...zawodnicy są już na torze.
Witajcie w miejscu, które wygląda jak południe Francji.
Ale to nie jest południe Francji,
bo nie ma tu skąpych designerskich bikini
i rosyjskich miliarderów na eleganckich jachtach.
To nawet nie ta półkula.
Jesteśmy 10 tysięcy kilometrów na południe od południa Francji.
Na maleńkiej wyspie wulkanicznej na Oceanie Indyjskim – Réunion.
Dziwne, nie? Bo to nie jest francuski protektorat.
Tylko to jest Francja.
Lot z Paryża na Réunion
to najdłuższy krajowy lot na świecie.
Leci się z Francji do Francji.
Z powodu różnicy czasu
jest to pierwsze miejsce na świecie, które przyjęło euro.
-W zamian za torbę liczi? -Tak.
-Nieźle. -Ładnie, May.
Widzieliście ten rzut?
By wpasować się w klimat Lazurowego Wybrzeża,
przyjechałem tu bentleyem continentalem z silnikiem V8.
Wiem, że Bentley wyrobił sobie renomę
lata temu, w Le Mans na północy Francji.
Ale czasy się zmieniły.
Dziś to najbardziej południowofrancuska marka ze wszystkich.
Ale przepis pozostał ten sam.
Tłusta, ciężka pieczeń nafaszerowana dynamiką i luksusem.
Pierwszy raz w historii naszych przygód
mam porządny, sprawny wóz.
Jestem gotów na każdy kaprys pana Wilmana.
Ja mam coś lepszego.
Oto ford focus RS, najnowsza wersja.
350 koni z czterocylindrowego, turbodoładowanego silnika.
Jest lekki – waży półtorej tony. I zmyślny.
Ma system torque vectoring.
Może przerzucić do 70% mocy na tylną oś.
A potem sto procent z tego na jedno koło.
A te pomruki w układzie wydechowym sprawiają,
że budzi się we mnie bandyta.
Witajcie. Ja, jak zwykle, podszedłem do sprawy poważnie.
Przyjechałem caterhamem.
Model 310R.
Muszę się trochę nawyginać, żeby wsiąść.
Ale naprawdę warto. Auto powstało w latach 50. XX w.
Zaprojektował je Colin Chapman jako wyścigówkę do samodzielnego montażu.
Prawdziwa gratka dla fanów motoryzacji z forów internetowych.
Trzeba samemu zamontować kierownicę.
A potem zamknąć drzwi i ruszyć w drogę.
-Fajowe autko. -Cudowne.
Czemu wyłącznik awaryjny jest na zewnątrz?
Położę go tu, żebyś nie zgubił.
Dobra, lecę.
Nie bądź kutasem, Hammond.
Pomijając kwestię niefortunnego położenia wyłącznika,
nie znam lepszego auta na takie drogi.
Jeśli lubicie jeździć,
trzymać kierownicę, zmieniać biegi,
naciskać pedały, kupcie sobie taki wóz.
Nie ma kontroli trakcji ani wspomagania hamulców,
adaptacyjnego zawieszenia ani łopatek zmiany biegów.
Nie ma nawet poduszek powietrznych.
To proste auto.
Idealne.
Po pierwszej przejażdżce
czas na spotkanie.
Miło jest wrócić do UE.
Piękne słońce, cudowne widoki, pyszna kawa.
Oto młodociany przestępca.
Nie za gorąco ci z opaską na kostce?
Jak tylko wsiadłem, sama mi wyrosła.
Droga wzdłuż wybrzeża prowadzi na północny zachód wyspy.
Trzeba uważać na obrywy skalne.
Próbowali im jakoś zaradzić,
montując siatki na zboczach,
ale niewiele to dało.
Więc wpadli na dość radykalne rozwiązanie.
Francuzi budują tu obwodnicę. Na morzu.
Ma wytrzymać napór 10-metrowych fal.
To prawdziwe arcydzieło inżynierii.
Budowa kilometrowego odcinka kosztuje 112 mln funtów,
a droga ma dwanaście kilometrów.
Jest to zatem najdroższy pas asfaltu na świecie.
Myślę sobie, że ta niezwykle kosztowna
i potwornie skomplikowana obwodnica może nam się przydać.
Zatem...
Nie wiem, jak to nazwać.
Mam najsłabsze, ale za to najlżejsze auto.
Hammond i ja mamy turbodoładowanie i napęd 4x4,
co w wyścigu na ćwierć mili jest kulą u nogi.
A Hammond ma procedurę startową.
Choć nie sądzę, by wiedział, jak działa.
„Wycieczka”? To nie jest wycieczka. „Ustawienia”.
Wspomaganie. Procedura startowa.
Czyli... Wyłączyło się. Chwila.
Clarkson wysiadł z auta.
Wspomaganie.
-Procedura startowa. -Hammond ma problem...
-Doprawdy? -Tak.
Procedura startowa może sprawiać kłopoty. A przecież...
-Co to jest? -Zostaw.
Co to?
-Wiesz, co to. Nie bądź palantem. -Nie wiem.
Dlaczego masz kluczyk na zewnątrz?
Na wypadek zderzenia.
Irytujące. Tylko go nie zgub.
Gdy James naprawił auto,
a Richard ogarnął kwestie techniczne, byliśmy gotowi do drogi.
Ten Francuz w żółtej kamizelce nas wystartuje
czy rzuci we mnie mołotowem?
Jasna cholera!
Wyprzedzili mnie.
Jestem drugi. Cisnę, ile wlezie. Prowadzę.
Mam tylko 152 konie mechaniczne.
Pora na moc i prędkość.
Za późno zmieniłem bieg.
-Wybacz. -A niech cię!
Przegrywam. Jestem pierwszym przegranym na tej drodze.
Wyścig inauguracyjny na obwodnicy wybrzeża Réunion
zwycięża mocarny bentley.
Zrobi tę swoją minę?
No jasne.
Po ochrzczeniu obwodnicy tym niezwykle ważnym wyścigiem
dostaliśmy SMS od pana Wilmana.
Kazał nam stawić się na cmentarzu w Saint-Paul,
gdzie otrzymamy dalsze instrukcje.
-Chłopaki. -Co?
Mam wiadomość.
-Od Neville'a? -Tak.
Pisze on: „W 1730 r. na Réunion niejaki La Buse...”.
Tu leży.
„...został powieszony za piractwo”.
To jest La Buse? Moment... Kim on był?
-Dowodził piracką flotą. -Słyszałeś o nim?
Tak. Zwano go „Myszołowem”. Miał wielki nos.
Bądźcie cicho, czytam dalej.
„W drodze na szafot rzucił w tłum gapiów zaszyfrowaną wiadomość.
„Wyjaśniał w niej, gdzie zakopał skarb.
„W folderze jest kopia tej wiadomości”.
-To jest to? -Tak.
-To jakiś śmieć. -Słuchajcie tego.
„Uważa się, że skarb zawierał Ognisty Krzyż z Goa,
„stukilogramowy, dwumetrowy złoty krucyfiks wysadzany rubinami.
„dziś jego wartość szacuje się na 100 milionów funtów”.
No i?
„Musicie złamać szyfr i znaleźć skarb.
„Z poważaniem, Neville Wilman”.
-Szukamy skarbu piratów? -Tak.
-Ale czad! -Wierzysz w te bzdury?
No jasne. Piraci to piraci.
Piraci chodzą po domach
i wciskają ludziom najnowszych Avengersów
na DVD za piątkę.
Dzisiejsi piraci, owszem. Ale dawniej piraci mieli klasę.
-Musimy złamać szyfr. -Tak.
I dowiemy się, gdzie Myszołów...
-Tak. -Zakopał swój skarb?
Zgadza się.
-Serio? -Jak złamiemy szyfr?
Już mu się spodobało.
Już wszystko wiemy. Hammond uwielbia piratów.
A ty? Co lubisz? Łamać szyfry? Rozwiązywać sudoku?
-Krzyżówki. -A ja co?
-Jako piraci podzielimy się skarbem. -Nie chcę być piratem!
Więc mamy się nie dzielić?
Jak chcesz dostać swoją działkę ze stu milionów,
musisz nam pomóc. Będziesz kopał.
-Nie zwącham się z piratami. -Nie chcesz skarbu?
-Chcę, jeśli go znajdziecie. -Tak?
BIBLIOTEKA
W hotelu zająłem się łamaniem szyfru,
a dwaj podstarzali nudziarze kwękali mi do ucha.
A może zbuduję ci maszynę na tranzystorach, z miedzi i mosiądzu?
Podobno trzeba napić się wody w tej pozycji i...
-A może A to jedynka, B to dwójka... -Sprytne. Genialne.
-Nie, zaraz. -Co?
-Olśniło mnie. -Co?
Może idźcie sobie stąd i dajcie mi pracować?
Trochę mi się nudzi. Niezbyt to wszystko pirackie.
Richard i ja zostawiliśmy Jamesa Turinga z jego Enigmą.
Myszołów.
-Szkoda, że nie możemy popływać. -Nie możemy?
-Nie wolno. -Pływanie jest nielegalne?
Tak.
W latach 2011-2016
rekiny zagryzły 43 osoby na całym świecie,
z czego 19 osób zginęło u wybrzeży Réunion.
-Tu? -Tak.
Tu jest płytko. Jak nadpłynie rekin, to się go przeskoczy.
Chyba to zrobiliśmy w 2013 roku.
PODRĘCZNIK ŁAMACZA SZYFRÓW
SZYFRY PODSTAWIENIOWE
Czytasz tylko książki o piratach?
Jak w książce jest piracki statek, to czytam.
Piraci mieli fascynujące, pełne przygód życie.
Lwica z Bretanii, okolice 1330 roku.
Dowodziła flotą pięciu czy sześciu statków zwanych Czarną Flotą.
Czarne statki z czerwonymi flagami. Fajowo, co?
Trzeciego dnia skończyły nam się rozrywki,
więc postanowiliśmy zajrzeć do Turinga.
-Masz coś? -Tak.
Co?
„Minąwszy dwugłowego psa, sięgnij po miód”.
Tyle masz po trzech dniach?
Zaczynałem od zera.
Wiecie, że Myszołowa powieszono na Réunion?
-Tak. -Ale aresztowano go na Madagaskarze.
Nie sądzę, by uznał,
że warto zabrać ze sobą krzyż
i resztę skarbu na szubienicę, prawda?
To logiczne. Skarb musi być na Madagaskarze.
Od jak dawna o tym wiesz?
Odkąd miałem 10 lat.
I nie uznałeś za stosowne o tym wspomnieć?
Myślałem o tym, ale zdarzało się już,
że wyskakiwałem z czymś takim i robiłem z siebie głupka,
więc postanowiłem się wstrzymać
i uznałem, że wspomnę o tym dopiero teraz.
Na Madagaskarze może być miejsce zwane Dwugłowym Psem,
ale ja szukałem takiego na Réunion.
-Musimy wybrać się na Madagaskar. -Tak.
-To niedaleko. -Tak?
Tak, ale nie zabierzemy ze sobą aut.
-Czemu? -Odpada.
Drogi na Madagaskarze są fatalne.
-Skąd wiesz? -Za młodu przyjaźniłem się
z Mary, która zajmowała się ochroną dzikiej przyrody.
Mówiła, że nigdy nie jeździła po gorszych drogach.
-Byliśmy w wielu krajach. -Jeździliśmy po dziurach.
To prawda.
Ona też sporo podróżowała po Afryce...
I mówi, że na Madagaskarze są najgorsze drogi?
Mówiła, że są okropne
i że zdarzało jej się gdzieś utknąć.
Musimy zmodyfikować wozy.
-Ja mam caterhama. -To go przerób.
-Na co? Na sterowiec? -Nie wiem. Puść wodze fantazji.
Znaleźliśmy warsztat.
-James wziął się do pracy... -Dobra. Do roboty.
...a Richard i ja wybraliśmy się po części.
Bonjour. Bonjour. Avez-vous...
Kable rozruchowe...
Widzi pan?
Monsieur, avez-vous batterie connecteur?
Nie.
-Merci. -Tak na nie mówią? Złącza baterii?
Tak się nazywają.
-Nie? -Pokazałeś na migi angielskie słowo!
Świetnie to zagrałem.
Musieliby znać angielskie określenie.
Kupiliśmy części, zmodyfikowaliśmy auta
i popłynęliśmy na Madagaskar.
Dwa dni później dotarliśmy do portu w Toamasinie.
Witajcie ponownie.
Oto co zrobiłem.
Mam lekkie auto, idealne na offroad.
Zamontowałem większe koła.
Mam większy prześwit i lepszą przyczepność. I już.
Jeremy zrobił nieco więcej.
Pozwólcie, że wam o tym opowiem.
Mam teraz wciągarkę na stalowej platformie
i stalową płytę od spodu
na całej długości.
Motocyklowe przednie światła.
Musiałem takie zamontować, żeby zrobić miejsce na snorkele,
dzięki którym będę mógł jeździć w wodzie głębokiej na dwa metry.
Mam też solidniejsze, większe opony,
ale mniejsze felgi,
więc musiałem wymienić hamulce.
Zamontowałem hamulce z golfa GTI.
Przewody hamulcowe i paliwowe zamontowałem bliżej środka,
żeby je osłonić. Usunąłem zawieszenie pneumatyczne
i wymieniłem na amortyzatory o dużym skoku.
-Zrobiłeś to w dwa dni? -W warsztacie się spisali.
-Był świetnie wyposażony. -Tak.
Zrobili wszystko bardzo porządnie.
Jestem pod wrażeniem.
-Wiesz co? -Co?
Tak wygląda życie poza UE.
Réunion jest w Unii Europejskiej – mają piękne drogi i BMW.
„Może kieliszeczek Chablis?”
-A tu... -No... Wybacz.
„Skusi się pan na zatrucie pokarmowe?”
Gdy tak dywagowaliśmy nad życiem po Brexicie, zjawił się Hammond.
Widzę flagę. I co dalej?
Mnóstwo innych rzeczy.
Pomalowałem go na czarno, są czaszki i piszczele.
I flaga, owszem.
Klatka bezpieczeństwa.
Mało tego,
wzmocniłem też przednią i tylną strefę zgniotu.
Podniosłem zawieszenie o pół metra,
więc mam teraz 60-centymetrowy prześwit.
Spójrzcie jeszcze tu...
O tak.
Wiesz, co zrobił?
Coś genialnego. Patrzcie.
-Wynalazł trójkątne koło. -Zamontowałeś trójkąty zamiast kół.
Gdy wszystko omówiliśmy, zajęliśmy się szyfrem.
May, zakładam, że skoro tak niewiele zmieniłeś w aucie,
to resztę czasu poświęciłeś na poszukiwanie
nieistniejącego skarbu.
-Owszem. -To gdzie jest?
-Nie mam pojęcia. -Jak to?
Cały czas wychodzą mi dwugłowe psy, cytryny i papugi.
Wiecie, że Myszołów został aresztowany w Libertalii,
komunie zamieszkiwanej przez piratów,
która rządziła się swoimi prawami.
Pewnie tam zakopał skarb.
To też wiesz od dziesiątego roku życia?
Tak.
To może od razu powiedz nam wszystko,
o czym wiesz od dziesiątego roku życia?
-To wszystko. -Libertalia.
-No. -Gdzie ona jest?
-Na północ stąd. -Daleko?
160 kilometrów.
-Wiesz, gdzie? -Tak, na północ stąd.
160 kilometrów na północ stąd.
Tego też nam nie powiedziałeś.
Chciałem to dokładnie przemyśleć,
rozważyć każdy aspekt,
żeby się nie wygłupić.
Dzięki informacjom kapitana Jacka Hammonda mogliśmy ruszać w drogę.
Wziąłem jeden z najlepszych sportowych wozów świata
i przerobiłem go na piłę łańcuchową.
Jim, mój chłopcze. Nie kumam piratów.
Gdybyś powiedział Tomowi Hanksowi, że piraci są fascynujący,
odpowiedziałby, że to po prostu pływający bandyci.
Świeci mi się kontrolka. Awaria zawieszenia pneumatycznego.
Wiem, że ma awarię, bo je usunąłem.
Tylko po co?
Wbrew temu, co mówił James, drogi są całkiem niezłe.
Taki asfalt nie wymaga dużego prześwitu.
-James? -No co?
Przez ciebie przygotowałem wóz na Armageddon,
a przyjechaliśmy na podwieczorek u babci.
Patrzcie. Pierwsze wyzwanie dla bentleya.
Proszę bardzo.
Czuję się jak Ranulph Fiennes.
Co ja narobiłem!
May zadurzył się w jakiejś dzierlatce i zmusił mnie,
żebym oszpecił swoją brykę.
Mogliśmy się domyślić, że kumpela Jamesa to żadna globtroterka.
Pewnie jechała rowerem i z koszyka wypadły jej kwiatki,
więc spanikowała. „Och, cóż za okropność”.
Zjechaliśmy na wiejskie drogi, licząc, że będą gorsze.
Ale nie były.
Dobry. Bonjour.
Pewnie się zastanawiają, czy mi odbiło.
Przepiękna dróżka.
Daliśmy się nabrać.
Rad na temat offroadu udzieliła nam Jane Austen.
„Jamesie, byłam na Madagaskarze. Drogi są tam o wiele gorsze niż w Devon”.
Bonjour. Nie budujcie już więcej dróg.
Koniec z dobrą nawierzchnią.
Boże. Przedobrzyliśmy.
Auta wyglądają fajnie. Ale to było niepotrzebne. Ten wyjazd też.
70% populacji Madagaskaru wydaje na życie
mniej niż dolara dziennie.
Gdyby był tu gdzieś wielki, złoty krzyż wysadzany rubinami,
ktoś już by go raczej znalazł.
I jeszcze te legendy o zakopanym skarbie.
W historii świata nigdy nie odkopano
żadnego takiego skarbu.
Ja sobie marudziłem, a nawierzchnia nagle zrobiła się gorsza.
O, tu jest dziura.
Duża dziura i...
Okej.
Jechałem czołgiem focusem,
więc myślałem, że auto da radę w tym trudnym terenie.
Niestety...
Mam pewien kłopot. Zamontowałem gąsienice,
ale problemem są te małe kółka
wewnątrz gąsienic, które...
zaczynają odpadać. Droga jest twarda,
a ostre brzegi dziur obrywają kółka.
Gąsienice, choć naprawdę świetne,
nadają się raczej na błoto i śnieg.
Nie na szosę.
-Hammo, kolejne odpadło. -Boże!
W caterhamie mniej martwiły mnie dziury,
a bardziej kurz. Czułem się jak w nagrzanym worku od odkurzacza.
Nie znoszę mieć piachu w oczach. Muszę kupić gogle.
Za to ja w bentleyu czułem się znakomicie.
Zaczynam lubić ten wóz.
Trochę go ubłociłem, przez co zaczyna wyglądać jak MFB.
Wiecie, co to? To wulgarne określenie,
którym Samuel L. Jackson opisałby swojego bentleya, gdyby go miał.
Urocze wioseczki.
Sklep z arbuzami. Wszędzie arbuzy.
Sklep z rejestracjami.
Można tu zamówić rejestrację samochodową.
Tego się nie spodziewałem.
Podobnie jak miłego hoteliku na wybrzeżu,
gdzie wkrótce potem przykurzony i spocony May nie zjadł ze mną lunchu.
Świetnie. Teraz w basenie pływa ubłocony pies.
Ja natomiast zacząłem się martwić, że przez tę temperaturę asfaltu
moje plastikowe kółka zaczną się wyginać.
Więc gdy dotarłem do hotelu, też nie zjadłem z Jeremym lunchu.
Muszę je jakoś schładzać.
Zbudować układ chłodzący. Z niczego.
W takich sytuacjach zastanawiam się,
co zrobiłby Bear Grylls.
Znalazłem na plaży trochę surowca i zabrałem się do pracy.
Trzymajcie kciuki. Oto co zrobiłem.
Na szczęście znalazłem na brzegu te butle
i nylonową linę.
A także długi, przezroczysty wąż.
Zamontowałem je na aucie i znalazłem na plaży trytytki.
Tu, na dole,
z węża będzie ciekła woda chłodząca kółka.
Nie wygląda to zbyt pięknie, ale zadziała.
Jak mawia sam Bear Grylls: „Improwizacja, adaptacja, przetrwanie”.
Niestety przeróbki Hammonda zajęły tyle czasu,
że zrobiło się zbyt późno, by ruszyć dalej.
Poza tym May był zajęty rozkładaniem szyfru na czynniki pierwsze.
Dowiedziałem się czegoś ciekawego.
Patrzyłem, jak sprzedawca w sklepie liczy arbuzy.
My liczymy normalnie: jeden, dwa, trzy, cztery.
A on zapisywał to tak: raz, dwa,
trzy, cztery, pięć. Tak jak u Myszołowa.
Więc to może być litera albo cyfra – dwa.
Niektóre z tych symboli mogą być liczbami,
namiarami kompasowymi albo liczbą kroków od drzewa.
Fragmenty, które wydają się bez sensu...
Nazajutrz, gdy słońce wstało nad tym nieodkrytym skrawkiem raju,
ruszyliśmy w dalszą drogę.
May, złamałeś szyfr?
Nie.
Tak myślałem.
Za to mój system chłodzący działał.
Woda cieknie, karawana jedzie dalej. Dzięki, Bear.
Moje auto bawi miejscowych.
Większą sensację wzbudzał jednak MFB.
Wkrótce potem napotkaliśmy coś mniej zabawnego.
Zakuli ją w dyby.
To jakby drewniane kajdany.
Chłopaki, asfalt się kończy.
I to dość gwałtownie.
-Jak to? -Nie ma drogi. Jest tylko coś jakby prom.
Gdy wjechaliśmy na pokład, zauważyłem, że Jeremy ma nowe blachy.
Nie rozumiem tego skrótu. „Mam fajny biust”?
„Matoł...”
Moment.
Gdy prom dotarł na drugi brzeg,
poczuliśmy się, jakbyśmy cofnęli się w czasie o 200 lat.
Zakładam gogle.
Szlag.
Teraz jest nieciekawie, to fakt.
Płyń, płyń!
Nasze przerobione auta wreszcie miały pole do popisu.
MFB się przedarł.
Napęd na cztery koła pomaga mi się wygrzebać.
Teraz lepiej. Moje auto jest stworzone do takich rzeczy.
Gąsienice się nie przegrzeją, bo chłodzi je woda.
Jak ci leci w tym czołgu?
Idzie jak kuna po błocie. A tobie?
Bentley trochę stęka, ale jedzie.
Najbardziej ciekawi mnie, co słychać w caterhamie.
Jezusie!
W tym są kupy!
Jakbym jechał przez basen, w którym pływał ktoś z ostrą biegunką.
Jezu. Kurwa!
Co za syf.
Obniżę nieco temperaturę. 22 stopnie będą idealne.
I trochę wyreguluję podpracie pleców.
Tymczasem w fordzie...
Silnik daje radę, temperatura w porządku. Autko radzi sobie świetnie.
Na dnie tej kałuży był naprawdę spory kamień.
Hammond miał szczęście, bo jechaliśmy wzdłuż plaży.
Zasugerowałem, byśmy przejechali tamtędy.
Wreszcie znaleźliśmy odpowiedni teren dla tych gąsienic?
Tak, jest dobrze.
To auto jest genialne.
Pierwsze koty za płoty. W końcu jestem pionierem.
Wymyśliłem koło na nowo i...
Super. Nadjeżdża dumny z siebie orangutan.
Co się stało?
No wiem.
Nie, żebym się znał, ale wydaje mi się, że jest nieciekawie.
Ano jest.
By pocieszyć Hammonda, podarowałem mu prezent.
Tobie też kupiłem tablicę.
-„Furia”? -Jak ten czołg.
-Na moje auto? -Możesz je tak nazwać.
No raczej!
Choć w tych stronach znaczenie jest nieco inne.
-Jakie? -Igrek, „Y”, oznacza kobiecą część ciała.
Czyli można to rozumieć jako „owłosione krocze”.
Ale dla ciebie to wciąż Furia. Jesteś jak Brad Pitt w pirackim czołgu.
Wtedy zjawił się Giorgio Armani.
Jak ty wyglądasz! Narobiłeś w portki?
Nurkowałem w błocie.
Ale masz usyfiony fotel.
-Nie możesz z tym jechać? -Nie.
Jak to zrobiłeś?
Dopiero po kilku próbach. Zależało mi na takim efekcie.
Gdy Brad Pitt dokonał naprawy, co zajęło całą wieczność,
ruszyliśmy dalej.
Ciekawe, czemu w Formule 1 nie stosują gąsienic,
skoro da się je wymienić w zaledwie 3 godziny?
James cierpiał dalej.
Daleko jeszcze?
Jezu.
Było tak źle, że przy następnym promie
wyglądał, jakby chciał przepłynąć na drugi brzeg wpław.
-Ty byś przepłynął? -Pewnie.
Gdyby ktoś mi powiedział,
że są tu rekiny, odparłbym,
-że mam to gdzieś. -Ja też.
Wjechał.
Gdy zjechaliśmy z promu, James był czystszy i pogodniejszy.
Już mi lepiej.
Boże, daj mi siłę!
Patrzcie tylko.
Cieszą mnie takie drobiazgi.
Sądziliśmy, że droga nie może już być gorsza.
Myliliśmy się.
Jedziemy przez miękki piasek i kałuże.
To coś nowego. Może teraz zabłysnę.
Hammond był optymistą. Ja, w trzytonowym bentleyu, przeciwnie.
Lepiej się nie zakopać. No, dawaj.
No i się zawiesiłem.
Twój wóz sobie nie radzi? Naprawdę?
Na szczęście Brad
i jego piracki czołg zdołają mnie wyciągnąć.
Dlaczego to ja rozwijam linę z jego wciągarki?
-Ja się tym zajmę. -Gotów.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
To ja się przesuwam.
Nie tak ma być, prawda?
Musisz wrzucić bieg.
Wybacz.
MFB, „masywny fajtłapa...”
-Mogę wtrącić? -Co?
Moja znajoma miała rację.
To właściwie nie jest droga, tylko plaża.
Drogi były niezłe. Mówiła o drogach.
Moim zdaniem były niezłe.
Tylko się skończyły.
Szukamy tego skarbu czy nie?
Sto milionów funtów czeka. Jedziemy w tę stronę.
Daleko to?
Nie wiemy. Libertalia nie istnieje.
-Istnieje. -Nie.
Przecież pisali o niej.
O Narnii też, co nie znaczy, że istniała.
Jechaliśmy dalej
madagaskarską wersją autostrady M1.
Chryste. Nic nie widzę.
Jak May sobie radzi z napędem na dwa koła?
Nie da się.
Ale dzięki lekkiej konstrukcji
dzielny mały caterham brnął przed siebie.
Uwaga na żwir. Bonjour.
Tym razem jednak to Hammond miał się z czego cieszyć.
Wreszcie trafiłem na idealny teren.
To auto wymiata!
W mordę jeża.
Wygląda jak wózek inwalidzki, który zleciał ze schodów.
Tak. Jest źle.
Dobra.
Co mam zrobić?
A co możesz zrobić?
Przemyślałem to sobie i uznałem,
że nic. Więc sobie poszedłem.
To układ napinacza z tyłu gąsienicy.
I ruszyłem z Jamesem w ciemną noc.
Jest coraz gorzej.
To nie było fajne.
Zostało nam 65 kilometrów do Libertalii,
miejsca, które istnieje wyłącznie w kolorowankach Hammonda,
więc uznaliśmy, że będziemy się katować dalej.
Informuję, że May nadal jest unurzany w ludzkich ekskrementach.
Z tyłu twoje włosy wyglądają jak hełm.
Skleiły się w jedną całość.
Naturalny żel do włosów.
Popchnąć cię?
A co mi tam.
Przygotuj się. Postaram się być delikatny.
To...
Walczyliśmy z żywiołem przez kolejne dwie godziny.
Niech to się już skończy.
I w końcu dotarliśmy do kolejnego promu.
Tym razem jednak...
Myślałem, że gorzej już być nie może. Ale jest.
Prom ma zepsuty silnik.
Ale powiedzieli nam, że możemy go przeciągnąć na drugi brzeg.
Musieli dostrzec naszą atletyczną budowę.
-Fajna lina. -Prawda? Ciągnij!
Moje plecy!
Gdy tak pracowaliśmy w pocie czoła, przypomniałem sobie o Hammondzie.
-Jak już dopłyniemy i zsiądziemy... -No.
Prom będzie po złej stronie.
To nie nasz problem.
W sumie racja.
Parę mil za nimi,
uporawszy się z naprawą, ruszyłem dalej.
Nie ma słowa, które opisywałoby, jak ostrożnie teraz jadę.
Kamień.
Mam wrażenie, że wóz się zaraz rozleci.
Po szesnastu godzinach jazdy
James i ja nadal zamierzaliśmy
dotrzeć do celu.
Nic nie mogło nas od tego odwieść.
Byliśmy niezachwiani w swoim postanowieniu.
Patrz. Hotel.
Jest też bar?
Restauracja. Otwarta.
Może być.
Boże!
Jak tu głęboko.
Moje życie coraz bardziej się komplikowało.
Jeden z wozów ekipy filmowej pokazał,
co się dzieje, jeśli zboczy się z trasy.
Nieciekawie.
W dodatku mój wóz zaczął się rozpadać.
Coś grzechocze. Łożysko, z tej strony.
Matko święta!
Gdy o trzeciej nad ranem dotarłem do promu i zobaczyłem, że jest na drugim brzegu,
to było już za wiele
dla moich skołatanych nerwów.
Co za... gnoje!
Musiałem tam popłynąć, żeby go tu ściągnąć.
Co za pieprzony syf!
A to... czółno nie działa!
Następnego ranka Hammond był nie w humorze.
Było ciężko?
Ja natomiast byłem zadowolony. Ogoliłem się i odświeżyłem.
Zauważyłem też zasadniczą różnicę
w komforcie jazdy bentleyem...
Jak z salonu.
...a caterhamem Maya.
Wygląda jak wóz Teda Kennedy'ego po wypadku w Chappaquiddick.
Gdy ja zająłem się włosami w nosie, przemówił nasz obrażony kompan.
Nie chcę z wami gadać.
Ale powiem wam, kiedy następnym razem możecie mnie zostawić.
-Mam problem z przodem. -Tak.
I spory kłopot z tyłem.
Oba tylne wahacze są pęknięte.
-Pęknięte? -Wyłamane.
Sprytnie to wymyśliłeś.
To oznacza, że w każdej chwili
tył mojego auta może się zapaść,
a ta część może odpaść i wylądować na dachu.
My tego raczej nie zobaczymy, bo będziemy 30 kilometrów dalej.
Chętnie bym cię podwiózł.
Ale podwożę tylko ludzi, którzy nie rozwalają mi zapłonu.
Chętnie bym go teraz odłączył,
połknął i oddał ci za jakieś dziesięć minut.
Temu samochodowi nie zrobi to różnicy.
Na szczęście tego dnia droga była równiejsza.
Otaczały nas zapierające dech w piersiach madagaskarskie krajobrazy.
Nie patrzę na drogę, bo wokół jest tak pięknie.
Ale tu zielono.
W Europie nic nie jest tak zielone. Spójrzcie tylko.
W końcu dotarliśmy do większego promu,
który podrzuci nas nieco dalej wzdłuż wybrzeża.
Ten prom jest o tyle lepszy od wczorajszego, że chyba ma silnik.
I jest po tej stronie.
Jednak gdy dotarliśmy na miejsce, pojawił się problem.
Nie mogliśmy zjechać z plaży podczas przypływu.
Dla zabicia czasu James zaczął głowić się nad szyfrem.
Tymczasem ja i Hammond
uznaliśmy, że w tak trudnych warunkach
nie przeżyjemy bez jedzenia,
więc Richard zaczął od surwiwalowego klasyka Beara Gryllsa:
prowizorycznego pieca ziemnego.
Najpierw kopiemy dziurę w ziemi
i wykładamy ją kamieniami do połowy.
Potem rozpalimy nad nimi ogień.
Umiem to robić na kilka sposobów.
Mogę skierować światło słoneczne przez kawałek szkła na liście.
Albo poprosić kogoś o zapalniczkę.
I już. Udało się.
Oto zasady surwiwalu według Beara Gryllsa:
lot pierwszą klasą,
pięciogwiazdkowy hotel, albo zostaję w domu.
Kolejną ważną kwestią jest nawodnienie organizmu.
Ruszyłem więc na poszukiwanie płynów.
Eksperci od surwiwalu każą pić własny mocz, by się nawodnić.
Ja się z tym nie zgodzę.
Ja radziłbym znaleźć w dżungli owoce i wypić ich sok.
Lepiej smakuje i jest zdrowszy.
O, kokosy.
Ten był przejrzały i spadł.
Rzucę nim, żeby strącić jakiś świeższy.
Dobrze. Rozgrzałem kamyki.
Czyli możemy gotować.
Bierzemy wcześniej złowioną rybę. W morzu o nie nietrudno.
Owijamy ją liśćmi.
Związujemy i wkładamy do pieca.
Gorące.
I zakopujemy, żeby ciepło nie uciekało.
Za dwie godziny będziemy mieli
pieczoną rybę.
Wreszcie trafiłem w orzech...
Tak!
...po czym ruszyłem poszukać bananów.
Tak jest.
Szlag! No dobra.
Wspólnie udało nam się zdobyć pożywienie.
-Bananowe daiquiri? -Serio?
Tak. Banan, mleko kokosowe, rum.
Cudnie. Skąd miałeś rum?
-Z bentleya. -Sprytnie.
Bentley jest bardzo przydatny w dżungli.
-Ładnie to wygląda. -Tak.
Jak już mówiłem, jesteśmy w dziczy,
ale nie musimy jeść jak zwierzęta. Trzeba mieć klasę.
-Całkiem niezłe. -Pycha. Dobra robota.
Taki surwiwal to ja rozumiem.
James także miał powody do zadowolenia.
Gdzie jesteśmy?
Tak!
Znalazłem nazwę miejsca, w którym ukryto skarb.
Jest na mapie. Opowiem wam, jak do tego doszedłem. Jestem genialny.
Myszołów był piratem.
Więc nie napisałby w pierwszym wierszu, gdzie jest skarb.
Ujawni to nieco później.
Więc zacząłem od ostatnich czterech wersów.
I odkryłem słowo, które pasuje jak ulał.
Uznałem, że to musi być nazwa miejsca.
Seranambe. I oto jest.
Tutaj. Małymi literami. Widzicie? Zabazgrałem je w przypływie euforii.
Seranambe. Tam jest skarb.
Teraz trzeba ustalić, gdzie dokładnie mamy kopać.
W życiu się tak nie cieszyłem.
James złamał szyfr,
a ja i Hammond nauczyliśmy się,
jak przeżyć w dziczy, łowiąc ryby
i pijąc bananowe drinki.
Pamiętaj: adaptacja.
-Zapomniałeś? -Improwizacja.
Tak. Przypomniałem sobie.
-Adopcja. -Nie.
-Adaptacja. -Improwizacja.
Przetrwanie. To jest nasz cel.
Następnego dnia, gdy już wytrzeźwieliśmy,
opuściliśmy plażę i znaleźliśmy się w Libertalii.
Bardzo blisko wioski, którą wskazał James.
Wiemy, dokąd zmierzamy. Zostało 25 kilometrów.
Za 45 minut zaczniemy szukać skarbu na pirackiej ziemi.
Jesteśmy blisko.
Wy jedźcie się upewnić, że nigdzie nie ma złotego krzyża,
a ja znajdę wi-fi i zabukuję bilety powrotne.
Nie chcesz swojej części skarbu?
Nie ma żadnego skarbu.
Czeka was rozczarowanie.
Czekają mnie pirackie przygody.
Dawaj.
Nawet nie patrzysz.
Musiałem niechętnie przyznać, że ta cała Libertalia
jest całkiem ładna.
-Jeśli piraci faktycznie tu mieszkali... -Mieszkali.
-Wiem, czemu wybrali to miejsce. -Jest cudowne.
Jeśli ktoś pływał po świecie i zawijał do różnych portów,
takich jak Southampton czy Bristol...
Southampton, potem Calais, nic dziwnego, że gdy zobaczył to, pomyślał...
-Ładnie tu, nie? -Zostanę tu i będę piratem.
Tu jest tak pięknie, że aż człowieka skręca.
To była cudowna chwila wytchnienia...
Nie. Kluczyk. Nie wierzę. Naprawdę to zrobił.
May, zrobiłeś to, co myślę?
Ukradł mi kluczyki. Niech cię szlag, James!
-Oddawaj kluczyki. -To taka zabawa.
-Musisz go znaleźć. Jest w sklepie. -Oddawaj.
No nie! Nie znowu!
Hammond został, by szukać kluczyków...
Co to za debilne żarty?
Tymczasem ja i James ruszyliśmy do wioski z legendarnym skarbem.
To auto strasznie wszystkich śmieszy.
Gładka droga. O jedenastej będziemy na miejscu.
Droga, niestety, była jednak innego zdania.
Droga krajowa numer 5, tak to się nazywa.
Prawdziwy rock crawling.
Ja mam lepsze określenie.
Piekło.
Dobra, co mam robić?
Nie wiem. Chyba pojadę tędy.
Problem w tym, że nie widzę drogi. Maska jest wielka jak boisko futbolowe.
Jak grubas, który nie widzi swojego siusiaka.
Boże w niebiesiech.
Znalazłem kluczyki. I szybko tego pożałowałem.
Boże!
Muszę się wydostać z tych kolein.
Będzie trzeba się trochę powyginać.
Dalej, piracie, nie poddawaj się.
Szlag!
Nie wiem. Wymiękam.
Zmieliłem gąsienicę...
To wasz samochód?
...i zablokowałem drogę.
Ludzie zaczynają się irytować,
bo wstrzymuję ruch. Robi się korek.
To droga krajowa, główna arteria.
Najważniejsza ze wszystkich.
Ale przynajmniej poznałem prawdziwego pirata.
Jednak gdy z nim pogadałem...
Proszę powtórzyć powoli. Po francusku.
...uświadomiłem sobie, jak bardzo się myliłem.
Dokonałem pewnego odkrycia.
Ten gość się żeni. Jedzie na ślub.
Dlatego tak wygląda.
Nie jest piratem. To pan młody.
A ja wstrzymałem jego orszak weselny.
Jezu!
Tymczasem nieco dalej...
Dobra, przyznaję. To najgorsza trasa świata. Mary miała rację.
Jeszcze się okaże, że Mary to napakowana babka, która jeździ koparą.
To bardzo źle brzmi.
To chyba niemożliwe.
By tędy przejechać, trzeba to wysadzić.
Nie da się tu wjechać, bo już stąd widać,
że bentley po tym nie przejedzie.
Niestety nie mamy dynamitu.
Musimy więc podjąć radykalne działania.
Pracować zespołowo.
Nieco na lewo i w dół. Teraz jedź.
Musisz!
Ostrożnie. Właśnie tak.
My zmagaliśmy się z trudnym terenem,
a Hammond, kiepską francuszczyzną,
dogadywał się z gośćmi weselnymi.
Przepraszam. Teraz chciałbym....
Ty zrób to samo.
By poszło szybciej,
postanowiłem zdjąć gąsienice i z powrotem zamontować koła.
Ponieważ weselnicy spieszyli się do kościoła,
pan młody i jego kumple chętnie mi pomogli.
Kolejni goście.
Tymczasem nasza gehenna trwała nadal.
Jak on to robi, u licha?
Bentley continental przedziera się przez głuszę.
Jednak największym zaskoczeniem okazał się caterham z napędem na dwa koła.
Jedź, samochodziku. Przednie koło wisi w powietrzu.
Jezu, udało się. Widzieliście?
Przypominam, że to auto wyścigowe.
Orszak weselny stoi w korku już od dwóch godzin.
Jednak dzięki anielskiej cierpliwości
udało mi się zamontować koła...
Super, merci.
Przepraszam.
...zjechać na bok...
i ruszyć w dalszą drogę.
Mam teraz problem z prześwitem. A raczej z jego brakiem.
Teraz to zwykły focus RS.
Droga nadal była fatalna,
w dodatku zrobiło się wąsko.
Musiałem zastosować zmyślną metodę kierowania ruchem
wynalezioną przez lokalsów.
Ty pobiegniesz i zatrzymasz auta.
-Dobra. -Takie masz zadanie.
Właśnie poprosiłem młodego chłopaka, żeby pobiegł
zatrzymywać auta z drugiej strony.
Co kazałeś mu zrobić? Zatrzymywać je
w miejscu, w którym damy radę przejechać?
Zgadza się.
Będzie wstrzymywał ruch w odpowiednim miejscu.
Udało się. Sprinter, jak nam się przedstawił,
okazał się mistrzem w kierowaniu ruchem.
Taką obsługę to ja rozumiem.
Dam mu kupę forsy, bo ciężko na nią zapracował.
Niestety mój skąpy koleżka
nie dogadał się z moim nowym znajomym.
Musiał więc mijać nadjeżdżające auta...
Jezu.
...w niezbyt dogodnych miejscach.
Nie mogę wycofać.
Nie mogę. Musiałbym się cofnąć o sześć kilometrów.
James jest uparty, ale ponieważ napotkał spory opór,
musiał uciec się do kiepskiej angielszczyzny i użyć wciągarki.
Przyczep do drzewa.
Przejeżdżacie.
Dobrze.
-I pomożecie mi na dół... -Okej.
Wyżej. Wokół gałęzi.
Przyczepiwszy linę, zacząłem wciągać auto.
Dobrze?
Przejedziecie?
Dobra robota.
Tymczasem goniący peleton ford, ku mojemu zaskoczeniu, dawał radę.
No, jedź.
Kurczę, co za maszyna!
Tak jest. Grzeczne autko.
Gorzej było z kierowcą.
Byłem w trasie od dziesięciu godzin
i czekała mnie kolejna zarwana noc.
Postanowiłem coś zjeść.
Dostaliśmy prowiant do spożycia w nagłych wypadkach.
Zrywam tę część
i mam jedzenie, pewnie fasolę z kiełbasą albo coś.
To wkładam tutaj i wlewam odrobinę wody.
To wywołuje zapewne jakąś reakcję chemiczną
z czymś, co jest w tej torebce.
Chyba nie działa.
Nie nagrzewa się. Termofor wydziela więcej ciepła.
O, pęcznieje.
Boże! Nie! To jest...
Za gorące! Poparzyłem sobie jajka!
Gdy Hammond gotował sobie jądra, my jechaliśmy naprzód. Ledwo.
Zostało nam jeszcze piętnaście kilometrów.
Potrafię się czołgać szybciej, niż my się teraz poruszamy.
I znowu.
Clarkson, stój. Jakiś pan ma kawałek twojego samochodu.
Jedź, bentley. No, dalej.
Robi się ciemno.
Nie wierzę. Nie dotrzemy dziś do tej cholernej wioski.
Nie udało nam się przejechać 25 kilometrów w jeden dzień?
Nic nie widzę.
Na całym świecie nie ma tylu lamp, by oświetlić tę zgrozę.
Postanowiliśmy rozbić obóz,
zostawiwszy Hammonda z jego wozem i poparzonymi klejnotami.
No, dawaj. Naprzód.
Dzięki wytrwałości focusa i pomocy miejscowych
wciąż jeszcze nie wypadłem z gry.
Jazda po muldach.
Droga robiła się coraz bardziej wyboista.
Ale nie zamierzałem się poddawać.
Przejechaliśmy. Tak jest.
Aż tu nagle...
Szlag. Momencik.
Cholera. Poszło mi sprzęgło.
Tak. Nie mam sprzęgła.
Pedał wpadł w podłogę.
Kurwa!
Już po mnie.
Sprzęgła przecież nie naprawię.
Nie mam zapasowego.
To koniec. Nie pojadę dalej.
Pierwszy raz w historii naszych przygód straciliśmy wóz.
Nie było jednak czasu na żałobę.
O świcie ruszyliśmy dalej,
chcąc jak najszybciej dotrzeć do wioski Jamesa.
Lubię spacery, ale po Lake District. Tam jest normalna pogoda.
Jak leci? Widziałeś, jak moje auto sobie radzi?
Sprinter znów wziął się do pracy.
Niesamowite. Dziękuję.
Merci bien, merci.
A Kapitan Harpagon znów mu nie zapłacił.
Możesz trochę cofnąć?
Nie, cofnij trochę.
Szlag.
Gdy się tak wlekliśmy,
wielki bentley zaczął słabnąć.
Temperatura rośnie.
Przekroczyła stan alarmowy. Muszę się zatrzymać.
Problem w tym, że tu jest osiem chłodnic.
Nic nie widzę. Nie mogę się do nich dostać.
Gdy Jeremy próbował naprawić silnik, gapiąc się na niego,
ja dotarłem do celu – wioski Seranambe.
Witam.
Muszę tylko rozgryźć szyfr do końca i zgarnąć skarb.
W kryptogramie jest...
Jest znak X, ale to nie miejsce ukrycia skarbu.
To byłoby zbyt oczywiste.
Są też liczby – kroki, nie mile czy kilometry.
Ale nie wiem...
co znaczy znak X.
Jeśli chodzi o budynki, to już ich nie ma.
Drzewa też są w innych miejscach.
Tylko ukształtowanie terenu się nie zmieniło. Ale tu jest płasko.
Z bentleyem było nieciekawie.
Zdjąłem cały przód i znalazłem to.
To część systemu chłodzenia. Odpadła końcówka.
Jeśli nie uda mi się naprawić tego węża,
MFB odpadnie z gry.
Ja natomiast miałem powody do optymizmu.
Chwila, moment.
Kościół.
Kościoły zawsze buduje się w tych samych miejscach.
Ten znak X to może być koślawy krzyż.
Czyli od tego krzyża na północ
trzeba przejść 120 kroków. Tam jest skarb.
Gdy dotarłem na miejsce...
117, 118, 119, 120. Tu.
...zjawił się Hammond.
Więc dobyliśmy szpadli i zaczęliśmy kopać.
Jak myślisz, gdzie jest?
-Kto? -Jeremy.
Był jakieś dwa kilometry za mną. Na wzgórzu niedaleko wioski.
A potem straciliśmy łączność.
Od tego czasu się nie odzywał.
To się nie uda. Końcówka odpadła...
Tym razem od tej tego.
Dlaczego wszystko się rozpada?
Boże przenajświętszy.
Nie potrzebujemy go z dwóch powodów.
Po pierwsze nie wierzy, że tu jest skarb.
A po drugie i tak by nie kopał, prawda?
Podzielimy się łupem między sobą.
Tak. Po 50 baniek na głowę.
Czterdzieści dziewięć i pół. Odpalimy trochę ekipie.
James i Richard mieli jednak pecha,
bo dwie godziny później zjawił się trzeci do podziału.
Co się tu, do ciężkiej cholery, dzieje?
Nie ma go tu, prawda?
-Skąd wiesz? -Bo go nie widzę.
-Jeszcze. -...już by tu był.
Nie zbudowali tu chyba Eurotunelu, co?
O, cześć.
Gdzieś ty bywał, baranie?
Robiłem sobie manicure ze smaru.
-Ojej. -Czemu?
Dostosowywałem maskę do madagaskarskich warunków.
Nieważne.
Po kiego grzyba wykopaliście dziurę
na środku boiska w tym uroczym miasteczku?
Bo tu jest skarb.
-Tu go zakopał? -Nie.
A zatem tym straszliwym, choć nietrudnym do przewidzenia rozczarowaniem
-pora... -Chwileczkę.
To jeszcze nie koniec? O co chodzi?
-Wczoraj mijaliśmy wyspę, pamiętasz? -No.
Nazywają ją Wyspą Piratów.
W sumie byłoby logiczne,
gdyby nie zakopał skarbu tutaj, gdzie ktoś mógł go znaleźć,
ukryłby go na Wyspie Piratów.
Pewnie tam właśnie jest. Zastanówcie się.
Od dawna wiesz, że to jest Wyspa Piratów?
Od zawsze.
Ze strachu przed gniewem miejscowych piłkarzy
szybko ewakuowaliśmy się z wioski.
Dalej, wjeżdżaj.
No weź!
No, już. Do góry.
TN-19032, tu James.
Wasi ludzie zabierają piwo z pokładu. A mieli je tam załadować.
Podczas gdy Tintin i Kapitan Baryłka wjeżdżali na pokład,
ja zapłaciłem Sprinterowi i sprawiłem mu nowe buty...
Tak? Bon?
...po czym sam się zaokrętowałem.
Wreszcie.
Świetnie. Najpierw dziura w boisku, teraz zniszczyli plażę.
Czy to ten sam prom, co ostatnio?
Tak. Wynająłem go. Jest nasz.
Gdy wszyscy wsiedli na pokład wypełniony skrzynkami z alkoholem Maya,
wręczyłem mu prezent w sam raz dla kogoś,
kto właśnie rozkopał jedyny obiekt sportowy w mieście.
-To magiczna tablica rejestracyjna. -Serio?
Naprawdę.
Nasi widzowie nie będą mogli jej odczytać.
Jest widoczna tylko gołym okiem.
Mocny przekaz.
Nie możecie jej odczytać, bo jest magiczna.
Widać, co tu jest napisane.
Tylko jeśli nią nie ruszasz.
Sprawdźmy, jaki czar na nią rzucono.
Montażysta powiedział,
że masz jej nie zakładać, bo nie da rady jej rozmyć.
To byłoby zbyt kosztowne. Rozumiem.
Postaw ją sobie na biurku.
Podnieśmy tę rampę i ruszajmy.
-Dobra. -Rampa w górę.
Ponieważ czeka nas rejs...
WYSPA PIRATÓW
...Richard wyciągnął literaturę przedmiotu.
Oto i on. Olivier Levasseur. Myszołów.
Tu mamy krzyż. Rysunek krzyża na jego statku.
Tymczasem May i ja podsumowaliśmy naszą dotychczasową podróż.
Całkiem zdziczałeś w tej dżungli? To twój mocz?
Nie. To Chablis.
Tak czy owak, w mniej niż tydzień
przebyliśmy ponad 223 kilometry.
Dwa z trzech wozów są wciąż na chodzie.
To wielki sukces.
To właściwie nie jest samochód. Raczej duży resorak.
-Wyścigówka. -Tak.
Dołożyłem jej tylko większe opony.
Opowiem ci o offroadzie w bentleyu.
To auto jest przepotężne.
Czułem się jak świadek narodzin nowego świata.
Otaczała mnie boska moc.
Byłem jak Jeździec Apokalipsy.
A ty byłeś jak konik polny. Albo koza.
Opowiem ci o caterhamie. O tym, jak się w nim czułem.
Jakby ktoś zaprosił mnie na finał mundialu
i zaoferował miejsce dla VIP-ów wewnątrz piłki.
Ja wolę być świadkiem narodzin świata.
A nawet jego stwórcą. Ty nie miałeś nad niczym kontroli.
Siedziałeś wewnątrz piłki, którą kopali inni.
Ja panowałem nad wszystkim.
Tu będzie kontynent. Księżyc będzie sterował pływami.
Będzie wspaniale. Tu będą płyty tektoniczne.
Stworzenie świata tak nie wygląda.
-Wygląda. -Nie.
-Nikt tego nie zaplanował. -Tak czy siak,
twoje auto wygląda ohydnie.
Aż widać, jak pełzają po nim zarazki.
Gdy przejechałeś przez jezioro fekaliów,
skąpałeś się w nich cały.
Gdy ja przez nie przejechałem,
moja przednia szyba chwilowo zbrązowiała,
po czym wróciłem do pławienia się w klimatyzowanym luksusie.
Moje auto jest lepsze.
-Nie jest. -Nawet się nie ubrudziłem.
Nie to było naszym celem. Nie mieliśmy być czyści,
-tylko znaleźć skarb na Madagaskarze. -Którego nie ma.
-Tego nie wiesz. -Wiem.
-A skąd? -No dobra.
W szkole też bazgrałem po książkach. Rysowałem nauczycieli.
Teraz narysowałem kogoś lepszego.
WAL SIĘ, GRUBY CLARKSONIE
Wkrótce potem dotarliśmy do Wyspy Piratów i przygotowaliśmy się do zejścia na ląd.
Clarkson! Gdzie moje buty?
Po opuszczeniu pokładu James i ja doznaliśmy lekkiego szoku.
Matko jedyna. Asfaltowa droga.
Fajna, co? Czuję, jakbym stąpał po miękkim dywanie.
Wraz z asfaltem wrócił też zasięg telefonii komórkowej,
prąd i sklepy.
Nawet jest restauracja.
James i Richard mogą wykopać im dziurę w kuchni.
Pozbawić ich środków do życia. No bo czemu nie?
Tymczasem Tintin znalazł sobie nowy środek transportu.
Tak, jadę rikszą, ale nie taką zwykłą.
Wiezie mnie pirat.
Jest bardzo wygodna.
Hammond kupował idiotyczne pamiątki...
-Jedną? -Trochę bardziej piracką.
...a ja znalazłem hotel, żeby May miał gdzie pracować nad szyfrem.
Rano wyruszyliśmy z Jamesem w drogę,
nadal przekonani, że miejscowi śmieją się z jego auta, nie z niego.
Wczoraj zaliczyłem przełom.
Szyfr Myszołowa wspomina o tureckim psie.
Nie chodzi jednak o czworonoga z Turcji,
tylko o psa pozbawionego sierści.
Gdy przyjrzałem się mapie wyspy, stwierdziłem, że wyspa ma kształt psa.
A na jego uchu jest plaża.
Właśnie tam jedziemy. Sądzę, że tam zakopano krzyż.
Jestem tego absolutnie pewien.
Wkrótce dotarliśmy do opuszczonej plaży,
która w ogóle nie przypomina ucha psa.
Moi koledzy natychmiast zaczęli gadać głupoty.
-To jest to? -Tak.
-Jesteśmy na miejscu. -To ma sens.
-Dla bohatera kreskówki. -Dla pirata ściganego przez Royal Navy,
który chce ukryć skarb, nim go dorwą.
To idealne miejsce. W piachu łatwo się kopie.
-Może nawet na nim stoimy? -Może.
-Może jest pod naszymi stopami. -Możliwe. Ale plaża jest duża.
Rozdzielimy się i ją przeszukamy, tak, by niczego nie przegapić.
-Hammond, ty sprawdź tę część. -Chętnie.
Ja przeszukam środek, a ty tamten koniec.
Dobra. Do roboty.
Przejechaliśmy taki kawał. Szukajmy skarbu.
Szukaliśmy stukilogramowego złotego krzyża.
Wykrywacz metali mógł znacznie ułatwić nam to zadanie.
Sprawdzę, czy działa.
Powinien wykryć moją protezę stawu kolanowego.
Tak.
Zdecydowanie działa.
Możliwe, że nasze znalezisko okaże się nieco makabryczne.
Piraci często zakopywali jeńców razem ze skarbem,
żeby ich duchy chroniły ukryte kosztowności.
Ja tymczasem podszedłem do sprawy po bożemu.
Przeszukanie plaży trochę potrwa,
więc zamontuję cztery wykrywacze metali na tej przyczepce,
dzięki czemu przeszukam czterokrotnie większy teren za jednym zamachem.
Jako że nasze poszukiwania miały przebiegać w potwornym upale,
uznałem, że zacznę od zbudowania schronienia.
Doskonale.
Późnym rankiem mój wykrywacz metali był gotowy.
Podejdźmy do tego systematycznie.
Ślady kół wskażą mi,
którą część plaży sprawdziłem. To jak oranie pola.
Kurczę.
Przerobiwszy przyczepę do wykrywania metali
na sanie, wróciłem do pracy.
Pięćdziesiąt baniek. Nieopodatkowanych.
Późnym popołudniem Tintin i Baryłka byli zmęczeni i wnerwieni.
No, zapikaj wreszcie.
Na szczęście ja skończyłem budowę altanki.
Zapraszam na bananowe daiquiri.
Co to ma być, do cholery?
Mówiłem, że zbuduję schronienie.
-I zbudowałem... -Bar.
Bardzo mi przykro, że schronienie w kształcie baru
nie spełnia twoich oczekiwań.
Dzięki za drinka.
-Wyśmienity. -Dziękuję.
A teraz może się trochę wysilisz i nam pomożesz?
Szukamy Ognistego Krzyża z Goa, wysokiego na dwa metry, ze złota,
-wysadzanego rubinami... -Powiedzieć wam, gdzie on jest?
Tam, gdzie pozostałe pirackie łupy.
-W podziemiach Watykanu. -Nieprawda.
Nieprawda.
Skarb istniał. Na sto procent.
Francuskie władze obiecały Myszołowowi ułaskawienie,
jeśli tylko odda im Krzyż.
-A on go ukrył. -Zaraz.
-Co zrobili Francuzi? -Powiedzieli Myszołowowi,
że go ułaskawią,
jeśli przywiezie Ognisty Krzyż do Francji.
On odmówił i go ukrył.
To nie jest żadna piracka legenda.
Te informacje pochodzą z recenzowanych źródeł naukowych.
Wiemy, że skarb istniał, a dowody wskazują, że ukryto go tutaj.
Ale zgodzicie się,
że nigdy nie znaleziono żadnego pirackiego skarbu.
Bo wszystkie są gdzieś zakopane.
Tutenchamona też szukano wiele tysięcy lat.
-Aż go znaleziono. -Właśnie.
Więc jest szansa, że znajdę ten krzyż?
-Tak. -Jest.
A jak pójdę go trochę poszukać, to będę mógł tu wrócić?
-Nie trochę. -Zrób to porządnie.
-Podzieliliśmy się pracą. -Jeśli zrobię to porządnie,
-będę mógł wrócić? -Tak.
Jeśli go poszukasz i go tu znajdziemy...
Uczcimy to w twoim barze.
Dobra. Przekonaliście mnie.
-Spotykamy się w barze. -Tak, za 20 minut.
-Raczej nie. -Trochę później.
Dam radę w 20 minut.
Hammond i May wrócili na swoje odcinki,
a ja zacząłem przeszukiwać swój.
Pięć.
Jeśli planujecie w ten sposób przekopać swój ogródek,
róbcie to ostrożnie.
To jest lont.
Jeden koniec przyczepiam tutaj,
a drugi podpalam.
Będę miał trzy minuty na ucieczkę bentleyem,
zanim to wszystko wybuchnie.
Cudnie.
To nie będą trzy minuty. Cholera!
Odpalaj!
Wyłącz to!
Kontrola trakcji! Nie!
Jezu!
Zaletą tego rozwiązania było to, że gruntownie przekopałem plażę.
Wadą zaś...
Masz coś?
Nic, a ty?
Nie. A jemu został już tylko ten kawałek.
Czyli nic tu nie ma.
To irytujące, bo – serio, nie zmyślam –
właśnie dostałem maila...
DO JEREMY'EGO CLARKSONA
SUPERJACHTY – CZARTERY OFERTA NA SEZON ZIMOWY
To musi boleć.
-Chłopaki. -Co?
Słuchajcie, chyba...
Słyszycie? Mam coś!
Dawajcie łopatę!
Coś tam jest.
Jezu. Co to?
Co to jest?
Święty Graal.
Szlag.
I tym straszliwym rozczarowaniem pora zakończyć program.
Jeszcze jakieś wspomnienia z dzieciństwa?
Nie, nic.
Czyli kończymy. Dziękujemy za uwagę.
Do zobaczenia.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski