
Ve bu imkânsızdı.
Tanrım.
Haritada hiçbir şey işaretlenmemiş.
Sadece "Nehri geç." yazıyor, o kadar.
Evet.
O yüzden birkaç kilometre sonra
daha önce rastlamadığımız bir şeyle karşılaşınca şaşırdık.
Yarım milyar kadar kaya.
Hayır. Dur, dur. Zıplıyor Hammond,
ikimizin gemiden atlama vakti geldi.
İyi şanslar dostum.
Geri gitmeyi dene.
Turuncu pantolonum yüzünden her yanımı sinek sardı.
Turuncu pantolon berbat bir fikirmiş.
Tamam, tüm ağırlık arkada olduğu için
geri geri çıkacağız.
Sol taraf insin!
Sağ kalksın! Tamam.
-Dikkat! -Dümdüz geri git.
Düzelt. Hammond, sıra sende.
Biraz sağa! Hayır, epey sağa.
Şimdi sol. Tam sol.
Eğim düzleşince
John dönüp araziyle yüzleşebildi.
Tam sol.
Hiç böyle off-road aracı gördünüz mü?
Ne harika bir araba!
En zorlu iş bu.
Sonuçta aşağıya, vadiye iniyorsun,
öteki taraftan açık çayırlığa çıkıyorsun
ve kurtuluyoruz.
Of! Emin misin Hammond?
Evet! Biraz daha sağa.
İşte oldu. Sağda kal.
-Hammond... -Evet?
-Gördün mü... -Tanrım!
-Neydi o? -Pardon.
-Biraz dikkatimiz dağıldı. -Karıncalara bakıyorduk.
Burada Moğolistan'daki Moğollardan fazla karınca var.
Evet. Muhtemelen öyle.
Var gücünle!
Güzel, çıktın.
Yol olmayan yerlerde neler yapabildiğine inanamıyorum. Çok şaşırdım.
Daha iyi bir off-road aracı görmemiştim.
Hayret verici.
Bunu izleyince NATO bunlardan 20.000 tane sipariş edecek.
-Ne düşünüyorsun Hammond? -İçki!
Eve gidince pasaport kontrolünden geçemeyeceğim.
Seni tanımayacaklar.
12 kilo vermiş olacağım ve Jon Bon Jovi'ye benzeyeceğim.
Artık bu yolculuğun bitmesini her zamankinden çok istiyorduk.
Biz eğer... Tepedeki ağaçları görüyor musunuz?
Evet.
Oradan Mörön'ü görebilecek miyiz?
"Mörön, Jeremy Clarkson'ın kardeş şehri." tabelasını göreceğiz.
Morallerimiz yükselirken biz de zirveye yaklaşıyorduk.
Zirve. Mörön görünüyor mu? Mörön'ü görebilir miyiz?
Nerede?
Ah, hayır, hayır...
-Eyvah. -Kahretsin. Lütfen!
Aman Tanrım!
Öldürün beni.
Sadece iki çadırımız var.
Yiyeceğimiz yok.
Ayrıca yakıtımız da azalmıştı.
Ama bu cefaya katlanmalıydık.
İki saat sonra
gördüğümüz en güzel şeyle karşılaştık.
Yedi gündür ilk kez 21. yüzyılda olduğumuzu hatırlamıştık.
-Aman Tanrım! -Evet!
Hayatımda hiç bu kadar sevinmemiştim!
Ama yine önemli bir karar vermeliydik.
-Bunun bir ucu... -Mörön.
Evet.
Soru şu, sola mı gideceğiz, sağa mı?
-Sağa. -Neden sağa?
Çünkü çok şanslıyım. Ve Moğolistan'da sağa gitmek uğur getirir.
Ya hiçliğe gidiyorsa?
Öyle bir şey olmaz. Elektrik santraline gider.
Rusya'ya gidebilir. Rusya'daki bir santrale gider.
Bir ucunda Rusya'daki bir santral...
-Ötekinde cin tonik. -Ötekinde cin tonik var.
Tamam, karar verildi, uyalım ve kararımıza inanalım.
Ama bir konuyu açıklığa kavuşturalım, yol yanlışsa
şöyle diyeceğim, "Size sol demiştim."
Evet, dersin. Ama kendimi öldürmüş olurum,
o yüzden fark etmez, duymam.
Endişe etmemize gerek yoktu çünkü birkaç kilometre sonra
Moğolistan'da sağa dönmenin gerçekten uğur getirdiğini keşfettik.
Cennet gibi manzara.
Ne kadar uzaktadır?
On kilometre.
Hadi o zaman. Şu işi bitirelim.
-Hadi. -Evet.
Kolay olmadı, değil mi?
-Olmadı. -Ah, hayır...
Gerçekten olmadı. Aslında kendimizi
ve birbirimizi öldürmememize şaşırdım.
Çünkü Moğolistan sürekli bizi kendine hayran bıraksa da
onu bir uçtan bir uca katetmek açık ara
yaptığımız en zor, en zahmetli, en çetin yolculuktu.
-Şuna bakın! -Bakın.
Yüzlerce parçamız var.
Bira göremedim.
Cin, şarap veya başka bir tür alkol de yok.
Bitsin artık!
-Bunu kastetmiştim. -Evet ya.
May, ayakkabılarımı kaybettim!
Kurtarabilirim.
Devirdi.
Kıçıma kadar yükseldi!
Akıntıya kapıldım. Kahretsin.
Ama John olmasa bunların hiçbirini yapamazdık.
Öyle. Müthişti.
Bir şey daha var, onu arazinin ortasında, toz içinde
monte etmiş olsak da çok güvenilirdi.
Sadece sigortasını değiştirmemiz gerekti,
o da 30 saniye sürdü.
Bundan çıkarılacak ders şu, keşif gezisine çıkacaksanız
ve sağ kalmanız arabanıza bağlıysa bir John alın.
Evet. Bakın!
Olamaz. Çok heyecanlıyım ve dilim damağım kurudu.
Aman Tanrım!
Ulaşmayı daha çok istediğim bir yer hiç olmamıştı!
İşte, tabelayı geçince varmış olacağız.
Geliyoruz ve geldik!
Mörön'deyiz!
Merhaba Mörön! Seni seviyoruz!
Merhaba Mörön!
Uzak yoldan geldik!
Evet! Ne yolculuktu ama!
Evet!
Yol kaymak gibi...
Bu çok güzel! Asfalt yola bayıldım.
Bay Wilman'ın verdiği görevi tamamladık.
-Evet. -Şimdi kendimizinkine devam edelim.
-Evet, bar nerede? -Aynen.
Evet, tamam. Bir şey daha var,
Bay Wilman'ın verdiği görevi yaptığımıza göre...
-James, ben kullanabilir miyim? -Hiç şansın yok.
-Hadi ama. -Cidden Hammond, bu...
Bu saatten sonra bu riski almaya değmez.
Ne riski? Birazcık sadece.
Bir viraj olabilir. "Bitti." yazıyor olabilir.
Viraj olmaz.
Siz eğlendiniz, heyecan verici yerleri, kumulları,
dağları, vadileri, çölleri ve ormanları
-geçtiniz... -Evet. Şimdi de kasaba.
-James... -Efendim?
Cidden, neden çenesini kapatmak için ona izin vermiyorsun?
-Ne, sahi mi? -Bırak sürsün. Kenara çek.
-Cidden mi? -Evet, sadece...
-Tamam. -Lütfen kenara çek.
-Senin suçun. -Evet!
İnanılmaz.
Tamam. Şimdi şoförlük neymiş, görün.
Gidiyoruz.
-Dur! Bar! Bar! -Ne!
BAR
Ne? Ancak yarım metre gittim!
Kapalı.
-Ne? -Kapalı.
Gerçekten öyle.
Kapalı.
Ve bu korkunç hayal kırıklığıyla bitirme vakti geldi.
İzlediğiniz için teşekkürler. Hoşça kalın.