Hallo en welkom bij The Grand Tour.
Deze keer niet vanaf de top van een vulkaan
of de bodem van de zee.
Nee. We zijn in Berwick-upon-Tweed, het noordelijkste dorpje in Engeland.
En onze missie is om over de grens te gaan
en helemaal door Schotland te rijden naar de Buiten-Hebriden.
Dit belooft een van onze mooiste ritten ooit te worden.
En onderweg proberen we een erg belangrijke vraag te beantwoorden.
Namelijk deze. In Europa luisteren we naar Amerikaanse muziek,
we kopen Amerikaanse kleding, drinken Amerikaans bier
en dragen Amerikaanse zonnebrillen.
Maar Amerikaanse auto's zijn niet populair.
Waarom?
Om erachter te komen, kochten we ieder een Amerikaanse auto.
En ik koos deze.
Een 5,8 meter lange Lincoln Continental Mark V.
Ken je Jock Ewing van Dallas nog?
Hij had er zo één.
Dikke Frank Cannon, de tv-detective, had iets soortgelijks,
Mark IV, in principe hetzelfde.
Dat betekent
dat ik toen ik opgroeide elke week een Lincoln op tv zag.
Ik keek mijn vader aan en zei: 'Pap, mogen wij een Ford Cortina?'
Waarom wilde ik deze niet?
Waarom hij niet?
Hallo.
Het is een Buick Riviera.
O, ja.
Met een zelfopenende achterbak.
-Moet hij dicht? -Wanneer is dat gebeurd?
-Net, toen je aankwam. -Dat hoort.
Dit is de legendarische 1971 Buick Riviera, de Boattail.
Wat?
Nee, ik ben verbijsterd.
Nee, want we zeiden: 'Waarom zijn Amerikaanse auto's hier niet populair?'
Was deze daar wel populair?
Nou, Riviera was Buicks antwoord op de Ford Thunderbolt.
Vanaf '63 maakten ze Riviera's. Ze deden het goed.
Ze verkochten er minder dan de Thunderbird.
Dus in '71 zeiden ze: 'Laten we iets prachtigs maken,
'iets nieuws en opvallends.'
En ze maakten deze. En iedereen haatte hem.
Letterlijk.
In hun reclames zeiden ze: 'Hij is als niets anders.'
En de Amerikanen zeiden: 'Mooi.'
Maar Jock Ewing en Dikke Frank Cannon... Echt een auto van beroemdheden.
Clint Eastwood.
-Echt? -Jeff Bridges.
-Echt? -Ja.
-Hadden zij deze? -Bruce Willis.
Bruce... Echt?
-Dus Frank en Jock? -Ja.
-Bruce, Clint en Jeff? -Ja.
En in Europa zeiden we: 'Nemen we een Allegro of...'
Wij hadden een Allegro Estate terwijl deze bestond.
Wat zou May hebben? Ik zeg het anders.
Wat voor soort Cadillac heeft May?
Uiteindelijk,
na zes meter wachten,
kregen we het antwoord.
De auto arriveert op perron vier, vijf, zes, zeven, acht, negen en tien.
May?
-Ja? -We dachten al aan een Cadillac.
Niet zomaar één. Dit is een Cadillac Coupe DeVille.
-Is dat zo? -De Cadillac der Cadillacs.
Als ik hierin rij, voel ik me net Elvis Presley.
Wat, dood op een toilet?
Hoeveel bordeaux kun je in één auto stoppen?
Net een Amerikaans motel.
Ze hebben vast alle bordeauxmijnen leeggeroofd.
-'Welke kleur moeten de stoelen zijn?' -'Bordeaux.'
-'Dashboard?' -'Bordeaux.'
-'Goed idee.' -Maar de schakelaar,
de knop op de cruisecontrolsteel...
-Bordeaux. -...is bordeaux. Ja.
Ik hoopte dat je het niet zou zien.
Is die eraf gevallen?
Ik moet toegeven dat ik een beetje een sukkel ben.
Ik reed hierheen
en zag in mijn spiegel dat er wat puin langs de weg vloog.
Ik dacht: dat is opmerkelijk.
Dat stuk puin is dezelfde kleur als mijn auto.
Zonder te denken: zou het van mijn auto komen?
Laten we de cijfers vergelijken.
-Motor? -Ja?
6,6-liter V8.
-Dat is schattig. -6,6...
-Niet schattig. -Start je daarmee de motor?
-Hoe groot is jouw motor? -7,5.
-7,5 liter? -7,5-liter V8.
-Toe maar. -8,2.
Acht?
8,2 liter. Dit is de grootste V8 ooit gemonteerd op een productieauto.
-8,2 liter. -Goed dan.
Dit is natuurlijk efficiënter. Hoeveel pk?
De mijne?
Honderdnegentig.
-Pk is niet belangrijk. -Hoeveel?
-181. -Is dat alles?
Uit 6,6 liter. Geen idee hoe ze dat hebben gedaan.
Mijn 7,5-liter V8 produceert 250 pk.
-Tweehonderdvijftig? -Ja.
Dus dat is een raket.
THE GRAND TOUR - SCHOTLAND
We stonden te popelen om aan deze ontdekkingsreis te beginnen
en startten de Lincoln van 10.000 pond,
de Buick van 17.000 pond
en de Bordeauxberg
en gingen op weg.
Dit is het.
De Schotse grens.
We gaan McScotland in.
Deze auto komt thuis, want Mr Buick, van Buick, was Schots.
Je gaat naar huis.
Jeremy Clarkson,
heb je door dat je auto lijkt te praten tijdens het rijden?
Nee, dat heb ik niet door.
De voorbumper is 25 kilometer bij mij vandaan.
We reden door, stomverbaasd over wat we hadden gemist in onze kindertijd.
Ik weet nog dat in 1970
de verwarming een extra optie was in een Austin. De verwarming.
Terwijl deze elektrisch verstelbare stoelen heeft,
elektrische ramen, elektrische zijruitjes, cruisecontrol...
De Enterprise had zelfs geen cruisecontrol.
Kijk eens, automatische klimaatbeheersing.
Je kunt kiezen uit economy-instellingen, auto-instelling of bi-level.
Bi-level. We hadden niet geweten wat dat betekende.
Als iemand me een raam had laten zien dat bewoog
door elektriciteit in 1970,
was ik flauwgevallen.
Kijk mijn lampen eens.
Ik heb garagedeuren voor mijn koplampen.
Hoe zou mijn jeugd geweest zijn
als ik achter in zo'n auto had gezeten
in plaats van een Ford Anglia met een gat in de vloer?
Mijn vader zou mijn held zijn geweest
en mijn toekomst zou goed zijn geweest.
Ja.
Terwijl we de rand van Edinburgh naderden,
werden we vereerd met de traditionele lokale begroeting.
Het McRegent nu. Voorspelbaar.
We zijn nu zo'n 20 minuten in Schotland.
De politie kan niet zeggen: 'Je bent erbij, zonneschijn.'
Niemand weet wat dat betekent.
Niet goed. Het nieuws is niet goed.
We besloten toen om naar het centrum te rijden
om te kijken hoe onze auto's zouden omgaan met de steile straatjes.
Wacht even.
Mijn hemel.
Dit is onmogelijk.
De problemen met mijn lompe differentieel veroorzaakten al snel een ander probleem.
Dat ben ik. Ik raak oververhit.
Heren, ik raak oververhit.
Jeetje. Het is net John in Mongolië.
Toen ik eindelijk de heuvel had veroverd,
vulde Hammond bij met wat kostbaar Schots water.
Terwijl we ons afvroegen hoe Frank Cannon ooit iets gedaan kreeg,
zetten we onze reis door het stadscentrum voort.
Lieve hemel. Zien jullie wat voor ons ligt?
Ja.
Juist.
Dat is nogal krap, Clarkson.
-Hoe... -Je auto is te gek.
Hoe dicht zit ik op die muur?
Zo dicht.
Ik geef toe dat mijn auto iets te groot is voor Edinburgh.
Ik denk dat dit Edinburghs schuld is, niet die van de auto's.
Onmogelijk.
Wat als we deze container tijdelijk verplaatsen?
Als ik nu achteruitga...
Je kunt eromheen en duwen...
Hij raakt oververhit.
-Ja. -O, help.
O, nee.
Hij zingt het lied des doods.
Help.
Achteruit.
Terwijl Hammond Schotland doorzocht voor meer water,
perste ik me door de opening
en ging ik een lekker drankje voor ons halen.
Juist. Mijn deur zorgt ervoor dat mijn deur niet open kan.
Hoe is dat gebeurd? Waarom doet hij me dit aan?
Hoe stapte Frank Cannon in? Ik pas er niet in.
Soepel.
Prachtig.
-Hij blokkeerde dat niet. -Hij stond daar verderop.
-Ja? -Hij stond verderop.
-Die stond daarvoor. -Zet hem gewoon daar neer.
Hoe ga ik...
Ik kan niet...
Die kant is helemaal losgekomen.
Na vast te hebben gesteld dat Amerikaanse auto's problemen hebben in stadscentra,
gingen we terug naar een driebaanssnelweg.
Een gave brug met mist. Kijk eens.
En al snel kwamen we aan op de locatie voor onze tweede test...
Schotlands Nürburgring.
Het is Brickyard, het is Monza,
het angstaanjagende Knockhill.
Het idee is erg simpel.
We gebruiken een Schotse auto om een standaardtijd te zetten
en dan proberen we die te verslaan in onze tweedeurs V8-sportcoupés.
Het enige probleem is: welke Schotse auto zullen we gebruiken?
De 911-stijl Imp met achtermotor?
De Talbot? De Avenger?
De AC 3-liter ME?
Of misschien de kleine Scamp?
Het is een buffet van uitmuntendheid. Echt waar.
Na veel nadenken gingen we voor de gave Hillman
en we zetten een oude vriendin in de bestuurdersstoel.
Daar gaan we. Een vliegende ronde. Die timen we.
We hebben een 1,5-liter motor met grote kleppen.
Verlaagde voorvering, zware achtervering, 93 pk.
Topsnelheid? 174 kilometer per uur.
-Meer versnellingen nodig. -Ja.
Ja, dat ontbreekt.
Dat is de top van Schotse uitmuntendheid in de jaren 70.
Daar komt ze.
Abbie ging met een tijd van 1:13.98 over de lijn.
En toen de stopwatch gereset was,
liet ik mijn zware plaat Detroits staal los.
Ik bouw snelheid op om hopelijk met ruim 110 kilometer per uur te beginnen.
Niet gered. 109. Dat is genoeg.
Ik draai nu in.
O, jezus.
Ik viel daar op de passagiersstoel. Dat is een van de...
O, hemel. Ik...
En ik rol daardoorheen.
Ik ben misschien wat van de baan gegaan.
Maar ik ben er weer.
O, nee. Mijn stoel is ingestort.
Veel stuuruitslag.
Kom op.
Snelheid nu en kracht.
Wel 121. Dat was bijna 130.
Na dit festival van rol en onderstuur
dachten we dat James' 8,2-liter Cadillac sneller zou zijn.
Echter...
Kom op.
Ongelooflijk dat zo'n grote motor kan afremmen.
Dit probleem, in combinatie met James' ontspannen bochtenstijl...
Er staat remmen en dat advies volg ik op.
...en zijn legendarische geheugen wat betreft de lay-out...
Wat gebeurt hier? Ik weet het niet meer.
...resulteerde niet in de snelste ronde.
Mooi.
Toen Carroll Shelby's werk erop zat,
was het aan de Buick om Amerika weer groot te maken.
Ik ga 113 kilometer per uur. En over de streep om te starten.
We rollen hem erin.
Nogal wat onderstuur.
Net een Amerikaanse auto in de films. Precies wat ik wilde.
Ik... Ja.
Met onze ronden compleet was het tijd om te zien of Amerikaanse vuurkracht
de Schotse Hillman had verslagen.
De te kloppen tijd...
-Ja? -1:13.98.
-James May. -Ja?
1:31.99.
Zeventien, 18 seconden langzamer dan een Hillman Avenger.
-En had je bijna zeven liter meer? -Ja.
Ik deed het in 1:21.47.
-O, hemel. -Richard Hammond.
-Ja? -Eén,
achttien,
-punt 77. -Wat bewijst dat?
Interessant. Ik dacht dat de mijne sneller zou zijn.
-Dat dacht ik niet. -Je reed ook niet echt snel.
Sneller ging hij niet. Hij is comfortabel.
Je hebt één wijzerplaat, een snelheidsmeter.
-Ja. -Dat is precies wat jij niet nodig hebt.
-De auto heeft er geen nodig. -'Niet geïnteresseerd.'
Wat ik grappig vind, is dat het de eerste baan is
waarop je lang hebt rondgereden zonder iets te raken.
-Ja. -Dat klopt.
En hij staat nog rechtop.
-Daar klappen we voor. -Bedankt.
Richard Hammond.
We doen dit al jaren en eindelijk...
Normaal zou een verpleger zijn broek kapotknippen.
-Ja. -Op weg naar het ziekenhuis.
Ik zou zijn vrouw bellen: 'Hoi, Mindy. Ik weet het...'
-Alweer. -'Het is hem weer gelukt.'
Een sms van Mr Wilman.
'Blijkbaar gaat er een soort virus rond.'
-O, nee. -Waar is hij geweest?
-Iemand heeft hem een krant laten zien. -Gevaarlijk als hij het nieuws leest.
'Jullie kunnen niet in een hotel slapen.
'Daarom heb ik een alternatieve accommodatie gevonden bij de baan.'
Waar?
O, hemel.
Misschien wel leuk, in de caravan.
Toen we waren ingetrokken, gingen we zitten voor een Schots diner,
bereid door onze eigen chef-kok.
-Wat is het? -Karbonade.
-Wat is dat? -Dat zijn erwten.
Wat is dit?
Een wortel, denk ik.
-Dank je wel. -Gefrituurde wortel?
-Ja. -Dit is geen wortel. Het is een worst.
Misschien wel. Er zat ergens een worst tussen.
Lekker, toch?
Ik voel me gezonder worden.
-Mijn hart zegt bedankt. -Hoe zijn de erwten?
-De erwten? -Het is een bonk erwten.
-Ja. -Zo is het makkelijker te eten.
Ja. Erwten zijn moeilijk te eten, maar als je ze zo frituurt...
Het brengt de zoetheid naar boven.
Toen het eten op was en we hadden overgegeven,
besloten we wat motorsport te kijken op Mr Wilmans laptop.
Hoeveel heeft hij er besteld? Dat past nooit.
Is dit jullie opgevallen? Dit is zijn toetsenbord.
Kijk naar de A...
Versleten. De N en de L.
Misschien e-mailt hij zijn vriend Alan wel veel.
Juist.
Ik weet dat veel kijkers
denken dat het dom was om onze grote Yanktanks
met een Europese baan en auto te testen.
Natuurlijk zou de Europese sneller zijn. Nee.
-Dit heeft een geschiedenis. -Ja. Het wonderbaarlijke is
dat ze op het Goodwood-circuit nog steeds racen met auto's...
-Kijk. -...uit de jaren 60.
Daar gaan we. Je hebt daar elk type auto.
-Daar de grote Studebaker. -Die is zwaar.
Dat is een Ford Galaxy.
En dan heb je twee Lotus Cortina's. Je hebt Mini's.
En het racen is adembenemend.
Kijk eens.
Kijk die vierwieldrift in de Lotus Cortina.
Hadden die Lotus Cortina's 130 pk?
-Ja. -Wat had de Galaxy?
-425. -425?
Je kunt het duidelijk zien. Daar gaan we. Klaar.
Hij neemt het op tegen de enorme Galaxy. 'Kan ik erlangs?'
-'Nee.' -Kijk hem gaan. Hij is weg.
-Omdat hij meer kracht heeft. -Hij sluit weer aan.
'Ik blijf het proberen.'
Zodra hij gas geeft, is hij weg.
-En dan nu. -Hij is gewoon weg.
Amerikaanse auto's, zoals de onze,
-zijn niet per se trager... -Nee.
...op de baan dan Europese auto's, want ze zijn sneller op het rechte stuk.
Daar is een Mini. Dat is zo'n 130 pk. Meer heeft hij niet.
Dat is een terriër tegen een dobermann. 425 pk versus 130.
-Daar gaat hij weer. -Dag.
-Hij zwaait. -Hij zwaait naar hem.
De volgende ochtend kregen we te horen dat we vanwege COVID
onze caravans moesten meenemen.
Terwijl een man de trekhaken installeerde,
maakten wij ze zo stijlvol als onze auto's.
Om mijn installatie nog Amerikaanser te maken,
heb ik mijn caravan
in de meest Amerikaanse en enige gave caravan veranderd.
Een Airstream.
Kijk eens.
Ik ben voor een lowrider-look gegaan.
Dit is een strakke installatie.
Hij is wel lang, 30 centimeter langer dan een Londense bus.
Maar minder sportief.
Je moet toegeven, het is retro-briljant.
Nee, het lijkt op een caravan met aluminiumfolie erop zonder reden.
Hij is echt een verward ventje.
Ik had het beste idee, kijkers.
Want het probleem met caravans is dat ze lelijk zijn.
Samen op een veld.
Ze lijken op witte dozen. Het is net Tupperware.
Dus ik heb de mijne zwart en wit geschilderd
en hem een uier gegeven.
Hij heeft inderdaad een uier.
Met ons enorme crewkonvooi aan de achterkant
ploeterden we door de constante Caledonische stortbui.
Kunnen we stoppen om te tanken? Ik heb bijna niks meer.
Hoe is die op de baan opgeraakt?
Maar ja, we zoeken een benzinestation.
Dit is erg Schots geworden.
-Het is heel koud nu. -Het is erg Schots.
Ja.
Toen we hadden vastgesteld dat hij
een ijsbeer-vriendelijke één op drie liep,
kondigde James aan dat het tijd was voor het toilet,
wat betekende dat hij zijn auto op de parkeerplaats moest zetten.
Ik moet die kant op met die arm.
Die gaat die kant op of zoiets.
Wat doet hij? Hoe is hij erin geslaagd om hem zo ver...
Het is wel een krap parkeerterrein.
Toen het goed genoeg was,
ging James zijn ding doen.
En wij wachtten zoals gebruikelijk.
Ik verlies elke dag een uur terwijl hij zijn...
We hebben tijd voor een diner.
-De krant lezen, de puzzel doen... -Als hij de puzzel doet...
Ik denk dat je een uur hebt.
Wat?
Dit is briljant.
Waarom hebben ze zulke lange slangen nodig?
Voor als de brand ver weg is.
Juist.
Dit is...
We kunnen zeggen dat het dak lekte.
Ja.
Als je net inschakelt,
is het een lastig verhaal om uit te leggen.
Hij is halverwege de puzzel. Wist je dat ze in de oorlog 'scramble' riepen?
-Ja. -Nee.
Zie je hem al als Hurricane-piloot?
Nee.
Ik denk dat je klaar bent, Hammond.
We dachten dat James het pas zou ontdekken als hij wegreed.
Maar we hoefden niet zo lang te wachten.
Hij gaat boos worden.
Jezus.
Het dakraam van je caravan stond open.
-Ja. -Jullie zijn zo grappig.
Hoewel ik jullie vindingrijkheid en toepassing bewonder,
was dat erg laag op een dag als deze.
Ik was al nat. En je had mijn spullen eruit kunnen halen.
Is het niet grappig hoe drie mensen iets zo anders kunnen zien?
Ik vond het een heel goed idee.
Ik ook. En de meeste van je spullen zijn toch van rubber.
O, hemel. Hij druipt water.
Hoe kan mijn voorruit lekken?
Dat kan me niks schelen.
Een paar kilometer later verlieten we de hoofdweg
om in het afgelegen centrum van Schotland wetenschappelijk onderzoek te doen.
We vinden onze auto's best leuk.
Ze zijn charismatisch en interessant.
James en Richard hebben momenteel Amerikaanse auto's. Tesla's.
Maar we suggereren echt niet dat alle Amerikaanse auto's goed zijn,
want dat is niet zo.
Sommige zijn vreselijk.
En nu storten we ons diep in het Schotse platteland
om belangrijk onderzoek te doen, namelijk dit.
Wie maakte de slechtste auto's,
de Sovjet-Unie of de Amerikanen?
De Sovjet-Unie wordt vertegenwoordigd
door de FSO Polonez 1.6,
de Lada Riva 1200
en de Zastava GTL 55.
Als vertegenwoordigers van de Verenigde Staten
hebben we de Chrysler Voyager,
de Chrysler PT Cruiser, waar ik misselijk van word,
en de Pontiac Aztek.
We gaan een race rond dit veld houden,
wij drieën in de Amerikaanse auto's en onze jongste
en daarom vervangbare onderzoekers in de Sovjet-auto's.
De regels zijn eenvoudig. De eerste die eruit ligt, wint.
-Wacht. Dat klopt niet. -Wat?
'De eerste die eruit ligt'? Dat is niet logisch.
Jawel.
Geen enkele race is gewonnen door eruit te liggen.
We zoeken de slechtste auto. De slechtste auto houdt ermee op.
-Eigenlijk... -Ja.
Hij heeft gelijk.
Dan is de verliezer de winnaar.
-Ja. -Ik snap het.
-Juist. -Mooi.
En dus, onder een deken van lichte motregen,
begon de Koude Oorlog-afvalrace.
Dit, kijkers, is 's werelds eerste minibus.
Het belangrijkste wat jullie moeten weten,
is de score in de Euro NCAP-frontale-botsingtest.
Waar is de pook? Nul.
De enige mensen die deze Cruisers kochten, waren mensen in kantoren
met een bordje: 'Je hoeft niet gek te zijn om hier te werken,
'maar het helpt.'
Ik heb een 3,4-liter V6, 185 pk.
En dat is al het goede nieuws.
Al het andere aan deze auto is walgelijk.
Bij de lancering in 2000
onthulden ze de eerste auto en het publiek was verbaasd
en moest toen lachen.
Toen Walter White in Breaking Bad er zo één kreeg,
was de auto net zo goed gecast als de acteur.
Ze wilden hem als loser laten zien.
En niets zegt loser als een Pontiac Aztek.
Lada.
Ik besloot dat, om deze race te winnen,
ik andere auto's moest raken in de hoop dat ik er het ergst vanaf kwam.
Daar ga ik.
O, verdorie. Dat heeft niet gewerkt.
En al snel hadden mijn collega's hetzelfde idee.
Pak aan.
Hammond probeert de Aztek te slopen.
Het is lastig te zeggen door het ontwerp.
Ik moet de Aztek zo rammen dat ik mijn eigen auto sloop.
Daar komt het. Het is een ongeluk.
Daar is het.
O, nee, de PT Cruiser leeft nog.
Ik bleef mezelf tegen de zware Aztek aan gooien.
Tot ik precies het tegenovergestelde van wat ik wilde, had bereikt.
Hij is op.
Hij staat nu vrij zeker in brand.
We hebben een winnaar.
O, nee.
Ja.
Het werd toen een strijd tot de dood om de tweede plek.
Kleine communistische eikel.
Doelwit gevonden.
Ongeluk.
En al snel kreeg ik weer het verkeerde resultaat.
Nee.
Hij is kapot.
Dat was een slechte.
Waarom werkt mijn auto nog?
Iedereen weet dat dit de slechtste creatie ooit is.
Kom op, neem me. Schakel me uit.
Die FSO is stevig.
Ja. Dat lijkt er meer op.
Goede botsing.
Maar nogmaals...
Ligt de FSO eruit?
Is de FSO klaar?
Dit is een ramp.
En om het nog erger te maken...
Nee, May verpest het.
Nu waren alleen James en ik over.
De twee Chryslers vechten om de eer van de laatste plaats.
Beide auto's waren te beschadigd om elkaar te pakken.
We moesten dus wachten om te zien
wie het eerst zou opgeven.
Rem.
Vlieg in brand. Rol om. Het maakt niet uit. Ga kapot.
Dat geluid is de temperatuur. Ik heb weinig stroom.
Volgens mij raak ik oververhit.
Elk moment kan de motor het opgeven.
Ik ben de derde versnelling kwijt, die hier de nuttigste was.
Geen versnellingen. Dit is het dan.
Nee. Kijk mijn temperatuurmeter.
Nee.
Nee, dat kan niet.
Nee, ik accepteer het niet.
-Hallo. -Lig je eruit of verzin je het gewoon?
-Nee, ik lig eruit. -Dit moest de slechtste auto zijn.
Ja.
En het blijkt dat hij laatste is geworden.
Het is de zesde slechtste auto ooit.
-Ik ben de regels vergeten. -Zo is het.
Je hebt gewonnen, dus verloren.
Ik doe het nog, dus ik verlies.
In plaats van een uur lang de regels uit te leggen aan James,
kroonden we de Aztek tot winnaar
en met Hammond als navigator
gingen we terug naar de A9.
We zoeken een heel grote weg.
Maar voordat we doorhadden dat we verdwaald waren,
deed mijn Lincoln wat de PT Cruiser niet deed.
Waarom is de motor...
Ik haper nu enorm op deze heuvel.
Kom op.
Kom op, auto, alsjeblieft.
We stopten daarom bij een boerderij, zodat ik reparaties kon uitvoeren.
Eens kijken naar mijn carb-u-rateur.
Terwijl ik mijn vele gereedschap erbij pakte,
kookte James wat water.
-Dank je. -Een kopje thee?
-Wat? -Dat is erg aardig.
-Ik moet zeggen... -Een zacht koekje?
-Dat werkt. -Dat klopt.
Wat werkt?
Precies.
Dat is mijn caravan.
Dat is zoveel beter.
Uiteindelijk waren mijn reparaties voltooid.
Kapot.
Dat kan je uren bezighouden.
Waarom gaat hij er niet op? Belachelijk.
Ik weet nog dat ik in de 30 was.
-Ja. -Achter in de 30.
Ineens sta ik in een veld te kijken...
Hoe is dit mogelijk?
Dit is briljant.
-Ja. -Wat een gevoel van prestatie.
-Het volgende is... -Waar gaan we heen?
-Geen telefoonsignaal. -Nee.
We moeten de A9 vinden.
Het...
Wat niet kan in Schotland,
-is de zon gebruiken. -Nee.
-De wolken ook niet. Die bewegen.
En raden?
Na te hebben besloten om voor die optie te gaan, had ik wat ongelukjes.
O, hemel.
Maar snel waren we weer onderweg
met Padvinder Hammond nogmaals als leider.
Elk moment kan er een T-splitsing komen en dan
een weggetje, geen spoor, en dan een grote weg.
Toen gebeurde dat allemaal niet.
Daar is een gat.
Hammond heeft ons meegenomen naar een speciale rallyweg.
Is dit de A9?
Nee. Er zijn geen flitspalen.
Zo weet je dat het niet de A9 is.
O, nee. Verdorie.
Wat?
Sorry. Dat was hilarisch.
Dames en heren, wat ontbreekt er in dit plaatje?
-Het was episch. -Ik heb nooit zoiets gezien.
Ligt de trekhaak eraf?
-Ja. -De trekhaak ligt eraf.
O, hemel. Dat is...
Dat zou absurd zijn in Tom & Jerry.
Wat als dat gebeurd was op de A9?
Dan zou er geschreeuwd zijn.
Waar ga ik vannacht slapen?
Daar. Daar is je caravan.
We besloten om mijn caravan achter te laten en door te rijden
achter Richard Blomquist.
Hij rijdt dus een berg op
en denkt bovenaan de A9 te vinden.
Lekker kontje, Hammond.
De staart zwaait met de hond.
O, hemel, er is iets misgegaan.
-Ging je te snel op grind? -Ja.
Ik kan er niets aan doen. Grind.
Als je jezelf losmaakt...
Dat heeft hij gedaan.
Ben je los? Ja.
Dus dat... Ja.
Als je jezelf eruit haalt...
-Ja? -Kijk eens aan.
-Nee. -Dat heeft gewerkt.
Ik heb hem ontkoppeld.
Je bent vrij... Je auto kan er nu uit.
Hij zit vast.
Hij zit op de brandstoftank. Kijk.
Het zit zo. We hebben één caravan en die is nat.
Nat, ja, nogal.
We mogen niet in een hotel slapen, ook al vinden we er één.
En dat lukt niet.
Wat als
we in een kasteel slapen?
Er is geen regel die kastelen verbiedt.
Er is geen kasteel.
We zijn in Schotland. Overal zijn kastelen.
Hij heeft een punt. Ze zijn leeg,
want niemand mag tweede huizen gebruiken.
Kastelen zijn tweede huizen.
-Tenzij je van adel bent. -Hij heeft misschien gelijk.
-We moeten een kasteel vinden. -Een kasteel vinden.
Toen dat besloten was, haalden we Hammond uit de greppel
en gingen we op zoek naar een kasteel.
James May, ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen,
maar je uier is losgeraakt.
Zeg dat nooit meer tegen me.
Het terrein was erg ruw.
Verdomme.
Wat krijgen we nou?
Briljant.
Ik heb onder wat schade aangericht.
Maar gelukkig, na slechts drie kilometer,
vonden we wat we zochten.
Dit is ideaal.
We verbleven die nacht in het kasteel van iemand anders.
In de ochtend, na hun uitzicht te hebben bewonderd,
sloop James naar de keuken om zijn kookkunsten weer in te zetten.
Het is een gedeconstrueerde en gefrituurde kedgeree, in feite.
Dus je hebt een haring, een rijstbal en een ei.
-Allemaal gefrituurd? -Ja.
-Eet smakelijk. -Intrigerend.
Geweldig. Goed gedaan.
Onze taak op deze missie, zoals jullie weten, was...
Wat?
Interessante smaken.
-Dat is uitdagend. -De haring is goed, hè?
Ik hou van haring en beslag.
Maar ook van marshmallow en potlood.
Maar ik wil ze niet allemaal bij elkaar in een klomp.
Ik heb nagedacht.
Onze taak was niet iemands huis stelen
en alles maar frituren.
Maar uitzoeken waardoor Amerikaanse auto's
-nooit populair zijn geworden. -Ja.
Hoe onpopulair ze waren... In de jaren 70
kochten we in het VK iets meer dan 9000 auto's uit de VS.
Iets meer dan 9000, oké?
-We kochten 247.000 Sovjet-auto's. -Ja.
Een grote reden voor het succes van de Sovjet-auto's
was de Volksrepubliek South Yorkshire.
Daar kochten mensen vooral Lada's.
Ja.
En wat hebben we tot nu toe vastgesteld? We vinden onze auto's fijn.
Ik ben er dol op.
Ja, maar ze zijn gebrekkig.
Erg groot.
-Heel erg groot. -Ja.
Lastig te besturen in vele delen van het land.
Die van jou is onbetrouwbaar.
Hij is flamboyant.
Dat zijn onze auto's.
We hebben ook vastgesteld dat iets kleinere auto's, zoals de PT Cruiser
en de Aztek, de slechtste auto's, tot de slechtste auto's ooit behoren.
Hatelijk afval.
Maar het zit zo.
We mogen nooit vergeten
dat Amerika ook prachtauto's heeft gemaakt.
NIEUWE DODGE CHARGER
Geïnspireerd door deze archiefbeelden
kozen we onze favoriete muscle cars.
En we gebruikten die om iets te halen wat Amerika ook had gepopulariseerd.
Een pizza.
-Je mag er best ananas op. -Nee.
-Met ham. -Je moet er één met vlees nemen.
-Met ham. -Geen ananas.
Ik herinner me iets. Kennen jullie mijn vriend John?
Iedereen noemt hem Tramp.
Hij heeft ons uitgenodigd voor een schietweekend.
Wanneer?
We moeten er over 37 minuten zijn.
Wat? Van Pizza Express naar Tramp in 37 minuten?
Dat is onmogelijk.
Of niet?
Er zijn door de jaren heen fantastische muscle cars geweest,
maar mijn favoriet is de Mustang.
De Mustang was de snelst verkopende auto ooit.
Een record dat nooit verslagen is.
Ze verkochten er 22.000 op de eerste dag.
Dit specifieke voorbeeld, de GT500, gebouwd in 1967,
en ik kan geen auto bedenken die
beter bij de stemming van het moment past.
Kleurentelevisie was net nieuw.
Het Apollo-programma begon nog maar net.
We luisterden naar Sgt. Pepper en Fleetwood Mac en Jimi Hendrix.
Maar in Amerika kon de familieman een 7-liter Mustang kopen.
Dit, kijkers, is een 1969 Chevrolet Camaro Z/28.
Dit was Chevrolets antwoord op de Mustang, die zij te blokkig vonden.
Dus ze verzonnen iets gewelfders.
Deze muscle car voelt bijzonder agrarisch aan.
We denken dat de Amerikanen dat niet wisten. Ik denk van wel.
Ik denk dat ze dachten: laat maar. Hij is leuk.
Dat was toen zo mooi aan Amerika.
Optimisme, hoop, onbeschaamde consumptie.
Groot-Brittannië zag de Mustang en alle soortgelijke auto's,
zoals deze, en dacht: dat proberen we, en gaf ons
de Capri, verkrijgbaar met een 1,3-liter motor.
Waarom waren we zo zachtmoedig?
De Dodge Charger,
een van mijn favoriete auto's en een van de grote.
Vooral deze tweede-generatie-versie uit 1968
bekend van Bullitt en Dukes of Hazzard.
Kijk eens. Hij schreeuwt 'legende'.
De Charger was vooral gericht op jongeren,
wat nu betekent: 'Maak het zo klein en saai mogelijk,
'met de motor van een puntenslijper.'
Toen betekende het: 'Geef hem een grote V8 en een luchthapper.'
Ze waren leuk.
Wat is een schietweekend eigenlijk?
Ik heb geen idee.
Ik denk dat niemand weet
wat een schietweekend is. Ze zijn allemaal anders.
Heren?
Ja?
Ermee opgehouden.
Hammond, wil je dat niet doen? Ik kreeg een hartaanval.
Het bleek dat een losse remklauw het wiel had gebroken,
waardoor de versnellingsbak vastliep en de motor ontplofte.
Maar omdat de tijd tikte,
moesten Jeremy en ik de ongelukkige automobilist achterlaten en doorgaan.
Dit is belachelijk.
Alsof je naar Barnard Castle rijdt om je zicht te checken.
Maar desondanks
waren we binnen 37 minuten van Pizza Express naar Tramp gereden.
We hebben het gered.
O, ja.
Hoewel we het op tijd hadden gered,
was er een probleem.
Ik weet niet of we erbij passen
tijdens dit schietweekend.
Nou...
Het kan erger.
Wat heb je aan?
Ik weet het. Ik heb het overdreven.
Ik zweet van schaamte.
Je hebt geluk. Na Argentinië kan ik niet meer zweten.
-Echt? -Nee.
-Kun je niet zweten? -Nee.
Dit werd geïnspireerd door mijn auto. Ik ben misleid.
Een sms van Mr Wilman.
Een lange.
'Jullie hebben eindelijk
'het probleem van Amerikaanse auto's in Europa ontdekt.
'Het is gênant.'
We passen niet.
Het is een beetje...
Het past niet.
'Maar als er een gemeenschap was waar Amerikaanse autoliefhebbers
'zij aan zij konden leven met mensen die hun passie delen,
'zou het niet gênant zijn.
'Dus ik heb een dorp gecreëerd in de Buiten-Hebriden
'waar mensen dat kunnen doen. En daar gaan jullie heen.'
Hij denkt aan een soort steungroep voor drugsverslaving.
Je gaat erheen en weet dat iedereen zoals jij is.
Precies. Je komt hier, met zulke auto's, zoals wij net deden,
-gekleed... -Ja, toch?
Mensen denken: hemel, Darren, Gary en Kevin zijn er.
Maar als er een gemeenschap was...
Dan zijn we bij onze soort.
-Je kunt zeggen: 'Mag ik een hamburger?' -Ja.
Je kunt overal kaas op krijgen.
-En een aardbei op je was. -Ja. Je zou kunnen zeggen...
Niemand kijkt raar op. Iedereen doet het.
-Hetzelfde schuitje. -Briljant.
-Goed zo, Mr Wilman. -Dat is geen slecht idee.
-Geïnspireerd. -En ik...
Ik bedenk me net...
Als we naar dit eiland gaan waar alles Amerikaans is
en iedereen een Amerikaanse auto rijdt...
Waarom maken we onze auto's niet Amerikaanser?
Jouw Cadillac is zo Amerikaans als een adelaar van kaas,
maar maak hem Amerikaanser.
We passen ze aan en komen aan op het eiland
in erg Amerikaanse auto's.
Hij zal zo gelukkig zijn.
Ik kan nu alleen aan een kaasadelaar denken.
Twee dagen later
begonnen we aan een reis van 320 kilometer
naar Mr Wilmans Hebridese eiland
BUITEN-HEBRIDEN
in onze aangepaste auto's.
Ik vertel wat ik heb gedaan. Ik heb dingen gerepareerd.
De ruitenwisser gerepareerd.
Waterloos koelmiddel voor de oververhittingsproblemen.
En als je goed naar de voorkant kijkt,
heb ik een enorme supercharger die je uit de motorkap ziet steken.
Ik krijg daar zo'n 100 pk van.
En omdat daar de supercharger zit,
moest ik een visuele balans creëren,
om het een geheel te maken.
Dus ik heb achterop een Plymouth Road Runner-vleugel gezet.
Hallo, kijkers.
Ik heb van mijn Cadillac Coupe DeVille een lowrider gemaakt.
Voor is hij 8 centimeter en achter 5 centimeter lager,
door de zware Land Rover Defender-vering.
Een rechtlijnige, zijdelingse uitlaat van 6 centimeter.
Dit was al een heel gave, ontspannen auto.
Nu is hij nog gaver en ontspannender.
Misschien heb ik het verlagen overdreven.
Dit ding draagt nu zware laarzen met witte letters en het heeft goed uitgepakt.
Ik heb ook mijn krachtproblemen opgelost door een lachgasinjectie.
Het is heel simpel.
In plaats van benzine te mengen met normale lucht,
is hij gemengd met een mix van stikstof en zuurstof.
Eens proberen. Systeem aanzetten met een schakelaar.
Tank klaarmaken.
Vuur.
Dat maakt geen... Waarom maakt het geen verschil?
Heb je het brandstofsysteem verder aangepast
dan alleen een lachgasfles?
Ja.
Wat heb je gedaan?
Veel dingen.
Hij heeft niets gedaan.
Heb je de timing aangepast?
Die heb ik verbeterd.
Wat gebeurt er als ik de timing niet had aangepast
of iets dergelijks?
Ik denk...
Dan heb je een arme mix waardoor je zuigers smelten.
Ik heb hier een geweldig uitzicht op de explosie,
als ik om mijn supercharger kan kijken.
Eromheen kijken? Zit je supercharger dan echt in de weg?
Alleen in bepaalde richtingen.
Als ik vooruit kijk, bijvoorbeeld, blokkeert hij het uitzicht
Hij kan niets zien.
Later ontdekte ik nog een probleem dat was veroorzaakt door de aanpassingen.
Dat is mijn band.
Het geluid van mijn banden die de carrosserie raken.
Ik heb dit echt verpest, of niet?
We vervolgden onze reis naar het noorden
tegen de altijd bekende achtergrond van het Schotse weer.
God heeft het echt verpest met Schotland.
Want: 'Kijk eens. Mijn beste werk.
'En nu gaat het constant regenen.'
Hij heeft iets heel moois gemaakt en bedekte het met een oud laken
in de vorm van het weer.
Het is interessant dat in de islam
niets perfect kan zijn, want alleen God is perfect.
In de christelijke wereld denken we
dat God imperfecties en gebreken introduceert
omdat we anders verblind zouden raken door de schoonheid.
James, blazen je zijpijpen dampen je cabine in?
Hij begon met: 'Het is interessant'
en zei de volgende tien minuten niets interessants.
Uiteindelijk hield de regen op
waardoor we van het uitzicht konden genieten
terwijl Hammond zijn auto repareerde.
-Wat is er? -Een gespleten tank.
Dat valt niet te ontkennen.
-Kun je dat dorp halen? -Waarschijnlijk.
Ze hebben vast een tanklascentrum.
-Een tank lassen is moeilijk. -Heel voorzichtig.
Ik moet hem ergens mee dichten.
Plakband? Ducttape?
Interessant. Benzine lost de meeste kleefstoffen op.
-Ja, interessant. -Kauwgom?
Intussen stroomt mijn auto's levenssap weg.
Toen het probleem was opgelost met mijn nicotinekauwgom,
stopten we met het uitzicht bekijken en reden we erin.
Ik hou van deze auto. Ik hou van hoe hij er nu uitziet.
Ik hield altijd van hoe hij eruitziet. Nu hou ik er nog meer van.
Hij is zeer comfortabel en heeft een Cartier-klok,
die absoluut prachtig is.
Hij ontroert me, die klok.
Hij ontroert me met zijn schoonheid.
Hoeveel auto's hebben we ooit gehouden van onze televisieshows?
Ik heb Oliver gehouden, de Opel Kadett.
Ik de Alfa, de Bentley en The Excellent.
Ik alleen mijn strandbuggy.
Niet veel dus, van de honderden.
Ik denk dat ik weet wat je nu denkt.
Ik wil deze Lincoln echt in mijn leven.
Ik wil de Riviera niet opgeven. Ik hou ervan.
En de Cadillac?
Ik geef toe dat ik er gehecht aan ben geraakt
en ik hou ervan, helemaal nu hij een lowrider is.
Terwijl het licht verdween, vonden we een kasteel om in te slapen.
En die nacht besloten Hammond en ik om James' spatbord te vervangen.
De volgende ochtend was hij erg dankbaar.
Clarkson.
Dat is een bijzonder slordig stuk werk.
Wacht even.
Twee Amerikanen op je Amerikaanse auto.
-Precies. -Een verbeterd spatbord.
Had moeite gedaan om het passend te maken. Wat...
Je hebt
lelijke kruiskoppen in mijn Cadillac geboord.
Het is gerepareerd.
Terwijl we doorreden naar Mr Wilmans Amerikaanse eiland,
kwamen we langs een belangrijke weg voor de autoliefhebbers van het land.
Dit is de Britse Stelvio Pass.
De Applecross.
Zo heet hij.
Dit is een kans om erachter te komen
hoe onze auto's het doen op een alpenweg.
Er gaat wetenschap plaatsvinden.
Precies. Een wetenschappelijk experiment.
Daar gaan we.
Mijn hemel.
Dat is een probleem.
Ik kan niet door de beslagen voorruit kijken.
Aan de andere kant werkt de wisser niet.
Als ik aan de andere kant door de ruit kon kijken,
domineert de supercharger het uitzicht.
Zien is onmogelijk.
Ja.
Deze specifieke Amerikaanse auto heeft wat moeite
met dit specifieke stukje van het Verenigd Koninkrijk.
Ik ga een haarspeldbocht in.
Ik bereid mezelf mentaal voor op de uitdaging.
En daar gaan we.
En mooi remmen.
Ze is erdoorheen.
Best veel mist.
O, hemel.
Wat?
Hoe zijn we aan de andere kant van de weg geëindigd?
We gaan een wolk in rijden.
Uiteindelijk kwamen we op de top van de pas,
stapten we uit voor het beroemde uitzicht
en gingen we toen weer naar beneden.
Verdorie, ik ben van de weg.
Daar gaan we.
Toen ik vanochtend dacht:
laten we die bergweg op rijden in onze tweedeurs V8-coupés,
zag het er niet zo uit in mijn hoofd.
Ik had het moeten weten toen ik deze jas aandeed.
Je ziet een Formule 1-coureur nooit in zo'n jas in zijn auto zitten.
Later die dag kwamen we op het Isle of Skye.
SKYE-BRUG
En toen die overgestoken was,
gingen we aan boord van een veerboot naar North Uist.
En toen we onderweg waren,
hielden we ons bezig met wat lichte motorfilosofie.
Het grappige is
dat als je hier mensen Amerikaanse auto's ziet rijden,
je alles over hen weet.
Je weet dat ze dol zijn op Trump.
Ze hebben een Confederatievlag in de garage.
Ze drinken alleen Bud.
Bij iemand in een Fiat denk je niet:
die zwaait met de armen en heeft een rare relatie met zijn moeder.
Of een Volvo: hij rolt naakt in de sneeuw met zijn buren.
Precies.
Je veronderstelt niets op basis van autonationaliteit.
Dat doe je niet. Maar wel met een Amerikaanse auto.
Je hebt absoluut gelijk.
Hypothetisch, als je een Mustang zag,
een donkergroene, en Richard Hammond zat erin,
zie je alleen zijn gezicht boven het stuur uitsteken
en toch denk je: hij draagt cowboylaarzen.
En dat klopt.
Het enige wat hij niet doet en wat wel moet
als Amerikaanse-autoliefhebber,
is golfen.
Ja.
Hoe bedoel je, 'ja'?
Ja.
-'Ja.' -Wil je iets delen?
Ik ben Richard Hammond. Ik ben begonnen met golflessen.
-Serieus? -Ja.
Ik heb een set golfclubs gekocht en heb les.
Twee keer per week. Op de lokale golfbaan.
Waarom ben je gaan golfen?
Ik ging met vrienden mee om het te proberen.
-Het is erg moeilijk. -Ik ben niet geïnteresseerd.
Dus ik heb lessen.
Ik had een nogal interessant gedachteproces
over Amerikaanse auto's en nu is mijn dag ineens verpest.
Iemand met wie ik graag heb gewerkt
de laatste 15 jaar, blijkt
raar te zijn.
Gelukkig werd het gesprek toen onderbroken
omdat we aankwamen
op het buitengewone eiland North Uist.
We zijn op een van de Buiten-Hebriden.
Het volgende eiland is waar Mr Wilman
zijn gemeenschap voor Amerikaanse- autoliefhebbers heeft gemaakt.
Ik word blij van het idee van een plek waar onze auto's heen kunnen
en we ons niet hoeven te schamen.
Net als nudisten.
Ze willen naakt rondrennen,
maar dat kan niet waar iedereen kleding draagt.
Je voelt je gek.
Dus ze gaan naar gelijkgestemde mensen die hetzelfde doen.
Uiteindelijk kwamen we bij de kustlijn aan de andere kant van het eiland.
Dat is prachtig. Kijk eens.
Dat is erg mooi.
Wat is dat in godsnaam?
Wat is dit?
Ik vraag me af of het een tijdelijk podium is.
Het is plastic in de zee.
-Veel plastic. -Kijk.
Misschien gaan ze het gebruiken na COVID
-voor folk... -Mannen?
-Het is aangespoeld... Wat? -Een sms van Wilman.
Dat is het eiland waar hij de gemeenschap heeft gebouwd.
En dat puntige ding hoort er vast bij.
-Zien jullie dat? -Daar?
Ja.
Maar om bij het eiland te komen, moeten we daarvan een brug maken.
Is het een soort pontonding?
Ze zitten vol lucht en drijven vast.
Dat gaat toch geen auto dragen?
Misschien als je er genoeg hebt.
Dus die...
Deze zijn al samengevoegd. Kijk...
Kijk, dat is er zo één.
Dat zijn schroeven.
Zij schroeven samen.
Zo ziet mijn hel eruit.
Het is een gigantische bouwset.
Jeremy, het is je verjaardag en Kerstmis tegelijk.
Hoeveel breder dan de auto moet het zijn?
Hoeveel hebben we er?
En we moeten ver gaan.
Alle auto's zijn 2 meter breed.
Twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen.
Net onder 3 meter.
Zijn jouw stappen een meter?
Ik weet het niet.
Ik was intussen geïnteresseerder in hoe de gemeenschap zou zijn.
Ik denk dat... Ik probeer me voor te stellen wat er zal zijn.
Er is een motel en elke kamer heeft twee bedden
die veel te groot zijn, met bordeauxrode spreien.
Er is een sportbar met honderden schermen
met allemaal iets anders, maar hetzelfde.
Iedereen praat in de lift...
-Elevator. -Ja.
-Leuk. -'Fijn je te kennen.'
-Dat zeggen ze in Amerika. -Ze zeggen goedemorgen.
Je hebt me net ontmoet.
-'Goed je te ontmoeten'? -Fijn gesprek.
Omdat je Amerikaans bent...
We werden in het werk gezogen...
Kapitein Moer gaat erin.
Hiermee draai je hem vast.
...en we pauzeerden alleen voor een discussie.
Dat gaat niet werken.
Jawel. Ik heb het berekend...
-Ruwweg. -Wiskunde heeft geen invloed op de zee.
-Jawel. -Denk jij dat het zal werken?
Nee. Niet echt.
Ik ga omlaag.
O, hemel.
Juist, dat zit vast.
-Mooi. -Je plaste in je eigen Wellingtons.
Ja. Dit is erg mannelijk.
-Dit? -Ja.
Ik weet het.
Op de derde ochtend van onze inspanning
kwamen we op het punt waarop we een boot moesten lenen.
Wat?
Het zit zo. We hebben dit stuk gebouwd.
Hammond gaat de boot hierheen brengen.
We slepen het naar het einde van wat al gebouwd is
om het nieuwe deel vast te maken.
Het was een eenvoudig plan, maar toen bleek
dat Hammond nog nooit een buitenboordmotor had gebruikt.
Trek aan het snoer.
Waar is het snoer?
-Bovenin... Daar. Trek. -Ik heb het.
Het werkt. Hoe laat ik hem bewegen?
Draai dat ding. Daar ga je.
HMS Hammond is onderweg.
Rustig aan. Zo snel mogelijk.
Ben je klaar?
Taak één, vastmaken.
Juist, perfect. Trek me nu mee.
Ga. Kracht.
Geef me kracht.
Je hebt de hengelhouder eraf getrokken.
Ik heb hem niet vastgebonden aan de hengel. Waarom...
Ik heb hem niet vastgebonden aan de hengel, idioot.
Ben je er klaar voor? We vertrekken.
Hammond ligt weer ondersteboven.
Wat krijgen... Jeetje. Hoe heeft hij...
Ik haal je binnen.
Vreemd genoeg wilde niemand ons daarna een boot lenen.
Dus we moesten het nieuwe deel zelf op zijn plaats slepen.
Kijk eens. Ik verplaats zelf honderd meter aan brug.
Water is echt glad.
Ja.
Klaar? Kijk dat aanmeren eens. Daar ga je.
Het werk ging de rest van de dag door.
Nu moet ik deze hoek binnenhalen.
Daar is hij.
Tot, in de late namiddag, onze kaarsrechte brug klaar was.
En omdat James de enige van ons was die dacht dat het zou werken,
besloten Hammond en ik dat hij eerst moest gaan.
Temperatuur en druk oké.
Wat is de kans dat hij het haalt?
-Minimaal. -Te verwaarlozen.
Mijn hemel, de weg drijft voor mijn neus.
Kijk eens hoe hij beweegt.
Hij zinkt terwijl hij rijdt.
Jeetje.
Dat is vreemd.
Heren, ik ga niet liegen. Het voelt nogal gevaarlijk.
Dat is 9 meter water
-waar hij op rijdt. -In een Cadillac.
Het is diep.
-Diep genoeg om mijn boot te zinken. -Ja.
Verdorie.
Ik denk dat mijn uitlaat over de vloer sleept.
Ik bots tegen mijn eigen brug.
Hij zit vast waar hij omlaaggaat.
Dit is hilarisch.
Dit kunnen jullie niet zien,
maar aan die kant hebben de wielen
zo'n element laten instorten.
Ik zit vast tussen wiggen.
Aan de andere kant ligt de uitlaat nu op de grond
en het einde van de uitlaat zit vast.
Hij zit muurvast.
Er is een oplossing, maar dat wil je niet.
Wat is het?
Je gaat hem helpen.
Dat betekent vier ton aan Amerikaanse auto
op een stukje plastic in de oceaan.
Maar aangezien James nu een enorm bordeauxrood obstakel was,
zat er niets anders op.
Pas kracht toe, meer snelheid.
De achterkant van de auto gaat omlaag.
Hemel, ik... Mijn achterkant hangt naar beneden. Ik kan niets zien.
Ik zie Thunderbird 2 naderen.
Lucht.
Het werkt.
Je moet me hard duwen en blijven gaan.
Juist, James May, hier kom ik.
Dat heeft niet gewerkt. We proberen iets anders.
Ik ga achteruit.
En dan creëer ik een golf.
Ja?
Als de golf jouw achterkant optilt, geef je gas.
Daar komt hij.
Ga.
Verdomme.
Hammond, kun je hier komen helpen?
Juist, ik ben erop.
Ik zou graag meer kunnen zien dan ik nu kan zien.
Hemel.
Ik wil niet weer dat water in.
Verrassend genoeg kwam de ongelukkigste chauffeur aan zonder ongeluk.
Jeremy, ik ben er. Kan ik helpen?
Ik heb een briljant idee.
Vertel.
Als we allebei hard rijden en dan remmen om een golf te maken,
is dat misschien genoeg.
Of het verdubbelt de spanning op de brug.
Maar het is de enige kans.
Ik doe mee. Zeg maar wanneer.
Dit is echt... Dit vereist precies rijden.
Ik ben er klaar voor.
Hammond, ben je klaar?
Ik ben klaar.
Mijn auto start niet.
O, hemel.
Wat?
Update: ik ben het vlees in een incompetente sandwich.
Het is oké. Hij is gestart.
Juist, heren, we zijn klaar hierachter.
Over drie, twee, één, nu.
Ik rem nu.
Ga.
Ja.
Het heeft verdorie gewerkt
Erg goed. Bedankt.
WELKOM IN HAMMONDSBURG BEVOLKING: 7 MILJARD
Nou, zeg. Mijn volk heeft me herkend.
Dat heeft Mr Wilman gedaan.
Ja.
Ik wil onze commune zien.
Ik denk dat we een Amerikaans stadje zoeken.
Dat is net Oklahoma.
Kijk eens.
Koeien.
Dat is een bijzondere reis door Schotland,
helemaal door Skye, helemaal door...
Ik moet stoppen. Mijn waarschuwingslichten branden.
Er gaat iets mis. Mijn auto ruikt...
We zijn letterlijk...
Ik weet het, maar ik wil niet 90 meter voor de commune falen.
Ik wil in glorie aankomen. Geef me een paar minuten.
Hoe weet hij de auto in de laatste 90 meter te slopen?
Wat is hij een enorme idioot.
De motorkap gaat niet open.
Hammond, ik heb een idee.
We kunnen hem niet helpen,
dus laten we dat puntige gebouw daar bekijken.
Heel graag.
Vooruit.
Hemel, je maakt een grap. Kom op.
Hij start niet.
Ze zijn er allebei 90 meter voor de finish mee gestopt.
Juist, even nadenken.
De mijne start...
Hij is al gestart. Kijk.
Na een kort ritje
kwam ik aan in onze commune.
Verdikkie.
Mr Wilman heeft het druk gehad.
Kijk daar eens naar.
Laser Quest. Multiplex.
Kijk eens, een sportbar.
En 5G op mijn mobiel. Hoe is dat mogelijk?
Vreemd.
Is dat een MG?
Wat doet die hier?
Goedenavond, barman. Ik wil graag drie Budweiser met kaas.
Uiteindelijk kwamen mijn collega's ook.
Heren. Jullie bier wacht.
En daar is het.
Wacht. Geniet even van het moment.
Ik weet wat je bedoelt.
Budweiser. Daar ben je.
Wist je dat ze alleen Tsingtao hadden?
-Echt? -Ja.
-MGD? -Nee, alleen Tsingtao.
Laten we eten bestellen.
Ja, eten.
Eten, hierin. Kijk... Ongelooflijk dat Mr Wilman dit heeft gemaakt.
-Ik ben thuis. -Echt.
-Mijn Buick Riviera staat buiten... -Ja.
-Ik ben hier. Alles is goed. -Ja.
Het is verbluffend.
Ik wil wel... Surf en turf?
Nee, wacht.
Monterey Jack. Ik wil wat Monterey Jack.
ZOETZUUR VARKENSVLEES $8,50 VOGELNESTJESSOEP $9,00
DIM SUM $9,00 GEFRITUURDE KIPPENPOTEN $8,00
KIPPENTESTIKELS $7,50 - NASI $8,50
Wat?
NOEDELS $8,50
Heren,
het is niet alleen het menu.
Niets hier voelt helemaal goed.
Dat is vreemd.
Ze zijn pas een week open.
En alles hier is al
Chinees.
En met die vreselijke teleurstelling is het tijd.
We komen terug. We weten niet waar of wanneer. Maar we komen terug.
En we zien jullie dan. Bedankt voor het kijken. Dag.
Ondertiteld door: Soraya Zeeman
Creatief Supervisor Maaike van der Heijden