Pagbati sa The Grand Tour,
na hindi na gaganapin sa tuktok ng bulkan
o sa kailaliman ng dagat.
Hindi. Nandito tayo ngayon sa Berwick-upon-Tweed, kahilagaan ng England.
At ang misyon namin ay tawirin ang border
at bumiyahe patawid ng Scotland hanggang sa Outer Hebrides.
Maaaring ito na ang isa sa mga pinakamagagandang biyahe namin.
At sasagot ito sa isang napakahalagang katanungan.
Heto. Sa Europa, nakikinig kami ng musikang Amerikano,
bumibili kami ng Amerikanong damit, Amerikanong beer,
Amerikanong salamin.
Pero hindi ng Amerikanong kotse.
Bakit?
Upang malaman, bumili kami ng kani-kaniya naming Amerikanong kotse.
At ito ang pinili ko,
ang 19-talampakan-ang-haba na Lincoln Continental Mark V.
Naaalala ninyo si Jock Ewing sa Dallas?
Mayroon siya ng ganito.
Si Fat Frank Cannon, ang TV detective, mayroon din siya ng gaya nito,
Mark IV, halos kapareho lang.
At ang ibig sabihin nito,
noong lumalaki ako, lagi akong nakakakita ng Lincoln sa TV bawat linggo
tapos sasabihin ko sa aking ama, "Papa, gusto ko ng Ford Cortina."
Bakit hindi ko gusto ng ganito?
Bakit 'di niya gusto?
Uy.
Isa itong Buick Riviera.
Oo!
Na may self-opening boot.
-Isarado ko ba? -Kailan bumukas?
-Noong pagparada mo. -Sadya iyon.
Ito ang tanyag na 1971 Buick Riviera, ang Boattail.
Ano?
Hindi... nagulat lang ako.
Ang tanong natin, "Bakit hindi nauso ang mga Amerikanong kotse sa Europa?"
Nauso ba ito sa Amerika?
Iyon na nga. Ang Riviera ang sagot ng Buick sa Ford Thunderbird.
Mula '63, gumagawa sila ng mga Riviera. Pumatok ito.
Maraming naibenta, hindi kasingdami ng Thunderbird.
Kaya noong '71, sabi nila, "Gumawa tayo ng panibago,
"iyong bago, iyong kakaiba."
At ito ang ginawa nila. At walang may gusto.
Totoo!
Ang sabi ng patalastas nila para dito, "Hindi ito gaya ng iba."
At ang sagot ng mga Amerikano, "Mabuti."
Pero sina Jock Ewing, Fat Frank Cannon, artistahin ito.
-Talaga? -Jeff Bridges.
-Talaga? -Oo.
-May ganito sila? -Bruce Willis.
Bruce... Talaga?
-Ito, Frank and Jock? -Oo.
-Bruce, Clint, at Jeff? -Oo. Oo!
Samantalang tayo sa Europa noon, "Bibili ba tayo ng Allegro o..."
Puro Allegro ang sasakyan natin, samantalang may ganito naman!
Ano sa tingin mo ang dala ni May? Mali pala.
Ano'ng uri ng Cadillac ang dala ni May?
Kalaunan...
matapos ang 20 feet ng paghihintay...
nalaman na namin ang sagot.
Paparating na ang kotse sa plataporma ng lima, anim, pito, walo, siyam, at sampu.
May?
-Ano? -Hula namin Cadillac ang dala mo.
'Di lang ito basta Cadillac. Ito ang Cadillac Coupe DeVille.
-Talaga? -Ang Cadillac ng mga Cadillac.
Para akong si Elvis Presley habang minamaneho ko ito.
Ano, patay sa banyo?
Gaano karaming burgundy ang mailalagay sa isang kotse?
Parang kwarto sa Amerikanong motel.
Nagamit na yata riyan ang lahat ng burgundy sa buong mundo.
-"Ano'ng ilalagay nating kulay sa upuan?" -"Burgundy."
-"Sa dash?" -"Burgundy."
-"Magandang ideya." -Pero ang pihitan,
ang pindutan sa dulo ng cruise control stalk...
-Burgundy. -...ay burgundy. Oo.
Umasa ako na hindi ninyo mapapansin.
Nalaglag na ba ito?
Sasabihin ko na na nagkamali ako.
Nagmamaneho ako rito
at napansin ko sa salamin na may mga piyesa na lumilipad sa kalsada.
Ang sabi ko, "Ang galing.
"Kakulay ng mga piyesang iyon ang burgundy ng kotse ko."
Pero hindi ko naisip na nanggaling iyon sa kotse.
Maglaro tayo ng Top Trumps.
-Makina? -Ano?
6.6 litrong V8.
-Nakakaaliw! -6.6...
-Ano? Hindi. -Iyon ang nagpapaandar ng makina?
-Gaano kalaki ba ang makina ng iyo? -7.5.
-7.5 litro? -7.5 litrong V8.
-Ikaw. -8.2.
Walo?
8.2 litro. Ito ang pinakamalaking V8 na nagkasya sa komersyal na kotse.
-8.2 litro. -Sige.
Mas matalab ito, malamang. Ilan ang horsepower?
Ng akin?
190.
-Hindi mahalaga ang horsepower. -Ilan?
-181. -Iyon lang?
Oo. Mula sa 6.6 litro. Hindi ko alam kung paano.
Ang pito't kalahating litrong V8 ko ay nakapagpapalabas ng 250 horsepower.
-250? -Oo.
-Parang rocket ship. -Ba't mo...
Sabik na simulan ang mahalagang paglalakbay ng pagtuklas,
sumakay kami sa 10,000 pound na Lincoln,
sa 17,000 pound Buick,
at Mount Burgundy...
at nagmaneho.
Heto na.
Border ng Scotland.
Papasok na tayo sa McScotland.
Para itong uuwi sa kaniyang pinagmulan, dahil si G. Buick, ng Buick, ay Scottish.
Uuwi ka na!
alam mo ba na tila nagsasalita ang kotse mo habang umaandar?
Hindi ko alam.
17 milya ang layo sa akin ng front bumper ko.
Nalaman namin na ganito pala ang hindi namin naranasan noong bata kami.
Naaalala ko noong 1970,
opsyonal na karagdagan lang ang heater sa Austin.
Samantalang ito ay mayroong electrically-adjustable na upuan,
electric na bintana, electric na quarter light, cruise control...
Nadaig pa ang starship Enterprise na walang cruise control.
Tingnan mo ito, automatic climate control.
Maaaring ilagay sa economy setting o sa auto setting, o bi-level.
Bi-level. Hindi nga namin alam ang ibig sabihin niyon.
Kung makakakita ako ng bintana na napapagalaw
gamit ng kuryente noong 1970s,
baka hinimatay ako.
Tingnan ninyo ang ilaw.
Mayroong pintuan ang mga headlight ko.
Gaano kasaya kaya ang kabataan ko
kung ganito ang nasasakyan ko noon
imbes na Ford Anglia na may butas sa lapag?
Magiging idolo ko ang papa ko,
at magiging masiyahing tao ako.
Oo.
Habang papalapit kami sa labas ng Edinburgh,
naparangalan kami ng tradisyunal na lokal na pagbati.
Umuulan na ngayon. Napakatipikal.
20 minuto pa lang tayong nasa Scotland, ano?
Hindi masasabi ng pulisya ng Scotland ang "Huli ka, sunshine,"
dahil walang may alam kung ano iyon.
Hindi maganda ang balita.
Napagdesisyunan naming tumungo sa City Centre...
upang malaman kung uubra ang aming sasakyan sa matinding kalsada rito.
Teka lang.
Diyos ko!
Imposible ito.
Ang kakulangan sa lakas ng aking sasakyan ay nagdala ng isa na namang problema.
Ako iyong kumukulo.
Mga kaibigan, kumukulo ako.
Naku. Parang si John sa Mongolia.
Nang maakyat ko na ang tugatog,
naglagay si Hammond ng Scottish na tubig.
At habang pinag-iisipan kung paano nakagawa ng trabaho si Frank Cannon,
tumuloy na kami sa aming paglalakbay sa City Centre.
Diyos ko. Nakikita ninyo ba ang dadaanan natin?
Oo.
Sige.
Medyo masikip diyan, Clarkson.
-Paano... -Gusto ko ang kotse mo.
Gaano kalapit ako sa pader?
Ganito.
Aaminin ko na, masyado yatang malaki ang kotse ko para sa Edinburgh.
Ang Edinburgh dapat sisihin natin dito, hindi ang mga kotse.
Malabo.
Ilipat kaya muna natin itong basurahan?
Kung aatras ako ngayon...
Makakatagilid ka at kakasya...
Kumukulo na ang akin!
-Oo nga. -Naku po.
Naku.
Kumakanta na ng kanta ng kamatayan.
Tulong!
Lumayo kayo.
Hinayaan naming maghanap pa ng tubig sa Scotland si Hammond,
habang sumiksik ako sa butas
at tumuloy upang makabili ng maiinom namin.
Nahaharangan ng pintuan ko ang pasukan.
Paano nangyari iyon? Bakit nito ginagawa ito sa akin?
Paano nakakapasok si Frank Cannon? Hindi ako makapasok.
Swabe.
Mahusay.
-Hindi dapat ito nahaharangan. -Doon pa ito nakapwesto.
-Talaga? -Oo, likod pa.
-Nasa harap nito ang isa. -Ilagay mo na lang diyan.
Paano ako...
Hindi ako...
Tuluyan nang natanggal.
Matapos naming maipakita ang problema ng mga Amerikanong kotse sa ilang siyudad,
bumalik na kami sa isang three-lane highway.
Astig ng tulay na may hamog. Tingnan ninyo!
Kalaunan ay nakarating na kami sa lokasyon ng pangalawang pagsubok...
Ang Nürburgring ng Scotland.
Ito ay Brickyard, ito ay Monza,
ang katakot-takot na Knockhill.
Simple lang ang magaganap.
Oorasan namin ang bilis ng kotseng Scottish sa pag-ikot dito,
at saka namin susubukan iyong talunin sa aming two-door V8 sports coupés.
Ang problema lang ay anong kotseng Scottish ang dapat naming gamitin?
Ang rear-engine 911-style Imp?
Ang Talbot? Ang Avenger?
Ang AC 3 litrong ME?
O siguro ay ang maliit na Scamp?
Lahat ng pamimilian ay mahusay.
Matapos ang mahabang pag-iisip, napagdesisyunan naming gamitin ang Hillman
kung saan namin pinasakay ang aming kaibigan.
Heto na. Ito ang oorasan natin.
Isa itong 1.5 litrong big-valve na makina.
Mababa ang front suspension, bigatin ang rear suspension, 93 horsepower.
Ang todong bilis? 108 miles an hour.
-Kailangan pa ng ilang gear. -Oo nga.
Iyon ang kulang.
Ito ang nagpapakita ng kahusayan ng Scottish noong 1970s.
Heto na siya.
Natawid ni Abbie ang linya sa oras na 1:13.98.
At nang maisaayos muli ang orasan,
inilabas ko ang lakas ng aking sasakyan na galing Detroit.
Kayanin sana nitong lumampas sa linya sa bilis na 70 miles an hour.
Hindi umabot. 68. Pwede na.
Iikot na.
Diyos ko.
Medyo nahulog ako sa upuan. Isa iyong...
Naku po! Ako ay...
Swabeng gumulong doon.
Naku, medyo tumagilid ako.
Pero nakabalik na.
Sumusuko na ang upuan ko.
Matindi ang kapit.
Heto na!
Bilis at lakas pa.
75! Malapit nang tumuntong ng 80!
Matapos ang sunod-sunod na paggulong at understeer,
naisip naming ang 8.2 litrong Cadillac ni James ay mas mabilis.
Gayunpaman...
Heto na!
Hindi ako makapaniwala na lumubog ang malaking makina nito.
Ang problemang iyon, kasama ng estilo ng pagkorner ni James...
Magpreno raw, kaya susundin ko iyon.
...at ang mahinang pag-aalala niya sa disenyo ng track...
Anong mayroon dito? Hindi ko na maalala.
...ay nagresulta sa hindi magandang lap.
Ayos.
Nang matapos na si Carrol Shelby,
nasa kamay na ni Buick ang pagbabandera ng Amerika.
Umaandar sa magiting na 70 miles an hour. At tumawid na sa linya.
Pagulungin na natin dito.
Matindi ang understeer.
Para itong kotseng Amerikano sa mga pelikula, ito ang gusto ko.
Oo.
Nang matapos na ang mga lap namin, oras na para malaman kung natalo ba namin
ang Scottish Hillman.
Ang tataluning oras...
-Ano? -1:13.98.
-James May. -Ano?
1:31.99.
Mas mabagal nang 17, 18 segundo sa isang Hillman Avenger.
-At nasa pitong litro ang lamang mo roon? -Oo.
Ang oras ko ay 1:21.47.
-Naku po. -Richard Hammond.
-Oo? -Isang minuto...
18...
-.77 segundo. -Ano'ng pinapatunayan niyon?
Akala ko matatalo ng kotse ko ang bilis niyon.
-'Di ko naisip na mas mabilis ang akin. -Kasi mabagal ka magmaneho.
Ganoon lang ang bilis niyon. Komportable lang.
Isa lang ang dial sa kotse mo, ang speedometer.
-Oo. -Iyon lang ang hindi mo kailangan.
-Oo. 'Di kailangan ng kotse niyon. -"'Di ako interesado roon."
Pero ang nakakatawa, iyon ang unang track, sa tingin ko,
na minaneho mo nang walang natatamaang kahit ano.
-Oo! -Hindi kaya.
At hindi tumaob ang kotse mo.
-Palakpakan natin iyon. -Salamat.
Matapos ang ilang taon, nagawa ko na iyon...
Kung noon, may mga tagagamot nang gumugupit sa damit niya.
-Oo. -Papunta na siya sa ospital.
Tatawagan ko ang asawa niya, "Uy, Mindy. Oo, alam ko..."
-Ulit. -"Nangyari na naman."
May mensahe si G. Wilman.
"Mayroong virus na kumakalat ngayon."
-Naku. -Nasaan na siya?
-Nakabasa na naman siya ng dyaryo. -Delikado kapag nakakabasa siya.
"'Di kayo pwedeng tumuloy sa hotel ngayong gabi."
"Kaya hinanapan ko kayo ng matutuluyan sa track."
Saan?
Naku po.
Maaaring masaya ito.
Matapos mag-ayos, sinimulan na namin ang tradisyunal na Scottish na hapunan
na inihanda ng aming tagaluto.
-Ano ito? -Pork chop.
-Ano iyan? -Green peas iyan.
Ano ito?
Carrot yata iyan.
-Maraming salamat. -Pinrito mo ang carrot?
-Oo. -Hindi ito carrot! Sausage ito!
Siguro nga. May napansin nga akong sausage.
Ayos, hindi ba?
Pakiramdam ko, lumulusog na ako.
-Oo. Nagpapasalamat ang puso ko. -Kumusta ang green peas?
-Ang green peas? -Nagdikit-dikit.
-Oo nga. -Para mas madaling kainin.
Oo nga. Mahirap kainin ito, pero kapag pinrito...
lumalabas ang tamis.
Matapos kumain at panakitan ng tiyan,
nanood kami ng motorsport sa laptop ni G. Wilman.
Ilan ang binili niya? Hindi ito kakasya.
Napansin ninyo ba? Sa keyboard ni G. Wilman.
Tingnan ninyo ang A...
Gamit na gamit. Ang N, at ang L.
Baka madalas niyang kausap ang kaibigan niyang si Alan.
Siguro.
Alam kong ang marami sa mga nanonood
ang mag-iisip na mali ang paglagay natin ng malalaking Yank na tanke
sa isang European circuit laban sa European na kotse.
Syempre, mas mabilis sa ganoon ang kotseng European. Hindi.
-Mayroong kasaysayan dito. -Oo. At ang nakatutuwa pa,
sa Goodwood race track, may mga karera pa rin sila gamit ang mga kotse...
-Tingnan natin. -...galing sa '60s.
Heto na. Iba-iba ang uri ng mga kotse rito.
-Mayroong malaking Studebaker. -Mabigat iyan.
Iyan ay Ford Galaxy.
At mayroong dalawang Lotus Cortina. Mayroong mga Mini.
At nakakapigil-hininga ang karera.
Tingnan ninyo!
Tingnan ninyo ang four-wheel drift ng Lotus Cortina.
Ang mga Lotus Cortina, mayroon silang 130 horsepower?
-Oo. -Ilan ang sa Galaxy?
-425. -425?
At kitang-kita mo iyon. Heto na.
Nilalabanan niya ang Galaxy. "Pwede ba akong makiraan?"
-"Hindi kaya!" -Ang bilis! Wala na!
-Dahil mas malakas iyon. -Pero nahabol dahil sa pagliko.
"Heto na ako. Susubukan ko ulit."
At nang umarangkada na, wala na siya.
-At ngayon. -Malayo na.
Ang mga kotseng Amerikano, gaya ng atin,
-ay 'di naman mas mabagal... -Hindi.
...sa track laban sa kotseng European dahil mas mabilis sila sa diretso.
Mayroong Mini! 130 horsepower lang ang mayroon siya!
Sila ay parang terrier at Doberman. 425 horsepower laban sa 130.
-Hayun na siya. -Paalam!
-Kumaway pa. -Kumaway sa kaniya.
Kinabukasan, sinabihan kami na dahil sa isyu ng COVID,
kailangan naming isama ang mga caravan namin.
Kaya habang may nag-aayos ng sasakyan,
ginawa naming kasingganda ng mga kotse namin ang mga iyon.
Ang ginawa ko para maipakita ang pagiging Amerikano ng aking sasakyan
ay pinagmukha ko ang caravan
na napaka-Amerikano at napakaastig.
Isang Airstream.
Tingnan ninyo! Ayos!
Ginawa ko iyong lowrider.
Astig ng dala ko.
Malaki nga lang, mas mahaba nang kaunti sa bus ng London.
Pero mas mahina.
Aminin mo, makaluma at astig ang akin.
Hindi, mukhang caravan na binalutan ng tinsel sa kung anong dahilan.
Kakaiba ang pag-iisip niya, ano?
Sa akin ang pinakamagandang ideya rito.
Dahil ang problema sa mga caravan ay pangit sila tingnan.
Sama-samang nakaparada.
Mukha silang mga puting kahon. Mukha silang Tupperware.
Kaya pininturahan ko ng itim at puti ang akin
at binigyan ng suso ng kalabaw.
Mayroon nga iyong suso ng kalabaw!
Habang nasa likod namin ang aming crew...
Tumuloy kami sa paglalakbay sa ilalim ng walang-tigil na ulan.
Pwede ba tayong huminto para magpagasolina? Mauubusan na ako.
Hindi ko alam kung paano mo naubos sa track,
pero sige, hahanap tayo ng istasyon.
Napaka-Scottish na nito!
-Ang lamig, napakalamig ngayon. -Napaka-Scottish.
Oo.
Nang malinaw na ang takbo niya
ay walong milya lang sa galon,
inanunsyo ni James na oras na para sa seremonya niya sa umaga,
kaya kailangan niyang iparada ang kaniyang kotse sa isang parke.
Dito ako pupunta sa brasong ito.
Dito ito pupunta, o ganoon.
Ano'ng ginagawa niya? Paano niya napaabot doon...
Sa totoo lang, masikip nga naman ang parkeng ito.
Nang magdesisyon siyang ayos na iyon,
ginawa na ni James ang dapat niyang gawin.
At napilitan kaming maghintay.
Isang oras ang nasasayang ko bawat araw sa paghihintay sa kaniyang...
May oras pa tayo para kumain.
-Magbasa ng The Telegraph, mag-crossword. -Kung ganoon nga...
May isang oras ka pa.
Ano?
Mahusay ito.
Bakit kailangan ng mga bumbero ng napakahahabang hose?
Para kapag malayo ang apoy.
Tama.
Ito ay...
Sabihin natin na may butas ang bubong niya.
Oo.
Kung kakarating ninyo lang,
mahirap ipaliwanag ito.
Matagal pa siya. Alam mo iyong kapag sumisigaw sila ng "scramble" sa giyera?
-Oo. -Hindi.
Isipin mo kung piloto siya ng Hurricane.
Hindi.
Kaunti na lang, Hammond.
Inakala namin na hindi madidiskubre ni James ang ginawa namin bago kami bumiyahe.
Ngunit hindi na namin kinailangang maghintay nang matagal.
Magagalit siya!
Diyos ko!
Bukas ang bubong ng caravan mo.
-Oo. -Nakakatawa kayo.
Hinahangaan ko ang katalinuhan ninyo at kahusayan,
hindi magandang biro iyon sa araw na gaya nito.
Basa na ako. At sana tinanggal ninyo muna ang gamit ko.
Nakakatuwa na ibang-iba ang pananaw nating tatlo, ano?
Sa tingin ko, magandang ideya iyon.
Ako rin. At goma naman ang karamihan ng gamit mo.
Natutuluan ako ng tubig.
Paano nangyaring may butas ang windscreen ko?
Wala akong pakialam.
Makalipas ang ilang milya, umalis na kami sa main road,
upang tumungo sa liblib na sentro ng Scotland para magsaliksik.
Oo, gusto namin ang kotse namin.
Nakakaaliw sila at maganda.
May Amerikanong kotse sina James at Richard. May Tesla sila.
Pero hindi namin sinasabi na lahat ng Amerikanong kotse ay mahusay,
dahil hindi totoo iyon.
Ilan sa kanila ay pangit.
Papunta kami ngayon sa bukirin ng Scotland
upang gawin ang mahalagang eksperimento na ito.
Sino ang gumawa ng pinakamasahol na kotse,
ang Soviet Union o ang mga Amerikano?
Ang kakatawan sa Soviet Union,
ang FSO Polonez 1.6,
ang Lada Riva 1200,
at ang Zastava GTL 55.
At ang kakatawan sa United States in America,
ang Chrysler Voyager,
ang Chrysler PT Cruiser, nasusuka ako rito,
at ang Pontiac Aztek.
Ang gagawin namin ay magkakarera sa kabukiran na ito,
kaming tatlo sa mga Amerikanong kotse, at tatlong mga baguhan,
at madaling palitan na mga tauhan sa mga kotse ng Soviet.
Simple lang ang panuntunan. Ang maunang matanggal ay panalo.
-Teka, mali ka. -Ano?
"Ang maunang matanggal ay panalo"? Walang saysay.
Mayroon kaya.
Walang karera kung saan nanalo ang unang natanggal.
Hinahanap natin ang pinakamasahol na kotse. Kaya iyon ang mauunang hihinto.
-Teka... -Oo.
Tama nga siya.
Eh 'di ang talo ay ang panalo.
-Oo. -Sige.
-Oo. -Mabuti.
Kaya naman, sa ilalim ng mahinang ambon...
nagsimula na ang karera ng Cold War.
Mga manonood, ito ang kauna-unahang minivan sa buong mundo.
Pero ang mahalagang malaman ninyo rito,
sa Euro NCAP frontal collision test, nagkaroon ito ng markang...
Nasaan ang gear stick? Wala.
Ang mga bumili lang ng Cruiser ay mga taong makikita mo sa opisina
na may karatulang nagsasabing, "Hindi mo kailangang maging galit sa trabaho,
"pero nakakatulong."
Mayroon akong 3.4 litrong V6, 185 brake horsepower.
At iyon lang ang mabuting balita.
Nakakadiri na ang ibang parte ng kotseng ito.
Noong inilabas ito noong 2000,
ipinakita nila ang unang kotse, at nagulat ang mga manonood
tapos nagsitawanan.
Noong binigyan si Walter White sa Breaking Bad ng ganitong kotse,
pinag-isipan nilang mabuti ang pagpili sa kotseng ito.
Gusto nilang ipakita siya bilang isang talunan.
At wala nang iba pang mas makapagsasabi ng talunan kaysa sa Pontiac Aztek.
Nagpasya akong upang manalo sa karera,
kailangan kong tamaan ang ibang kotse, at umasang mas malala ang epekto sa akin.
Heto na.
Naku! Hindi pa sapat.
At kalaunan, nagkaroon din ng parehong ideya ang mga kasama ko.
Kainin mo ito.
Sinusubukang sirain ni Hammond ang Aztek.
Hindi halata iyon dahil sa istilo.
Kailangan kong banggain ang Aztek sa paraan na masisira ang kotse ko.
Heto na! Isang aksidente!
Heto na!
Naku po, buhay pa ang PT Cruiser!
Nagpatuloy ako sa pagbangga ng mabigat na Aztek.
Hanggang nakuha ko ang kabaligtaran ng gusto ko.
Namatay na.
Sigurado akong nag-aapoy na ito.
May panalo na tayo.
Naku. Naku!
Ayos!
Nagkaroon na ng matinding labanan para sa ikalawang gantimpala.
Buwisit na Commie.
Heto na ang target.
Aksidente!
At kalaunan, nakakuha na naman ako ng maling resulta.
Hindi!
Sira na siya.
Ang tindi niyon.
Bakit umaandar pa rin ang kotse ko?
Alam natin na ito ang pinakamasahol na gawa ng tao.
Sige na. Tapusin ninyo ako.
Matibay ang FSO na iyon.
Oo! Ganiyan nga.
Malaking tama iyon.
Pero, muli...
Tumirik na ba ang FSO?
Tanggal na ang FSO?
Masama ito!
At upang palalain pa ang sitwasyon...
Pumalpak si May.
Ngayon, kami na lang ni James ang natitira.
Naglalaban ang dalawang Chrysler para sa karangalan ng panghuling pwesto.
Masyado nang mahina ang mga kotse upang habulin ang isa't isa.
Kaya maghihintay na lang kami...
kung sino ang mauunang mamatay.
Masira ka na! Masira ka na!
Magliyab ka! Tumaob ka! Wala akong pakialam! Basta masira ka!
Temperature yung tumunog. Humihina na ang kotse.
Kumukulo na yata. Sa tingin ko, kumukulo na.
Malapit na itong tumirik.
Nawala na ang ikatlong gear, iyon ang pinakamahalaga rito.
Walang mga gear change. Heto na yata.
Hindi! Pero... Tingnan mo ang temperature gauge!
Hindi!
Hindi posible ito.
Hindi ako papayag.
-Uy. -Tanggal ka na ba o umaarte ka lang?
-Hindi, tanggal na ako. -Gusto ko itong maging pinakamasahol.
Oo.
At ito pa ang natira sa huli.
Ito ang pang-anim sa pinakamasahol.
-Teka. Nalito na ako. -Ganun talaga.
-Nanalo ka, kaya ka natalo. -Oo.
Tumatakbo pa rin kaya talo ako.
Imbes na mag-aksaya ng oras sa pagpapaliwanag kay James,
idineklara na naming panalo ang Aztek...
at sa pamumuno ni Hammond,
bumiyahe na pabalik sa A9.
Naghahanap tayo ng malaking kalsada.
Gayunpaman, bago pa namin malamang naliligaw na kami,
ginawa ng Lincoln ko ang hindi magawa ng PT Cruiser.
Bakit ang makina...
May aberya sa makina ko.
Sige lang.
Sige lang, kotse, pakiusap.
Kaya huminto muna kami upang makapag-ayos ako.
Titingnan ko ang aking karburador.
Habang inihahanda ko ang aking gamit,
nagpakulo na si James ng tubig.
-Salamat. -Tsaa?
-Ano? -Ayos ito.
-Sasabihin ko... -Gusto mo ng biskwit?
-Maganda nga iyon. -Oo.
Alin?
Mismo.
Ang caravan ko.
Mas maganda roon.
Kalaunan, tapos na akong mag-ayos.
Sira.
Ilang oras ang magugugol mo riyan.
Bakit ayaw magsara? Nakakabuwisit.
Ang huli kong naaalala ay nasa 30s pa ako.
-Oo. -Dulo ng 30s ko.
Tapos bigla na lang akong nakatayo rito, nanonood...
Paano ba ito?
Nakatutuwa ito.
-Ayos! -Malaking tagumpay para sa iyo.
-Ang susunod ay... -Saan na tayo pupunta?
-Walang mobile phone signal. -Wala.
Kailangang hanapin ang A9.
Iyon...
Ang hindi mo magagawa sa Scotland
-ay sundan ang direksyon ng araw. -Hindi.
-Hindi mo pwedeng sundan ang ulap.
Paano kung manghula tayo?
Matapos magdesisyon na ganoon ang gagawin, nagkaroon ako ng maliit na mga aksidente.
Naku po.
Pero nakaandar na ulit agad,
sa direksyon pa rin ni Kapitan Hammond.
Malapit na tayong makakita ng T-junction, tapos...
may maliit na kalsada, bago iyong malaking kalsada.
Tapos, hindi iyon nangyari.
Mayroong butas.
Hindi ko alam kung saan kami dinala ni Hammond.
Ito ba ang A9?
Hindi. Wala pang mga speed camera.
Iyon ang palatandaan ng A9.
Naku po! Buwisit.
Ano?
Pasensya na! Nakakatawa iyon!
Mga kaibigan, ano ang nawawala sa larawang ito?
-Ang astig niyon. -Ngayon ko lang nakita iyon.
Natanggal ang tow bar?
-Oo. -Natanggal ang tow bar.
Naku. Iyon ay...
Para iyong eksena sa Tom And Jerry na cartoon.
Paano kung sa A9 iyon nangyari?
Maraming sisigaw.
Saan ako matutulog ngayong gabi?
Doon. Nandoon ang caravan mo.
Nagdesisyon kaming iwan ang aking caravan at tumuloy na sa paglalakbay...
sa likod ni Richard Blomquist.
Nagmamaneho siya paakyat ng bundok
at iniisip niya na mahahanap niya ang A9 sa tuktok niyon.
Nakakatawa ka, Hammond.
Medyo malikot ang buntot nito.
Naku po, mayroong problema.
-Masyadong mabilis ang takbo mo sa graba? -Oo.
Hindi ko maiiwasan. Graba ito.
Kung tatanggalin mo iyan...
Ginawa na niya.
Tinanggal mo na? Oo.
Kaya... Oo.
Kung matatanggal mo, Hammond...
-Ano? -Iyan na.
-Hindi! -Gumana nga.
Natanggal ko na.
Malaya na ang kotse mo.
Hindi.
Nakaipit sa tangke. Tingnan mo.
Ito ang sitwasyon. Isa na lang ang caravan natin at basa pa iyon.
Oo, basang-basa.
Hindi tayo pwedeng manatili sa hotel, kahit pa makahanap tayo.
Na malabo rin.
Paano kung...
tumuloy tayo sa isang kastilyo?
Walang panuntunan na bawal ang pananatili sa kastilyo.
Pero walang kastilyo rito.
Nasa Scotland tayo. Mayroong malapit dito.
May punto siya. Wala iyong laman,
dahil di pwedeng gamitin mga kastilyo nila.
Kastilyo ang pangalawang bahay nila.
-Kung hindi ka parte ng Royal Family. -Pwede nga ito.
-Kailangan nating maghanap ng kastilyo. -Oo nga.
Nang mapagdesisyunan iyon, tinulungan namin si Hammond...
at naghanap ng kastilyo.
James May, hindi ko akalain na sasabihin ko ito sa iyo,
pero natanggal ang suso mo.
Huwag mo nang uulitin iyon.
Matindi ang dinaanan namin.
Buwisit.
Ano ito?
Mahusay.
Mayroong tama ang ilalim ko.
Pero makalipas ang dalawang milya...
nahanap na namin ang aming hinahanap.
Oo. Ayos ito.
Nagpalipas kami ng gabi sa kastilyo ng ibang tao.
At kinaumagahan, matapos panoorin ang tanawin...
Muling ipinakita ni James ang kakayahan niya sa pagluluto sa kusina.
Ito ay piniritong kedgeree.
Mayroong kipper, mayroong kanin, at itlog.
-Lahat ay pinrito? -Lahat ay pinrito.
-Kain na. -Naiintriga ako.
Mahusay.
Ang trabaho natin sa misyong ito, alam ninyo naman, ay...
Ano?
Kakaiba ang lasa.
-Mahirap kainin. -Pero masarap ang kipper, ano?
Gusto ko ng kipper at ng harina.
Ako rin. At gusto ko rin ng marshmallow at ng magandang lapis.
Pero hindi ko sila gustong pagsama-samahin.
Naisip ko.
Ang trabaho natin ay hindi magnakaw ng bahay ng iba
at magprito ng lahat ng makita natin.
Ang trabaho natin ay alamin kung bakit hindi...
-nauso rito ang kotseng Amerikano. -Oo.
Ang hindi pagkauso na ito... Noong 1970s,
tayo rito sa UK ay bumili ng siyam at ilang libong kotse na gawa sa US.
Siyam at ilang libo, ano?
-Bumili tayo ng 247,000 kotse sa Soviet. -Oo.
Malaking rason sa tagumpay ng mga kotseng Soviet sa Britain
ay ang People's Republic of South Yorkshire.
Doon nga bumili ang mga tao ng mga Lada.
Oo.
At ano na ang nalaman natin? Gusto natin ang mga kotse natin.
Gustong-gusto.
Ako rin, pero mayroong kahinaan.
Malaki.
-Napakalaki. -Oo.
Mahirap silang imaneho sa ilang parte ng Britain.
Oo. At ang iyo ay hindi maaasahan.
Magarbo iyon.
Pero atin ang mga iyon.
Napatunayan din natin na ang mas maliliit na kotse gaya ng PT Cruiser,
at ang Aztek at iba pa ay ilan sa mga pinakamasahol na kotseng nagawa.
Nakakagalit na basura.
Pero, ito ang punto.
Hindi dapat nating kalimutan,
nakagawa rin ng magagandang kotse ang mga Amerikano.
Gamit ang back catalogue na ito,
pinili namin ang paborito naming kotse.
Tapos, ginamit namin iyon sa isa pang pinasikat ng Amerika.
Ang pizza.
-Pwede naman ang pinya roon. -Hindi kaya.
-'Pag may ham. -Mayroon dapat Sloppy Giuseppe.
-May ham. -Walang pinya.
May naalala ako. Kilala ninyo ang kaibigan kong si John?
Tramp ang tawag sa kaniya.
Inimbitahan niya tayo na makipagbarilan.
Kailan?
Mayroon pa tayong 37 minuto para makapunta roon.
Ano? Pizza Express papuntang Tramp sa loob ng 37 minuto?
Hindi posible.
O posible kaya?
Marami nang magagandang mga muscle car sa pagdaan ng mga taon,
pero ito ang paborito ko, ang Mustang.
Ang Mustang ang pinakamabilis na naibentang kotse sa buong kasaysayan.
Wala pang nakakatalo roon.
Nakapagbenta sila ng 22,000 sa unang araw!
Ang partikular na halimbawang ito, ang GT500, na binuo noong 1967,
at wala na akong ibang maisip na kotse
na babagay sa panahong ito.
Kakarating lang ng color television.
Nagsisimula pa lang ang Apollo space program.
Lahat tayo ay nakikinig sa Sgt. Pepper at Fleetwood Mac at kay Jimi Hendrix.
Pero sa Amerika, ang pamilyadong lalaki ay makakabili ng pitong litrong Mustang.
Ito, mga manonood, ang 1969 Chevrolet Camaro Z/28.
Ito ang sagot ng Chevrolet sa Mustang na hindi nila masyadong nagustuhan.
Kaya gumawa sila ng kotse na mas maganda ang hubog.
Agrikultural ang pakiramdam ng muscle car na ito.
Naisip naming 'di iyon napansin ng mga Amerikano. Pero baka napansin.
Tingin ko, napansin nila at sinabi, "Bahala na. Nakakatuwa naman."
Iyon ang maganda noon sa Amerika.
Positibong pananaw, pag-asa, malayang konsumo.
Syempre, nakita ng Britain ang Mustang at ang lahat ng kotseng tinulad doon,
gaya nito, at naisip, "Kailangan natin iyong subukan,"
at binigyan nila tayo ng Capri, na mayroong 1.3 litrong makina.
Bakit ba tayo walang buto?
Ang Dodge Charger,
isa sa mga pinakapaborito kong kotse.
Lalo na itong 1968 ikalawang-henerasyong bersyon
ng Bullitt at Dukes of Hazzard fame.
Titingnan mo pa lang, mukha nang "alamat."
Ginawa ang Charger para sa mga mas batang mamimili,
na ngayon, ang ibig sabihin, "Gawing maliit at hindi kaakit-akit,
"bigyan ng makina na galing sa pantasa."
Ang ibig sabihin no'n, "Bigyan ng malaking V8, bonnet scoops, at flared haunches."
Nakakaaliw!
Ano ang gagawin nating pakikipagbarilan?
Wala akong ideya.
Wala yatang nakakaalam kung ano
ang gaganapin na pakikipagbarilan.
Mga kasama?
Ano?
Namatay.
Hammond, pwede bang tigilan mo iyon? Inatake na ako sa puso.
Ang natanggal na brake caliper ay sinira ang gulong,
kaya naipit ang gearbox, at nagsanhi ng pagsabog ng makina.
Pero dahil tumatakbo ang oras,
kinailangan naming iwan ni Jeremy ang pinakamalas na drayber sa buong Britain.
Grabe ito.
Parang nagmamaneho sa Barnard Castle para subukan kung nakakakita ka pa.
Pero sa kabila niyon,
nakaya naming makapunta kay Tramp mula sa Pizza Express sa loob ng 37 minuto.
Nandito na tayo. Nagawa natin iyon.
Ayos.
Pero kahit pa umabot kami...
mayroon kaming problema.
Hindi tayo bumabagay
sa pakikipagbarilan na ito.
Ano...
Posible pang mas lumala ito.
Ano ang suot mo?
Alam ko... nasobrahan ang suot ko.
Pinagpapawisan ako sa hiya.
Maswerte ka. Matapos ang nangyari sa Argentina, 'di na ako pinagpapawisan.
-Talaga? -Oo.
-'Di ka na pinapawisan? -Wala na.
Tinulad ko ito sa kotse ko. Namali ako ng akala.
May mensahe si G. Wilman.
Mahaba.
"Natuklasan na ninyo
"ang mismong problema sa pagkakaroon ng Amerikanong kotse sa Europe.
"Nakakahiya."
Nangingibabaw tayo.
Oo nga...
Hindi bagay.
"Pero kung mayroong komunidad kung saan ang mga mahilig sa Amerikanong kotse
"ay makakasama ang mga gaya nila,
"'di iyon magiging kahiya-hiya.
"Kaya gumawa ako ng maliit na bayan sa Outer Hebrides
"kung saan magagawa iyon ng mga tao. At doon kayo tutungo ngayon."
Oo, kagaya iyon ng mga drug-dependency support group.
Alam mo na lahat ng nandoon ay kagaya mo.
Mismo. Dahil kapag nagpunta ka rito sa ganiyang kotse, gaya ng ginawa natin,
-nakadamit nang... -'Di ba?
Sasabihin ng mga tao, "Diyos ko, nandito na sina Darren, Gary, at Kevin."
Pero kung mayroong komunidad...
Makakasama natin ang mga kauri natin.
-Masasabi natin, "Pabili ng burger." -Oo.
Pwede mong lagyan ng keso ang kahit ano.
-At strawberry sa labahin. -Oo. Pwede mong sabihin...
Walang titingin sa iyo dahil sa ginagawa mo.
-Dahil pare-pareho ang lahat. -Oo.
-Mahusay, G. Wilman. -Magandang ideya.
-Magaling. -Ito pa...
Naisip ko lang...
Kung pupunta tayo sa isla na puro Amerikano ang lahat
at nagmamaneho ang lahat ng Amerikanong kotse...
bakit hindi natin gawing mas Amerikano pa ang kotse natin?
Alam kong napaka-Amerikano na ng Cadillac mo,
pero dagdagan mo pa.
Babaguhin natin, at saka tayo pupunta sa isla,
sakay ng napaka-Amerikanong kotse.
Matutuwa siya.
Ang naiisip ko lang ngayon ay agila na gawa sa keso.
Lumipas ang dalawang araw...
sinimulan namin ang 200-milyang paglalakbay
patungo sa Hebridean island ni G. Wilman
sakay ng aming bagong-gawang mga kotse.
Ito ang ginawa ko. Nag-ayos ako ng mga sira.
Inayos ko ang windscreen wiper.
Gumamit ako ng waterless coolant para maayos ang sobrang pag-init.
Tapos, kung titingnan nang maigi sa harap,
naglagay ako ng malaking supercharger na makikita ninyong nakalabas sa bonnet.
Nakakadagdag iyon ng 100 horsepower.
At matapos kong ilagay ang supercharger,
kinailangan ko ng pambalanse sa hitsura,
upang maging buo na ito.
Kaya nilagyan ko ng Plymouth Road Runner na estilong wing sa likod.
Mga manonood.
Ginawa kong lowrider ang aking Cadillac Coupe DeVille
Tatlong pulgada ang baba sa harap, dalawang pulgada sa likod,
salamat sa mga spring ng heavy-duty Land Rover Defender.
Dalawa't kalahating pulgada ang straight-through, side-mounted exhaust.
Ngayon, napakaastig at swabe na nito.
Mas astig at mas swabe na ito ngayon.
Medyo nasobrahan ko yata ang pagpapababa.
Mas gumanda na ang hitsura nito.
Inayos ko rin ang isyu sa lakas gamit ang nitrous injection.
Simple lang ito.
Imbes na maghalo ng ordinaryong hangin sa petrol bago pumunta sa makina,
naghahalo ito ng nitrogen at oxygen.
Subukan natin. Buksan natin gamit ang toggle switch.
Ihanda ang tangke.
Buga!
Walang... Bakit walang nangyari?
May iba ka pa bang binago sa fuel system
bukod sa paglalagay ng nitrous bottle?
Oo.
Ano'ng ginawa mo?
Maraming bagay.
Wala siyang ibang ginawa, ano?
Binago mo ba ang timing?
Pinataas ko.
Ano ba ang mangyayari kung wala akong binago sa timing
o sa kahit ano?
Sa tingin ko...
Mapaghahalo mo ang mga iyon at malulusaw ang mga piston.
Maganda ang pwesto ko para panoorin ang pagsabog,
kaso nakaharang ang supercharger.
Nakaharang ba ang supercharger mo?
Sa ilang direksyon.
Kung nakatingin ako sa harap, halimbawa, oo nakaharang iyon.
Hindi siya makakita.
Nadiskubre namin ang isa pang isyu na dulot ng mga pagbabago.
Gulong ko iyon.
Tumatama ang gulong sa katawan.
Pumalya ako rito, ano?
Tumuloy kami sa aming paglalakbay pahilaga
sa harap ng pamilyar na tanawin ng panahon ng Scotland.
Pumalpak ang Diyos sa paggawa ng Scotland, ano?
Dahil, "Tingnan mo ito. Maganda kong gawa.
"At ngayon, palagi na ritong uulan."
Gumawa siya ng magandang lugar, at saka tinakpan ng maduming banig
sa anyo ng panahon.
Ang interesante, sa mundo ng Islam,
wala silang perpektong artifacts dahil Diyos lang ang may kayang gumawa niyon.
Ang mga Kristiyano ay nag-iisip
na Diyos ang may gawa ng mga kamalian at problema sa mundo
kung hindi ay mabubulag tayo sa kagandahan nito.
James, mayroon bang usok sa sasakyan mo dahil sa mga side pipe?
Sinimulan niya iyon sa "Ang interesante, ano?"
tapos nagpatuloy sa pagsasabi ng hindi interesante.
Kalaunan, humina na ang ulan,
kaya makikita na namin ang napakagandang tanawin...
habang inaayos ni Hammond ang kotse niya.
-Ano'ng problema? -May problema sa tangke.
Walang duda.
-Makakaabot ka ba roon sa mga bahayan? -Siguro.
Mayroon silang makakapag-ayos doon, sigurado.
-Mahirap mag-ayos ng tangke. -Kailangang maingat.
Kailangan ko ng pantatakip.
Sticky tape? Duct tape?
Nalulusaw ng petrol ang karamihan ng mga pandikit.
-Oo nga. -Chewing gum?
Nauubos na ang magpapaandar sa kotse ko.
Nang maayos na ang problema gamit ang nicotine gum ko...
huminto na kami sa pagtingin sa tanawin at nagmaneho na papunta roon.
Gusto ko talaga ang kotseng ito. Gusto ko ang hitsura.
Mula pa noon. Mas lalo na ngayon.
Napakakomportable at mayroon itong Cartier clock,
na napakaganda.
Gustong-gusto ko ang orasan na iyan.
Napakaganda.
Ilang kotse na ang nakuha natin mula sa mga programa natin?
Tinabi ko si Oliver, ang Opel Kadett.
Ako iyong Alfa, ang Bentley, ang The Excellent.
Ako iyong beach buggy lang.
Kaunti lang pala, sa ilang daan.
Alam ko na ang iniisip mo ngayon.
Gusto kong kunin ang Lincoln na ito.
Ayaw kong ibigay ang Riviera ko. Gusto ko ito.
Iyong Cadillac ba?
Aaminin ko na medyo nainis ako nito,
pero gusto ko na ito, lalo ngayon na lowrider na.
Bago mawala ang liwanag, nakahanap kami ng malapit na kastilyong matutuluyan.
Kinagabihan, nagdesisyon kami ni Hammond na palitan ang wheel spat ni James.
At sa sumunod na umaga, masaya siya roon.
Ang pangit ng pagkakagawa nito.
Teka lang.
Dalawang Amerikanong bituin sa iyong kotse.
-Mismo. -Pinaganda pa namin iyan.
Sana isinakto ninyo man lang. Ano itong...
Ikinabit ninyo na lang basta
ang mga pangit na turnilyong ito sa Cadillac ko.
Pero ayos na.
Habang nagpatuloy kami patungo sa Amerikanong isla ni G. Wilman,
nadaanan namin ang mahalagang kalsada para sa mga mahilig sa kotse.
Ito ang Stelvio Pass ng Britain.
Ang Applecross.
Iyon ang tawag dito.
Pagkakataon na natin ito upang makita
kung paano kakayanin ng mga kotse natin ang Alpine na kalsada.
Magaganap na ang siyensya.
Sang-ayon ako. Siyentipikong eksperimento, oo.
Sige, heto na.
Diyos ko po!
Ito ang problema.
Hindi ako makakita dahil lumalabo ang windscreen.
At isa pa, hindi gumagana ang wiper.
Pero kahit pa makakakita ako sa windscreen, sa harap niyon
ay may nakaharang na supercharger.
Imposibleng makakita.
Oo.
Ang partikular na Amerikanong kotse na ito ay medyo nahihirapan
sa partikular na parteng ito ng UK.
Palapit na sa paliko.
Hinahanda ko na ang sarili ko sa pagsubok.
At heto na.
At dahan-dahang preno.
Nakalampas na!
Makapal ang hamog.
Naku.
Ano?
Paano tayo napunta sa kabilang gilid ng kalsada?
Tatawid na tayo sa isang ulap.
Kalaunan ay naabot na namin ang tuktok ng bundok,
tumingin sa sikat na tanawin...
at saka bumalik sa pagmamaneho pababa.
Naku, nawala ako sa kalsada!
Iyan na. Ngayon...
Oo. Noong inisip ko kaninang umaga,
"Umakyat tayo sa kalsada sa bundok gamit ang ating two-door V8 coupés,"
hindi ganito ang naisip ko.
Inasahan ko na dapat ito.
Walang Formula One drayber na nakasuot ng duffel coat sa kotse niya.
Noong araw ding iyon, nakarating kami sa Isle of Skye.
At matapos tawirin iyon,
sumakay kami sa ferry na papuntang isla ng North Uist.
At noong papunta na kami,
nag-usap kami tungkol sa pilosopiya ng mga sasakyan.
Alam mo ang nakakatawa,
kapag nakakita ka ng nagmamaneho ng Amerikanong kotse sa Britain,
kilala mo na agad sila.
Alam mong pinapataba sila ni Trump.
Mayroon silang watawat ng Confederate sa garahe.
Bud lang iniinom nila.
Kapag nakakita ka ng nagmamaneho ng Fiat, 'di mo
iisipin na "Kumakaway siya at kakaiba ang relasyon nila ng ina niya."
O 'pag nasa Volvo, "Naghuhubad siya at dumadapa sa niyebe kasama ang kapitbahay."
Mismo.
Hindi ka manghuhusga base sa pinanggalingang bansa ng kotse.
Hindi. Pero kapag Amerikanong kotse, ganoon ang ginagawa.
Tama ka.
Ganito, kapag nakakita ka ng klasikong Mustang,
ang kulay ay madilim na berde, si Richard Hammond ang nagmamaneho,
ang makikita mo lang ay ang mukha niya sa harap ng manibela,
ang iisipin mo, "Sigurado, pang-cowboy ang boots niya."
Tama naman.
Ang hindi niya lang ginagawa na dapat niyang gawin,
bilang tagatangkilik ng Amerikanong kotse
ay maglaro ng golf.
Oo.
"Oo" ba 'kamo?
Oo.
-"Oo." -May gusto ka bang ibahagi?
Ako si Richard Hammond, nagsimula na akong maglaro ng golf. Nag-aaral ako.
-Talaga? -Oo.
Bumili ako ng mga golf club, at nag-aaral akong maglaro.
Dalawang beses sa isang linggo.
Bakit ka nagsimulang mag-golf?
Gustong-gusto iyon ng mga kaibigan ko. Kaya sinubukan ko rin.
-Napakahirap. -Hindi ako interesado.
Kaya nag-aaral ako.
Maganda na ang naging pag-iisip ko roon
tungkol sa Amerikanong kotse, pero nasira na ang araw ko ngayon.
Ang katrabaho ko na masaya akong makasama
sa nakaraang 15 taon, nalaman ko,
ay weirdo pala.
Mabuti na lang, natigil na ang usapang iyon
dahil dumating na kami
sa makapigil-hiningang isla ng North Uist.
Nandito tayo sa Outer Hebrides.
Ang susunod na isla ay kung saan nagtayo
si G. Wilman ng komunidad ng mga mahilig sa Amerikanong kotse.
Nasasabik ako sa ideya ng lugar na ito kung saan hindi tayo mahihiya para sa
mga Amerikanong kotse natin.
Parang mga mahilig sa hubad.
Gusto nilang magliwaliw nang walang saplot,
hindi mo iyon magagawa sa lugar na may saplot ang mga tao.
Mahihiya ka.
Kaya pumupunta sila sa lugar kung saan pare-pareho ang pag-iisip ng mga tao.
Kalaunan, narating na namin ang kabilang dulo ng isla.
Ang ganda nito. Tingnan ninyo.
Napakaganda nga, ano?
Ano iyon?
Ano iyan?
Baka gagawin iyang entablado o upuan.
Mga plastik ito sa dagat, hindi ba?
-Ang dami. -Tingnan mo.
Siguro gagamitin ito kapag wala nang COVID,
-at makikinig sa... -Uy?
-Ano? -May mensahe si Wilman.
Iyon ang isla kung saan siya bumuo ng komunidad.
At siguro parte iyong mga patulis na iyon.
-Nakikita ba ninyo? -Doon?
Oo.
Pero, kailangan natin iyang gawing tulay para makapunta roon.
Para ba iyong pontoon?
Puno iyan ng hangin kaya mukhang lulutang.
Kakayanin ba niyan ang kotse?
Siguro kung dadamihan.
Heto...
Magkakasama ang mga ito...
Isa ito riyan.
Oo, mga turnilyo.
Nagkakabit sila.
Ito ang ideya ko ng impyerno.
Isa itong malaking construction set!
Jeremy, parang kaarawan mo at pasko na pinagsama!
Gaano kalaki dapat iyan para sa kotse?
Ilan ba ang ganito?
Mahaba ang tatawirin natin.
6'7" ang lawak ng lahat ng kotse.
Dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, siyam.
Halos 10 talampakan.
Ang talampakan ay paa mo?
Ewan ko.
Samantalang ako ay mas interesado sa kung ano ang hitsura ng komunidad.
Iniisip ko kung ano ang mayroon doon.
Mayroong motel, at bawat kwarto, may dalawang kama
na masyadong malaki at kulay burgundy.
Mayroong sports bar na may daan-daang telebisyon
na nagpapalabas ng magkakaparehong palabas.
Lahat ay nag-uusap sa elevator...
-Elevator. -Oo.
-Gusto ko iyon. -"Kumusta ka?"
-Iyon ang sinasabi nila sa Amerika. -Magandang umaga.
'Di mo ako kilala. Kakakilala lang natin.
-"Kumusta ka"? -Gusto ko ito.
Dahil Amerikano ka...
Kinailangan naming magtrabaho...
Heto na si Captain Nut.
Ito ang dapat gamitin.
...humihinto lamang kami ni James upang magtalo.
Hindi iyan gagana.
Oo kaya. Kalkulado ko ito...
-Medyo. -Walang halaga ang math sa dagat, James.
-Mayroon. -Gagana kaya ito?
Hindi.
Pababa.
Diyos ko!
Ayos na.
-Mabuti. -Inihian mo ang Wellington mo.
Oo. Nakakalalaki ito, 'di ba?
-Ito? -Oo.
Alam ko.
Sa ikatlong umaga ng aming misyon,
kinailangan na naming humiram ng bangka sa mga lokal.
Ano? Ano?
Ito ang sitwasyon. Nagawa na namin ang bahaging ito.
Dadalhin ni Hammond ang bangka rito.
At dadalhin namin ito sa dulo ng nabuo na namin
para pagkabitin ang dalawa.
Simple lang ang plano, ngunit nalaman namin,
na hindi pa pala nakakagamit ng outboard motor si Hammond.
Hilain mo ang tali!
Nasaan ba ang tali?
-Sa taas... Diyan. Hilain mo. -Ayos na.
Gumana! Paano ko paaandarin?
Ikutin mo. Ganiyan.
Parating na si HMS Hammond.
Bilisan mo.
Handa ka na ba?
Una, itali ito.
Ayos. Hilain mo na ako.
Sige, sige. Puwersa.
Bigyan mo ako ng lakas.
Natanggal ang kabitan ng pamingwit.
Hindi ko kinabit sa pamingwit. Bakit mo...
Hindi ko tinali sa pamingwit, buwisit ka.
Sige, handa ka na ba? Heto na.
Tumaob na naman si Hammond.
Anong... Buwisit. Paano niya...
Hihilain kita.
Sa kung anong dahilan, hindi na ulit kami pinahiram ng bangka matapos iyon.
Kaya kinailangan naming hilain gamit ang kamay ang bagong parte.
Tingnan mo, hinihila ko ang isandaang metro ng tulay nang ako lang mag-isa.
Madulas ang tubig, ano?
Oo.
Handa na? Tingnan mong maigi. Ayos.
Nagpatuloy ang pagtatrabaho sa buong araw.
Kailangan nating hilain ang dulong ito, ano?
Heto na.
Pagpatak ng hapon, natapos na ang aming tulay.
At dahil si James lang ang naniniwalang gagana ito,
Nagdesisyon kami ni Hammond na paunahin siya.
Ayos ang mga T at P.
Ano ang tsansa na makatawid siya?
-Maliit lang. -Oo.
Diyos ko, lumulutang ang kalsada sa harap ko.
Diyos ko, gumagalaw iyon!
Lumulubog habang dinadaanan niya.
Naku.
Kakaiba iyon.
Hindi ako magsisinungaling, mukhang delikado nga ito.
30 talampakang tubig
-ang dinadaanan niya. -Sa Cadillac.
Alam kong malalim.
-Napalubog nga ang barko. -Oo nga.
Naku.
Sumasayad ang exhaust ko sa lapag.
Tumatama na ako sa tulay.
Sumasayad siya sa pinaglulubugan.
Nakakatawa ito.
Hindi siguro ninyo nakikita,
pero sa parteng ito, lumubog na ang gulong,
pareho sila, sa isa sa mga ito.
Kaya naipit sa mga kalang.
At saka ang exhaust ay nakasayad sa lapag
at naipit ang dulo noon sa mga kalang.
Kaya hindi na makaandar.
Mayroong solusyon, pero hindi ko alam kung handa ka na.
Ano iyon?
Tutulungan mo siya roon.
Apat na tonelada ng Amerikanong kotse
ang magsasama sa plastik sa tubig.
Ngunit dahil nakaharang si James sa daan namin patungo sa tagumpay,
wala kaming magagawa.
Maglabas ng puwersa, magdagdag ng bilis.
Naku. Sumasawsaw na ang kotse.
Nakalubog na ako... Hindi ko makita ang daan.
Nakikita kong papalapit ang Thunderbird 2.
Hangin.
Gumagana.
Kailangan mo akong itulak nang maigi at huwag kang hihinto.
Heto na ako, James May.
Hindi iyon gumana. Sumubok tayo ng iba.
Aatras ako, ano?
At gagawa ako ng alon.
Tapos?
Kapag umangat na ang likod ng kotse mo, paandarin mo.
Heto na, heto na.
Sige, sige, sige.
Buwisit naman.
Hammond, pwede ka bang tumulong dito?
Sige, heto na ako.
Gusto ko pang makakita.
Diyos ko.
Ayaw ko nang bumalik sa tubig.
Hindi naaksidente ang pinakalapitin ng aksidenteng drayber sa buong mundo.
Jeremy, nandito na ako. Ano'ng itutulong ko?
Hammond, mayroon akong ideya.
Sige.
Kung pareho tayong gagawa ng alon,
magiging sapat iyon para mapaangat siya.
O makakasira ng tulay.
Pero iyon lang ang pag-asa natin, ano?
Sige, payag ako. Sabihan mo ako.
Kailangan nating galingan ang pagmamaneho.
Handa na ako.
Hammond, handa ka na?
Handa na ako.
Ayaw umandar ng kotse ko.
Diyos ko.
Bakit?
Ako ang palaman sa mga walang silbing tinapay.
Ayos na.
Handa na kami sa likod.
Isa, dalawa, tatlo, ngayon na.
Heto na ang preno.
Sige.
Ayos!
Gumana iyon. Nagawa natin iyon.
Mahusay. Salamat.
MALIGAYANG PAGDATING SA HAMMONDSBURG POPULASYON: 7 BILYON
Ayos! Nakilala na ako ng mga tao ko!
Ginawa lang iyan ni G. Wilman.
Oo nga.
Gusto ko nang makita ang mga tao.
Isa siguro iyong Amerikanong siyudad.
Para iyong Oklahoma.
Tingnan ninyo.
Mga baka.
Nakakatuwa ang paglalakabay namin patawid ng Scotland,
patawid ng Skye, patawid ng...
Hihinto na ako. Nakailaw na ang mga warning ko.
Mayroong mali. Ang kotse ko ay amoy...
James, ito ay literal na...
Alam ko, pero ayaw kong pumalya kung kailan malapit na tayo.
Gusto kong makarating nang magiting. Kaya saglit lang.
Paano pa niya nagawang sirain iyon sa huling 100 yarda?
Napakalaking tanga.
Hindi ko mabuksan ang hood.
Hammond, mayroon akong ideya.
Wala na tayong maitutulong sa kaniya
kaya tingnan muna natin ang patulis na gusali na iyon.
Sige.
Diretso.
Diyos ko naman.
Ayaw umandar.
Pareho silang nasiraan sa huling 100 yarda.
Mag-isip tayo.
Ako ay...
Heto na.
Matapos ang maikling biyahe...
Nakarating na ako sa commune.
Ayos.
Naging abala si G. Wilman.
Tingnan mo iyon!
Laser Quest. Multiplex.
Mayroon pang sports bar!
At 5G sa aking mobile. Paano nangyari iyon?
Kakaiba.
MG ba ito?
Ano'ng ginagawa nito rito?
Magandang gabi, barman. Pahingi ako ng tatlong pint ng Budweiser na may keso.
Kalaunan ay dumating na ang mga kasama ko.
Mga kaibigan! Mga kaibigan! Naghihintay na ang inyong inumin.
At ito na nga!
Teka. Hinto. Lasapin ninyo ang pagkakataon.
Alam ko ang ibig mong sabihin.
Budweiser! Sa wakas!
Alam mo ba, Tsingtao lang ang mayroon sila.
-Talaga? -Oo.
-Kahit MGD? -Wala, Tsingtao lang.
Kumain na tayo.
Oo, pagkain.
Hindi ako makapaniwalang ginawa ito ni G. Wilman.
-Ito ang tahanan ko. -Oo nga.
-Nasa labas ang Buick Riviera ko... -Oo.
-at nandito ako! Mahusay. -Oo nga.
Nakatutuwa.
Siguro... Surf and turf?
Hindi.
Monterey Jack. Gusto ko ng Monterey Jack.
Ano?
Mga kaibigan,
hindi lang ang mga pagkain.
Parang may mali rito.
Kakaiba.
Isang linggo pa lang bukas ang lugar na ito?
At lahat na ng bagay rito...
ay Tsino.
At sa masalimuot na kabiguang iyon, oras na para magtapos.
Babalik kami. Hindi namin alam kung saan at kung kailan, pero babalik kami.
At magkikita tayong muli. Maraming salamat sa panonood. Paalam.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce