...sabik na kaming makita ang mga racer.
Kumusta? Narito tayo ngayon sa Timog ng France, halata naman.
Kaso, hindi ito ang bahagi ng France
kung saan kaliwa't kanan ang naka-topless
at mga bilyonaryong Russian na nakasakay sa yate.
Nasa ibang bahagi ito.
May layo itong 5,700 milya pa-timog sa Timog ng France.
Isa itong maliit na isla ng bulkan sa Indian Ocean na tinatawag na Réunion.
Kakaiba lang dahil hindi ito nakahiwalay sa France.
Bahagi ito mismo ng bansa.
-Ang flight mula Paris papunta rito, -Oo.
ang pinakamahaba sa loob ng isang bansa.
Dahil nasa France ka pa rin.
At dahil magkaiba ang oras,
dito unang nagkaroon ng palitan ng Euro.
Kapalit ng isang supot ng lychee.
-Ang galing. -Ayos 'yon, May.
Nakita mo 'yon?
Para maging angkop sa lugar na ito,
nagdala ako ng V8 Bentley Continental.
Nagsimulang makilala ang Bentley maraming taon na ang nakalipas
sa Le Mans, na nasa hilagang bahagi ng France.
Pero nagbago na ito.
Ito na ang pinakasikat na brand sa timog ng France.
Wala namang masyadong pinagbago.
Malaki at bigatin pa rin ito.
Ganyan!
Ito ang unang pagkakataon sa pagbiyahe namin
kung saan matino't disente ang gamit kong kotse.
Anuman ang pinaplano ni G. Wilman, makakaya nito.
Pero, mas maganda ito.
Ito ang Ford Focus RS, ang pinakabagong bersyon.
350 brake horsepower mula sa four-cylinder turbocharged engine.
Nasa 1,500 kilo lang ito. Magaan at maasahan.
May torque vectoring.
Nakakapagbigay ito ng hanggang 70% ng kabuuang power sa axle.
At pwede iyong mailipat sa isang gulong.
At ang maririnig mong ugong...
Talaga namang nakakagana.
Kumusta kayo? Gaya ng inaasahan n'yo, handa ako rito.
Ito ang dala ko. Ang Caterham.
310R, sa partikular.
Aaminin ko, medyo pahirapang sumakay. Pero kapag nasa loob
ka na, kakaibang ligaya ang mararamdaman mo dahil nabuo ang kotseng ito noong '50s,
idinisenyo ni Colin Chapman, bilang self-assembly, weekend racing car.
Ito ang parating hinahanap online ng mahihilig sa sasakyan.
Ikaw mismo ang magkakabit ng manibela.
Isara na ang pinto, mag-seatbelt at magsisimula na tayo sa pang-arangkada.
-Ang ganda nito. -Sinabi mo pa.
Bakit kaya nasa labas ang kill switch?
Ipapatong ko rito, 'wag mong iwawala.
Sige, alis na ako.
Huwag kang salbahe, Hammond.
Maliban sa nakakalungkot na pwesto ng kill switch,
wala na akong mahahanap na mas magandang gamitin kaysa rito.
Kung gusto mong maramdaman ang daan,
gaya ng pagliko at pagpapalit ng gear
at pagtapak sa pedal, ito ang bagay sa iyo.
Wala itong traction control, o brake assist,
wala ring adaptive suspension, at flappy paddle.
Maski airbag, wala ito.
Simpleng kotse lang siya.
Tamang-tama.
Ngayong naipasyal na ang mga kotse namin sa islang ito,
nagkita-kita na kami.
Maligayang pagbabalik sa EU.
Sikat ng araw, magandang tanawin, at masarap na kape.
Heto na ang ASBO boy.
Kumusta naman ang sakong mo?
Nasasanay naman na ang binti ko.
Ito ang kalsada sa tabing-dagat sa palibot ng hilaga hanggang hilagang-kanluran.
Maraming nahuhulog na bato rito.
Sinubukan nilang solusyunan
sa pamamagitan ng pagsabit ng net sa gilid ng talampas,
pero hindi 'yon umoobra.
Kaya ang naisip nilang solusyon ay talaga namang kakaiba.
Nagtatayo ang France ng kalsada sa may dagat.
Idinisenyo itong may panlaban sa 30 talampakang alon,
at nagkakahalaga ang obrang ito
ng 12 milyong pound kada kilometro
at may haba iyong 12 kilometro.
Ito na ang pinakamahal na tarmac sa buong mundo.
Naisip kong ang mamahalin at
kahanga-hangang kalsadang ito ay may malaking pakinabang.
Kaya naman...
Hindi ko alam ang itatawag dito.
Pinakamahina ang power nito pero pinakamagaan.
May turbocharging at four-wheel drive kami ni Hammond,
at hindi mo gugustuhing makalaban sa karera.
Pero, may launch control ang kanya.
Pero mukhang hindi niya alam kung paano.
"Trip"? Hindi 'yon ang hinahanap ko. "Settings."
Bakit hindi ko mahanap?
Lumabas ng kotse niya si Jeremy.
-"Launch control." -Ang launch control ni Hammond...
-Talaga? -Oo.
Abala lang naman 'yon. Dahil hindi naman...
-Para saan ito? -Lubayan mo.
Ano 'to?
-Alam mo kung ano 'yan. -Hindi kaya.
Bakit nasa labas ang ignition key?
Kung sakaling mabangga ka.
Ano ba 'yan? Huwag mong iwawala.
Nang maayos muli ang kotse ni May
at nahanap na ni Hammond ang hinahanap niya, nagsimula na kami.
Hindi ko alam kung 'yong lalaking naka-vest ay tagabilang,
o maghahagis ng molotov.
Isa, dalawa, tatlo!
Grabe!
Maganda ang umpisa nila.
Binibilisan ko na habang nangunguna ako.
152 horsepower lang ito.
Ngayon naman, bilisan pa natin lalo.
Nahuli ako doon.
-Pasensya na kayo. -Ano ba 'yan?
Wala na, talo na ako. Ako ang kauna-unahang natalo sa kalsadang ito.
Sa kauna-unahang karera dito sa Réunion coastal road,
ang nagwagi ay ang Bentley.
Tingnan natin ang mukha niya.
Sabi ko na nga ba.
Pagkatapos mabinyagan ng karera namin ang kalsada,
Nag-text sa amin si G. Willman.
At pinapapunta niya kami sa isang sementeryo sa bayan ng St. Paul
kung saan kami bibigyan ng karagdagang tagubilin.
-Uy. -Bakit?
Mayroon akong papel dito.
-Galing kay Neville? -Tama ka.
Ang nakasulat, "Noong 1730, sa Réunion, may lalaking nagngangalang La buse..."
Siya 'yon.
"ang binigti sa krimeng pagiging pirata."
Ito ba siya? Dati siyang... Ano nga?
-Namuno siya sa mga pirata. -Kilala mo?
Oo, ang tawag sa kanya ay The Buzzard.
Hindi pa ako tapos, baka pwedeng tumahimik kayo.
"Bago siya bitayin, may itinapon siyang mensahe sa mga tao
"kung saan niya ibinaon ang kayamanan.
Nariyan ang kopya ng mensaheng iyon."
-'Yan ba 'yon? -Ito nga.
-Basura naman 'yan. -Pakinggan n'yo.
"Maaaring kasama sa kayamanan niya ang Fiery Cross of Goa,
"isang 220 lbs at may 7 talampakang taas na gintong krus na puno ng ruby
"at nagkakahalaga ngayon ng 100 milyong pound."
Ano naman?
"lutasin n'yo ang code at hanapin 'yon.
"Nagmamahal, Neville Wilman."
-Maghahanap tayo ng kayamanan. -Tama ka riyan.
-Seryoso? -Naniniwala ka ba sa mga pirata?
Ano'ng klaseng tanong 'yan? Pirata sila, 'yon na 'yon.
Sila 'yong mga nagbabahay-bahay
at nag-aalok ng mga cd sa murang halaga.
'Yon ang mga pirata.
Ngayon, oo. Pero dati, ibang pirata ang mayroon sila.
-Aalamin natin 'yan. -Oo.
Saka natin malalaman kung saan ibinaon nito...
-Tama. -...ang kanyang kayamanan?
Gano'n na nga.
Paano mo malulutas 'yan?
Tuwang-tuwa naman siya.
Malinaw ang nangyayari dito. Mahilig siya sa mga pirata.
Itong isa naman... Saan ba? Mga code? Sudoku?
-Crosswords. -Ano'ng gagawin ko?
-Pirata tayong lahat, hati-hati sa yaman. -Ayaw ko nga ng pirata!
E 'di wala kang parte.
Kung gusto mong makihati sa £100 million,
pwede ka namang makisali. Tumulong ka sa paghuhukay.
-Ano ba naman 'to? -Ayaw mo talagang mapartehan?
-Kung mayroon, bakit hindi? -Gano'n?
Pagbalik sa hotel, sinimulan ko na ang code
habang nakaupo ang dalawa sa likod ko at nang-aasar.
Makakatulong ba kung gagawan kita ng makinang may bakal, tanso, at transistor?
Ang sabi nila kapag daw uminom ka ng tubig habang nakatingin...
-Paano kung ang A ay 1, ang B ay 2... -Oo nga naman.
-Sandali lang. -Ano?
-May maganda akong ideya. -Ha?
Ano kaya kung lumayas kayong dalawa at pabayaan ako sa ginagawa ko?
Nakakaantok ang bahaging ito. 'Di mala-piratang inaasahan ko.
Kaya naman iniwan na namin si James sa ginagawa niya.
-Sayang naman, hindi tayo makalangoy. -Bakit hindi?
-Labag 'yon sa batas. -Ipinagbabawal lumangoy?
Totoo nga.
Dahil simula 2011 hanggang 2016,
may 43 nakamamatay na pag-atake ng pating sa buong mundo.
19 ang nangyari dito sa Réunion.
-Diyan? -Oo.
Mababaw lang. Kung may pating, tatalon lang tayo.
Parang nagawa na natin 'yon noong 2013.
Binabasa mo lang kapag pirata?
Kapag nakakita ka ng barko, mapapabasa ka.
Nakakapanabik. Tungkol sa paglalakbay.
Gaya ng Lioness of Brittany, 1330.
May 5 o 6 siyang itim na barko, ang tawag ay Black Fleet.
Kulay itim mga iyon at may pulang bandila. Astig 'di ba?
Wala na kaming magawa sa pangatlong araw,
kaya binalikan namin si James at kinumusta.
-May napala ka na? -Oo.
Ano?
"Pagkadaan sa asong may dalawang ulo, kumuha ng pulot-pukyutan."
'Yan lang sa loob ng 3 araw? Iyang nakasulat diyan?
Wala namang ibang impormasyon.
Alam n'yo namang dito nila binitay si Le Buse sa Réunion?
-Oo. -Pero inaresto nila siya sa Madagascar.
Syempre, hindi niya
naman isasakay 'yon
sa barko papunta sa huling hantungan niya, tama?
Kaya malamang sa Madagascar nakabaon ang kayamanan.
Kailan mo pa 'yan alam?
Simula 10 taon ako.
Bakit ngayon mo lang sinabi?
Naisip ko lang na nangyari na ito
dati at nagkamali ako noon dahil
dapat hinintay ko kayong maging handa,
kaya naman ngayon ko lang sinabi.
Baka nasa Madagascar 'yong Asong may Dalawang Ulo,
pero dito ko pilit hinahanap sa Réunion.
-Kailangan nating pumunta roon. -Tama.
-Hindi naman malayo. -Talaga?
Pero hindi natin madadala ang mga kotse natin.
-Bakit? -Hindi kaya.
Sobrang hirap ng daan sa Madagascar.
-Paano mo nalaman? -May naging kaibigan
ako noong bata pa ako, si Mary, na nasa wildlife conservation
at sinabing mahirap magmaneho doon ng kotse.
-Ang dami na nating napuntahan. -Malalala pa.
Tama ka.
Siya rin, naikot na niya ang Africa...
Pero mas matindi raw sa Madagascar?
'Yon lang ang halos bukambibig niya at kung
paano siya naipit. Nang ilang araw.
Gawan natin ng paraan.
-Caterham ang akin. -Madali lang 'yon ayusin.
-Paano? -Ewan ko, paganahin mo ang imahinasyon mo.
Nakahanap kami ng workshop.
-Habang nagsisimula na si James... -Simulan na natin.
...namili kami ng kit ni Richard.
Hello. Mayroon kayong...
Alam mo 'yon?
Sir, may battery connector kayo?
Wala.
'Yon lang pala ang tawag nila do'n?
Dahil 'yon naman ang tawag talaga.
-Wala kayo? -Kung anu-anong ginawa mo!
Inarte ko lang naman.
Pwede mo namang sabihin na lang.
Pagkatapos makapamili at makapag-ayos,
naglayag na kami patungong Madagascar.
Pagkatapos ng 2 araw, nakadaong na kami sa Tamatave.
Kumusta ulit?
Ito ang ginawa ko.
Magaan na ang kotse ko, na bagay sa ganitong biyahe.
Mas malalaki na ang gulong.
Para kayanin ang daan at mas tumindi ang kapit. Iyon na 'yon.
Pero itong si Jeremy, halatang maraming binago.
Ipapaliwanag ko ito, tamang-tama lang.
Nagkabit ako ng winch dito sa steel platform
at may armor-plated steel ako
mula sa harap hanggang likod na pinadaan sa ilalim.
Galing sa motor ang mga headlamp.
Kinailangan ko ang espasyong nagamit ng mga ilaw para sa mga snorkel na ito
na pinagkasya ko, para makaya ng kotse ang 6 na talampakan sa ilalim ng tubig.
Maliban doon, pinalitan ko rin ang gulong ng mas malalaki.
Pero maliit pa ito kung tutuusin.
Para mapagkasya ang orihinal na preno.
Pinalitan ko 'yon ng mga preno galing sa Golf GTI.
Pagkatapos, inilipat ko ang preno at fuelline sa loob
para maingatan sila, at tinanggal ko ang air suspension,
at pinalitan ng long travel shock at steel coil.
-Sa loob lang ng 2 araw? -Kinaya ng workshop.
-Kumpleto sila. -Sabagay.
Kaya nagawa ko ang lahat ng ito.
Napahanga mo ako.
-Alam mo? -Ano?
Ganito ang buhay sa labas ng EU.
Sa Réunion, mayroon pang maaayos na kalsada, at mga BMW.
May mag-aalok pa sa'yo ng alak.
-Dito... -Pasensya na.
Parang lason ang mayroon sila.
Habang nag-uusap kami tungkol sa Brexit, dumating na si Hammond.
Ayos.
Oo. 'Yong bandera, at?
At marami pang iba.
Sabihin ko. Pininturahan ko ng itim, may bungo.
Oo, may bandera.
Full roll cage sa labas.
At para sigurado,
nilagyan ko ang harap at likod ng girder.
Tinaasan ko ng 19 na pulgada ang suspension
para higit 23 pulgada ang taas
At, kung titignan n'yo rito, ang gilid...
Oo nga.
Alam mong ginawa n'ya?
Henyo ang ginawa ko.
-Nakalimutan n'yang may gulong naman. -Triangle ang nilagay.
Matapos ang lahat, bumalik na kami sa problema. Ang code.
Siguro, May, dahil kaunti lang ang ginawa mo sa kotse mo,
binigyan mo ng oras ang paghahanap ng kayamanan,
kung totoo man 'yon.
-Oo. -Talaga? Nasaan?
-Ewan ko. -Hindi mo pa alam?
'Di ko alam. 'Yong asong dalawa ang ulo, at lemon, at loro, 'yon pa rin.
Alam n'yo ba na inaresto si La Buse sa bayan ng Libertalia,
doon nakatira ang mga pirata dati,
at may mga batas sila roon.
Siguro, doon niya itinago bago siya maaresto.
Dati mo pa ba alam 'yan?
Oo.
May iba ka pa bang dati pa alam
na maaaring makatulong sa atin?
-Wala na. -Ang Libertalia na 'to.
Saan 'yon?
-Norte. -Gaano kalayo?
Isang daang milya.
-Sigurado ka? -Oo, norte mula rito.
Isang daang milya pa-norte.
Hindi mo agad sinabi.
Kasi nga, nag-iisip muna ako,
sinisigurado kong dapat sabihin,
ayaw kong mapahiya.
Gamit ang impormasyon ni Kapitan Hammond, lumarga na kami.
Mayroon ako noong isang ayos na kotse,
isang karayom, at ginawa ko iyong chainsaw.
Hindi ko maintindihan ang mga pirata.
Kung sasabihin mo kay Tom Hanks na astig ang mga pirata,
hindi e, lumulutang na magnanakaw lang sila.
Sabi rito na may problema raw ang air suspension ko.
Alam ko, tinanggal ko kasi.
Bakit ko ba tinanggal?
Dahil 'di gaya ng sinabi ni James, matino ang mga daan.
Hindi ko kailangang taasan ang kotse ko para sa ganitong swabeng tarmac.
-James? -Ano'ng problema mo?
Dahil sa'yo, hinanda ko ang kotse ko
at ngayon para itong tipanan.
Tingnan n'yo ito. Subukan natin ang Bentley.
Iyon na.
Para akong si Ranulph Fiennes.
Tingnan mo! Tingnan mo ang ginawa ko!
Dahil lang sa sinabi sa kaniya ng isang babae noon,
sinayang ko ang kotse ko.
Dapat naisip natin na malabong tagapaglakbay ang kaibigan niya.
Baka ang pinakamalalang nangyari ay nalubak sila
at natakot siya, "Ang lala rito. Sobrang lala."
Pagdating namin sa liblib na parte, inasahan naming lalala ang kalsada.
Pero hindi.
Kumusta?
Pinagtitinginan nila ako, "baliw ba 'yan?"
Ang ganda ng kalsada.
Ano'ng naisip namin?
Sineryoso namin ang abiso ni May sa off-roading.
"James, nagpunta ako sa Madagascar at ang pangit ng daan."
'Wag n'yo nang pagandahin ang daan.
Tama na ang pag-aayos.
Diyos ko. Nagsayang kami ng oras sa kotse.
Maganda. Pero hindi kailangan gaya ng biyaheng ito.
Pitumpung porsiyento ng populasyon ng Madagascar ay nabubuhay
sa isang dolyar bawat araw.
Kaya kung may malaking krus na gawa sa ginto at kayamanan,
sigurado akong matagal nang may nakahanap noon.
Isa pa, nakatagong kayamanan.
Sa buong kasaysayan, wala pang nakatagong kayamanan
ang nahanap. Kahit kailan.
Habang nagrereklamo ako, biglang pumangit ang daan.
Ayos, may lubak.
Isa pang lubak at isa pa...
Sige.
Sa Ford na tanke,
Inisip kong magpapakitang gilas na ang kotse ko sa daang ito.
Ngunit...
Maliit na problema. Nilagay ko ang kotse ko sa track,
kaso ang problema ko ay ang maliliit na gulong
sa loob na nagpapanatili...
Basta, natatanggal ang mga 'yon dahil magaspang ang daan,
at nadudurog sila dahil sa mga lubak.
Maganda ang mga track na ito,
pero ginawa sila para sa putik at nyebe.
Off-road. Hindi tarmac.
-May nalaglag na naman. -Bwisit!
Sa Caterham, hindi lang ang mga lubak ang nakakairita.
Napakarami ng alikabok, para akong nagmamaneho sa loob ng isang Hoover bag.
Kailangan ko maghanap ng salamin para hindi ako mapuwing.
Ang buhay naman sa Bentley ay swabe.
Nagugustuhan ko na ang kotseng ito.
Dahil sa putik, medyo mukha na siyang MFB
at kung hindi niyo alam ang MFB,
'yon ang itatawag ni Samuel L. Jackson sa Bentley niya.
Ang ganda ng mga sityo.
Tindahan ng melon. Melon, melon, melon.
Tindahan ng plaka.
Gumagawa sila ng mga plaka.
Hindi ko inaasahan 'yon.
Hindi ko rin inaasahang makahanap ng isang magandang hotel sa tabing dagat,
kung saan si May na mainit ang ulo ay hindi ako sinamahan mag-tanghalian.
Ayos. May maputik na aso na sa pool.
Samantala, nagsisimula na akong mag-alala na dahil sa init,
baka malusaw ang mga gulong ko na gawa sa plastik.
Kaya pagdating ko sa hotel, hindi ko rin sinamahang kumain si Jeremy.
Kailangan ko silang mapalamig.
Bubuo ako ng cooling system dito nang walang gamit.
Ang ginagawa ko sa ganitong sitwasyon
ay iisipin ko, "Anong gagawin ni Bear Grylls?"
Matapos maghanap ng mga materyales, nagsimula na akong gumawa.
Sana gumana. Ito ang nagawa ko.
Mabuti nahanap ko itong mga water cooler na bote na tinangay ng tubig.
Kasama nitong nylon rope na tinangay lang din.
Kasama rin nga mga 'yon itong hose.
Nilagay ko na sa kotse, gamit ang mga napulot kong tali.
Dito sa ilalim,
magdadala 'yon ng malamig na tubig.
Gagana ito kahit masagwa tingnan.
At gaya ng sinabi ni Bear Grylls, "Gumawa ng paraan para mabuhay."
Dahil matagal nag-ayos si Hammond
inabutan na kami ng dilim.
Isa pa, nagsasayang ng oras si May sa code dahil sa kaniyang OCD.
May nalaman ako ngayon.
Nasa tabi ako ng isang lalaking nagbibilang ng pakwan.
Ganito tayo magbilang mula isa hanggang lima.
Pero siya, isa, dalawa,
tatlo, apat, lima, 'yon mismo ang nakasulat doon.
Pwedeng letra ito, pero pwede ring dalawa.
Ilan sa mga simbolo ay maaaring numero, o 'di kaya ay
compass bearing, maaaring bilang ng yapak.
Parang ganoon. Mayroong mga parte na...
Kinabukasan, pagsikat ng araw sa paraisong ito,
bumalik na kami sa byahe.
Tapos mo na ang code, May?
Hindi pa.
Sabi na.
Mabuti at gumana ang cooling system ko.
Gamit ang tubig, naligtas ang buhay. Salamat, Bear Grylls.
Nakakaaliw ang kotse ko.
Malinaw na mas pinagkakaguluhan ang MFB.
May nadaanan kaming hindi nakakatuwa.
Nasa stock ang babaeng 'yon.
Nakagapos siya sa kahoy na posas.
Naubos na ang tarmac na kalsada,
pero naubos na rin ang kalsada.
-Ano? -Walang daan. Bangka yata ito.
Nang makasakay kami, napansin ko ang bagong plaka ni Jeremy.
'Di ko maintindihan. MFB. "Must fondle buttocks."
Middle-aged...
Teka.
Pagdaong ng bangka sa kabilang dulo,
para kaming bumalik ng 200 taon sa nakaraan.
Isusuot ko na ito.
Diyos ko.
Malala nga ito, aaminin ko na.
Langoy.
Sa wakas, may silbi na ang mga binago namin sa aming kotse.
Tatawid na ang MFB.
Sisiw lang 'yon sa four-wheel drive.
Ito ang gusto ko. Para sa ganito ang kotse ko.
Hindi na iinit ang track dahil mayroong tubig.
Kumusta sa Sherman?
Talagang... Madali, sa totoo lang. Ikaw?
Medyo magalaw, pero tumutuloy naman.
Ang gusto kong kumustahin ay ang Caterham.
Diyos ko!
Tae ata 'yon! Bwisit!
Parang may tumae sa tubig na ito.
Diyos ko. Bwisit!
Nakakainis.
Bababaan ko lang ang temperatura, mga 22 degrees.
Aayusin ko ang lumbar support gamit ang pindutan.
Samantala, sa Ford.
Ayos ang motor, ayos ang temperatura. Sobrang dali lang nito sa kotse ko.
Ang laki ng bato sa ilalim ng tubig.
Swerte ni Hammond, may katabi kaming dagat.
Sinabi kong doon na lang kami.
Gumagana na ba nang maayos ang track mo?
Oo, maayos dito.
Magiging mahusay ang kotseng ito.
Sa simula lang may problema, dahil gumawa ako ng bago.
Binabago ko ang gulong at...
Naku. Nandito na ang mang-aasar.
Ano'ng nangyari?
Alam ko.
Kahit ako na kaunti lang ang alam, alam kong may problema 'yan.
Totoo.
Nagbigay ako ng regalo kay Hammond para pasayahin siya.
Mayroon ka ring plaka.
-Fury, parang sa Fury? -Parang 'yong tanke.
-Para sa kotse ko? -Oo, para may Fury ka.
Ayos!
Iba ang ibig sabihin n'yan dito.
-Ano? -Itong Ygrec, ang Y, ay ari ng babae.
Kaya ang sinasabi n'yan ay mabuhok na ari ng babae.
Pero sa'yo, Fury 'yan. Ikaw si Brad Pitt sa tangke ng pirata.
Dumating na noon si Giorgio Armani.
Tingnan mo ang sarili mo. Natae ka ba?
Lumubog ako sa tubig.
Nakakadiri ang inuupuan mo.
-Hindi ba ayos? -Hindi.
Paano mo nagawa 'yan?
Inensayo ko muna, kasi gusto kong gawin 'yan.
Matapos masayang ang oras sa panonood kay Hammond mag-ayos,
bumalik na kami sa biyahe.
Bakit kaya hindi gumagamit ng track sa Formula 1,
kahit tatlong oras lang sila napapalitan?
Patuloy ang kalbaryo ni James.
Gaano karami pang ganito?
Diyos ko.
Sa sumunod naming tatawiring tubig,
mukhang susubukan n'yang tumawid nang walang bangka.
-'Di ba? -Oo.
Kung may nagsabi sa akin,
"May pating d'yan." Sasabihin ko pa ring,
"Wala akong paki."
Ayos na.
Mas masaya na si James.
Ayos na ang pakiramdam ko.
Bigyan mo ako ng lakas!
Tingnan mo siya.
Ganitong bagay ang nagpapasaya sa akin.
Inisip namin na 'di na lalala ang daan.
Pero mali kami.
Ang lupang ito ay mabuhangin at maputik.
Hindi ko pa ito nasusubukan. Baka dito ako magaling.
Kampante si Hammond, pero nag-aalala ako sa Bentley ko.
Ayaw kong mahinto rito.
Hindi ako makaandar.
Hindi ba gumagana ang kotse mo
Mabuti na lang at makakatuloy ako
gamit si Brad at ang tangke niya bilang tagahatak.
Bakit ko siya hihilahin? Bakit ko...
-Ito na. -Handa.
Ngayon mo lang 'to nakita?
Oo.
Ikaw ang humahatak sa akin.
Bakit ganoon?
Ilagay mo sa drive.
Patawad.
MFB. "Massive fat..."
-Sasabihin ko lang. -Na?
Tama ang kaibigan kong si Mary.
Hindi naman ito kalsada, tabing dagat ito.
Matino ang mga kalsada. Kalsada ang sinabi n'yang malala.
Maayos ang mga kalsada.
Ngayon, wala nang kalsada.
Ayaw n'yo bang mahanap ang kayamanan?
Mayroong isang daang milyon sa daang ito.
Gaano pa kalayo?
Hindi ko alam. Hindi totoo ang Libertalia.
-Totoo 'yon. -Hindi.
May sinulat nga tungkol doon.
May sinulat din tungkol sa Narnia, hindi totoo.
Tinuloy namin ang biyahe
sa M1 ng Madagascar.
Wala akong makita.
Hindi 'to kaya ni May sa two-wheel drive,
imposible.
Salamat sa gaan nito,
tuloy-tuloy ang aking Caterham.
Dahan-dahan. Ayos.
Si Hammond ang pinakalamang.
Alam ko na kung saan ito magaling.
Hindi ito humihinto!
Grabe.
Parang sirang wheelchair.
Oo... ganoon kalala.
Sige.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Ano bang magagawa mo?
Matapos kong mag-isip nang matagal,
Nagdesisyon akong iwan na lang siya.
Ito ang tensioner assembly na nasa likod ng track.
At sumabay kay James buong gabi.
Mas lumalala na.
Hindi 'yon komportable.
40 milya na lang ang layo ng Libertalia,
sa lugar na inimbento ni Richard Hammond,
kaya tumuloy na lang kami.
Kung 'di n'yo pa alam, naligo si James May sa tae.
Mula sa likod, parang kay Trevor McDonald ang buhok mo.
Isang kabuuan lang ito.
Bagong uri ng molecule.
Gusto mo bang itulak kita?
Sige, malay mo gumana.
Ito na ako. Magiging malumanay ako, James May.
Anong...
Tumuloy kami ni Jeremy nang dalawang oras.
Tama na. Pakiusap.
Hanggang dumating kami sa isa pang tatawiran.
Ang nakalulungkot lang.
Masama na ang lahat, dumagdag pa ito.
Sira ang makina ng bangka.
Pero sinabi nilang maitutulak naming dalawa ni James.
Mukha yata kaming atleta sa kanila.
-Maganda ang tali. -'Di ba? Hila!
Ang likod ko!
Bigla kong naisip si Hammond.
-Pagbaba natin doon. -Oo.
Wala na sa kabilang dulo itong bangka.
Problema na niya 'yon.
Tama ka.
Ilang milya ang layo,
matapos kong mag-ayos, balik na ako sa pag-andar.
Sobrang ingat ng pagpapatakbo ko.
May bato.
Parang unti-unting bumibigay ito.
Matapos ang pagbiyahe nang 16 oras,
'di pa rin kami nauubusan ng determinasyon
na tumuloy hanggang dulo.
'Di masisira ang aming dedikasyon.
Hindi kami titigil hangga't 'di tapos.
May hotel. Tingnan mo.
May sinabi bang "bar"?
Bukas ang hotel.
Pwede na 'yon.
Diyos ko po!
Ang lalim.
Sa mundo ko, mas lumalala ang sitwasyon.
Nakita ko sa isang kotse ng crew
ang mangyayari kapag nawala sa tamang daan.
Ang tindi.
Bukod pa roon, parang hinihimay ang aking kotse.
'Yong bearing ang tumutunog sa gilid.
Naku po!
Pagod na ako, 3:00 ng madaling araw,
nang dumating ako ng tawiran
para malamang nasa kabilang dako ang bangka.
Mga...hayop!
Kaya kailangan kong magsagwan para hatakin 'yon pabalik.
Bwisit ito! Bwisit itong lahat!
Hindi pa ito gumagana!
Kinabukasan, masama yata ang gising ni Hammond.
Mahirap ba?
Samantalang ako, masaya at bagong ahit,
Napansin ko ang pagkakaiba
ng paglalakbay ko sa Bentley...
Pampalinis.
...at sa Caterham ni May.
Parang ganiyan ang kotse ni Teddy Kennedy sa Chappaquiddick.
Habang naglilinis ako, nagsalita na ang may mainit na ulo.
Ayaw ko kayong kausapin.
Pero sasabihin ko lang na baka maiwan ulit ako.
-May problema ako sa harap. -Oo.
May problema na rin sa likod.
Natanggal ang magkabilang trailing arm.
-Natanggal? -Nawala. Sira.
Pinag-isipan ito, ano?
Ibig sabihin,
maaaring gumiba ang likod ng kotse ko,
at lumipad 'to papunta sa bubong.
Hindi namin makikita 'yon dahil mauuna kami sa'yo.
Pwede kitang pasakayin.
Kaso naalala ko ang ginawa mo sa isolator switch ko.
Handa akong kunin ang isolator switch mo
lunukin 'yon, at ibalik sa'yo matapos ang ilang minuto.
Mapapansin ko pa ba 'yon sa kotse ko?
Mabuti na lang, banayad ang kalsada nang umagang 'yon.
Nakapalibot sa amin ang 'di maikakailang kagandahan ng Madagascar.
Sa tanawin ako nakatingin, hindi sa daan.
Puro berde.
Hindi ganiyan kaberde sa Europe. Tingnan mo.
Nakarating kami sa isang malaking ferry
na maghahatid sa amin patungo sa kabilang dako.
May makina ang bangkang ito, hindi gaya ng kagabi.
At nandito.
Mayroong problema pagdating namin sa aming destinasyon.
Kailangan naming maghintay na bumaba ang tubig para makadaan.
Kaya tinuloy ni James ang code bilang pampalipas ng oras.
Kami naman ni Hammond,
napagtanto na sa ganito katinding kondisyon
mahirap makaraos. Kailangan namin ng pagkain,
kaya ginaya niya ang ginagawa ni Bear Grylls.
Ang paggawa ng lutuan.
Nakapaghukay na ako,
nilagyan ko ng mga bato.
Tapos magsisindi ako ng apoy sa taas nito.
Maraming paraan para magsindi ng apoy.
Gumamit ng bubog mula sa dagat para magpainit ng dahon.
Baka may lighter ang crew.
'Yan. Gumagana.
Gaya nang laging sinasabi ni Bear Grylls.
Swabeng biyahe
at magandang tutuluyan, o hihindi ako.
Isa pang kailangan para mabuhay ay inumin.
Kaya naghanap ako.
Sinasabi ng mga eksperto na uminom ka ng ihi kung nauuhaw,
pero ayaw ko.
Maghahanap na lang ako ng maiinom na prutas sa gubat.
Mas masarap at masustansya.
Ito. Buko.
Nalaglag ito at bulok na.
Ibabato ko ito para makakuha.
Mainit na ang bato ko.
Handa na tayong magluto.
Humuli ng isda. Walang problema dahil nariyan lang ang dagat.
Ibalot mo sa dahon.
Itali mo at isalang sa apoy.
Mainit.
Ilubog sa buhangin ang isda para manatili sa loob ang init.
Paglipas ng dalawang oras,
luto na 'yan.
Nang makatama na ako ng buko...
Ayos!
...naghanap naman ako ng saging.
Ayos.
Ito! Ayos.
Kalaunan, kumpleto na ang mga kailangan namin.
-Banana daiquiri? -Talaga?
Oo, saging, buko, at rum.
Ayos. Saan ka nakakuha ng rum?
-Sa Bentley ko. -Ayos.
Madali palang mabuhay sa Bentley.
-Masarap 'to. -Sige.
Sinabi ko na dati, kahit kailangang makaraos
'di pa rin tayo kakain na parang mga hayop.
-Masarap. -Oo nga. Magaling.
Ito ang pampabuhay.
Sa bangka naman, may nadidiskubre na si James.
Nasaan tayo?
Ayos! Ayos, ayos, ayos!
Alam ko na kung saan nakabaon ang kayamanan.
Nasa mapa. Sasabihin ko sa'yo kung paano ko nalaman.
Pirata si Le Buse.
Hindi niya agad ilalantad kung nasaan ang kayamanan.
Guguluhin ka muna bago sabihin sa'yo sa banda rito.
Kaya ang dulo na lang ang binasa ko. Naisip kong doon ko mahahanap,
at may nadiskubre akong pangalan.
Naisip kong parang pangalan 'yon ng lugar.
Seranambe. At ito 'yon.
Ito. Maliit lang. Nakikita ba? Sinulatan ko sa tuwa.
Seranambe. Naroon 'yon.
Ang hahanapin na lang ay saan sa Seranambe maghuhukay.
Napakasaya ko.
Natapos na ni James ang code,
at natuto kami ni Hammond
kung paano mabuhay sa tulong ng isda
at ilang banana daiquiri.
Tandaan mo, adapt.
-Nakalimutan mo. -Improvise.
Improvise. Naalala ko.
-Adopt. -Hindi.
-Adapt. -Improvise.
Survive. 'Yan ang gagawin natin.
Kinabukasan, nang mawala sa aming sistema ang ininom,
tumuloy kami sa biyahe upang malaman na nasa Libertalia na kami.
At sobrang lapit na sa natuklasang lugar ni James.
Alam na namin kung nasaan. At 15 milya na lang ang layo.
45 minuto na lang, maghuhukay na tayo ng kayamanan.
Malapit na.
Maghanap kayo ng hindi totoong kayamanan,
at maghahanap ako ng Wi-Fi at eroplano pauwi.
Kung ayaw mo ng hati sa kayamanan, ayos lang.
Walang kayamanan.
Madidismaya ka lang.
Hindi ako bibiguin ng mga pirata.
Ayos ka lang.
Hindi ka naman nakatingin.
Aaminin ko na ang Libertalia na ito.
Maganda.
-Kung may mga pirata man dito noon. -Mayroon. Nandito sila.
-Alam ko kung bakit dito. -Nakabibighani.
Kung lumibot ka ng mundo at huminto sa mga ganitong lugar...
Southampton. Bristol.
Southampton. Tapos pupunta ng Calais. Sasabihin mo, "Alam mo..."
-Ayos 'to, ano? -Dito muna ako mamimirata.
Perpekto ang lahat.
Mapayapa ang paglalakbay...
Naku. Ang susi. Hindi... Kinuha niya.
James May, tama ba ang kutob ko?
Kinuha niya ang susi. Bwisit ka, James!
-James! Akin na ang susi ko. -Parang mahika,
-kailangan mong hanapin. Nasa tindahan. -Ang susi ko.
Hindi, ito na naman...
Iniwan naming naghahanap si Hammond...
Bakit ngayon pa tayo maglolokohan?
...tumuloy na kami ni James patungo sa nayon ng hindi totoong kayamanan.
Ito ang pinakanakakatawang kotse.
Swabe ang daan. Nandoon na ako ng 11:00.
Kaso, iba ang plano ng daan.
Tinatawag ito ng Madagascans na RN5.
Ang tindi ng mga bato.
Pero may mas bagay na pangalan.
Impyerno.
Ano'ng gagawin ko?
Hindi ko alam kung saan dadaan.
Hindi ko makita ang daan dahil nakaangat ang bonnet.
Parang ari ng matabang lalaki ang daan.
Diyos ko po.
Matapos kong mahanap ang susi ko, iba naman ang kalbaryo.
Diyos ko po!
Susubukan kong lampasan ito.
May mga kakaibang anggulo minsan.
Pirata ka, kaya mo 'to.
Naku!
Hindi ko alam.
Tuluyang nasira ang track. Bilang resulta...
Nandoon ang kotse mo, tama?
...nakaharang ako sa daan.
Nagagalit na yata ang mga tao
dahil naperwisyo ko sila. May nabubuo nang kumpulan dito.
Ito ang pangunahing kalsada nila.
Ang pinakapangunahin.
Pero ang nakakatuwa, may nakilala akong totoong pirata.
Kaso, nang makipagkwentuhan ako...
Paki-ulit nang marahan. Sa Pranses.
...Nalaman kong mali ako.
May nalaman ako.
Ikakasal siya ngayon.
Kaya ganoon ang suot.
Hindi pang-pirata. Pangkasal.
At hindi siya makadaan kasama ang lahat ng kasama sa kasal niya.
Naku!
Samantala, sa unahan...
Tama nga si Mary, ito ang pinakamalalang daan sa mundo.
Baka nga tigasin pala si Mary.
Masama ang tunog na 'yon.
Imposible ata ito.
Kailangan ng kagamitan para makatawid,
dahil makikita mo rito.
Hindi 'yan kakayanin daanan ng Bentley.
Wala kaming kagamitan ni James.
Kaya gumawa kami ng kakaiba.
Magtulungan.
Kaliwa kaunti. Kailangan mong subukan.
Pakiusap!
Dahan-dahan. Ayos.
Habang naghihirap kami sa pagtawid,
kailangang makipag-usap, gamit ang French niya,
sa mga naabala dahil sa kaniya.
Pasensya na. Ngayon, ako ay...
Pasensya na.
Para mapabilis,
tinanggal ko na ang track at binalik na ang mga gulong nito.
At dahil gusto na nilang makapunta sa simbahan,
tinulungan nila ako.
Nadagdagan sila.
Nagdudusa pa rin ang kotse namin.
Paano kaya ito nakakadaan?
Isang Bentley Continental ang nakikita n'yong umaakyat dito.
Ngunit ang malaking sorpresa ay ang two-wheel drive Caterham.
Akyat. Kaya mo 'to. Nakaangat ang gulong sa harap.
Diyos ko, nakaakyat. Nakita niyo?
Pangkarera ang kotseng ito. Nasabi ko na ba?
Dalawang oras ko nang naantala ang kasal.
Ngunit gamit ang pasensya...
...naikabit ko na ang mga gulong...
Ayos, salamat.
Pasensya na.
...nakaalis sa daan...
...at nakabalik na sa pag-andar.
Ang problema ko ay ang taas ng kotse ko.
Pang-ordinaryong Focus RS lang.
Sa unahan, hindi nagbabago ang daan,
pero mas makipot.
Kaya gumamit ako ng isang mahusay na solusyon
na ginawa ng mga tagaroon.
Ikaw ang magpapahinto sa mga kotse.
-Pahintuin, oo. -At 'yon ang trabaho mo?
May nakilala akong pupunta sa harap natin at magpapahinto
ng mga kasalubong nating kotse.
Ano'ng gagawin niya sa mga kotse?
Pahihintuin sa lugar na makakadaan tayo?
Mismo.
Pinagsasalubong niya ang mga kotse sa tamang lugar.
Epektibo. Ang batang tumatakbo,
ay namando ang trapik.
Ano? Gusto ko ito.
Bibigyan ko siya ng maraming pera dahil mahusay siya.
Pero ang kasamahan ko,
hindi nakipag-usap sa bago kong kaibigan.
Kaya nakasalubong siya ng sasakyan...
Naku.
...sa maling lugar.
Hindi ako makakaatras.
Hindi ako makaatras. Apat na milya ang iaatras ko.
Sa mga ganitong pagkakataon,
kailagangang makipagkasundo ni James.
Itali roon sa puno.
Ganito, dadaan kayo.
Ayos. Sige.
-Tulungan n'yo ako... -Sige.
Taasan n'yo pa.
Nang makabit ang tali, nagpahatak ako.
Ayos?
Makakatawid kayo?
Ayos.
Oy!
Ilang milya ang layo, patuloy pa rin ang takbo ng Ford.
Sige lang.
Ang tibay! Grabe!
Ito na. Magaling.
Pero naghihirap ako.
Sampung oras na akong nagmamaneho
at dahil maggagabi na,
huminto muna ako para kumain.
Binigyan ako nito, mga pakete ng rasyon.
Tatanggalin ang nasa taas,
ito ang pagkain, bean at sausage.
Ilalagay rito. At maglalagy ng kaunting tubig.
Magkakaroon siguro ng kemikal reaksyon
ang kung ano mang nandito.
Hindi yata gumagana.
Mas mainit pa kung nasa guwantes.
Teka, lumolobo.
Naku! Diyos ko!
Hindi! Ang init. Nasusunog ang itlog ko!
Habang naluluto ang itlog ni Hammond, patuloy pa rin kami sa biyahe. Kaso.
Siyam na milya pa.
Mas mabilis pa kung gagapangin ko 'to.
Pero.
May lalake ritong hawak ang mga parte ng kotse mo.
Kaya mo ito, Bentley.
Dumidilim na.
Hindi ata kami makakarating doon ngayong gabi.
Bakit 'di namin matawid ang 15 milya sa isang araw?
Hindi ako makapagmaneho.
Hindi sapat ang ilaw ko para lumiwanag ang daang ito.
Huminto kami para gumawa ng kampo,
habang naiwan si Hammond sa likod kasama ang pasong itlog niya.
Sige lang.
Dahil sa tibay ng Focus at tulong ng mga tao,
patuloy pa rin ako.
Medyo baku-bako.
Pahirap nang pahirap ang daan.
Pero determinado akong kakayanin namin ng Ford ko.
Bwisit...
Tapos. Ayos.
Pero...
Naku. Teka lang.
Natanggal ang clutch ko.
Oo. Wala na akong clutch.
Naipit ang pedal.
Lintik!
Tapos na ako.
Clutch 'yon, hindi ko maaayos ang clutch.
Wala akong pamalit na clutch.
Tapos na ito. Tapos na. Patay.
Unang beses itong mamatayan kami ng kotse sa paglalakbay.
Pero walang oras para malungkot, dahil pagsikat ng araw kinabukasan,
maaga kaming tumuloy sa kalsada,
para makarating na sa baryo na sinabi ni James.
Mahilig ako sa paglalakad, pero hindi sa ganitong panahon.
Nakikita mo kung gaano katibay ang kotse ko?
Tinulungan ulit ako ng batang tumatakbo.
Ayos. Maraming salamat.
Maraming salamat.
At muli, hindi na naman nagbayad ang pasaway.
Pwede ba kayong umataras?
Hindi, umatras kayo ng kaunti.
Oy! Oy!
Bwisit.
Habang unti-unti kaming papalapit,
nagkaproblema na ang Bentley.
Tumataas ang temperatura.
Nasa pula na, kailangan kong huminto.
Walo ang radiator sa kotseng ito.
Hindi ko makita nang ayos.
Habang tinititigan ng kasama ko ang makina niya,
Nakarating na ako sa destinasyon namin. Ang baryo ng Seranambe.
Kumusta?
Kung saan naintindihan ko na ang huling parte ng code.
Sa cryptogram, mayroong...
Mayroong X, at hindi 'yon tumutukoy sa lugar,
dahil masyadong halata.
Mayroon ding layo na tingin ko ay hakbang, hindi milya o kilometro.
Pero hindi ko alam ang...
Ibig sabihin ng X.
Wala na ang mga gusali dati dito.
Iba na rin ang mga puno.
Ang kapaligiran na lang ang pareho, at patag lang ang lahat.
Masama ang balita sa Bentley.
Tinanggal ko ang buong harap at nakita ko ito.
Naputol na parte ito ng pampalamig.
Kung hindi ko maaayos ang hose,
hindi na aandar ang MFB.
Sa baryo naman, mabuti ang balita.
Teka lang.
Ito ang simbahan.
Hindi nagbabago ang pwesto ng mga simbahan, 'di ba?
Krus pala ang X na 'yon.
Mula rito, norte,
120 hakbang papunta sa kayamanan.
Matapos ko mahanap...
117, 118, 119, 120. Dito.
...dumating si Hammond.
Kumuha kami ng pala at nagsimulang maghukay.
Nasaan kaya siya?
-Sino? -Si Jeremy.
Nasa likod ko lang dalawang kilometro sa labas ng baryo.
-Tapos 'di ko na makausap sa radyo. -Oo.
At hindi ko na nakausap.
Hindi ito gagana. Natanggal ang dulo...
Pati ito natanggal na rin.
Bakit nasisira lahat?
Bwisit.
Hindi natin siya kailangan.
Una, hindi siya naniniwalang may kayamanan.
Pangalawa, hindi naman siya maghuhukay.
Tsaka mas malaki ang pera kung tayo lang.
Mismo. 50 milyon isa.
Apatnapu't kalahati. Magtira tayo para sa crew.
'Di alam nina James at Richard,
matapos ang dalawang oras, tatlo na ulit ang maghahati-hati.
Ano'ng nangyayari dito?
Wala rito, ano?
-Paano mo nalaman. -Dahil wala rito.
-Wala pa. -...wala talaga.
Hindi naman dapat malalim 'yon.
Kumusta?
Saan ka nagpunta?
Pinarumi ko ang aking kamay.
-Naku. -Bakit?
Binutasan ko ang bonnet,
'wag na kayo magtanong.
Bakit kayo naghuhukay
sa gitna ng palaruan ng baryong ito?
Nandito ang kayamanan.
-Nakita niyo ba? -Hindi.
Sige, sa masalimuot pero inaasahang kabiguang 'yon,
-oras na... -Teka.
Hindi pa oras para magtapos. Bakit? Ano?
-Alam mo 'yong isla na nadaanan natin? -Oo.
Ang tawag doon ay Pirate Island.
At kung iisipin mo,
hindi niya itatago ang kayamanan dito sa maraming tao,
itatago niya 'yon sa Pirate Island.
kaya nandoon siguro. Isipin mo.
Gaano katagal mo nang alam na Pirate Island ang pangalan noon?
Dati pa.
Sa takot na magalit ang mga manlalaro ng baryo,
nagdesisyon kaming umalis nang mabilis.
Sige, kaya mo 'to.
Kaya mo 'to!
Akyat.
TN-19032, si James ito.
Binababa ang beer sa bangka imbes na kinakarga.
Habang naghahanda sina Roger the Cabin Boy at Seaman Staines,
binayaran ko ang batang tumatakbo, at binigyan ng sapatos.
Ayos?
Okey?
At sumakay na rin ako sa bangka.
Sa wakas.
Sinira nila ang palaruan, ngayon pati ang tabing dagat.
Ito ba ang bangkang ginamit natin noon?
Oo, sa atin na ito.
Nang nakasakay na ang lahat,
binigyan ko siya ng regalo para sa
pagsira niya sa nag-iisang palaruan ng baryo.
-Isa itong plaka, ano? -Talaga?
Totoo, mahika ito.
Hindi makikita ng mga manonood.
Tayo lang ang makakakita.
Ang bastos.
Hindi niyo 'to mababasa.
Kitang kita namin...
Gagana ba kung igalaw kong ganito?
Subukan natin.
Pero sabi ng editor, 'wag mo raw
ilagay sa kotse mo kasi hindi mabubura.
Kasi hindi mabubura habang umaandar. Sige.
Ilagay mo na lang sa opisina.
Pwede na ba tayong maglayag?
-Sige. -Tara na.
Dahil mahaba ang byahe...
...nilabas ni Richard ang mga libro niya.
Ito, Olivier Levasseur. La Buse.
Ito ang krus. May krus sa paglalarawan na ito.
Samantala, pinag-usapan naman namin ni May ang mga nagawa namin.
Ginagaya mo si Bear Grylls? Ihi mo ba 'yan?
Hindi. Chablis ito.
Wala pang isang linggo,
139 milya ang nalakbay natin.
At dalawa sa ating kotse ay gumagana pa.
Nakakahanga 'yon.
Hindi na 'yan kotse. Parang laruan lang 'yan.
-Pangkarera. -Oo.
Nilagyan ko lang ng malaking gulong.
Ang pagmamaneho ng Bentley sa off-road,
para kang laging nag-aalala.
Para kang saksi sa pagkagawa sa mundo.
Mararamdaman mo ang matinding kapangyarihan.
Gaya sa bibliya.
Habang insekto lang ang iyo, o kambing.
Sasabihin ko sa'yo ang pakiramdam ng pagmamaneho noon.
Para kang nanonood ng laban ng football
at nakaupo ka sa loob ng bola.
Mas gusto ko 'yong paggawa sa mundo.
May kontrol ako. Ikaw wala,
nasa loob ka ng bola na sinisipa.
Ako, may kontrol.
May kontinente rito, may alon at buwan.
Dito, doon. Mayroon tayong tectonic plate dito.
Hindi ganoon ang paggawa sa mundo.
-Oo kaya. -Hindi.
-Walang nagpaplano. -Pero ang totoo,
kadiri ang kotse mo, James.
Kita kong lumalayo kahit ang dumi.
Noong tumawid ka sa lawa ng dumi ng tao,
nabalot ka noon.
Noong ako ang tumawid,
Saglit lang na kumapit sa kotse ko,
tapos wala na, balik na sa dati.
Mas maganda ang akin.
-Hindi kaya. -Malinis ang damit ko.
Hindi naman 'yon ang layon natin,
-hinahanap natin ang kayamanan. -Walang kayamanan.
Hindi mo alam 'yon.
-Paano mo nalaman? -Sige.
Ginagawa ko ito noong bata ako, pero guro ko ang kakainin.
Mas nakakatuwa ang nandito ngayon.
TUMALON KA MATABANG CLARKSON!
Kita na namin ang Pirate Island. Naghanda na kaming bumaba.
Clarkson! Nasaan ang sapatos ko?
Nakaramdam kami ni James ng kakaibang pakiramdam.
Diyos ko, isa itong kalsada.
Sarap, ano? Ang lambot sa pakiramdam.
Bukod sa tarmac, mayroon na ring signal,
kuryente, at mga tindahan.
Mayroong kainan.
Baka gustong maghukay nina James at Richard sa kusina.
Para malugi. Bakit naman hindi?
Nakahanap si Roger the Cabin Boy ng transportasyon.
Nakasakay na ako ngayon sa tuk-tuk, pero kakaiba ito,
pirata ang nagmamaneho.
Masayang sakyan.
Habang bumibili ng mga kalokohan si Hammond...
-Isa? -'Yong mas maangas.
...naghanap ako ng hotel para matuloy ni May ang pag-intindi sa code.
At sa umaga, bIbiyahe na kami ni James
na iniisip na ang kotse niya ang pinagtatawanan at hindi siya.
May nadiskubre ako kagabi.
May nabanggit na asong Turkish si La Buse,
hindi asong galing sa Turkey,
ngunit aso na walang buhok.
Nang tiningnan ko ang mapa, mukhang asong walang buhok ang isla.
At ang tainga nito ay dalampasigan. Kakaibang dalampasigan.
Doon kami pupunta, at naroon ang kayamanan.
Sigurado na ako.
Nakarating na kami sa isang abandonadong dalampasigan
na hindi mukhang tainga ng aso,
agad na nag-usap ang mga umaasa kong kasamahan.
-Ito na 'yon? -Ito na.
-Nandito na. -Sakto rin.
-Kung nasa palabas ka. -Kung tinatakasan mo ang Royal Navy
at may dala kang kayamanan, ibabaon mo bago ka mahuli.
At dito ang pinakasaktong taguan, dahil madali.
-Maaaring nasa paahan natin? -Oo.
-Sa ilalim nito. -Pwede ring doon. Malawak ito e.
Kaya maghiwa-hiwalay tayo. Para siguradong mahanap natin.
-Dito ka, Hammond. -Sige.
Ako sa gitna, ikaw sa dulo.
Ayos. Tara na.
Ang layo ng nilakbay natin para dito.
Dahil naghahanap kami ng mabigat na krus,
ang pinakamainam na gamitin ay metal detector.
Subukan ko muna,
kung mahahanap niya ang bakal kong tuhod.
Oo.
Gumagana.
Maaaring hindi kaaya-aya kapag nahanap ko na,
dahil nagbabaon ang mga pirata ng tao kasama ang kayamanan nila,
para protektahan ng multo ang kayamanan.
Gaya ng inaasahan niyo, ginagawa ko ito nang tama.
Malawak ang dalampasigan,
kaya maglalagay ako ng apat na metal detectors dito,
para mabilis akong makapaghahanap habang umaandar.
Dahil ginagawa namin ito sa ilalim ng tirik na araw,
Gumawa na lang ako ng masisilungan.
Ayos.
Kinatanghalian, handa na ang panghanap ko ng kayamanan.
May wastong sistema dapat.
Ang maganda rito ay makikita ko sa bakas
ng gulong kung saan na ako nakadaan. Parang pag nagtatanim.
Bwisit.
Matapos tumumba ng gamit ko
tumuloy pa rin ako.
50 milyon. Mayroon kayang buwis 'yon?
Sa gitna ng tanghali, pagod na at naiinitan ang dalawa.
Isang tunog lang.
Mabuti at tapos na ang ginawa ko.
Mayroong mga banana daiquiri para sa inyo.
Ano ito?
Gumawa ako ng matutuluyan.
-At... -Inuman ito.
Pasensya na kung hindi ito
ang inaasahan mo.
Salamat sa banana daiquiri.
-Masarap. -Salamat.
Pero maaari ka bang tumulong sa paghahanap?
Noong Fiery Cross of Goa, malaking gintong krus
-na may ruby... -Gusto niyong malaman kung nasaan?
Kasama ng ibang mga nakatagong yaman,
-nasa Vatican. -Wala.
Hindi.
Totoo 'yon, sigurado tayo.
Inalok ng gobyerno na palayain si La Buse
kung babalik siya sa France at ibibigay niya ang Fiery Cross.
-At tinago niya. -Teka lang.
-Ano ang ginawa? -Sabi nila, "Bibigyan ka namin
"ng kapatawaran bilang pirata
"kung ibabalik mo sa France ang Fiery Cross."
'Di siya pumayag at tinago niya.
Hindi ito kwentong pambata.
Galing ito sa mga pananaliksik.
Alam naming totoo at nandito 'yon sa dalampasigang ito.
Walang kayamanan ng pirata...
Ang natagpuan na. Mga nakatago.
Dahil nawawala pa rin.
Libong taon bago mahanap ang Tutankhamun.
-Matagal. -Mismo.
Kaya may tyansa na mahanap ko roon ang krus?
-May tyansa. -Oo.
Kung maghahanap ako saglit, pwede na akong magpahinga?
-'Wag saglit. -Kailangang maayos.
-Hinati namin ang lugar. -Kung maghahanap ako
nang maayos, pwede na?
Kung maghahanap ka nang ayos...
Magdidiwang tayo rito.
Sige. Napabago niyo ang isip ko.
-Magkita tayo rito. -Sige, bigyan niyo ako ng 20 minuto.
-20 minuto. -Dagdag.
Kaya ko nang 20 minuto.
Nang bumalik na sina Hammond at May sa mga pwesto nila,
nagsimula na akong maghanap.
Lima.
Kailangang maging maingat kung gagayahin niyo ito,
kung may hahanapin kayo sa bakuran.
Ito ang mitsa.
Ilagay ang isa riyan
at sisindihan ko ang isa
tatlong minuto para makalayo gamit ang MFB,
bago magsimula ang pagsabog. Sige.
Ayos.
Hindi 'yan tatlong minuto. Naku!
Andar!
Patayin niyo!
Kontrol. Nako!
Diyos ko po!
Ang mabuti, maayos ang paghahanap ko.
Pero ang masama...
May nahanap ka?
Wala. Ikaw?
Wala. Diyan na lang siya maghahanap.
Wala rin diyan.
Nakakainis, dahil, totoo ito,
may nag-email sa akin...
KAY: JEREMY CLARKSON
SUPERYACHT CHARTER - DEAL SA TAGLAMIG
Ang sama.
-Uy. -Ano?
Mayroong...
Naririnig niyo? Nandito!
Pala! Pala!
May nakalabas.
Ano 'yan?
Ang Holy Grail ata ito.
Bwisit.
At sa masalimuot na kabiguang 'yon, oras na para magtapos.
Wala ka nang masasabi?
Wala na.
Sige, tapos na. Maraming salamat sa panonood.
Ingat. Hanggang sa muli.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce