Merhaba, The Grand Tour'a hoş geldiniz.
Bu kez bir volkanın tepesinde
veya denizin dibinde değiliz.
Hayır. İngiltere'nin en kuzeydeki kasabası Berwick-upon-Tweed'deyiz.
Ve görevimiz, sınırın öte yanından yola çıkıp
İskoçya'yı katederek Dış Hebrid adalarına ulaşmak.
Yaptığımız en güzel yolculuklardan biri olmaya aday.
Yolda çok önemli bir soruya yanıt bulmaya çalışacağız.
Evet. Soru şu. Avrupa'da Amerikan müziği dinliyoruz,
Amerikan giysileri alıyoruz, Amerikan birası içiyoruz,
Amerikan güneş gözlüğü takıyoruz.
Ama Amerikan arabaları hiç tutmadı.
Neden?
Bunu anlamak için her birimiz bir Amerikan arabası satın aldık.
Benim seçtiğim araba bu.
5,80 metre uzunluğunda bir Lincoln Continental Mark V.
Dallas'taki Jock Ewing var ya...
Onda bu araba vardı.
TV'deki dedektif Şişko Frank Cannon Mark IV kullanıyordu,
hemen hemen aynısı sayılır.
Bunun anlamı şu...
Çocukluğumda her hafta televizyonda bir Lincoln görüyordum,
sonra babama dönüp "Ford Cortina'mız olabilir mi?" diyordum.
Neden bunlardan istemedim?
O neden istemedi?
Şuna bakın.
Bu bir Buick Riviera.
Evet ya!
Bagajı kendiliğinden açılıyor.
-Kapatayım mı? -Ne zaman oldu bu?
-Demin. Gelirken. -Bu modelin özelliği.
Bu, efsanevi 1971 model Buick Riviera, Konik Kuyruk.
Ne oldu?
Yok, sadece... Şaşırdım.
Şey dedik ya... "Amerikan arabaları Avrupa'da neden tutmadı?"
Bu Amerika'da tuttu mu acaba?
Olay da bu. Riviera, Buick'in Ford Thunderbird'e cevabıydı.
1963'te yapmaya başladılar. İyi gidiyordu.
Epey sattı, gerçi Thunderbird kadar değil.
1971'de dediler ki, "Hadi çarpıcı bir şey yapalım,
"yepyeni, değişik bir şey olsun."
Ve bunu yaptılar. Herkes nefret etti.
Resmen!
Reklamları şöyleydi, "Başka hiçbir şeye benzemez."
Amerikalılar da "İyi bari." dedi.
Ama Jock Ewing, Şişko Frank Cannon... Ünlüler buna meraklıymış.
Clint Eastwood.
-Sahi mi? -Jeff Bridges.
-Gerçekten mi? -Evet.
-Bunu mu almışlar? -Bruce Willis.
Bruce... Sahi mi?
-Frank ve Jock... -Evet.
-Bruce, Clint ve Jeff... -Evet. Evet!
Avrupa'da biz hâlâ "Allegro mu alsak..." diyorduk.
Böyle bir şey mevcutken bizde Allegro Estate vardı!
May ne almıştır sence? Şöyle söyleyeyim...
May hangi Cadillac'ı almıştır?
Nihayet...
Altı metrelik bekleyişten sonra...
Cevabı aldık.
Araba dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz ve onuncu peronlara yanaşıyor.
May?
-Evet? -Cadillac'ı tahmin etmiştik.
Sadece bir Cadillac değil. Cadillac Coupe DeVille.
-Öyle mi? -Cadillac'ların Cadillac'ı.
Bunu sürerken Elvis Presley'mişim gibi geliyor.
Tuvalette ölmüş gibi mi?
Tanrım, bir araba ne kadar bordo olabilir?
Amerika'da bir motel odası gibi.
Dünyanın bütün bordo rezervlerini kullanmış olmalılar.
-"Koltukları ne renk yapalım?" -"Bordo."
-"Ön paneli?" -"Bordo."
-"İyi fikir." -Ama düğme,
seyir kontrol kolunun ucundaki düğme...
-Bordo. -...bordo. Evet.
Fark etmezsin diye umuyordum.
Düştü mü?
İtiraf etmem lazım ki benim salaklığım oldu.
Buraya gelirken
bir parçanın yola fırlayıp gittiğini aynadan gördüm.
"İlginç." diye düşündüm.
"O parça, tıpkı arabam gibi bordo."
"Acaba arabadan mı düştü?" demek aklıma gelmedi ama.
Bir Top Trumps oyunu oynayalım.
-Motor? -Evet?
6,6 litrelik V8.
-Şirin! -6,6...
-Ne? Şirin değil. -Marş motoru mu o?
-Senin motorun ne kadar? -7,5.
-7,5 litre mi? -7,5 litrelik V8.
-Söyle. -8,2.
Sekiz mi?
8,2 litre. Seri üretim bir arabaya takılan en büyük V8 bu.
-8,2 litre. -Tamam o zaman.
Bu daha verimli tabii ki. Kaç beygir gücü var?
Benimkinde mi?
Yüz doksan.
-Beygir gücü önemli değil bence. -Kaç?
-Yüz seksen bir. -Öyle mi?
Evet. 6,6 litreden. Nasıl yaptılar bilmiyorum.
Benim 7,5 litrelik hantal V8'im 250 beygir gücü üretiyor.
-İki yüz elli mi? -Evet.
Demek roket gemisi bu.
THE GRAND TOUR İSKOÇYA
Önemli keşif yolculuğumuza başlamak için hevesliydik.
10.000 sterlinlik Lincoln'ü,
17.000 sterlinlik Buick'i
ve Bordo Dağı'nı gazladık
ve yola koyulduk.
İşte bu.
İskoçya sınırı.
Mcİskoçya'ya giriyoruz.
Bu araba memleketine döndü sayılır çünkü Buick'in Bay Buick'i İskoç'tu.
Eve gidiyorsun!
Jeremy Clarkson,
araban konuşuyormuş gibi görünüyor, farkında mısın?
Hayır, farkında değilim.
Ön tampon oturduğum yerin 27 kilometre önünde.
Çocukluğumuzda neleri kaçırdığımıza şaşarak yola devam ettik.
Hatırlıyorum da 1970'te
ısıtıcı bir Austin'de seçime bağlıydı. Isıtıcı öyleydi.
Oysa bunda otomatik ayarlanabilir koltuklar,
otomatik cam, otomatik kelebek camı ve seyir kontrolü var.
Yıldız gemisi Atılgan'da bile seyir kontrolü yoktu.
Şuna baksanıza, otomatik klima.
Ekonomiye veya otomatiğe ayarlanabiliyor. İki seviyeli ayar da var.
İki seviyeli. Bunun ne anlama geldiğini bile bilmezdik.
1970'lerde biri bana
elektrikle inip kalkan bir araba camı gösterse
düşüp bayılırdım.
Farlarıma bakın.
Farlarım için garaj kapıları var.
Tabanı delik bir Ford Anglia yerine
böyle bir arabada dolaştırılmış olsam
çocukluğum nasıl olurdu kim bilir?
Babam benim kahramanım olurdu,
parlak bir gelecek beni beklerdi.
Evet.
Edinburgh'nın dış mahallelerine yaklaştığımızda
yerel âdetlere uygun bir şekilde karşılandık.
McYağmur iş başında. Şaşırmadık.
İskoçya'ya geleli ne kadar oldu, 20 dakika mı?
İskoç polisi "Tutuklusun gün ışığım." diyemez
çünkü kimse bundan bir şey anlamaz.
Bu kötü. Kötü haber.
Taş döşeli dik ve dar sokaklarda
arabalarımızın ne yapacağını görmek için şehir merkezine gitmeye karar verdik.
Bir dakika.
Aman Tanrım!
Bu imkânsız.
Hantal diferansiyelimle ilgili mesele kısa sürede başka bir soruna yol açtı.
Benimki. Su kanatıyor.
Dostlar, su kaynatıyorum.
Eyvah. Moğolistan'da John'un başına gelen şey.
Nihayet tepeyi fethettim,
Hammond da değerli İskoç suyundan ekledi.
Frank Cannon'ın herhangi bir vakayı nasıl çözdüğünü merak ederek
şehir merkezindeki yolculuğumuza devam ettik.
Ah, Tanrım. Önümüzdekini görüyor musunuz?
Evet.
Ya.
İşte zurnanın zırt dediği yer Clarkson.
-Nasıl... -Beğeniyorum. Araba nefis.
O duvara ne kadar yakınım?
Şu kadar.
Tamam, kabul ediyorum, arabam Edinburgh için biraz fazla büyük.
Bence suçu arabalar yerine Edinburgh'da bulabiliriz.
İmkânsız.
Şu çöp kutusunun yerini geçici olarak değiştirsek?
Şimdi geri gitsem...
Geri gidip şöyle dönersin...
Su kaynatıyor!
-Öyle. -Eyvah.
Olamaz.
Ölüm şarkısını söylüyor.
İmdat!
Geri çekilin.
Hammond'ı İskoçya'da su aranırken bırakıp
aradan geçmeyi başardım
ve hepimize içecek güzel bir şey almaya gittim.
Tamam. Olan şu, kapım, kapımın açılmasını engelliyor.
Nasıl oldu bu? Neden bana bunu yapıyor?
Frank Cannon buna nasıl giriyordu? Ben giremiyorum.
Kolay oldu.
Güzel.
-Basamağı kapamıyordu. -Biraz daha şu tarafa doğruydu.
-Öyle mi? -Daha gerideydi.
-Öteki bunun önündeydi. -Şöyle koyalım işte.
Ben nasıl...
Olmuyor...
Elimde kaldı.
Amerikan arabalarının şehir merkezlerinde sorun çıkardığını tespit ettikten sonra
üç şeritli otoyola geri döndük.
Sis içinde güzel bir köprü. Bakın!
Ve kısa sürede ikinci test alanımıza ulaştık.
İskoçya'nın Nürburgring'i.
Brickyard veya Monza neyse
ürkütücü Knockhill de odur.
Fikir çok basit.
Bir İskoç arabasıyla tur süresini ölçüp
iki kapılı V8 spor coupé'lerimizle o süreyi geçmeye çalışacağız.
Tek sorunumuz şu... Hangi İskoç arabasını kullanalım?
Arkadan motorlu 911 tarzı Imp mi?
Talbot mı? Avenger mı?
Üç litrelik ortadan motorlu AC mi?
Ya da küçük Scamp mi?
Mükemmel seçenekler var, gerçekten öyle.
Epeyce düşünüp taşındıktan sonra ateşli Hillman'da karar kıldık
ve eski bir dostu sürücü koltuğuna yerleştirdik.
Tamam, başlıyoruz. Bu hız turu. Zaman tutacağız.
1,5 litrelik iri supaplı motorumuz var.
Alçak ön süspansiyon, ağır vasıta tipi arka süspansiyon, 93 beygir gücü.
En yüksek hız mı? Saatte 174 kilometre.
-Daha fazla vites lazım. -Öyle.
Evet, eksik olan bu.
1970'lerde İskoçya'nın en seçkin arabalarındandı.
İşte geliyor.
Abbie çizgiyi 1:13.98'le geçti.
Sonra kronometreyi sıfırlayıp
Detroit yapımı ağır metal yığınını piste çıkardım.
Start çizgisini geçerken saatte 112 kilometreye ulaşmayı umuyorum.
Olmadı. 109. Bu da olur.
Şimdi dönüyorum.
Ah, Tanrım.
Yan koltuğa savruldum biraz. Bu öyle...
Vay canına! Şimdi...
Şuradan da geçeyim.
Eyvah, hafifçe yalpalamış olabilirim.
Ama toparlıyorum.
Olamaz, koltuğum çöktü.
Kilitlendi.
Hadi ama!
Şimdi hız ve güç lazım.
120! Neredeyse 145'e çıktım!
Virajda kayıp savrulma festivalinden sonra
sıra James'in 8,2 litrelik Cadillac'ının hızını ölçmeye geldi.
Ne var ki...
Hadi ama!
Bu büyüklükte bir motorun teklemesine inanamıyorum.
Bu sorun, James'in virajları sakince alması...
Fren istiyor, tavsiyeye uyacağım.
...ve pist şemasını hatırlamaktaki destansı becerisiyle birleşince...
Burada ne olacaktı? Hatırlayamıyorum.
...en hızlı tur bu olmadı.
Güzel.
Carroll Shelby'nin işi bitince
Amerika'yı yeniden yüceltme sorumluluğu Buick'e kaldı.
Saatte 112'ye çıkıyor. Start çizgisini geçiyorum.
Gidelim bakalım.
Bayağı savruldu.
Filmlerdeki Amerikan arabaları gibi, tam istediğim şey.
Ben... Evet.
Turlar tamamlanınca sıra Amerikan gücünün İskoç Hillman'ı yenip yenmediğini
anlamaya geldi.
Geçmemiz gereken süre...
-Evet? -1:13.98.
-James May. -Evet?
1:31.99.
Hillman Avenger'dan 17, 18 saniye daha yavaş.
-Motor hacmin yedi litre fazlaydı. -Evet.
Ben 1:21.47 yapmışım.
-Vah vah. -Richard Hammond.
-Evet? -Bir...
On sekiz...
-Nokta yetmiş yedi. -Bu neyi kanıtlıyor?
Çok ilginç. Benimki bundan hızlı olur sanıyordum.
-Ben daha hızlı olacağımı sanmıyordum. -Hızlı sürmedin.
O kadar gidiyordu. Rahat olan bu.
Arabanda bir kadran var. Bir hız göstergesi.
-Evet. -Hiç ihtiyaç duymadığın bir şey.
-Arabanın ihtiyacı yok. -"Bununla ilgilenmiyorum."
Ama ilginçtir, sanırım ilk kez bir pistte
her yanı dolaşıp bir şeye çarpmadın.
-Evet! -Tanrım, öyle.
Ve araban doğru yöne bakıyor.
-Alkışlayabiliriz. -Teşekkürler.
İşte Richard Hammond.
Yıllardır bu işi yapıyoruz, nihayet ben...
Normalde bir sağlıkçı pantolonunu kesiyor olurdu.
-Evet. -Hastaneye giderdi.
Ben de telefonda eşine "Selam Mindy. Evet, doğru..."
-Yine. -"Yine yaptı."
Bay Wilman'dan mesaj geldi.
"Ortalıkta dolaşan bir virüs varmış."
-Olamaz. -Neredeydi bu adam?
-Biri ona gazete vermiş yine. -Haberleri okuması tehlikeli.
"Bu akşam otelde kalamayacaksınız.
"Bu yüzden size pistin orada kalacak başka bir yer buldum."
Nerede?
Eyvahlar olsun.
Karavanda kalmak eğlenceli olabilir.
Yerleştikten sonra İskoç usulü bir akşam yemeğinin başına oturduk.
Yemeği daimi şefimiz hazırlamıştı.
-Ne bu? -Domuz pirzolası.
-Şu ne? -Bezelye.
Ya bu?
Havuç galiba.
-Çok teşekkürler. -Kızarmış havuç mu?
-Evet. -Havuç değil! Sosis!
Olabilir. İçinde sosis de vardı.
İyi, değil mi?
Daha sağlıklı olduğumu hissedebiliyorum.
-Evet. Kalbim teşekkür ediyor. -Bezelyeler nasıl?
-Bezelyeler mi? -Bir bezelye topağı.
-Evet. -Yemesi çok daha kolay oluyor.
Öyle. Bezelye yemek zordur ama böyle kızartılınca...
Bezelyenin tatlılığını ortaya çıkarıyor.
Yemeği yiyip kustuktan sonra
Bay Wilman'ın bilgisayarında motor sporları izlemeye karar verdik.
Kaç tane sipariş etmiş? Asla sığmayacak.
Fark ettiniz mi? Bu Bay Wilman'ın klavyesi.
A'ya bakın...
Yıpranmış. N ve L.
Belki arkadaşı Alan'a sık sık e-posta gönderiyordur.
Tamam.
Her neyse, biliyorum ki pek çok izleyici
tank gibi büyük Amerikan arabalarını bir Avrupa pistinde
Avrupa arabasıyla yarıştırmayı saçma bulacak.
Avrupa arabası daha hızlı diyecek. Öyle değil.
-Bunun geçmişi de var. -Var. İlginç olan şu,
Goodwood yarış pistinde hâlâ 1960'lardan kalma...
-Bakın. -...araçlar yarışıyor.
İşte. Burada her tür araba var.
-Büyük Studebaker şurada. -Ağır bir şey.
Bu da Ford Galaxy.
Sonra iki Lotus Cortina var. Mini'ler var.
Yarış da nefes kesici.
Bakın!
Lotus Cortina'nın dört teker kaydırmasına bakın.
Şu Lotus Cortina'lar 130 beygir gücüne mi sahipti?
-Evet. -Galaxy'ninki kaçtı?
-425. -425 mi?
Gün gibi ortada. İşte. Hazır.
Dev Galaxy demir yığınına doğru geliyor. "Geçebilir miyim?"
-"Yok, geçemiyorum!" -Gidişine bakın! Gitti!
-Daha fazla beygir gücü var. -Virajda yine yaklaşıyor.
"Tekrar deneyeyim. Sıyırıp geçerim."
Açılır açılmaz gitti.
-Ve şimdi. -Rahat gitti.
Bizimkiler gibi Amerikan arabaları pistte
-Avrupalılardan yavaş... -Yok.
...kalmayabilir illaki çünkü düz yolda daha hızlılar.
İşte bir Mini! 130 beygir gücü, hepsi bu!
Doberman karşısında terrier gibi. 425 beygir gücüne karşı 130.
-İşte yine. -Güle güle!
-El sallıyor. -Ona el sallıyor.
Ertesi sabah bize COVID sorunu yüzünden
karavanlarımızı yanımıza alacağımız söylendi.
Dolayısıyla bir adam çeki demirlerini takarken
biz de onları arabalarımız kadar tarz sahibi yapmaya giriştik.
Karavanımın Amerikanlığını öne çıkarmak ve artırmak için
onu gelmiş geçmiş
en Amerikalı ve tek havalı karavan hâline getirdim.
Bu bir Airstream.
Şuna bakın! Evet!
Ben alçak şasili görünümü tercih ettim.
Şık bir karavan.
Ama büyük. Londra'daki otobüslerden 30 santim daha uzun.
Fakat daha az sportif.
Kabul edin, retro bir tarzı var.
Hayır, sebepsiz yere alüminyum folyoyla kaplanmış bir karavana benziyor.
Şaşkın bir adamcağız, değil mi?
En iyi fikir benimkiydi
çünkü karavanların sorunu çirkin olmalarıdır.
Yan yana park edilirler.
Beyaz kutular gibi dizilirler. Tupperware gibi.
Bu yüzden ben karavanımı siyah beyaz boyayıp
ona bir meme taktım.
Gerçekten memesi var!
Dev ekip konvoyumuz geriden geliyordu.
Kaledonya'nın biteviye yağmuru altında yol alıyorduk.
Birazdan yakıt almak için durabilir miyiz? Benimki azaldı.
Pistte yakıtı nasıl bitirdin anlamadım
ama evet, bir benzinlik bulalım.
Tam İskoç tarzı oldu!
-Çok soğuk, gerçekten soğuk. -Tam İskoç tarzı.
Evet.
Kutup ayısı dostu bir şekilde
3,4 kilometrede bir litre benzin yakan James
sabah abdesti vaktinin geldiğini ilan etti.
Yani arabasını park etmesi gerekiyordu.
Şu kolu kaldırınca geri gidiyor.
Şununla da o tarafa gidiyor. Onun gibi bir şey.
Ne yapıyor? Nasıl bu kadar...
Gerçi epey dar bir park alanı.
Bunu yeterli bulan James
işini halletmeye gitti.
Biz de alıştığımız üzere beklemeye başladık.
Günümün bir saati onu beklemekle geçiyor.
Bu sürede fırın yemeği pişerdi.
-Gazete okunup bulmaca çözülürdü. -Bulmaca çözüyorsa...
Bir saatin var diyebilirim.
Ne oldu?
Bu dâhice.
İtfaiye arabalarında niye uzun hortumlar oluyor?
Yangın uzaktaysa diye.
Tamam.
Bu...
Çatının sızdırdığını söyleyebiliriz.
Evet.
İzlemeye yeni başladıysanız
olanları anlatmak zor.
Bulmacasında üçüncü sorudadır. Savaşta "acele havalan" diye bağırırlar ya?
-Evet. -Hayır.
Hurricane pilotu olduğunu düşünebiliyor musun?
Hayır.
Az kaldı Hammond.
James'in yola çıkana dek yaramazlığımızı fark etmeyeceğini varsaymıştık.
Ancak o kadar beklememize gerek kalmadı.
Çok bozulacak!
Tanrım!
Karavanının çatı penceresi açıktı.
-Evet. -Çok komiksiniz.
Yaratıcılığınıza ve uygulamanıza hayran kalsam da
böyle bir günde bu yaptığınız büyük adilikti.
Zaten ıslanmıştım. Bari özel eşyalarımı çıkarsaydınız.
Üç kişinin bir konuda bambaşka görüşlere sahip olabilmesi ilginç, değil mi?
Bence çok iyi bir fikirdi.
Bence de. Hem zaten özel eşyalarının çoğu naylon.
Tanrım, su damlıyor.
Ön camım nasıl sızdırıyor olabilir?
Sanki umurumda.
Birkaç kilometre sonra ana yoldan saptık.
Bilimsel araştırma yapmak üzere İskoçya'nın içlerine doğru ilerledik.
Evet, arabalarımızı seviyoruz.
Karizmatik ve ilginçler.
James ve Richard'ın Amerikan arabaları da var. Tesla.
Ama tüm Amerikan arabalarının iyi olduğunu katiyen söyleyemeyiz
çünkü iyi değiller.
Bazıları korkunç.
Şimdi İskoçya'nın kırsal kesimlerine dalıp
önemli bir deney yapacağız, o da şu.
En kötü arabaları kim yaptı?
Sovyetler Birliği mi, Amerikalılar mı?
Sovyetler Birliği'ni temsilen
FSO Polonez 1.6,
Lada Riva 1200,
ve Zastava GTL 55'imiz var.
Amerika Birleşik Devletleri de
Chrysler Voyager,
Chrysler PT Cruiser, ki beni hasta ediyor,
ve Pontiac Aztek'le temsil ediliyor.
Bu arazide bir yarış yapacağız.
Biz üçümüz Amerikan arabalarını kullanacağız,
en genç ve dolayısıyla harcanabilir üç araştırmacımızsa Sovyet.
Kurallar basittir. İlk çıkan kazanır.
-Dur, yanlış söyledin. -Ne?
"İlk çıkan kazanır." Çok anlamsız.
Anlamlı.
Tarihte ilk çıkanın kazandığı bir motor yarışı yok.
En kötü arabayı bulmaya çalışıyoruz. En kötü araba ilk bozulandır.
-Aslında... -Evet.
Haklı.
O zaman kazanan, kaybeden olur.
-Evet. -Anladım.
-Doğru. -İyi.
Böylece, çiseleyen yağmurun altında
Soğuk Savaş çatışması başladı.
Sevgili seyirciler, bu, dünyanın ilk minivanı.
Hakkında bilinmesi gerek en önemli şey şu,
Euro NCAP ön çarpışma testinde aldığı puan...
Vites çubuğu nerede? Sıfır.
Bu Cruiser'ları alanlar ofis masalarında şu tabelayla oturanlardı,
"Burada çalışmak için deli olmanız şart değil
"ama faydası olur."
3,4 litrelik V6 motor. 185 fren beygir gücü.
İyi haberler bu kadar.
Bu arabayla ilgili diğer her şey iğrenç.
2000 yılında tanıtımını yaparken
ilk arabayı açtılar, seyirciler nefeslerini tuttular,
sonra da güldüler.
Breaking Bad'deki Walter White'a bu araba verildiğinde
araba da oyuncu kadar özenle seçilmişti.
Onu ezik biri gibi göstermek istemişlerdi.
Hiçbir şey bu konuda Pontiac Aztek'le boy ölçüşemez.
Lada!
Sonra düşündüm ki bu yarışı kazanmak için
diğer arabalara çarpıp en büyük hasarı almaya çalışmalıydım.
Hadi bakalım.
Tüh! Pek olmadı.
Kısa süre sonra arkadaşlarım da aynı şeyi akıl etti.
Al bakalım.
Hammond, Aztek'i parçalamaya çalışıyor.
Anlamak imkânsız, tarzı böyle.
Aztek'e öyle bir çarpmalıyım ki kendi arabam bozulsun.
İşte geliyor! Kaza!
İşte!
Olamaz, PT Cruiser hayatta!
Kendimi ağır Aztek'in üzerine atmaya devam ettim.
Sonunda istediğimin tam tersi oldu.
Araba mevta.
Sanıyorum basbayağı alev aldı.
Beyler, galip belli oldu.
Ah, hayır. Olamaz!
Evet!
İşte bu!
Sonra ikincilik için ölümüne bir savaş verildi.
Adi komünist.
Hedef tespit edildi.
Kaza!
Biraz sonra yine istediğimin tersi oldu.
Hayır!
Bozuldu.
Çok fenaydı.
Arabam neden hâlâ çalışıyor?
Bunun insan yapımı en kötü şey olduğu malum.
Hadi, çıkar beni. Yarıştan çıkar.
FSO sağlam.
Evet! Bu daha iyi.
Büyük bir darbe.
Ama yine de...
FSO arızalandı mı?
FSO'nun işi bitti mi?
Bu bir felaket!
İşler daha da sarpa sardı.
Hayır, May çuvallıyor.
Artık sadece James'le ben kalmıştık.
Sonunculuk için çarpışan iki Chrysler.
İki araba da birbirlerini yakalayamayacak kadar hasarlıydı.
Kimin önce öleceğini görmek için
beklemek gerekiyordu.
Bozul! Bozul!
Yan! Yuvarlan! Umurumda değil! Bozul!
Sıcaklık alarm veriyor. Güçten düştüm.
Evet, kaynatıyor. Su kaynatıyor.
Motor her an durabilir.
Üçüncü vitesi kaybettim sanki, buralarda en işe yarayan oydu.
Vites değişmiyor. Sanırım buraya kadar.
Hayır! Ama benim... Sıcaklık göstergeme bakın!
Hayır!
Hayır, olamaz.
Hayır, buna izin vermeyeceğim.
-Merhaba. -Çıktın mı, numara mı yapıyorsun?
-Çıktım. -Bunun en kötü araba olmasını istiyordum.
Evet.
Ama en sona bu kaldı.
Yapılmış altıncı en kötü araba.
-Dur. Kuralları unuttum. -Bu iş böyle.
-Kazandın, yani kaybettin. -Evet.
Hâlâ çalıştığına göre kaybettim.
James'e kuralları tekrar anlatmak için bir saat harcamak yerine
Aztek'i galip ilan ettik
ve Hammond'ın rehberliğinde
A9'a dönmek için yola çıktık.
Tamam, bayağı geniş bir yol arıyoruz.
Ne var ki, biz daha kaybolduğumuzu bile fark edemeden
Lincoln'üm PT Cruiser'ın yapmadığı şeyi yapmaya başladı.
Motorum neden...
Yokuşu çıkarken fena hâlde tekliyorum.
Hadi.
Hadi ama araba, lütfen.
Ben tamirat yapabileyim diye bir çiftlik avlusuna çektik.
Karbür-törtörüme bakayım.
Ben takım çantamın içindekileri çıkarırken
James de çaydanlığı koymaya gitti.
-Sağ ol. -Çay?
-Ne? -Bu çok hoş.
-Söylemeliyim ki... -Yumuşak bisküvi?
-Cuk oturmuş. -Öyle.
Ne o?
Tam olmuş.
O benim karavanım.
Bu çok daha iyi.
Sonunda tamir bitti.
Bozuk.
Bu seni saatlerce oyalayabilir.
Neden oturmuyor? Bu çok saçma.
En son 30'lu yaşlarımda olmuştu.
-Evet. -40'a doğru.
Bir arsada durmuş izliyordum...
Bu nasıl mümkün olabilir?
Muhteşem bir şey.
-Evet! -Ne büyük bir tatmin.
-Şimdi sırada... -Nereye gidiyoruz?
-Cep telefonu sinyali yok. -Yok.
A9'u bulmalıyız.
Bu...
İskoçya'da yapılamayacak bir şey
-güneşle yön tayini. -Öyle.
-Olmaz. -Bulutla yön bulunmaz. Hareket ediyor.
Tahmin yürütsek?
Bu seçeneği denemeye karar verdikten sonra birkaç küçük kaza yaşadım.
Tanrım.
Kısa sürede tekrar yoldaydık,
İzci Hammond yine öndeydi.
Az sonra bir T kavşağı çıkacak, ardından
toprak olmayan dar bir yol, sonra da geniş bir yol.
Ama bunların hiçbiri olmadı.
Bir çukur var.
Hammond bizi ralli özel parkuruna çıkardı sanki.
A9 bu mu?
Hayır. Hız kamerası yok.
A9 olmadığı oradan belli.
Olamaz! Kahretsin.
Ne oldu?
Özür dilerim! Bu çok komikti!
Hanımlar ve beyler, bu tabloda ne eksik?
-Efsaneviydi. -Hiç öyle şey görmemiştim.
Çeki demiri mi çıktı?
-Evet. -Çeki demiri çıktı.
Eyvah. Bu...
Tom ve Jerry çizgi filminde bile saçma olurdu.
Ya A9'da başına gelseydi?
Bayağı bağıran olurdu.
Bu gece nerede uyuyacağım?
Orada. Karavanın orada.
Karavanımı orada bırakmaya karar verip
Richard Blomquist'in peşinde yola devam ettik.
Dağa çıkıyor,
tepede A9'u bulacağını sanıyor.
Amma yalpaladın Hammond.
Kuyruğun seni sallıyor.
Eyvah, bir sorun var.
-Çakıllı yolda fazla mı hız yaptın? -Evet.
Elimde değil. Çakıllı yol.
Arabayı çözsen...
Evet, çözdü.
Çözdün mü? Evet.
Yani bu... Evet.
Arabayı çıkarsana Hammond.
-Öyle mi? -Hadi.
-Hayır! -İşe yaradı.
Çözmüştüm ya.
Kurtuldun. Araban çıkar artık.
Gömülmüş.
Yakıt deposunun üzerinde duruyor. Bak.
Durum şu. Bir karavanımız kaldı, o da ıslak.
Epey nemli, evet.
Otel bulsak bile orada kalmamıza izin yok.
Ki kalmayız.
Peki,
bir şatoda kalsak?
Şatoda kalamazsınız diye bir kural yok.
Ama şato da yok.
İskoçya'dayız. 300 metre sonra bir tane çıkar.
Doğru söylüyor. Hepsi de boş.
İkinci evlerin kullanılması yasak,
şatolar da hep ikinci evlerdir.
-Tabii kraliyet ailesinden değilsen. -Bir çözüm olabilir.
-Sadece bir şato bulmamız lazım. -Şato lazım.
Bu karardan sonra Hammond'ı hendekten çıkardık
ve şato aramaya koyulduk.
James May, bunu söyleyeceğim aklıma gelmezdi
ama memen düşmüş.
Bir daha sakın söyleme.
Arazi çok zorluydu.
Saçmalık.
Ne bu ya?
Muhteşem.
Altına biraz hasar verdim.
Ama neyse ki sadece üç kilometre sonra...
Aradığımız şeyi bulduk.
Evet. Gayet uygun.
Geceyi geçirmek için başkasının şatosuna yerleştik.
Ve ertesi sabah manzarayı seyrettikten sonra
James mutfağa gidip bir kez daha aşçılık becerilerini sergiledi.
Bu, malzemelerine ayrılıp kızartılmış füme balıklı iç pilav.
Yani füme balık, pirinç topu ve yumurta.
-Hepsi de kızartılmış mı? -Öyle.
-Afiyet olsun. -Merak ettim.
Fevkalade. Aferin.
Bu macerada görevimiz, bildiğiniz gibi...
Ne oldu?
İlginç tatlar.
-Zorlayıcı. -Yine de füme balık iyi, değil mi?
Füme balığı ve hamuru severim.
Onları ben de severim. Şekerleme ve kalem de severim.
Ama hepsi de iri bir topak hâlinde olsun istemem.
Düşünüyordum da...
Görevimiz birinin evini çalıp
bulduğumuz her şeyi kızartmak değildi,
Amerikan arabaları neden tutulmadı,
-onu anlamaktı. -Evet.
Tutulmama o derece ki 1970'lerde
Birleşik Krallık'ta dokuz bin küsur Amerikan yapımı araba satın almışız.
Dokuz binden biraz fazla.
-247.000 Sovyet yapımı araba almışız. -Evet.
Britanya'da Sovyet arabalarının başarısına en büyük katkıyı
Güney Yorkshire Halk Cumhuriyeti verdi.
Orada Lada rağbet görmüştü.
Evet.
Şu ana dek neyi kesinleştirmiş olduk? Arabalarımızı sevdiğimizi.
Arabamı seviyorum.
Seviyoruz ama kusurlular.
Epeyce.
-Büyük kusurları var. -Evet.
Britanya'nın pek çok yerinde manevra yapmak zor.
Ayrıca seninkine güven olmuyor.
Gösterişli.
Ama bunlar bizimkiler.
Ayrıca PT Cruiser ve Aztek falan gibi biraz daha küçük arabaların,
gelmiş geçmiş en kötü arabalar arasında olduğunu da tespit ettik.
İğrenç çöpler.
Ama mesele şu.
Şunu unutmamalıyız,
Amerika müthiş şeyler de yaptı.
YENİ DODGE CHARGER
Bu eski kayıtların verdiği ilhamla
favori performans arabalarımızı seçtik.
Sonra bunları, Amerika'nın sevdirdiği başka bir şeye ulaşmak için kullandık.
Pizza.
-Bence üzerine ananas konur. -Konmaz.
-Jambon. -Sloppy Giuseppe iyidir.
-Jambonlu. -Ananassız.
Bir şey hatırladım. Dostum John'u bildiniz mi?
Herkes ona Tramp der.
Basit bir hafta sonu avı için bizi davet etmişti.
Ne zaman?
Otuz yedi dakika sonra orada olmalıyız.
Ne? Otuz yedi dakikada Pizza Express'ten Tramp'a mı?
Bu mümkün değil.
Yoksa mümkün mü?
Yıllar boyunca pek çok muhteşem performans arabası çıktı
ama benim favorim Mustang.
Mustang tüm zamanların en hızlı satan arabası olmuştu.
Hiç kırılmamış bir rekoru var.
İlk gün 22.000 adet satmışlardı!
Bilhassa bu örnek, 1967 model bir GT500
ve şu anki havamıza bu kadar uyacak
başka bir araba düşünemiyorum.
Renkli televizyon yeni çıkmıştı.
Apollo uzay programı yeni başlıyordu.
Hepimiz Sgt. Pepper, Fleetwood Mac ve Jimi Hendrix dinliyorduk.
Ama Amerika'da bir aile babası 7 litrelik Mustang satın alabiliyordu.
Sevgili seyirciler, bu 1969 model bir Chevrolet Camaro Z28.
Biraz düz buldukları Mustang'e Chevrolet'nin cevabıydı.
Bu yüzden daha yuvarlak hatlı bir şey tasarladılar.
Bu performans arabası daha tarımsal bir his veriyor.
Amerikalıların fark etmediğini sanıyoruz ama bence biliyorlardı.
Biliyorlar ve şöyle düşünüyorlardı, "Boş ver. Şaka gibi."
O günlerde Amerika'nın harika yanı buydu.
İyimserlik, umut, utanmazca bir tüketim.
Britanya, Mustang'i ve bu dâhil ondan esinlenilen arabaları gördü
ve "Bunu denemeliyiz." diye düşündü. Sonuçta bize
1,3 litrelik motoruyla Capri'yi sundu.
Neden bu kadar mütevazı davrandık?
Dodge Charger.
Tüm zamanların en sevdiğim arabalarından ve en iyilerden biri.
Özellikle bu 1968 yapımı, Gangsterin Kaderi'nin
ve Dukes Of Hazzard'ın ikinci kuşak versiyonu.
Şuna baksanıza. "Efsane" diye bağırıyor.
Charger özellikle gençleri hedef almıştı.
Bugün bunun anlamı, "Küçük ve göze çarpmayacak kadar mülayim yapın,
"motoru da kalemtıraş kadar olsun."
O zamanlarsa "Dev V8, kaput hava girişleri ve geniş çamurluk davlumbazı." demekti.
Eğlenceliydiler!
Basit bir hafta sonu avı ne demek ki acaba?
Hiçbir fikrim yok.
Bence dünyada hiç kimse
basit bir hafta sonu avının anlamını bilmez. Hepsi farklı olur.
Dostlar?
Evet?
Durdu.
Hammond, bunu yapmasan olmaz mı? Kalp krizi geçirdim!
Anlaşılan yerinden çıkan fren kaliperi tekeri delmiş,
bu yüzden şanzıman sıkışıp motoru patlatmıştı.
Zamanımız azaldığı için
Jeremy ve ben Britanya'nın en bahtsız sürücüsünü orada bırakıp gaza bastık.
Bu çok saçma.
Gözün iyi görüyor mu diye anlamak için Barnard Şatosu'na gitmek gibi.
Ama buna rağmen,
Pizza Express'ten Tramp'ın evine 37 dakikada ulaştık.
Başardık. Geldik.
Evet ya.
Zamanında gelmiş olsak da
bir sorun vardı.
Bu basit hafta sonu avına
uygun düştüğümüzü sanmam.
Şey...
Daha kötüsü de olabilirdi.
Ne giymişsin öyle?
Evet, biliyorum... Biraz abarttım.
Utançtan terliyorum.
Şanslısın. Arjantin'de olanlardan sonra ben terleyemiyorum.
-Sahi mi? -Ya.
-Terlemiyor musun? -Hayır, hiç.
Arabamdan esinlendim. Beni yanılttı.
Bay Wilman'dan mesaj var.
Uzun bir tane.
"Nihayet Avrupa'da
"Amerikan arabası kullanmaktaki asıl sorunu ortaya çıkardınız.
"Utanç verici."
Göze batıyoruz.
Bu biraz...
Uyumsuz.
"Ama Amerikan arabası meraklılarının
"tutkularını paylaşan kişilerle yan yana yaşayacakları bir yer olsa
"utanç verici olmazdı.
"Bu yüzden Dış Hebridler'de bunun mümkün olduğu
"küçük bir kasaba kurdum. Siz de şimdi oraya gideceksiniz."
Uyuşturucu müptelaları için destek grubu bir şey olsa gerek.
Herkesin senin gibi olduğunu bilerek gidersin.
Doğru. Buraya böyle arabalarla, bizim gibi gelince...
-Bu kılıkla... -Değil mi?
"Vay be, Darren, Gary ve Kevin gelmiş." derler.
Ama öyle bir kasabada...
Bizim gibiler arasında olurduk.
-"Hamburger alabilir miyim?" dersin. -Evet.
Her şeye peynir ekleyebilirsin.
-Çamaşırına da çilek. -Evet. Şöyle diyebilirsin...
Kimse bakmaz, hepsi aynı şeyi yapar.
-Hepsi aynı teknede. -Zekice.
-Aferin Bay Wilman. -Fena fikir değil.
-Evet, ilham verici. -Ben sadece...
Sadece düşündüm ki...
Eğer her şeyin Amerikan malı olduğu,
Amerikan arabası kullanılan bir adaya gidiyorsak
neden arabalarımızı daha da Amerikalı yapmıyoruz?
Senin Cadillac'ın peynirden yapılma bir kartal kadar Amerikalı
ama daha da Amerikalı olsun.
Onları değiştirelim, sonra şu adaya tam anlamıyla Amerikalı
arabalarla gidelim.
Çok mutlu olur.
Sadece peynirden yapılmış kartalı düşünebiliyorum.
İki gün sonra...
Bay Wilman'ın Hebrid adasına doğru
322 kilometrelik bir yolculuğa çıktık.
KUZEY UIST DIŞ HEBRİDLER
Tabii yeni modifiye arabalarımızla.
Yaptıklarımı anlatayım. Ben tamirata odaklandım.
Ön cam sileceği tamir edildi.
Hararet sorununu çözmek için susuz soğutma sıvısı kullandım.
Sonra ön tarafa yakından bakacak olursanız,
kaputun üstünden çıkan şu dev kompresörü taktım.
Yaklaşık 100 beygir gücü veriyor.
O tarafa kompresörü koyunca
görsel olarak dengeleyerek
bütünleştirmem gerekiyordu.
Bu yüzden arkaya Plymouth Road Runner tarzı bir rüzgârlık ekledim.
Merhabalar.
Cadillac Coupe DeVille'imi düşük şasiye çevirdim.
Önü 7,5 santim, arkası 5 santim daha alçak.
Land Rover Defender amortisör yayları sayesinde.
Yandan takılmış 2,5 inçlik düz egzoz.
Bu zaten çok havalı ve rahat bir arabaydı.
Şimdi daha da havalı ve rahat oldu.
Alçaltmayı biraz abartmış olabilirim.
Beyaz harfli dayanıklı lastikler taktım, çok da işe yaradı.
Güç sorununu da ele aldım ve nitro sistemi kurdum.
Oldukça basit.
Benzin motora girmeden önce havayla değil,
azot ve oksijen karışımıyla temas ediyor.
Hadi deneyelim. Anahtarla sistemi devreye sok.
Depoyu hazırla.
Ateşle!
Hiç fark... Neden hiç fark olmadı?
Azot şişesi eklemek dışında yakıt sisteminde
bir değişiklik yaptın mı?
Evet, yaptım.
Ne yaptın?
Pek çok şey.
Yapmamış, değil mi?
Zamanlamayı değiştirdin mi?
İlerlettim.
Zamanlamaya falan hiçbir şey yapmamış olsam
ne olurdu?
Sanırım...
Evet, karışımı yanlış yapıp pistonları eritirdin.
Burada patlamayı tribünden seyredebilirim,
tabii kompresörüm izin verirse.
İzin verirse mi? Önünü mü kapatıyor?
Sadece belli açılardan.
Örneğin ileriye bakıyorsam evet, görüşümü kapatıyor.
Göremiyor.
Daha sonra modifikasyonların sebep olduğu başka bir şeyi daha fark ettim.
Ses, lastiğimden geliyor.
Kaportaya değen lastiklerimin sesi.
Gerçekten batırmışım, değil mi?
Kuzeye doğru yol almaya devam ettik,
fonda alışageldiğimiz İskoçya havası vardı.
Tanrı, İskoçya'yı mundar etmiş, değil mi?
"Bakın. Şaheserim.
"Şimdi de sürekli yağmur yağacak."
Çok güzel bir şey yapmış, sonra onu eski püskü çarşaf gibi
bir havayla sarmış.
İlginçtir, İslam dünyasında
insan yapımı şeyler mükemmel olamaz çünkü mükemmeliyet Tanrı'ya mahsustur.
Hristiyan toplumundaysa Tanrı'nın,
dünyanın güzelliğiyle körleşip delirmeyelim diye
ona kusurlar ve eksiklikler kattığını düşünürüz.
James, yan egzoz boruların içeriye duman mı veriyor?
"İlginç, değil mi?" diyerek başladı,
sonra on dakika boyunca ilginç bir şey söylemeden devam etti.
Sonunda yağmur yavaşladı,
dolayısıyla manzaranın tadını çıkarabildik.
Hammond da arabasını onardı.
-Ne haber? -Benzin deposu yarılmış.
Ona şüphe yok.
-Şu köye kadar gidebilir misin? -Muhtemelen.
Benzin deposuna kaynak yapacak bir yer vardır.
-Oraya zor kaynak yapılır. -Dikkatli olmak lazım.
Çatlağı kapatacak sakız gibi bir şey bulmalıyım.
Yapışkanlı bant? Koli bandı?
İlginç bir öneri çünkü benzin çoğu yapıştırıcıyı eritir.
-Evet, ilginç bir öneri. -Sakız mı?
Bu arada arabamın can suyu akıp gidiyor.
Sorunu nikotin sakızımla çözdük,
durup manzaraya baktık ve arabalarımızı oraya doğru sürdük.
Bu arabayı çok seviyorum. Şimdiki görünüşünü beğendim.
Görünüşünü hep severdim, şimdi daha da sevdim.
Çok rahat ve bir Cartier saati var,
kesinlikle çok güzel.
Şu saat beni duygulandırıyor.
Güzelliğiyle beni etkiliyor.
Televizyon programlarımızdan kaç arabayı kendimize ayırdık?
Ben Oliver'ı, yani Opel Kadett'i aldım.
Ben Alfa'yı, Bentley'yi ve Excellent'ı aldım.
Ben sadece plaj arabamı aldım.
Yüzlercesi içinden çok da fazla değilmiş.
Ne düşündüğünü tahmin ediyorum.
Bu Lincoln'ün benim olmasını istiyorum.
Riviera'mdan vazgeçmek istemiyorum. Bayıldım.
Peki ya Cadillac?
İtiraf ediyorum ki biraz kanım kaynadı
ama düşük şasili hâliyle onu gerçekten sevebilirim.
Hava kararırken, gecelemek için en yakındaki şatoyu bulduk.
O gece Hammond'la ben, James'in eksik tekerlek kemerini tamamlamayı düşündük.
Ertesi sabah çok minnettar oldu.
Clarkson!
Baştan savma bir iş yapmışsınız.
Bir dakika.
Amerikan arabanda iki Amerikan yıldızı var.
-Doğru. -Gelişmiş bir kemer.
Oturtmaya çalışabilirdiniz. Ne bu...
Tek yaptığınız, Cadillac'ıma
çirkin, yıldız başlı, akıllı vidalar sokmak olmuş.
Sabitlendi ama.
Bay Wilman'ın Amerikan adasına doğru yola devam ederken
ülkenin araba meraklıları için önemli bir yerine geldik.
Evet, burası Britanya'nın Stelvio Geçidi.
Applecross.
Buraya öyle deniyor.
Bakalım arabalarımız
dağ yollarında nasıl performans gösterecek.
Bilim peşindeyiz.
Katılıyorum. Bilimsel bir deney, evet.
Tamam, başlıyoruz.
Aman Tanrım. Bu ne?
Evet, bu bir sorun.
Ön camdan bir şey göremiyorum çünkü buğu yaptı.
Silecek de çalışmıyor.
Camdan dışarıyı görebilecek olsam
öteki tarafta görüşümü kapatan kompresör var.
Görmek imkânsız.
Evet.
Bu özel Amerikan arabası Birleşik Krallık'ın bu özel yeriyle
mücadele hâlinde.
Pekâlâ, keskin viraja yaklaşıyorum.
Bu meydan okumaya zihinsel olarak hazırlanıyorum.
İşte başlıyoruz.
Güzel bir fren.
Döndü!
Epey sisli.
Eyvah.
Ne?
Yolun öteki tarafına nasıl geçtik?
Bulutun içine girmek üzereyiz.
Sonunda geçidin tepesine ulaştık,
ünlü manzaraya bakmak için dışarı çıktık
ve tekrar aşağıya doğru yola koyulduk.
Kahretsin, yoldan çıktım!
İşte oldu. Şimdi...
Evet. Bu sabah
"İki kapılı V8 coupé'lerimizle virajlı dağ yoluna vuralım." diye düşünürken
aklımdaki böyle bir şey değildi.
Kabanımı giyerken bunu düşünmeliydim.
Bir Formula 1 sürücüsü arabasına kabanla binmez, değil mi?
O gün ilerleyen saatlerde Skye Adası'na ulaştık.
SKYE KÖPRÜSÜ
Adayı geçtikten sonra
Kuzey Uist Adası'na giden bir feribota bindik.
Feribotta ilerlerken
hafiften otomotiv felsefesine daldık.
Aslında ilginç olan şu,
Britanya'da Amerikan arabası kullanan birini görünce
onun hakkında her şeyi bilirsin.
Trump'ın onu şişirdiğini bilirsin.
Garajında Konfederasyon bayrağı vardır.
Sadece Bud içer.
Fiat süren birini görünce şöyle demezsin,
"Kollarını sallayıp duruyor, annesiyle tuhaf bir ilişkisi var."
Volvo'ysa "Soyunup komşularıyla karda yuvarlanıyor." demezsin.
Çok doğru.
Arabanın uyruğuna dayanarak varsayımda bulunmazsın.
Ama Amerikan arabası söz konusuysa bunu yaparsın.
Çok haklısın.
Tut ki klasik bir Mustang gördün,
koyu yeşil olsun, direksiyonda da Richard Hammond var,
sadece direksiyonun üzerinden yüzünü görüyorsun,
"Kovboy çizmesi giyiyordur." diye düşünürsün.
Giyiyor da.
Bir Amerikan arabası meraklısı olarak
yapması gerektiği hâlde yapmadığı şey
golf oynamak.
Ya.
Ne demek "ya"?
Ya.
-"Ya." -Paylaşmak istediğin bir şey var mı?
Ben Richard Hammond, golfe başladım. Ders alıyorum.
-Cidden mi? -Evet.
Bir golf sopası seti edindim ve ders alıyorum.
Haftada iki kez. Bizim oradaki sahada.
Neden golfe başladın?
Dostlarım keyif alıyor. Ben de onlarla gidip denedim.
-Zor. Gerçekten zor. -İlgilenmiyorum.
Öğreniyorum.
Amerikan arabaları hakkında ilginç düşünceler üretiyordum
ama şimdi birdenbire günüm mahvoldu.
Son 15 yıldır birlikte çalışmaktan
keyif aldığım biri meğer
çok tuhafmış.
Neyse ki, sohbet bu noktada kesintiye uğradı
çünkü olağanüstü
Kuzey Uist Adası'na ulaşmıştık.
Dış Hebrid adalarından birindeyiz.
Bir sonraki adada Bay Wilman
Amerikan arabası meraklıları için bir kasaba kurmuş.
Amerikan arabalarımızla yüzümüz kızarmadan dolaşabileceğimiz bir yer fikri
beni heyecanlandırıyor.
Çıplaklık yanlıları gibi.
Giysileri olmadan dolaşmak isterler
ama herkesin giyinik olduğu yerde bu yapılmaz.
Tuhaf kaçar.
Onlar da herkesin aynı şeyi yaptığı bir yere giderler.
Sonunda adanın uzak tarafındaki kıyı şeridine ulaştık.
Burası çok güzel. Baksanıza.
Bayağı hoş, değil mi?
Şunlar da ne?
Nedir bu?
Acaba geçici bir sahne veya kaide falan mı?
Denizde plastik var demek ki.
-Hem de bir sürü. -Bak.
Belki tekrar kullanırlar. COVID bitip
-kıyıda müzik... -Beyler?
-Bunlar kıyıya vurmuş. Ne? -Wilman'dan mesaj geldi.
Pekâlâ, kasabayı şu adada inşa etmiş.
Şu çıkıntılı şey de onun parçası sanırım.
-Görüyor musunuz? -Orada mı?
Evet.
Ama adaya ulaşmak için bunlarla bir köprü inşa etmeliyiz.
Duba gibi bir şey mi acaba?
Hava dolular, yüzecek gibi duruyorlar.
Arabayı taşımaz, değil mi?
Yeterince çok olursa belki taşır.
Yani bunlar...
Şunları birleştirmişler, bakın...
Bakın, şöyle oluyor.
Evet, vidalar var.
Vidalanıyorlar.
Bence cehennem böyle bir şey.
Dev bir montaj seti!
Jeremy, doğum gününle Noel bir arada gibi!
Bir arabadan ne kadar geniş olması gerekir?
Bunlardan kaç tane var?
Yolumuz da çok uzun.
Tüm arabalar iki metre eninde.
İki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz.
Üç metreden biraz az.
Ayakların 30 santim mi?
Bilmiyorum.
Bu arada, ben bu kasabanın nasıl bir yer olduğunu merak ediyordum.
Sanırım... Orada ne olacağını tahmin etmeye çalışıyorum.
Bir motel vardır, her odasında iki yatak olur.
Geniş mi geniş, bordo örtülü yataklar.
Spor barı ve her biri farklı görünen
ama farksız şeyler gösteren yüzlerce ekran.
Asansörde herkes konuşur.
-Asansör. -Evet.
-Sevdim. -"Tanıştığımıza sevindim."
-Amerika'da öyle derler. -Günaydın, derler.
Beni tanımıyorsun, yeni tanıştık.
-"Sevindim" de ne? -Sohbet severim.
Çünkü Amerikalısın.
İşe takılıp kalmıştık.
Vida içeri giriyor.
Bununla çevriliyor olmalı.
Sadece James'le ben tartışmak için ara verdik.
İşe yaramayacak.
Yarayacak. Hesapladım.
-Kabaca. -James, matematik denizde sökmez.
-Söker. -Sence işe yarayacak mı?
Hayır. Pek sayılmaz.
İniyor.
Tanrım!
Tamam, bu sabitlendi.
-Güzel. -Kendi çizmelerine işedin.
Evet. Çok erkeksi, öyle değil mi?
-Bu mu? -Evet.
Öyle.
Çabalarımızın üçüncü sabahında,
buralı birinden tekne ödünç almamız gerekti.
Ne? Nasıl yani?
Durum şu. Bu kısmı tamamladık.
Hammond tekneyi buraya getirecek.
Bunu daha önce yaptığımız kısmın ucuna çekeceğiz
ve oraya yeni parçamızı bağlayacağız.
Basit bir plandı ama sonra anlaşıldı ki
Hammond hiç dıştan takma motor kullanmamıştı.
Kordonu çek!
Kordon nerede?
-En üstte... Orada. Çek. -Buldum.
Çalışıyor! Nasıl hareket ettireceğim?
Döndür şu şeyi. İşte oldu.
HMS Hammond yola çıktı.
Acele etme. İstediğin hızda yap.
Hazır mısın?
Birinci iş, bağla.
Tamam, harika. Şimdi çek beni.
Hadi, güç ver.
Ya sabır.
Balık oltası tutacağını çekip kopardın.
Oltaya bağlamadım ki. Sen neden...
Oltaya ben bağlamadım geri zekâlı.
Tamam, hazır mısın? Yola çıkıyoruz.
Hammond yine tepetaklak oldu.
Neler... Vay be. Nasıl oldu da...
Seni çekeceğim.
Gariptir, ondan sonra kimse bize tekne ödünç vermedi.
Yeni parçayı elimizle sürüklememiz gerekti.
Şuna bak, yüzlerce metrelik köprüyü tek başıma çekiyorum.
Su amma kaygan, değil mi?
Öyle.
Hazır mısın? Bak, nasıl yanaşıyorum. İşte oldu.
Günün geri kalanında çalışma devam etti.
Şimdi bu köşeyi çekmem lazım, değil mi?
İşte.
Akşama doğru ok gibi düz köprümüz bitmişti.
Aramızda bunun işe yarayacağına inanan tek kişi James olduğu için
Hammond'la ben önceliği ona verdik.
Sıcaklık ve basınç iyi.
Geçme şansı nedir?
-Bence çok az. -Yok denecek kadar.
Tanrım, yol önümde yüzüyor.
Tanrım, şunun gidişine bak!
Sürdükçe batıyor.
Vay be.
Çok garip.
Dostlar, doğruya doğru, tehlikeli bir şey bu.
Derinlik dokuz metre.
-Karşıya geçiyor. -Cadillac'la.
Derin, biliyorum.
-Teknemi yutacak kadar derindi. -Öyleydi.
Kahretsin.
Egzozum yerde sürükleniyor olabilir.
Kendi yaptığım köprüye çakılacağım.
Battığı yerde takıldı kaldı galiba.
Bu çok komik.
Görebildiğinizi sanmıyorum
ama bu tarafta tekerleklerin ikisi de
şu şeylerden birini göçertti.
Takoz gibi engelliyor beni.
Öteki tarafta da egzoz yere indi
ve ucu bağlantılardan birine girdi.
Yani saplanıp kaldı.
Bir çözüm var ama buna hazır değilsin.
Neymiş o?
Gidip ona yardım etmen.
Gidersem dört tonluk Amerikan kara yatı denizin içinde
aynı plastik parçasının üzerinde olur.
Ama James başarımıza devasa bir bordo engel teşkil ettiğinden
başka çare yoktu.
Gaz ver, hızı arttır.
Kahretsin. Arabanın arkası batıyor.
Tanrım, ben tamamen... Kıçım aşağıda. Pek bir şey göremiyorum.
Thunderbird 2 geliyor.
Hava.
Çalışıyor.
Beni kuvvetlice itip devam etmen gerekecek.
Tamam James May, işte geliyorum.
Bu işe yaramadı. Başka bir şey deneyelim.
Geri gideceğim, tamam mı?
Sonra bir dalga yaratacağım.
Evet?
Dalga arabanın arkasını kaldırınca gazı kökle.
İşte geliyor.
Git, git, git.
Saçma sapan işler.
Hammond, gelip yardım eder misin?
Tamam, geliyorum.
Şu andakinden biraz daha fazla görebilmeyi isterdim.
Tanrım.
Yine suya girmek istemiyorum.
Enteresandır, dünyanın kaza yapmaya en yatkın sürücüsü burayı kazasız atlattı.
Jeremy, geldim. Yardım edebilir miyim?
Hammond, harika bir fikrim var.
Söyle.
İkimiz de yüksek hızda ona doğru gidip fren yaparak dalga yaratsak
bu onu kaldırmaya yetebilir.
Ya da baskıyı artırıp köprüyü kırabilir.
Ama tek şansımız bu, değil mi?
Tamam, ben varım. Zamanını söyle.
Tamam, bu çok... Hassas sürücülük gerektiriyor.
Ben hazırım.
Hammond, hazır mısın?
Hazırım.
Arabam çalışmıyor.
Tanrım.
Ne oldu ki?
Durum raporu, yetersiz bir sandviçin içindeki et gibiyim.
Tamam, çalıştı.
Pekâlâ beyler, biz hazırız.
Üç, iki, bir, şimdi.
Şimdi fren.
Git, git, git.
Evet!
İşe yaradı. İşe yaradı be.
Çok iyi. Teşekkür ederim.
HAMMONDSBURG'A HOŞ GELDİNİZ NÜFUS: 7 MİLYAR
Övünmek gibi olmasın! Benimkiler hakkımı teslim etmiş!
Bence Bay Wilman yapmıştır.
Evet, tabii.
Kasabamızı görmeye can atıyorum.
Amerikan tarzı bir kasaba arıyoruz herhâlde.
Oklahoma gibi.
Şuna bakın.
İnekler.
Olağanüstü bir yolculuk oldu, İskoçya boyunca,
Skye Adası boyunca, ta...
Durmak zorundayım. Bir sürü ikaz ışığı yandı.
Bir terslik var. Arabam kokuyor...
James, biz resmen...
Biliyorum ama kasabamıza 100 metre kala çuvallamak istemiyorum.
Şanıma yaraşır bir giriş yapayım. Biraz zaman verin.
Yüz metre kala arabayı bozmayı nasıl becerdi?
Süzme salak bu ya.
Kaputu açamıyorum.
Hammond, bir fikrim var.
Ona yardım edemeyiz.
Bari gidip şu çıkıntılı binaya bakalım.
Memnuniyetle.
İleri.
Tanrım, ciddi olamazsın. Hadi ama.
Çalışmıyor.
İkisi de bitiş çizgisine 100 metre kala arıza yaptı.
Tamam, bir düşünelim.
Benimki çalışacak.
Ve çalıştı. İşte.
Kısa bir yolculuktan sonra...
Kasabamıza vardım.
Vay canına.
Bay Wilman çok uğraşmış.
Şuna bakın!
Laser Quest. Çok salonlu sinema.
Şuna bakın, spor barı!
Telefonumda da 5G var. Bu nasıl olabilir?
Tuhaf.
Bu bir MG mi?
Burada ne işi var?
Merhaba barmen. Üç büyük Budweiser ve peynir lütfen.
Nihayet arkadaşlarım da geldi.
Beyler! Biralarınız bekliyor.
İşte orada!
Dur. Bekle. Anın tadını çıkar.
Evet, seni anlıyorum.
Budweiser! İşte buradasın!
Aslında sadece Tsingtao vardı.
-Sahi mi? -Evet.
-Ya Miller? -Hayır, sadece Tsingtao.
Hadi bir şeyler yiyelim.
Evet, yemek.
Yemek, burada. Bakın... Bay Wilman'ın bunu yaptığına inanamıyorum.
-Eve geldim. -Gerçekten.
-Buick Riviera'm dışarıda. -Evet.
-Ben de buradayım. Her şey iyi. -Öyle.
Şaşırtıcı.
Ben... Istakoz ve biftek isterim.
Hayır, durun.
Monterey Jack. Biraz o peynirden istiyorum.
TATLI EKŞİ DOMUZ 8,5 DOLAR KUŞ YUVASI ÇORBASI 9 DOLAR
DIM SUM 9 DOLAR KIZARMIŞ TAVUK AYAĞI 8 DOLAR
TAVUK TESTİSİ 7,5 DOLAR PİLAV 8,50 DOLAR
Ne?
ERİŞTE 8,50 DOLAR
Dostlar,
sadece menü değil.
Buradaki her şey bir tuhaf.
Çok garip.
Burası açılalı sadece bir hafta falan oldu.
Daha şimdiden içindeki her şey
Çin malı.
Ve bu korkunç hayal kırıklığıyla bitiriyoruz.
Geri döneceğiz. Nerede, ne zaman, bilmiyoruz ama geri döneceğiz.
Görüşmek üzere. İzlediğiniz için teşekkürler. Hoşça kalın.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro