W PROGRAMIE
Witajcie w kolejnym odcinku Grand Tour.
Dziś nie przemawiamy do was ze szczytu wulkanu
ani z dna morza.
Jesteśmy w Berwick-upon-Tweed, najdalej wysuniętym na północ mieście Anglii.
Nasza misja to przejazd przez granicę,
a następnie przez całą Szkocję aż na Hebrydy Zewnętrzne.
Zapowiada się najpiękniejsza trasa w historii.
Po drodze spróbujemy odpowiedzieć na wielce istotne pytanie.
Mianowicie - w Europie słuchamy amerykańskiej muzyki,
kupujemy amerykańskie ubrania i piwo,
nosimy amerykańskie okulary.
A do amerykańskich aut jakoś nie możemy się przekonać.
Dlaczego?
Aby to sprawdzić, kupiliśmy amerykańskie wozy.
Ja wybrałem ten.
Sześciometrowego lincolna continentala mark V.
Pamiętacie Jocka Ewinga z Dallas?
Też miał takiego.
Frank Cannon, telewizyjny detektyw, miał podobne auto,
mark IV, praktycznie ten sam wóz.
To oznacza, że jako dzieciak
co tydzień widziałem lincolny w telewizji
i pytałem ojca, czy możemy kupić forda cortinę.
Czemu nie chciałem tego wozu?
Czemu on nie chciał?
O, proszę.
To buick riviera.
O tak!
Z otwierającym się bagażnikiem.
-Zamknąć? -Kiedy się otworzył?
-Jak podjechałeś. -Tak miało być.
To legendarny buick riviera z 1971 r. Nazywano go Boattail, bo przypomina łódź.
No co?
Nic. Jestem w szoku.
Pytaliśmy, czemu amerykańskie auta nie przyjęły się w Europie.
A czy ten przyjął się w USA?
Właśnie. Riviera to odpowiedź Buicka na Forda Thunderbirda.
Riviery produkowano od 1963 r. Nieźle im szło.
Były popularne. Ale nie aż tak, jak thunderbirdy.
W 1971 postanowili zrobić coś wyjątkowego,
nowatorskiego, szokującego.
Tak powstała ta riviera. Nikomu się nie podobała.
Dosłownie!
Reklamy głosiły: „Ten wóz nie przypomina żadnego innego!”.
A Amerykanie na to: „No i dobrze!”.
Ja mam wóz dla celebrytów. Jock Ewing, Frank Cannon i tym podobni.
Clint Eastwood.
-Serio? -Jeff Bridges.
-Naprawdę? -Tak.
-Mieli takie wozy? -Bruce Willis.
Bruce... Serio?
-Frank i Jock? -Tak.
-Bruce, Clint i Jeff? -Tak!
A w Europie ludzie się zastanawiali, czy kupić austina allegro...
Mieliśmy allegro estate, a mogliśmy mieć to!
Ciekawe, co ma May. Albo inaczej zapytam.
Ciekawe, jakiego cadillaca ma May.
I wreszcie...
po sześciu metrach czekania...
znaliśmy odpowiedź.
Wóz wjedzie na tor przy peronach od czwartego do dziewiątego.
May?
-No? -Wiedziałem, że to będzie cadillac.
To nie jest zwykły cadillac. To DeVille coupé.
-Serio? -Najlepszy z cadillaców.
Za kierownicą czuję się jak Elvis Presley.
Też umrzesz na kiblu?
Ile burgundowego koloru można wpakować w jedno auto?
Wygląda jak pokój w motelu.
Wydrenowali wszystkie kopalnie burgundu na świecie.
-„Kolor foteli?” -„Burgund”.
-„Deski?” -„Też”.
-„Świetny pomysł”. -Ale włącznik świateł
i przycisk na końcu dźwigni tempomatu są...
-Burgundowe. -Owszem.
Liczyłem, że nie zauważysz.
Coś odpadło?
Muszę się przyznać do pewnej gafy.
Jechałem tu
i zauważyłem w lusterku jakieś frunące żelastwo.
Pomyślałem: „Niesamowite.
„Ma identyczny odcień jak mój wóz”.
Ale nie przyszło mi do głowy, że to kawałek mojego auta.
Zagrajmy w samochodową wojnę.
-Silnik? -Tak?
V8, 6,6 litra.
-Urocze! -6,6 litra...
-Urocze? Bo co? -Da się go w ogóle odpalić?
-A ty jaki masz? -Siedem i pół litra.
-Siedem i pół? -V8, 7,5 litra.
-Mów. -8,2.
Osiem?
Tak. Największa V8, jaką zamontowano w seryjnym wozie.
-Osiem i dwie dziesiąte. -No dobra.
Na pewno jest wydajny. A ile koni?
W moim?
Sto dziewięćdziesiąt.
-Liczba koni jest nieistotna. -Ile?
-181. -Tylko tyle?
Tak. Z 6,6 litra. Nie wiem, jak im się to udało.
Mój siedmioipółlitrowy klamot z V-ósemką ma 250 koni.
-Dwieście pięćdziesiąt? -No.
Rakieta.
THE GRAND TOUR – SZKOCJA
Nie mogliśmy się doczekać podróży,
odpaliliśmy więc pięciotonowego lincolna,
siedmiotonowego buicka,
oraz Burgundową Górę...
i ruszyliśmy.
Zaczynamy.
Szkocka granica.
Wjeżdżamy do McSzkocji.
Moje auto wraca do domu. Pan Buick był bowiem Szkotem.
Jesteś u siebie!
Jeremy,
czy masz świadomość, że twój wóz gada?
Nie, nie mam.
Przedni zderzak mam trzydzieści kilometrów przed sobą.
Brnęliśmy dalej, nie mogąc się nadziwić, ile nas ominęło w dzieciństwie.
Pamiętam, że w 1970 roku
w austinach nagrzewnica nie była w standardzie.
A ten wóz ma elektrycznie sterowane fotele,
elektryczne szyby, tempomat...
Nawet Enterprise w Star Treku nie miał tempomatu.
Spójrzcie tylko, sterowanie klimatyzacją.
Można ustawić tryb oszczędny, automatyczny albo dwustrefowy.
My nie wiedzielibyśmy nawet, co to znaczy.
Gdyby ktoś w latach 70. pokazał mi szybę,
którą steruje się elektrycznie,
zemdlałbym.
Patrzcie na moje światła.
Mam wbudowany garaż na światła.
Jak wyglądałoby moje dzieciństwo,
gdybym bujał się w takim wozie
zamiast w fordzie anglii z dziurą w podłodze?
Tata byłby moim bohaterem,
czekałaby mnie świetlana przyszłość.
Tak.
Kiedy zbliżaliśmy się do Edynburga,
Szkocja zafundowała nam tradycyjne powitanie.
McDeszcz. To było do przewidzenia.
Jesteśmy w Szkocji od dwudziestu minut.
Szkoccy policjanci nie mówią „Aresztuję cię, słońce”,
bo nikt by nie wiedział, o co chodzi.
Bardzo złe wieści.
Postanowiliśmy wjechać do centrum
i sprawdzić, jak auta poradzą sobie na wąskich drogach z kocimi łbami.
Chwila.
Boże!
Nie wjadę.
Mój dyferencjał rodem z pastwiska wywołał kolejny problem.
To ja. Gotuję się.
Chłopaki, gotuję się.
Kurczę. Jak John w Mongolii.
Kiedy wreszcie zdobyłem szczyt,
Hammond dolał sobie cennej szkockiej wody.
Głowiąc się nad tym, jak Cannon prowadził śledztwa w tym wozie,
ruszyliśmy w dalszą drogę.
Boże. Widzicie, co jest przed nami?
No.
Tak.
Troszkę tam ciasno, Clarkson.
-Jak... -Piękny wóz.
Daleko mam do tej ściany?
Tyle.
Przyznam szczerze, moje auto nie mieści się w Edynburgu.
Ale to z pewnością wina miasta.
Nie ma szans.
A gdyby na chwilę przestawić ten śmietnik?
Jeśli teraz cofnę...
Możesz wykręcić i się przecisnąć...
Wóz mi się gotuje!
-Fakt. -Ojej.
O nie.
Sam sobie śpiewa pieśń pogrzebową.
Pomocy!
Cofnijcie się.
Zostawiwszy Hammonda ze szkocką deszczówką,
przecisnąłem się przez szczelinę
i poszedłem załatwić nam orzeźwiające napoje.
No dobra. Drzwi mi się zablokowały.
Jak to możliwe? Dlaczego mi to robisz?
Jak wsiadał Frank Cannon? Ja nie mogę.
Zgrabnie.
Pięknie.
-Nie zastawiał przejścia. -Stał tam dalej.
-Tak? -Głębiej.
-Ten stał przed tamtym. -Postaw go tu.
Jak mam...
Nie mogę...
Oderwało się.
Kiedy ustaliliśmy, że amerykańskie wozy nie lubią być w centrum miasta,
wróciliśmy na trzypasmową autostradę.
Fajowy ten most we mgle. Patrzcie!
Wkrótce dotarliśmy do miejsca kolejnego testu:
szkockiego Nürburgring.
To miejsce jest jak Brickyard czy Monza.
Oto owiane złą sławą Knockhill.
Zasada jest prosta.
Szkockie auto wykręci na torze czas, który będzie punktem odniesienia,
a my spróbujemy go pobić naszymi sportowymi coupé z silnikami V8.
Nie możemy się tylko zdecydować, którego szkockiego auta użyć.
Impa, czyli szkockiego porsche z silnikiem z tyłu?
Talbota? Avengera?
AC 3000 ME?
A może plymoutha scampa?
Oszałamiający wybór, doprawdy.
Po długich dyskusjach wybraliśmy hillmana,
a za kierownicą posadziliśmy starego kumpla.
No to lecimy. Pełne okrążenie. Mierzymy czas.
Mamy wóz z wielkozaworowym silnikiem. 1,5 litra,
z obniżonym zawieszeniem przednim i wzmocnionym tylnym, 93 konie.
Prędkość maksymalna to 174 km/h.
-Za mało biegów. -Owszem.
Tego mu brakuje.
Oto cud szkockiej myśli technicznej lat 70.
Nadciąga.
Abbie wykręcił czas 1:13,98.
Po zresetowaniu stopera
na tor wytoczył się mój potwór z Detroit.
Liczę, że uda mi się go rozpędzić do 112 km/h.
Nie wyszło. 109 wystarczy.
Skręcamy.
Chryste.
Prawie poleciałem na siedzenie pasażera. To chyba...
Jezusie!
Ślizgam się.
Chyba lekko wypadłem z toru.
Ale wróciłem.
O nie! Siedzenie mi się zapadło.
Nie mam sterowności.
Dawaj!
Prędkość i moc.
Sto dwadzieścia jeden! Prawie 130!
Po tym festiwalu poślizgów i podsterowności
uznaliśmy, że cadillac Jamesa będzie szybszy.
Ale...
No dawaj!
Nie wierzę, że taki wielki silnik może być tak słaby.
Problem ten, w połączeniu z flegmatycznym braniem zakrętów...
Każe hamować. Zamierzam pójść za jego radą.
...a także legendarną pamięcią Jamesa co do układu toru...
Co mam tu zrobić? Nie pamiętam.
...zaowocował dość marnym czasem.
Ładnie.
Gdy już Carroll Shelby zrobił swoje,
nadszedł czas na buicka, który pomoże Ameryce wstać z kolan.
Potężne 112 km/h. Przejeżdżamy przez linię startu.
Powolutku.
Sporo podsterowności.
Wygląda jak wóz z hollywoodzkich filmów. O to mi chodziło.
I... no tak.
Pora sprawdzić, czy amerykańskie maszyny
pobiły wynik szkockiego hillmana.
Czas, który mieliśmy pobić...
-Tak? -To 1:13,98.
-James May. -Tak?
1:31,99.
Osiemnaście sekund wolniej od avengera.
-A masz siedem litrów więcej? -Tak.
Mój czas to 1:21,47.
-Ojej. -Hammond.
-Tak? -Minuta...
osiemnaście...
-i siedemdziesiąt siedem setnych. -No i?
To ciekawe. Myślałem, że wykręcę lepszy czas.
-A ja nie. -Za wolno jechałeś.
Szybciej się nie dało. Byłoby niekomfortowo.
Masz w aucie taką wskazówkę. Prędkościomierz.
-Tak. -Nie potrzebujesz jej.
-Wóz jej nie potrzebuje. -„To mnie nie interesuje”.
Mnie zaciekawił fakt, że to pierwszy tor,
który zjeździłeś wzdłuż i wszerz i w nic nie uderzyłeś.
-Tak! -To prawda.
I twoje auto nawet stoi na kołach.
-Brawa dla ciebie. -Dziękuję.
Richard Hammond.
Po tylu latach wreszcie się udało...
Zwykle ratownicy wyciągali cię już z gatek.
-No. -I wieźli do szpitala.
A ja dzwoniłem do jego żony: „Mindy... No wiem”.
-Znowu. -„Znowu to zrobił”.
SMS od pana Wilmana.
„Podobno szerzy się jakiś wirus”.
-O nie. -Gdzie on był?
-Ktoś znowu mu dał gazetę. -Nie powinien czytać wiadomości.
„Nie możecie się zatrzymać w hotelu.
„Załatwiłem wam nocleg przy torze”.
Gdzie?
O kurczę.
Będzie wesoło. Jak na kempingu.
Urządziliśmy się i zasiedliśmy do tradycyjnego szkockiego posiłku
przyrządzonego przez naszego kucharza.
-Co to? -Kotlet wieprzowy.
-A to? -Groszek.
A to?
Chyba marchewka.
-Dzięki. -Smażona na głębokim oleju?
-Tak. -To nie marchewka, tylko kiełbaska!
Może i tak. Kiełbaski też dodałem.
Dobre, nie?
Od razu czuję się zdrowszy.
-Tak. Moje serce jest ci wdzięczne. -Groszek dobry?
-Groszek? -To jest bryła groszku.
-Tak. -Łatwiej się go je.
Fakt. Groszek smażony na głębokim oleju wygodniej się je...
I smażenie wydobywa jego słodycz.
Po kolacji i nieżycie żołądka
postanowiliśmy pooglądać auta na laptopie pana Wilmana.
Ile on tego zamówił? Nie zmieści się.
Zauważyliście? To jego klawiatura.
Patrzcie na A...
Całkiem się starło. N i L też.
Może dużo pisze do jakiegoś Alana.
Tak.
Wielu naszych widzów zapewne uzna,
że ściganie się amerykańskimi czołgami na europejskim torze
z europejskim autem jest głupie.
Europejskie auto na pewno wygra. A tu proszę.
-Nawet historia temu przeczy. -Tak. Cudowne jest też to,
że na torze Goodwood nadal jeździ się autami...
-Patrzcie. -...z lat 60.
Start. Każdy wóz z innej parafii.
-Tam jest wielki studebaker. -Ciężki samochód.
A to ford galaxy.
A tam dwa lotusy cortina. I mini.
Ten wyścig jest niesamowity.
Patrzcie tylko!
Pełny drift lotusem cortiną.
Ile one mają koni? 130?
-Tak. -A galaxy?
-425. -Ile?
Jak na dłoni. Dobra, lecimy.
Dogania tego wielkiego kloca, galaxy. „Przepuść mnie!”
-„Nie mogę!” -Patrzcie! Odjechał mu!
-Ma większą moc. -Zbliżył się do niego na zakręcie.
„Spróbuję jeszcze raz. Może się uda”.
Jak tylko znalazł miejsce, wyprzedził go.
-I znowu. -Wyprzedził go i już.
Amerykańskie wozy, jak te nasze,
-nie są wolniejsze... -Nie.
...na torze od europejskich. Są przecież szybsze na prostej.
To jest mini! Ma tylko 130 koni!
Jak terier przy dobermanie. 425 koni przeciwko 130.
-Znowu podjeżdża. -Pa!
-Macha mu. -Pomachał.
Rano powiedziano nam, że z powodu epidemii
musimy zabrać przyczepy ze sobą.
Podczas montowania dyszli holowniczych
zajęliśmy się podrasowywaniem przyczep, żeby pasowały do aut.
Postanowiłem podkreślić amerykańskość mojej przyczepy.
Zmieniłem ją więc
w najbardziej amerykańską i najfajniejszą przyczepę, jaką zbudowano.
W Airstreama.
Patrzcie na to!
Ja zrobiłem ze swojej lowridera.
Elegancka przyczepka.
I duża – 30 centymetrów dłuższa od londyńskiego autobusu.
Choć nie tak zgrabna.
Przyznajcie sami, jest bardzo retro.
Nie. Wygląda jak przyczepa obklejona folią aluminiową, nie wiadomo po co.
On naprawdę ma lekkiego świra, prawda?
Mój pomysł jest najlepszy.
Problem z przyczepami jest taki, że są brzydkie.
Stoją na polach biwakowych
i wyglądają jak pudełka na jedzenie.
Więc pomalowałem swoją w łaty
i dorobiłem wymiona.
Faktycznie, ma wymiona!
Z konwojem ekipy na tyłach
parliśmy dalej przez kaledońską ulewę.
Możemy się zatrzymać na tankowanie? Kończy mi się paliwo.
Nie wiem jak spaliłeś całe na torze,
ale poszukamy stacji benzynowej.
Zrobiło się bardzo szkocko!
-Bardzo zimno. -Czyli bardzo szkocko.
No.
Ustaliwszy, że wóz pali jakieś
trzydzieści litrów na sto kilometrów, jak czołg,
James oznajmił, że pora na jego poranne ablucje,
co oznaczało, że będzie musiał stanąć na parkingu.
Muszę wykręcić w tę stronę.
To musi trafić tam. Chyba.
Co on robi? Jak mu się udało...
Trzeba przyznać, że to ciasny parking.
James uznał, że to wystarczy,
i poszedł załatwić swoje sprawy.
A my zajęliśmy się tradycyjnym oczekiwaniem.
Tracę godzinę dziennie, czekając, aż on...
Można by zrobić grilla.
-Poczytać Telegraph, rozwiązać krzyżówkę. -On rozwiązuje...
No. Mamy godzinę.
Co?
Genialne.
Po co strażakom takie długie węże?
Na wypadek, gdyby pożar był daleko.
Dobra.
To jest...
Powiemy, że dach przecieka.
Tak.
Tak!
Jeśli dopiero do nas dołączyliście,
to długa historia.
Pewnie głowi się nad jakimś hasłem. Znasz okrzyk w lotnictwie: „Do maszyn!”?
-Tak. -Nie.
Wyobrażasz go sobie jako pilota hurricane'a?
Nie.
Chyba wystarczy.
Uznaliśmy, że James się nie zorientuje, póki nie ruszymy.
Ale nie musieliśmy tyle czekać.
Będzie zły!
Jezu!
Zostawiłeś otwarty dach.
-Tak. -Zabawni jesteście.
Podziwiam waszą kreatywność i zaangażowanie,
ale w taki dzień to podłe zagranie.
Już i tak zmokłem. Mogliście chociaż wynieść moje rzeczy.
Zabawne, jak trzy osoby mogą różnie postrzegać to samo zjawisko.
Ja uważam, że to był dobry pomysł.
Ja też. A większość twoich rzeczy i tak jest z gumy.
Boże, kapie z niego woda.
Przednia szyba przecieka?
Guzik mnie to obchodzi.
Parę kilometrów dalej zjechaliśmy z autostrady
i ruszyliśmy w stronę środkowej Szkocji, żeby przeprowadzić badania naukowe.
Owszem, lubimy nasze auta.
Są charakterne, fascynujące.
James i Richard mają amerykańskie auta, tesle.
Ale nie sugerujemy, że wszystkie amerykańskie auta są dobre,
bo nie są.
Niektóre są beznadziejne.
A w tej chwili zagłębiamy się w szkocką prowincję,
by przeprowadzić ważny eksperyment, a mianowicie:
kto robił gorsze auta,
ZSRR czy USA?
Związek Radziecki reprezentuje
FSO polonez 1.6,
łada riva 1200
i zastava GTL 55.
A Stany Zjednoczone
chrysler voyager,
chrysler PT cruiser, od którego dostaję mdłości,
oraz pontiac aztek.
Zrobimy sobie wyścig po tym polu.
My pojedziemy amerykańskimi autami, a nasi najmłodsi,
a zatem kompletnie bezwartościowi badacze, pojadą radzieckimi.
Zasady są proste. Kto pierwszy odpadnie, wygrywa.
-Nieprawda. -Jak to?
„Kto pierwszy odpadnie”? To bez sensu.
Przeciwnie.
Żaden wyścig w historii tak nie działał.
Szukamy najgorszego wozu. Czyli tego, który odpadnie pierwszy.
-Właściwie to... -Tak.
Ma rację.
Przegrany to zwycięzca.
-Tak. -Kumam.
-Fakt. -Dobra.
Zatem, w lekkim kapuśniaczku
rozpoczęliśmy zimnowojenną walkę.
To pierwszy minivan na świecie.
Najważniejszy fakt na jego temat jest taki,
że w testach kolizyjnych Euro NCAP dostał...
Gdzie są biegi? Zero punktów.
Te cruisery kupowali tylko pracownicy biurowi, którzy na biurkach
mieli tabliczki „Nie musisz mieć świra, by tu pracować,
„ale to pomaga”.
Mam silnik V6 3,4 litra i 185 koni.
Na tym kończą się jego zalety.
Wszystko inne jest okropne.
Podczas premiery w 2000 roku,
kiedy pokazano pierwszy model, publiczność zamarła, a potem
rozległy się śmiechy.
Gdy Walter White z Breaking Bad dostał taki wóz,
zrobili osobny casting na samochód.
White miał wyglądać na nieudacznika.
Nic nie podkreśla tego lepiej niż pontiac aztek.
Łada!
Stwierdziłem, że jeśli chcę wygrać,
muszę zderzać się z innymi autami, i przy okazji rozwalić swoje.
No to jedziemy.
Cholera! Nie udało się.
Moi koledzy wpadli na ten sam pomysł.
A masz!
Hammond chce rozwalić azteka.
I tak nie będzie nic widać, taki jest brzydki.
Muszę tak walnąć w azteka, żeby rozwalić swój wóz.
Nadciągam! Będzie wypadek!
Tak jest!
Nie! PT cruiser żyje!
Dalej waliłem prosto w ciężkiego azteka.
Aż uzyskałem efekt odwrotny do zamierzonego.
Zdechł.
Chyba się pali.
Panowie, mamy zwycięzcę.
O nie. Nie!
Tak!
Tak jest!
Walka o drugie miejsce była krwawa.
Ja ci dam, komuchu.
Cel namierzony.
Wypadek!
I znowu mi się nie udało.
Nie!
Zepsuty.
Teraz było mocno.
Czemu mój wóz jeszcze jeździ?
Przecież to najgorsze ludzkie dzieło w historii.
No, załatw mnie.
Polonez jest bardzo wytrzymały.
Tak! Teraz lepiej.
Mocne uderzenie.
Ale znowu...
Polonez padł?
Odpadł z wyścigu?
Katastrofa!
Jakby tego było mało...
May spieprzył sprawę.
Zostaliśmy tylko ja i James.
Dwa chryslery walczące o zaszczytne ostatnie miejsce.
Oba wozy były zbyt mocno uszkodzone, by się ścigać.
Mogliśmy jedynie czekać...
aż któreś zdechnie pierwsze.
Zepsuj się wreszcie!
Zacznij się palić! Wywróć się! Cokolwiek!
Ten alarm dotyczy temperatury. Mam za mało mocy.
Tak. Gotuję się.
Zaraz padnie silnik.
Straciłem trzeci bieg, a najbardziej mi się przydawał.
Nie mogę zmieniać biegów. Doigrałem się.
Nie! Ale... Patrzcie na wskaźnik temperatury!
Nie!
Niemożliwe.
Nie godzę się na to.
-Cześć. -Odpadłeś czy udajesz?
-Odpadłem. -Ja chciałem być najgorszy!
Wiem.
A okazuje się, że jestem ostatni.
Szóste najgorsze auto w historii.
-No tak, zapomniałem. -Tak jest.
-Wygrałeś, więc przegrałeś. -Tak.
Auto działa, więc przegrałem.
Zamiast przez kolejną godzinę przypominać Jamesowi zasady
ogłosiliśmy, że aztek zwyciężył...
I wróciliśmy na A9
z Hammondem na czele.
Dobra. Szukamy bardzo szerokiej drogi.
Ale zanim do nas dotarło, że się zgubiliśmy,
mój lincoln zaczął robić to, co nie udało się PT cruiserowi.
Czemu mój silnik...
Przerywa. Krztusi się, jadąc pod górę.
Dalej.
Dawaj, samochodziku.
Zajechaliśmy więc na farmę, żebym mógł dokonać napraw.
Muszę zerknąć na gaźnik.
Kiedy wyciągnąłem swoją górę narzędzi,
James poszedł nastawić wodę na herbatę.
-Dziękuję. -Herbaty?
-No co? -To miłe.
-Muszę przyznać... -Ciasteczko?
-Że daje radę. -Owszem.
Co takiego?
Faktycznie.
To moja przyczepa.
Wygląda świetnie.
Wreszcie dokończyłem naprawy.
Zepsute.
Masz zajęcie na parę godzin.
Czemu nie działa? To niedorzeczne.
Nadal czuję, jakbym miał 30 lat.
-No. -Trzydzieści parę.
I nagle stoję w polu i patrzę...
Jak to możliwe?
Kapitalne.
-Tak! -Cóż za triumfalny okrzyk.
-A teraz... -Dokąd?
-Nie ma tu zasięgu. -Nie.
Musimy trafić na A9.
To...
W Szkocji nie da się nawigować,
-kierując się pozycją Słońca. -Nie.
-A chmury są do niczego. Ruszają się.
Spróbujmy zgadnąć.
Uznaliśmy, że spróbujemy. Po drodze miałem parę drobnych wypadków.
Boże.
W końcu jednak ruszyliśmy
z Pathfinderem Hammondem na szpicy.
Zaraz będzie skrzyżowanie, a potem...
jakaś węższa droga i w końcu autostrada.
Tak się jednak nie stało.
Dziura.
Zdaje się, że Hammond prowadzi nas na offroad.
To autostrada A9?
Nie. Nie ma fotoradarów.
Stąd wiadomo, że to nie A9.
O nie! Szlag.
Co?
Przepraszam! To było prześmieszne!
Panie i panowie, czego brakuje na tym obrazku?
-Epickie. -Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Odpadł dyszel?
-Tak. -Dyszel holowniczy odpadł.
Ojej. To...
Absurd w stylu Toma i Jerry'ego.
A gdyby to się stało na A9?
Ludzie by na nas krzyczeli.
Gdzie ja będę spał?
Tam, gdzie twoja przyczepa.
Postanowiliśmy ją porzucić i ruszyliśmy dalej...
za leśnym dziadkiem Richardem.
Jedzie pod górę
i myśli, że na jej szczycie będzie autostrada.
Niezłe ruchy, Hammond.
Ogon macha psem.
Ojej, coś jest nie tak.
-Za duża prędkość na żwirze? -Tak.
Nic nie poradzę. Tu jest żwir.
Jak się odepniesz...
Już to zrobił.
Odpiąłeś się?
Więc... Tak.
Jak się odczepisz...
-Tak? -Proszę.
-Nie! -Udało się.
Przynajmniej odczepiłem.
Jesteś wolny. Możesz wyjechać.
Utknął.
Zawiesił się na baku. Patrzcie.
Została nam jedna przyczepa. Przemoczona.
Bardzo wilgotna.
Nie możemy spać w hotelu, nawet jeśli jakiś znajdziemy.
A nie znajdziemy.
A jeśli...
zanocujemy w zamku?
Obostrzenia nie dotyczą zamków.
Nie ma tu zamku.
To Szkocja. Za 300 metrów jakiś znajdziemy.
Coś w tym jest. Wszystkie są puste,
nie wolno wyjeżdżać na wczasy,
a zamki są jak domki letniskowe.
-Chyba że jesteś z rodziny królewskiej. -Dobry plan.
-Poszukajmy zamku. -Tak.
Ustaliliśmy nocleg, wydobyliśmy Hammonda z rowu
i ruszyliśmy na poszukiwania.
May, nie sądziłem, że kiedyś ci to powiem,
ale wymię ci odpadło.
Nigdy więcej mi tego nie mów.
To nierówny teren.
Cholera.
Co jest?
Wspaniale.
Uszkodziłem podwozie.
Na szczęście po trzech kilometrach
znaleźliśmy to, czego szukaliśmy.
Idealny.
Wbiliśmy się na nocleg do cudzego zamku.
A rano, po tym, jak popodziwialiśmy widoki...
James znów udał się do kuchni coś upichcić.
To wariacja na temat ryby z ryżem w curry.
Jest tu śledź, ryż i jajka.
-Smażone na głębokim tłuszczu? -Tak.
-Smacznego. -Intrygujące.
Wspaniałe. Gratulacje.
Naszą misją jest...
Co?
Nic. Ciekawe smaki.
-Trzeba przywyknąć. -Ale śledź jest dobry, co?
Lubię śledzie i panierkę.
Ja uwielbiam. Lubię też pianki marshmallow i ładne ołówki.
Ale nie zjadam tego wszystkiego naraz.
Tak sobie myślę.
Naszą misją nie jest koczowanie w czyimś domu
i smażenie wszystkiego na złoto.
Mieliśmy ustalić, czemu auta z USA
-nie przyjęły się u nas. -Tak.
Żeby przybliżyć wam skalę zjawiska, w latach 70.
w Wielkiej Brytanii sprzedało się dziewięć tysięcy amerykańskich aut.
Dziewięć i trochę.
Aut z ZSRR kupiliśmy 247 000.
Do sukcesu radzieckich wozów przyczyniła się
Republika Ludowa Południowego Yorkshire.
To tam głównie kupowano łady.
Co do tej pory ustaliliśmy? Że lubimy nasze auta.
Ja swoje uwielbiam.
Ale mają wady.
I to spore.
-Ogromne. -Tak.
W wielu miejscach w tym kraju trudno manewrować.
Tak. A twoje wciąż się psuje.
Jest szpanerskie.
Zostawmy to.
Dowiedliśmy też, że mniejsze wozy, jak PT cruiser,
aztek i inne, to najgorszy złom w historii.
Straszne szroty.
Z drugiej strony
nie wolno nam zapominać,
że w USA powstały też genialne samochody.
Zainspirowani tą reklamą
wybraliśmy ulubione muscle cary.
I pojechaliśmy nimi na bardzo amerykański obiad.
Pizzę.
-Można jeść z ananasem. -Nie można.
-I szynką. -Spróbuj Leniwego Giuseppe.
-Z szynką. -Bez ananasa.
Coś sobie przypomniałem. Kojarzycie mojego kumpla, Johna?
Wołają na niego Tramp.
Zaprosił nas na weekend ze strzelaniem.
Kiedy?
Za 37 minut.
Mamy tam dotrzeć w 37 minut?
Nie da się.
A może jednak?
Amerykanie zbudowali sporo świetnych muscle carów,
ale najbardziej lubię Mustanga.
Mustang wyprzedawał się najszybciej w historii.
Nigdy nie pobito tego rekordu.
W pierwszym dniu poszło 22 000 egzemplarzy!
Ten konkretny model to GT500 z roku 1967.
Nie przychodzi mi do głowy inny wóz,
który równie dobrze pasowałby do tamtych czasów.
Pojawiła się kolorowa telewizja.
Ruszał program kosmiczny Apollo.
Słuchaliśmy Sgt. Peppera, Fleetwood Mac i Hendrixa.
A w Stanach głowa rodziny mogła sobie kupić 7-litrowego mustanga.
Drodzy widzowie, oto chevrolet camaro Z/28 z 1969 roku.
Odpowiedź Chevroleta na Mustanga, którego uważali za przyciężkawego.
Postanowili zaprojektować zgrabniejszy samochód.
To idealny model na wieś.
Czy Amerykanie o tym wiedzieli? Myślę, że tak.
Myślę, że wiedzieli i uznali, że to nawet zabawne.
Za to lubię Amerykę tamtych czasów.
Za optymizm, nadzieję, nieskrępowaną konsumpcję.
Wielka Brytania na widok Mustanga i jego naśladowców,
takich jak ten, uznała, że też powinna spróbować.
I zafundowała nam Capri z silnikiem 1,3 litra.
Skąd u nas taki brak charakteru?
Dodge Charger,
jeden z moich ulubionych wozów, i jeden z najsłynniejszych.
Właśnie ta wersja, charger drugiej generacji z 1968 roku,
z Bullitta i Diuków Hazzardu.
Spójrzcie na niego. Aż ocieka legendarnością.
Charger powstał z myślą o młodych ludziach.
Dziś auta dla młodych muszą być małe i nijakie, prawie niewidzialne,
z silnikiem od elektrycznej temperówki.
Wtedy auta dla młodych miały silniki V8, wloty powietrza na masce i szeroki tył.
To były zabawki!
Co to znaczy „weekend ze strzelaniem”?
Nie mam pojęcia.
Chyba nikt na świecie nie wie,
co to takiego. Każdy weekend jest inny.
Chłopaki?
No?
Zdechł.
Hammond, nie rób tak! Dostałem zawału.
Zacisk hamulcowy się odczepił i rozwalił koło,
przez co zacięła się skrzynia biegów, a silnik eksplodował.
Niestety, czas uciekał,
więc zostawiliśmy naszego pechowca na drodze.
To jest żałosne.
Zupełnie jak łamanie obostrzeń na wiecach wyborczych.
Mimo to
udało nam się dojechać z Pizza Express do Trampa w 37 minut.
Udało nam się.
Tak.
Wprawdzie dotarliśmy na czas...
ale pojawił się problem.
Chyba nie do końca pasujemy
do towarzystwa, które przyjechało tu strzelać.
Ale...
Mogło być gorzej.
Co ty masz na sobie?
Chyba... trochę przesadziłem.
Aż się pocę z zażenowania.
Masz szczęście. Ja po wydarzeniach w Argentynie się nie pocę.
-Serio? -No.
-Nie pocisz się? -Ani trochę.
Zainspirował mnie mój wóz. Zrobił mnie w konia.
SMS od pana Wilmana.
Długi.
„Wreszcie odkryliście
„największy problem posiadaczy amerykańskich aut w Europie.
„Te wozy to obciach”.
Nie pasujemy tu.
To trochę...
Nie pasuje.
„Gdyby jednak istniała społeczność entuzjastów amerykańskich aut
„i osób, które podzielają ich pasje,
„obciachu by nie było”.
„Zbudowałem więc miasteczko na Hebrydach,
„gdzie tak właśnie można żyć. Pojedziecie tam”.
Aha. Ma na myśli coś w rodzaju grupy wsparcia dla narkomanów.
Jedzie się tam wiedząc, że wszyscy są tacy jak my.
Właśnie. Kiedy zajechaliśmy tymi autami tutaj,
-ubrani... -Prawda?
Ludzie pomyśleli: „Jezu, przyjechali Darren, Gary i Kevin”.
Gdyby istniała społeczność...
Bylibyśmy wśród swoich.
-Moglibyśmy iść na hamburgera. -Tak.
Jeść wszystko z serem.
-I hodować truskawki w koszu na pranie. -Tak. Można by...
Nikt by się na nas głupio nie gapił.
-Jedziemy na tym samym wózku. -Tak.
-Brawo, panie Wilman. -Niezły pomysł.
-Genialny. -Właśnie...
Wpadłem na coś jeszcze.
Jedziemy na wyspę, gdzie wszystko jest z USA,
gdzie wszyscy jeżdżą amerykańskimi autami,
więc może zamerykanizujmy jeszcze nasze wozy?
Wiem, że twój cadillac jest amerykański jak orzeł z sera,
ale jeszcze go podrasuj.
Przerobimy je i pojedziemy na tę wyspę
bardzo amerykańskimi wozami.
Ucieszy się.
Teraz mam przed oczami tylko orła z sera.
Dwa dni później...
ruszyliśmy w trzystukilometrową trasę
na wyspę pana Wilmana
HEBRYDY ZEWNĘTRZNE
naszymi podrasowanymi autami.
Opowiem, co zrobiłem. Skupiłem się na naprawach.
Zreperowałem wycieraczkę.
Wlałem bezwodny płyn chłodniczy, żeby zaradzić przegrzewaniu.
Następnie z przodu auta zamontowałem
ogromną turbosprężarkę, która wystaje ponad maskę.
Dzięki niej mam o 100 koni więcej.
Skoro z przodu mam coś tak dużego,
potrzebowałem też czegoś z tyłu,
żeby całość była spójna wizualnie.
Więc zamontowałem spojler w stylu Plymoutha Road Runnera.
Witajcie.
Mój cadillac deville zmienił się w lowridera.
Przód obniżyłem o osiem centymetrów, tył o pięć,
dzięki potężnym sprężynom z land rovera defendera.
Do tego sześciocentymetrowy, prosty boczny wydech.
Ten wóz już wcześniej był odlotowy.
Teraz jest jeszcze odlotowszy.
Trochę przesadziłem z tym obniżeniem.
Moje autko ma teraz grube lacze z białymi napisami. Wygląda świetnie.
Zająłem się też problemem z mocą: zamontowałem wtrysk podtlenku azotu.
Proste i oczywiste.
Zamiast mieszać paliwo z powietrzem,
instalacja łączy je z mieszanką azotu i tlenu.
Wypróbujmy ją. System włącza się tym przełącznikiem.
Przygotowuję zbiornik.
I odpalam!
To bez sensu! Dlaczego nie czuję różnicy?
Zmodyfikowałeś coś jeszcze w układzie
poza montażem butli z azotem?
Tak.
Co dokładnie zrobiłeś?
Różne rzeczy.
Nic nie zrobił, prawda?
Zmieniłeś moment wtrysku?
Ulepszyłem.
A jeśli nic nie zrobiłem z momentem wtrysku
i ten teges?
Wydaje mi się,
że masz zbyt ubogą mieszankę i stopisz sobie tłoki.
Będę mógł podziwiać moment eksplozji,
jeśli będę go widział znad sprężarki.
Znad sprężarki? Zasłania ci widok?
Tylko na niektóre strony.
Jak patrzę do przodu, to faktycznie nic nie widzę.
Jedzie na ślepo.
Wkrótce pojawił się kolejny problem z moimi modyfikacjami.
To moja opona.
Słyszę, jak opona haczy o nadwozie.
Schrzaniłem sprawę, co?
Kontynuowaliśmy podróż na północ
pomimo szkockiej pogody, do której zdążyliśmy już przywyknąć.
Bóg naprawdę spaprał Szkocję, co nie?
„To moje najlepsze dzieło.
„Sprowadzę na nie wieczny deszcz”.
Stworzył przepiękne miejsce, a potem
ukrył je za ścianą deszczu.
U muzułmanów ciekawe jest to,
że artefakty nie mogą być doskonałe, bo tylko Bóg może taki być.
Chrześcijanie wolą myśleć,
że Bóg sprawił, że świat ma wady i niedoskonałości,
byśmy nie oszaleli, ujrzawszy jego piękno.
James, twoje boczne wydechy odprowadzają spaliny do kabiny?
Zaczął zdanie od słowa „ciekawe”,
a potem przynudzał przez dziesięć minut.
W końcu trochę się przejaśniło,
dzięki czemu mogliśmy podziwiać widoki,
podczas gdy Hammond naprawiał wóz.
-Co jest? -Bak pękł.
Nie da się ukryć.
-Dojedziesz do tej wioski? -Może.
Powinni tam mieć spawacza.
-Chcecie spawać bak? -Bardzo ostrożnie.
Muszę go czymś zakleić.
Taśmą klejącą?
Ciekawa sugestia. Benzyna rozpuszcza większość klejów.
-Faktycznie, ciekawa. -Guma do żucia?
Koniec żartów. Auto mi się wykrwawia.
Zaradziliśmy temu przy pomocy gumy antynikotynowej,
po czym oderwaliśmy oczy od krajobrazu i ruszyliśmy w drogę.
Lubię ten samochód. Jego nowe wcielenie też.
Zawsze mi się podobał. Teraz tym bardziej.
Jest bardzo wygodny i ma zegar od Cartiera,
absolutnie przepiękny.
Wręcz wzruszająco piękny.
Naprawdę mnie wzrusza.
Ile aut zostawiliśmy sobie po programach?
Ja mam Olivera, opla kadetta.
A ja alfę, bentleya i excellenta.
Ja mam tylko plażowego buggy.
Czyli niewiele. A testowaliśmy setki.
Wiem, co sobie teraz myślicie.
Chcę, by ten lincoln ze mną został.
Ja nie oddam swojej riviery. Jest świetna.
A cadillac?
Przyznaję, przywiązałem się do niego,
może nawet go pokocham, zwłaszcza w nowej wersji.
Robiło się ciemno, więc znaleźliśmy sobie zamek na nocleg.
Nocą zamontowaliśmy z Hammondem brakującą osłonę nadkola u Jamesa.
Był nam bardzo wdzięczny.
Clarkson!
Wyjątkowo gówniana robota.
Chwileczkę.
Masz tu teraz dwie amerykańskie gwiazdy.
-Właśnie. -Ulepszyliśmy nadkole.
Mogliście je lepiej dopasować. Co to...
Wkręciliście ordynarne
śruby krzyżowe w karoserię mojego cadillaca.
Naprawiliśmy nadkole.
W drodze na amerykańską wyspę pana Wilmana
natknęliśmy się na ulubioną drogę miejscowych fanów motoryzacji.
Oto brytyjska Przełęcz Stelvio.
Applecross.
Tak się nazywa.
Dowiemy się,
jak nasze auta radzą sobie w górach.
Zaczynamy eksperyment.
Tak. Zróbmy to jak naukowcy.
No to jazda.
Boże. Cóż za marność!
No tak. Mamy problem.
Nic nie widzę. Szyba paruje.
W dodatku wycieraczka nie działa.
Może i coś bym widział,
gdyby nie sprężarka, która wszystko zasłania.
Jadę na ślepo.
Tak.
Ten konkretny amerykański wóz niezbyt sobie radzi
z tą konkretną częścią Wielkiej Brytanii.
Uwaga, ostry zakręt.
Muszę się mentalnie przygotować.
Skręcamy.
I hamujemy.
Przejechał!
Gęsta ta mgła.
Ojej.
Co?
Jak wylądowaliśmy po tej stronie drogi?
Wjeżdżamy w chmurę.
W końcu dotarliśmy na szczyt przełęczy,
by podziwiać słynny widok...
po czym ruszyliśmy dalej.
Szlag, zjechałem z drogi!
Dobra. Teraz...
Tak. Gdy rano sobie myślałem:
„Jedźmy na tę górską drogę naszymi czołgami”,
nie tak to sobie wyobrażałem.
Mogłem się domyślić, wkładając tę budrysówkę.
Kierowcy Formuły 1 nie noszą takich płaszczy, prawda?
Wkrótce potem dotarliśmy na wyspę Skye.
Po jej przejechaniu,
udaliśmy się na prom do North Uist.
Po drodze
wdaliśmy się w filozoficzno-motoryzacyjną dyskusję.
Zabawne jest to,
że kiedy widzi się tu kogoś w amerykańskim wozie,
od razu wszystko się o nim wie.
Że ma słabość do Trumpa,
a w garażu trzyma flagę Konfederatów.
Pije tylko Budweisera.
Kiedy widzisz kogoś we fiacie, nie myślisz:
„Dużo gestykuluje i ma dziwne relacje z matką”.
A w volvo: „Lubi się rozbierać i tarzać z sąsiadami w śniegu”.
Właśnie.
Nie można kogoś osądzać po pochodzeniu jego auta.
Nie. Chyba że auto jest z USA.
Masz absolutną rację.
Załóżmy, że jedzie sobie klasyczny mustang,
powiedzmy ciemnozielony, z Hammondem za kółkiem.
Znad kierownicy wystaje tylko jego głowa,
a ty i tak wiesz, że ma na nogach kowbojki.
I ma.
Brakuje mu tylko jednej rzeczy
jako fanowi aut amerykańskich:
nie gra w golfa.
Tak.
Co „tak”?
Tak.
Chcesz nam coś powiedzieć?
Nazywam się Richard Hammond i od niedawna uczę się grać w golfa.
-Serio? -Tak.
Mam zestaw kijów golfowych i chodzę na lekcje.
Dwa razy w tygodniu. Na miejscowym polu.
Po co ci to?
Moi koledzy lubią golfa. Wybrałem się z nimi.
-To trudny sport. -Daruj sobie.
Miałem parę lekcji.
Snułem sobie ciekawe refleksje
na temat amerykańskich wozów, a ty musiałeś mi popsuć dzień.
Dobrze nam się pracowało przez ostatnie 15 lat,
a teraz się okazuje,
że jesteś dziwny.
Na szczęście musieliśmy przerwać rozmowę,
bo dotarliśmy
na bajkową wyspę North Uist.
To Hebrydy Zewnętrzne.
Kolejna wyspa to enklawa fanów amerykańskich aut,
którą stworzył pan Wilman.
Cieszę się, że jest miejsce, gdzie można pojechać swoim amerykańcem
i się go nie wstydzić.
Jak plaża nudystów.
Ludzie chcą pobiegać nago,
ale nie mogą tego robić tam, gdzie inni są ubrani.
Czuliby się głupio.
Więc szukają sobie podobnych i zbierają się w jednym miejscu.
W końcu dotarliśmy do wybrzeża na drugim końcu wyspy.
Piękne miejsce. Spójrzcie.
Ładnie tu, prawda?
A co to ma być?
Co to jest?
Może jakaś scena albo siedzenia.
Plastik w morzu.
-Morze plastiku. -Patrz.
Może tego użyją po pandemii,
-będą koncerty... -Chłopaki?
-Morze to wyrzuciło... -SMS od Wilmana.
To jest ta wyspa, na której założył enklawę.
Domyślam się, że to należy do nich.
-Widzicie to? -Tam?
Tak.
Ale żeby dostać się na wyspę, musimy z tego zrobić most.
To przypomina pontony.
Chyba będą się unosić na wodzie.
A utrzymają auta?
Jeśli most będzie odpowiednio duży.
Czyli...
Te są już połączone, zobaczcie.
Tu jest kawałek.
A to śruby.
Da się je połączyć.
Trafiłem do piekła.
To gigantyczne klocki!
Jeremy, to jak twoje urodziny i Gwiazdka w jednym!
O ile musi to być szersze od wozu?
A ile tego mamy?
Musimy przejechać kawał drogi.
Auta mają po dwa metry szerokości.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć stóp i trochę.
Niecałe trzy metry.
Odmierzyłeś to stopami?
No tak.
Tymczasem ja zastanawiałem się, jak ta enklawa będzie wyglądać.
Próbuję odgadnąć, co tam będzie.
Pewnie motel. W każdym pokoju po dwa łóżka,
za duże, z burgundowymi narzutami.
Bar dla kibiców z mnóstwem ekranów,
na każdym coś innego, a jednak to samo.
Wszyscy będą gadać w windzie...
Oni mówią „dźwig”.
-Fajnie. -„Miło poznać”.
-Tak się mówi w USA. -Mówi się „dzień dobry”.
Dopiero się poznaliśmy.
-„Miło poznać”? -Lubię sobie pogadać.
Bo jesteś Amerykaninem...
Skupiliśmy się na pracy.
Śruba i okręt.
To będzie fuszerka.
Ale zrobiliśmy sobie z Jamesem przerwę na kłótnię.
To się nie uda.
Uda się. Dokonałem obliczeń...
-Mniej więcej. -Matematyka na morzu nie obowiązuje.
-Owszem. -Myślisz, że się uda?
Nie.
Na dół.
Opuść.
Boże!
Dobra. Zabezpieczone.
-Super. -Nasikałeś w wodery.
Tak. To bardzo po męsku.
-To? -Tak.
Wiem.
Trzeciego dnia naszych zmagań
musieliśmy pożyczyć łódź od miejscowego rybaka.
Co?
Sytuacja wygląda tak. Zbudowaliśmy tę część.
Hammond podpłynie tutaj.
I doholujemy to do części, którą zbudowaliśmy,
żeby je połączyć.
Plan był prosty, ale okazało się,
że Hammond nigdy nie pływał łodzią z zaburtowym silnikiem.
Pociągnij linkę!
Jaką linkę?
-U góry... Pociągnij. -Już wiem.
Działa! I co teraz?
Przekręć. Właśnie tak.
Płynie HMS Hammond.
Nie śpiesz się.
Gotów?
Najpierw przywiązujemy.
Świetnie. Teraz mnie pociągnij.
Ruszaj. Z kopyta.
Boże, daj mi siłę.
Oderwałeś uchwyt na wędkę.
Nie przywiązałem tego do wędki. Dlaczego ty...
Nie przywiązałem go do wędki, kretynie.
Gotów? Ruszamy.
Hammond znowu się wywrócił.
Co... Jezu. Jak on to zrobił?
Wciągnę cię.
Dziwne, ale po tej akcji nikt nie chciał nam wynająć łodzi.
Musieliśmy więc zaciągnąć kolejny odcinek na miejsce ręcznie.
Patrzcie, sam ciągnę stumetrowy most.
Woda jest śliska, prawda?
Tak.
Gotów? Dokujemy. Pięknie.
Pracowaliśmy cały dzień.
Teraz to, zgadza się?
Jest.
W końcu, późnym popołudniem, nasz prosty jak strzała most był gotowy.
A ponieważ James jako jedyny wierzył, że plan się powiedzie,
uznaliśmy, że powinien przejechać pierwszy.
Parametry w normie.
Jakie są szanse, że przejedzie?
-Bliskie zeru. -Niewielkie.
Boże, droga faluje.
Jezu, most się rusza!
Ugina się pod nim.
Chryste.
Ale dziwnie.
Chłopaki, będę szczery. Trochę się boję.
Ma pod sobą 10 m wody.
I jedzie cadillakiem.
Jest głęboko.
-Moja łódź tam zatonęła. -Właśnie.
Szlag.
Wydech wlecze się po podłożu.
Rozbiję się o własny most.
Most się ugiął, a on się zaklinował.
Zabawne.
Nie widzicie tego,
ale z tej strony koła się zapadły,
wszystkie utknęły w tych elementach.
Czyli ugrzązłem.
Kolejnym problemem jest wydech, który szoruje po ziemi,
a jego koniec zaklinował się w jednym ze złączy.
Nie wyjadę.
Jest jedno rozwiązanie, ale nie spodoba ci się.
Jakie?
Pojedziesz mu pomóc.
To by oznaczało, że na kawałku plastiku na wodzie
będą cztery tony żelastwa z Ameryki.
Ale ponieważ James stanowił teraz wielką, burgundową przeszkodę,
nie mieliśmy wyjścia.
Więcej mocy, większa prędkość.
Szlag. Tył się zapada.
Boże... Szoruję tyłkiem po ziemi. I nic nie widzę.
Zbliża się Thunderbird 2.
Tlen.
Działa.
Musisz mnie lekko szturchnąć i jechać dalej.
Uwaga, James, nadjeżdżam.
Nie wyszło. Spróbujmy inaczej.
Wycofam, dobra?
I zrobię falę.
Tak?
Kiedy fala uniesie tył twojego auta, wciśnij gaz do dechy.
Przygotuj się.
Jedź!
Jasna dupa.
Hammond, pomożesz?
Chyba wjechałem.
Szkoda tylko, że tak mało widzę.
Boże.
Nie chcę znowu wpaść do wody.
Ku naszemu zaskoczeniu największy pechowiec dotarł bez problemu.
Jestem, Jeremy. Co mam robić?
Mam genialny pomysł.
Mów.
Jeśli obaj ruszymy z kopyta i zahamujemy, tworząc falę,
powinno go to unieść i przepchnąć.
Albo rozwalić most.
Ale nie mamy wyjścia, prawda?
Dobra, próbujemy. Powiedz, kiedy.
Musimy precyzyjnie wymierzyć.
Jestem gotów.
Hammond, gotów?
Tak.
Auto nie chce zapalić.
Boże.
Co?
Jestem plastrem szynki w kanapce niekompetencji.
Dobra, zapalił.
Jesteśmy gotowi.
Trzy, dwa, jeden.
Hamuję.
Jazda.
Tak!
Cholera, udało się!
Świetnie. Dzięki.
WITAMY W HAMMONDSBURGU POPULACJA: 7 MILIARDÓW
Patrzcie! Jestem u siebie!
To chyba dzieło pana Wilmana.
Tak.
Nie mogę się doczekać enklawy.
Szukamy typowo amerykańskiego miasteczka.
Tu jest jak w Oklahomie.
Patrzcie.
Krowy.
Odbyliśmy niezwykłą podróż przez Szkocję,
wyspę Skye...
Muszę się zatrzymać. Wszystkie lampki mi się świecą.
Coś jest nie tak. Mój wóz śmierdzi...
James, jesteśmy dosłownie...
Wiem, ale nie chcę, żeby auto mi padło 100 metrów od celu.
Chcę wjechać z godnością. Dajcie mi parę minut.
Musiał popsuć auto na ostatniej prostej?
Co za kretyn.
Nie mogę otworzyć maski.
Hammond, mam pomysł.
Nie możemy mu pomóc,
więc jedźmy zerknąć na tamten budynek.
Chętnie.
Naprzód.
No bez jaj. Dawaj.
Nie chce zapalić.
Czyli obu wysiadły auta na ostatniej prostej.
Dobrze. Pomyślmy.
Mój zapali...
Tak, zapalił.
Chwilę później
dotarłem do enklawy.
Klawo tu.
Pan Wilman nie próżnował.
Ja nie mogę!
Laser Quest. Multipleks.
I bar dla kibica!
Mam też 5G w komórce. Jak to możliwe?
Dziwne.
Czy to MG?
Skąd to się tu wzięło?
Dobry wieczór. Poproszę trzy budweisery i ser.
W końcu dołączyli do mnie koledzy.
Panowie! Wasze piwo.
Jest!
Czekajcie. Nacieszmy się tą chwilą.
O tak.
Budweiser! Nareszcie!
Mieli tylko Tsingtao.
-Naprawdę? -Tak.
-A MGD? -Nie. Tylko Tsingtao.
Zjedzmy coś.
Chętnie.
Jedzenie. Tutaj. Nie wierzę, że pan Wilman to zbudował.
-Jestem w domu. -Właśnie.
-Zaparkowałem buicka rivierę... -Tak.
-i jestem tutaj! Wspaniale. -Wiem.
Szok.
Ja zjem... Surf and turf?
Nie, chwila.
Mam ochotę na ser. Monterey Jack.
Co?
Chłopaki,
nie tylko z menu jest coś nie tak.
Nic tu się nie zgadza.
To dziwne.
To miejsce otworzyli jakiś tydzień temu.
I już wszystko jest...
chińskie.
I tym gorzkim rozczarowaniem kończymy nasz program.
Wrócimy. Nie wiemy, kiedy i gdzie, ale wrócimy.
Do zobaczenia. Dziękujemy za uwagę.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska